Γιὰ μία ψυχικὴ ἐπανεκκίνηση

 

Καθὼς τὸ ἡμερολόγιο γυρίζει τὴ σελίδα στὸ 2026, ἡ Ἑλλάδα στέκει μπροστὰ σὲ μία καμπὴ χρονικὴ καὶ ὀντολογική. Εἶναι ἡ στιγμὴ ὅπου τὸ ἔθνος, βυθισμένο σὲ μία μακρὰ νύχτα αὐτοαμφισβήτησης, ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης καὶ ἐξωτερικῶν ἐπιρροῶν καὶ ἐπιβουλῶν, μπορεῖ νὰ ξαναβρεῖ τὸν πυρῆνα τῆς ὕπαρξης του. Ἄν θέλουμε νὰ ζήσουμε πρέπει νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας. Νὰ γίνει ὁ βίος μᾶς πράξη βαθιᾶς αυτοσυνειδησίας, ὅπου ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ θὰ καταστεῖ κινητήριος δύναμὴ μας.

Αὐτὴ ἡ χρονιὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἐφικτὴ τὴν ἐπανασύνδεση μὲ μία πορεία ποὺ ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ χιλιετίες, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαίας πνευματικότητὰς μας μέχρι τὶς κορυφὲς τῆς βυζαντινῆς ἰσχύος καθὼς καὶ τὴ νεώτερη Ἑλλάδα. Νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι. Νὰ γίνουμε συνδημιουργοὶ τοῦ μέλλοντὸς μας (καὶ θὰ τὸ κατορθώσουμε αὐτό, ἂν εὐθυγραμμίσουμε τὶς πράξεις μας μὲ τὴ θεία βούληση). Νὰ διεκδικήσουμε ἦθος καὶ ἀξιοπρέπεια σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συχνὰ τὰ ὑπονομεύει.

Ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ ἔθνους ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ. Ἕνας λαὸς ποὺ ἔχει μάθει νὰ σκύβει τὸ κεφάλι μπροστὰ σὲ πολιτικὲς δυναστεῖες, ἐκεῖνες τὶς σκιὲς ποὺ κληρονόμησαν τὴν ἐξουσία σὰν νὰ ἦταν οἰκογενειακὸ φέουδο, καταστρέφοντας τὸν τόπο μὲ τὴν ἀπληστία τους. Αὐτὲς οἱ δυναστεῖες, ριζωμένες σὲ ἕναν νεποτισμὸ ποὺ μολύνει τὰ πάντα σὰν σηπτικὸ φαινόμενο, μᾶς ὁδήγησαν σὲ οἰκονομικὲς καταρρεύσεις, κοινωνικὲς διαβρώσεις καί, τὸ χειρότερο, σὲ πνευματικὴ ἐξάντληση. Δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε πιὰ σ’ αὐτὰ τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Μᾶς σκοτώνει.

Τὸ 2026 καλεῖ σὲ μία ἐξέγερση τῆς συνείδησης, ὅπου...

ὁ ἄνθρωπος γίνεται πολίτης ἀληθινός, ποὺ δὲν ἀρκεῖται στὴν ἰδιότητα τοῦ ὑπηκόου. Στέκει ὄρθιος στὰ πόδια του, ἀρνεῖται τὴν ὑποταγὴ σὲ γόνους ποὺ κληρονόμησαν θέσεις, ἀξιώματα, πόρους καὶ τὴν τέχνη τῆς λεηλασίας. Ἡ κλεπτοκρατία, αὐτὸ τὸ καθεστὼς ποὺ ρουφᾶ τὸ αἷμα τοῦ ἔθνους σὰν βδέλλα, πρέπει νὰ γκρεμιστεῖ. Θὰ τὸ κατεδαφίσει ἡ ἀδυσώπητη δύναμη τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς συλλογικῆς βούλησης. 

Οἱ στατιστικὲς τοῦ δημογραφικοῦ προβλήματος, ἐκεῖνες οἱ ψυχρὲς ἀριθμητικὲς ποὺ προφητεύουν ἐξαφάνιση εἶναι κραυγὲς ἀφύπνισης: λιγότερα παιδιά, γηρασμένος πληθυσμός, ἐγκατάλειψη τῆς ὑπαίθρου. Ἀλλὰ πίσω ἀπὸ τοὺς ἀριθμοὺς κρύβεται ἡ ἀποτυχία ἑνὸς συστήματος ποὺ προτίμησε τὴν ἰδιοτέλεια ἀπὸ τὴν συνέχεια τῆς ζωῆς. Μποροῦμε νὰ ἀντιστρέψουμε τὸ ρεῦμα. Ὅμως, θέλει καὶ κόπο καὶ τρόπο.

Γιὰ νὰ ὑπάρξει ἐπανεκκίνηση, πρέπει νὰ ξαναβροῦμε τὸν τρόπο νὰ ζοῦμε ἑλληνικά. Τὶ σημαίνει αὐτό; Ὄχι ἐπιφανειακὴ νοσταλγία γιὰ ἀρχαῖες δόξες, ἀλλὰ βαθιὰ ἐνσάρκωση τῆς ἑλληνικῆς οὐσίας στὴν καθημερινότητα. Ζοῦμε ἑλληνικὰ ὅταν μιλᾶμε ἑλληνικά, ὅταν μάθουμε καλὰ καὶ σὲ βάθος τὸν πηγαῖο μας κώδικα, ποὺ εἶναι ἡ θεία γλῶσσα μας. Ζοῦμε ἑλληνικὰ ὅταν ἡ σχέση μας μὲ τὸν ἄλλο γίνεται γνήσια καὶ δραπετεύει ἀπὸ τὰ κάτεργα τῆς ὑποκρισίας. Σ' ἕναν κόσμο ὅπου οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις ἔχουν γίνει ἐμπορεύματα, ἐμεῖς μποροῦμε νὰ ἐπαναφέρουμε τὴν αὐθεντικότητα: τὸν διάλογο, τὴν ἀγάπη, τὴ ἐπιδίωξη τῆς ἀλήθειας. Οἱ Ἕλληνες ποὺ πιστεύουμε, ἔχουμε τὸ καθῆκον νὰ θρησκευόμαστε ὀρθόδοξα ὡς ζωντανὴ ἐμπειρία. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι μουσεῖο, εἶναι ἡ πηγὴ ποὺ ποτίζει τὴν ψυχὴ μας, διδάσκει τὴν ταπεινότητα μπροστὰ στὸ μυστήριο, τὴν ἀντίσταση στὴν ἀτομικιστικὴ ἀλαζονεία τοῦ Δυτικοῦ, καρτεσιανοῦ ὀρθολογισμοῦ (ποὺ στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι τίποτ’ ἄλλο παρὰ μία ἀκόμη ὁδὸς πρὸς τὸν μηδενισμό). Εἶναι ἡ παράδοση ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ἡ ἐλευθερία εἶναι ἁρμονία μὲ τὸ ὅλον, ἐλεύθερη συνύπαρξη μὲ ὅρια τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου.

Καὶ ἐδῶ ἔρχεται ἡ κριτικὴ ἐνσωμάτωση τῶν ξένων καινοτομιῶν. Δὲν ἀντιγράφουμε τυφλά. Ἡ Ἑλλάδα δὲν χρειάζεται νὰ γίνει κακέκτυπο τῆς Δύσης ἢ τῆς Ἀνατολῆς. Ἔχουμε μάθει ἀπὸ τὰ λάθη μας: τὴν εἰσαγωγὴ ξένων τρόπων ποὺ μᾶς ἔκαναν νὰ χάσουμε τὴν ταυτότητὰ μας, ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ἐξάρτηση μέχρι τὴν πολιτιστικὴ ἰσοπέδωση. Το 2026, ἂς ἐνσωματώσουμε κριτικὰ τὶς τεχνολογίες, τὶς ἰδέες, τὶς πρακτικές. Ἡ ψηφιακὴ ἐπανάσταση, γιὰ παράδειγμα, μπορεῖ νὰ γίνει ἐργαλεῖο ἀναγέννησης τῆς ὑπαίθρου, ὄχι ἐργαλεῖο περαιτέρω ἐρήμωσης της. Οἱ καινοτομίες στὴν ἐκπαίδευση μποροῦν νὰ ξαναζωντανέψουν τὴν ἀρχαία παιδεία, συνδυάζοντας τὴν φιλοσοφικὴ σκέψη μὲ τὴν σύγχρονη ἐπιστήμη. Ἀλλὰ πάντα μὲ κριτήριο: τὶ ἐξυπηρετεῖ τὴν ἑλληνικὴ ψυχή; Τὶ ἐνισχύει τὴν κοινότητα καὶ ἀντιμετωπίζει ἀποτελεσματικὰ τὴν ἀπομόνωση; Ἡ ἐπανεκκίνηση ἀπαιτεῖ νὰ ξαναβροῦμε τὴν ἰσορροπία μεταξὺ παράδοσης καὶ νεωτερικότητας ὡς μία νέα σύνθεση.

Στὸ κέντρο αὐτῆς τῆς ἐπανεκκίνησης βρίσκεται ἡ μάχη κατὰ τοῦ νεποτισμοῦ καὶ τῆς κλεπτοκρατίας. Αὐτὰ τὰ δίδυμα τέρατα μᾶς ἔφεραν ἕνα βῆμα πρὶν τὴν ἄβυσσο. Οἱ πολιτικὲς οἰκογένειες, μὲ τὴν ἀλαζονεία τους καὶ τὴ διαχρονικὴ ἀνηθικότητα καὶ ἀναξιότητὰ τους, λεηλάτησαν δημόσια ἀγαθά, διόρισαν ἡμετέρους, διέβρωσαν θεσμούς. Το δημογραφικὸ δὲν εἶναι τυχαῖο: πὼς νὰ γεννήσεις παιδιὰ σὲ ἕναν τόπο ὅπου τὸ μέλλον φαντάζει λεηλατημένο; Τὸ 2026 πρέπει νὰ γίνει ἡ χρονιὰ τῆς κάθαρσης. Νόμοι ποὺ τιμωροῦν ἀμείλικτα τὴν διαφθορά, θεσμοὶ ποὺ προάγουν τὴν ἀξιοκρατία, ἐκπαίδευση ποὺ καλλιεργεῖ τὴν ἠθικὴ συνείδηση. Ἀλλὰ ἡ κάθαρση ξεκινᾶ ἀπὸ τὸν καθένα: ἀπὸ τὸν πολίτη ποὺ ἀρνεῖται νὰ ψηφίσει μὲ βάση συμφέροντα, ἀπὸ τὸν νέο ποὺ διεκδικεῖ θέσεις μὲ τὰ προσόντα του, ἀπὸ τὴν οἰκογένεια ποὺ διδάσκει ἀξίες ἀντὶ γιὰ κυνισμό.

Καὶ ὅμως, πίσω ἀπὸ τὴν κριτική, λάμπει ἡ ἐλπίδα. Ἡ Ἑλλάδα ἔχει μέσα τῆς τὴν δύναμη τῆς ἀναγέννησης. Ἀπὸ τὶς στάχτες τῶν κρίσεων, μπορεῖ νὰ ξαναγεννηθεί. Το 2026 ἂς γίνει ἡ χρονιὰ ὅπου τὸ ἔθνος ξαναβρίσκει τὴν φωνὴ του. Μία φωνὴ ποὺ ἐκφράζεται αὐθεντικά, ἐργάζεται σκληρά. Στα χωριὰ ποὺ ἐρημώνουν, ἂς φυτρώσουν κοινότητες αὐτοοργάνωσης. Στὶς πόλεις ποὺ ἀσφυκτιοῦν, ἂς ἀναδυθοῦν χῶροι δημιουργίας. Στὴν οἰκονομία, ἂς προχωρήσουμε πέρα ἀπὸ τὸν τουρισμό-παρασιτισμό, πρὸς μία παραγωγὴ ριζωμένη στὴν γῆ καὶ τὴν γνώση. Καὶ στὸ δημογραφικό, ἂς δοῦμε πολιτικὲς ποὺ στηρίζουν τὴν οἰκογένεια ὡς ἀναγνώριση τῆς ζωῆς ὡς ὑπέρτατο ἀγαθό.

Τελικά, αὐτὴ ἡ ἐπανεκκίνηση εἶναι μία πρόσκληση στὴν αὐτονομία. Νὰ ζήσουμε μὲ ἦθος, νὰ σχετιστοῦμε μὲ ἀλήθεια, νὰ θρησκευτούμε μὲ βάθος. Το 2026 εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ ξανασυνδεθούμε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν αἰώνια Ἑλλάδα, ἐκείνη ποὺ δὲν σβήνει, ἀλλὰ μεταμορφώνεται. Ας σταθοῦμε ὄρθιοι, λοιπόν, καὶ ἂς βαδίσουμε πρὸς τὸ φῶς.

Καλὴ χρονιὰ σὲ ὅλες καὶ ὅλους!