Nick Cave & The Bad Seeds - Lightning Bolts

Two lightning bolts were delivered to my room
They were gifts from Zeus
I rock the bolts in a basinet of pine
People ask me how I am
I say I am all right
I'm fine!
I push the lightning bolt in a pram
Till the sun goes down & it gets dark
The girls from Jubilee Street hang out their windows
And they wave & ask me how I am tonight
I say I am good
I'm all right!
I Athens all the youths are crying from the gas
I am by the hotel room working on a tan
People come up and ask me who I am
I say if you don't know
Don't ask
Zeus laughs but it's the gas
He asks me how I am
I say Zeus don't ask
My lightning bolts are jolts of joy
They are joy boys from Zeus
I fed them porridge in their booster seats of knowledge
And in the cradle of democracy the pigeons are wearing gas masks
My lightning bolts play in the elevators
They slide down the hotel banister
And Zeus throws a gas canister
And it spins around the pool
As pigeons wearing respirators
Steal the lightning bolts
Zeus wants them back
O my bolts of joy
O my darling little boys
They are lost to us
And people
They are never coming back
At night I watch them sleep
And cry years of tears
And it's not the gas
People ask me how we are
We are I say mostly lost

Εωσφορισμός και Eurovision

Ο Αγάθωνας είναι μέλος των Black Sabbath; Το συγκρότημα Koza Mostra φοράει ζώνες με σφαίρες και καρφιά;Μήπως ντύνονται με δερμάτινα και μαύρες μπλούζες με διαβόλους και τριβόλους; Οχι, βρε, δεν είναι οι κλασικοί χεβιμεταλάδες (οι συνήθειες ύποπτοι για μαύρες μαγείες, βουντού, σατανισμό και νεοφιλελευθερισμό). Τα παλικάρια μας, που απεικονίζονται στη φωτογραφία, φούστες φορέσαν (πλην Αγάθωνος) και πήραν διαβατήριο για έναν τελικό μουσικού διαγωνισμού που παρακολουθούν μετά μανίας οι γυναίκες. Μόνο γυναίκες -αν και ορισμένες από αυτές έχουν μουστάκι, λεπτό μούσι και κάπως μπασαρισμένες φωνούλες.

Παρ' όλο, λοιπόν, που η ισχυρά ομάς, η οποία θα εκπροσωπήσει εμάς δεν τυγχάνει χεβιμεταλού (έστω οπαδός του γκόθικ), δύο εξέχοντα μέλη της στην αναμνηστική πόζα επέλεξαν να κάνουν την κλασική (και κάπως εωσφορίζουσα) χειρονομία με τον δείκτη και το μικρό δάχτυλο προτεταμένα σαν τα κέρατα του Ξαποδώ. Πολύ ενδιαφέρον τούτο και χρήζει επεξηγήσεως.

Η συγκεκριμένη διευθέτηση των δαχτύλων είναι δημοφιλής τόσο στον χώρο της σκληρής μουσικής όσο και της εξουσίας. Μια παραδοξότης, όπως και να 'χει, η οποία πρέπει κάποτε να ερμηνευτεί από τους ειδικούς. Θεός φυλάξοι και με τον απήγανο!

Από την εφημερίδα "δημοκρατία"

Ελληνική αυτογνωσία και νέα Μεγάλη Ιδέα

«Σε όλη μου τη ζωή πίστευα ότι γνώριζα κάτι. Όμως, ήρθε μια παράξενη ημέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν ήξερα τίποτε. Έτσι οι λέξεις έχασαν το περιεχόμενό τους. Έφθασα πολύ αργά στην έσχατη αβεβαιότητα. Ο πραγματικός στοχασμός είναι ο στοχασμός γύρω από την ταυτότητά μας». Έζρα Πάουντ.

Χρίστος Γούδης, «Έζρα Πάουντ: Οι ιδέες, η ζωή και τα ποιήματα», εκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 54

Η εσωτερική περιπέτεια, η αναλαμπή, η απεγνωσμένη συνειδητοποίηση της άγνοιας που κατέλαβε τον Έζρα Πάουντ στα χρόνια που αποτέλεσαν το σύνορο ανάμεσα στη δράση και την παρατεταμένη σιωπή του, θυμίζει κάτι πολύ... ελληνικό. Το αμφιλεγόμενο και αποδιδόμενο στον Σωκράτη «εν οίδα ότι ουδέν οίδα». Όμως, ο «καταραμένος» ποιητής του 20ού αιώνα, δεν μίλησε τόσο για την ασχετοσύνη του ανθρώπου στον τομέα του επιστητού. Με τούτο τον αφορισμό που απευθυνόταν στον εαυτό του, επαναλάμβανε έπειτα από χιλιετίες τα δελφικά παραγγέλματα που καλούσαν τους προσκυνητές να γνωρίσουν τον εαυτό τους. Να σκάψουν μέσα τους για να βρουν το πολύτιμο μέταλλο της επίγνωσης. Το δυσκολότερο έργο της ζωής. Για τη συντριπτική πλειονότητα των θνητών, αυτή είναι terra incognita. Κορυφή γνώσης απάτητη, την οποία ελάχιστοι διεκδικούν. Η αυτογνωσία, ως λέξη, είναι απλή. Περνάει στα κείμενα σχεδόν απαρατήρητη. Μια φευγαλέα ματιά τρέχει από πάνω της και δεν σταματάει καθόλου για να στοχαστεί ο αναγνώστης την αληθινή αξία της – η οποία μπορεί να αποτελέσει τη διαφορά ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία. Ανάμεσα στο ζειν με νόημα και σκοπό και στη μάταιη, θλιμμένη περιπλάνηση ενός ένσαρκου ρομπότ στην κοινωνία μέχρι τον σκοτεινό αναπαμό του τάφου.

Εμείς οι Έλληνες

Η φράση του Πάουντ για την φύση του αληθινού στοχασμού, που είναι μόνο εκείνος για την ίδια μας την φύση και ταυτότητα, είναι χρήσιμη όσο ποτέ για τους Έλληνες. Εφόσον έχουμε αποκοπεί σκόπιμα από τις ρίζες μας που φτάνουν μέχρι τα αγριόχορτα και τα δέντρα που κυριαρχούν στο Δελφικό τοπίο, δεν είναι κακό να μεταλαμβάνουμε την αρχαία γνώση από τα νεότερα δισκοπότηρα της δυτικής ποίησης – λαμπρό και καταδικασμένο τέκνο της ο Πάουντ. Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση στο εκατομμύριο να ξεφύγουμε από τα χάρτινα και ψηφιακά δεσμά που μας πέρασαν στο λαιμό και τα χέρια οι σύγχρονοι Επικυρίαρχοι αν δεν μάθουμε επιτέλους ποιοι είμαστε. Αν δεν γνωρίσουμε σαφώς τον εαυτό μας, πάντοτε θα αποτελούμε τις ιδανικές μαριονέτες για τη θανάσιμη φαντασμαγορία του θεάτρου των σκιών, όπου πρωταγωνιστούμε – θέλοντας και μη. Το κλειδί της απελευθέρωσής μας είναι η κατανόηση της φύσης μας.

Τι είμαστε; Οι κακότυχοι κληρονόμοι μιας άφταστης παράδοσης; Ένας λαός που παράγει χρέος; Μια ανόητη μάζα που πανικοβάλλεται εύκολα, σαγηνεύεται από τις Σειρήνες της κατανάλωσης και έχει ξορκίσει άπαξ διά παντός το νόημα του συλλογικού βίου της;

Όλα ξεκινούν και σταματούν στην Αγορά. Στον Δήμο που αποφασίζει αφού πρώτα στοχαστεί. Τι έχει αποφανθεί ο Δήμος για την ταυτότητά μας; Τι είναι σήμερα η ελληνικότητα; Το «λάθε βιώσας»; Το «και μη χειρότερα»; Μια χαμοζωή ανάγκης και παράκλησης; Η ικεσία στα ανάκτορα του εκάστοτε Δαρείου;

Μεγάλη ιδέα

Οι Έλληνες κατόρθωναν θαύματα όταν πίστευαν ακράδαντα σε αυτά και όταν ήταν πρόθυμοι να απαλλαγούν –έστω για λίγο- από την υποχρεωτική θλίψη και μεμψιμοιρία, που φέρνει στους ανθρώπους η κατανόηση του πεπερασμένου βίου τους. Στόχευαν σε ό,τι υψηλότερο διέθετε ο κατάλογος των επιτευγμάτων του πολιτισμού. Αθανασία μέσω της υστεροφημίας. Επικράτηση μέσω της αρετής. Φωτισμός του σκότους διά της επιστήμης. Οι Έλληνες δεν ήθελαν τίποτε λιγότερο από τα πάντα. Εύκολα κατανοήσιμο το τελευταίο. Μόνο αν αισθανθείς βαθιά μέσα σου πανίσχυρος μπορείς να επινοήσεις τραγωδία, να εφεύρεις τη δημοκρατία, να συντρίψεις την ασιατική βαρβαρότητα στον Μαραθώνα, την Σαλαμίνα, τις Πλαταιές.

Το έθνος δεν χρειάζεται «νοικοκύρεμα» για να επιβιώσει. Μια Μεγάλη Ιδέα που θα βάλει φωτιά στο παλιό, σάπιο καθεστώς των ιδιοτελών ουτιδανών χρειάζεται για να ενωθεί το κοινό των Ελλήνων και να διεκδικήσει το ανέφικτο. Δεν είμαστε πλασμένοι για καλοί ξεπληρωτές αβάσταχτων δανείων. Ούτε ο προορισμός μας είναι δυο-τρία φιλικά χτυπήματα στην πλάτη από τους κοιλιόδουλους και δύστροπους Γερμανούς τουρίστες.

Έχουμε άμεση ανάγκη από έναν ιδανικό και -για τους πολλούς- άφταστο στόχο που θα τον εμπνεύσει στον λαό μια χαρισματική ηγεσία.

Όποτε στοχεύουμε χαμηλά πετυχαίνουμε τα πόδια μας.

Δημοσιεύτηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ και... πατριωτική φλόγα!

Αριστερά, ο Νάσος Θεοδωρίδης του ΣΥΡΙΖΑ (προσωπικές απόψεις για Ίμια) και δεξιά ο Εφιάλτης από τους 300 (προσωπικές απόψεις για Ξέρξη).

Έτσι πεθαίνουν οι Έλληνες

Σαν σήμερα εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές ο άξιος της πατρίδας Κώστας Περρίκος, αξιωματικός της Αεροπορίας, ο οποίος μαζί με την αντιστασιακή ομάδα ΠΕΑΝ, τίναξε στον αέρα το κτίριο της δοσιλογικής οργάνωσης ΕΣΠΟ. Ήταν το θεαματικότερο αντάρτικο χτύπημα στην Ευρώπη. Η πράξη των ηρώων καταδικάστηκε από τις δυνάμεις Κατοχής, τους δοσιλόγους και το ΕΑΜ! Το τελευταίο προέβη στην καταδίκη διότι τα μέλη της ΠΕΑΝ δεν ήταν κομμουνιστές κι έτσι κλονιζόταν το... μονοπώλιο των Εαμιτών στην αντίσταση. Ακολουθούν τα γράμματα που έστειλε ο Περρίκος στην κόρη και την σύζυγό του από το κελλί των μελλοθανάτων, καθώς και το χρονικό του χτυπήματος - όπως αποτυπώθηκαν σε σχετικό άρθρο της Καθημερινής.

Από το κελί των μελλοθάνατων
Αγαπημένο μου παιδί, Μίμη μου:
Ο πατέρας σου έπεσε για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Εφυγε απ' τον κόσμο με την ικανοποίηση πως αν δεν έκαμε το χρέος του όπως έπρεπε, πάντως το έκαμε όσο μπορούσε. Το χρέος αυτό δεν τελειώνει ποτέ. Αν ζούσε θα εξακολουθούσε τις προσπάθειές του και κατά την περίοδο της ειρήνης. Τον ρόλο αυτό επεφύλαξε η Μοίρα για σένα. Δούλεψε για να σταματήσουν οι πόλεμοι, να ευημερήσουν όλοι οι άνθρωποι, να ενωθούν τα κράτη της Ευρώπης, να ειρηνεύση και να ευτυχίση ο κόσμος. Δούλεψε για να καταργηθούν οι τεχνητοί φραγμοί που παρεμποδίζουν και σε άπειρες περιπτώσεις ματαιώνουν την πρόοδο των αξίων. Δούλεψε για την επικράτηση της Δημοκρατίας. Αφιέρωσε τη ζωή σου στην Ελλάδα και στην ανθρωπότητα.
Κ. Περρίκος προς Δημήτρη Περρίκο, Φυλακαί Αβέρωφ, κελί 12,
23 Ιανουαρίου 1943, Αρχείο Κ. Περρίκου, στην κατοχή της οικογένειας Περρίκου.
Μαρία μου:
Μου μένουν ακόμη λίγα λεπτά ζωής. Και στις τελευταίες μου στιγμές θα σ' αγαπώ και θα σε θυμάμαι. Φίλησέ μου τ' αγγελούδια μας. Οι φίλοι μου ας κάμουν το χρέος τους. Πεθαίνω για την Ελλάδα και θυμάμαι την τελευταία στροφή του ύμνου του Μιστράλ: «Κι αν πρέπει να πεθάνουμε για την Ελλάδα, τι θεία δάφνη, μια φορά κανείς πεθαίνει».
Εγκαταλείπω τον κόσμο χωρίς μίση και κακίες. Αγωνίσθηκα για την πατρίδα μου. Για την δική τους πατρίδα αγωνίζονται κι' εκείνοι οι οποίοι με καταδίκασαν. Θα ήθελα το αίμα μου να μην μας χωρίση αλλά να μας ενώση στο μέλλον με τους σημερινούς αντιπάλους.
Κ. Περρίκος προς Μαρία
Περρίκου, Φυλακαί Αβέρωφ, κελί 12, 4 Φεβρουαρίου 1943, ώρα 5.20΄ π.μ., Αρχείο Κ. Περρίκου.

Το μεγαλύτερο σαμποτάζ στην κατεχόμενη Ευρώπη

Του Ευανθη Xατζηβασιλειου*

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αντίσταση εναντίον του φασισμού και του ναζισμού αποτέλεσε ένα πολύμορφο φαινόμενο σε όλη την Ευρώπη. Ετσι και στην Ελλάδα, πέραν των αντάρτικων σωμάτων, δράση ανέπτυξαν οι οργανώσεις δολιοφθορών και κατασκοπείας, καθώς και οι ομάδες της πολιτικής αντίστασης. Οι τελευταίες -ενεργές ιδιαίτερα στην Αθήνα- αποσκοπούσαν να διατηρήσουν υψηλό το αγωνιστικό φρόνημα του λαού, αλλά και να θέσουν ουσιαστικά εμπόδια στη δράση των κατοχικών αρχών. Η δράση τους χαρακτηρίστηκε από ένα διαρκές «κρυφτό» με τους κατακτητές: διανομή παράνομου Τύπου και προκηρύξεων, συλλογή πληροφοριών, εξορμήσεις για αναγραφή συνθημάτων μέσα στην πλήρη συσκότιση της νύχτας της κατεχόμενης Αθήνας. Κορυφαία στιγμή τους ήταν η ανατίναξη, στις 20 Σεπτεμβρίου 1942, των γραφείων της δωσιλογικής Εθνικής Σοσιαλιστικής Πατριωτικής Οργανώσεως (ΕΣΠΟ) από τον Ουλαμό Καταστροφών της Πανελληνίου Ενώσεως Αγωνιζομένων Νέων (ΠΕΑΝ).
Η ΠΕΑΝ ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1941, από τον Κώστα Περρίκο, απότακτο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας, καθώς και τους Αθανάσιο Σκούρα, Ιωάννη Κατεβάτη, Διονύσιο Παπαβασιλόπουλο, Γεώργιο Αλεξιάδη. Οι αρχηγοί της προέρχονταν από το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα του Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Αν και διατήρησαν επίζηλα την οργανωτική αυτονομία της ΠΕΑΝ, οι ιδέες που εξέπεμψε η τελευταία (όπως και η «αδελφή» οργάνωση, η πρώτιστα φοιτητική Ιερή Ταξιαρχία) συνδέονταν με τον «ενωτισμό» του κανελλοπουλικού κύκλου: αντιφασιστικός και απελευθερωτικός αγώνας? αδιαπραγμάτευτη εμμονή στη δημοκρατική ιδέα? μετά τον πόλεμο και την ήττα του φασισμού, γενναία μεταρρύθμιση του αποστεωμένου πολιτικού συστήματος? αναμόρφωση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μέσω μιας αναπτυξιακής παρέμβασης στην οικονομία, της κατοχύρωσης ισότητας ευκαιριών για όλους τους πολίτες, της ανάδειξης της «νέας γενιάς». Εως το καλοκαίρι του 1942, η ΠΕΑΝ είχε προσελκύσει την υποστήριξη πολλών νέων ανθρώπων. Η παράνομη εφημερίδα της, η «Δόξα» είχε αναδειχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα αντιστασιακά έντυπα.

Ενοπλο τμήμα

Παράλληλα, ο Περρίκος συγκρότησε το ένοπλο σκέλος της οργάνωσης. Από τον Μάρτιο του 1942, μια ομάδα της ΠΕΑΝ είχε ξεκινήσει σαμποτάζ, κυρίως στο λιμάνι του Πειραιά. Ωστόσο, μια άλλη ομάδα, ο Ουλαμός Καταστροφών, επίσης υπό την ηγεσία του, στόχευσε τις δωσιλογικές οργανώσεις. Οι κυριότερες ήταν η Οργάνωσις Εθνικοσοσιαλιστικών Δυνάμεων Ελλάδος (ΟΕΔΕ) και η ΕΣΠΟ, υπό την ηγεσία του ιατρού Σπύρου Στεροδήμου, η οποία έδρευε στη γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων. Η ΕΣΠΟ προσπαθούσε να μετεξελιχθεί σε ελληνικό εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα: σκόπευε να μεταφέρει εργάτες στη Γερμανία και να συγκροτήσει ελληνικά μαχητικά τμήματα για τον ναζιστικό αγώνα.
Ο Περρίκος εξασφάλισε εκρηκτικές ύλες από έργα οδοποιίας? η πηγή δεν ήταν οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες, με τις οποίες η ΠΕΑΝ δεν διατηρούσε επαφή. Η πρώτη επιχείρηση του Ουλαμού Καταστροφών ήταν η ανατίναξη της Λέσχης Αξιωματικών του Υγειονομικού του γερμανικού στρατού, στη γωνία των οδών Πατησίων και Βασιλέως Ηρακλείου, στις 15 Αυγούστου 1942 -επέτειο του τορπιλισμού της «Ελλης»- από τους Αντώνη Μυτιληναίο, Ιωάννη Νικολόπουλο και Γ. Παπαγιάννη. Στις 22 Αυγούστου, Σάββατο βράδυ, έγινε η δεύτερη ανατίναξη, των γραφείων της ΟΕΔΕ, στην περιοχή της Ομόνοιας, από τους Μυτιληναίο, Παναγιώτη Μιχαηλίδη και Νίκο Μούρτο.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1942 ήρθε η σειρά της ΕΣΠΟ. Η επιχείρηση θα γινόταν Κυριακή πρωί, όταν συνεδρίαζε η ΕΣΠΟ, ώστε να αποφευχθεί ο θάνατος αθώων, αλλά και να προκληθούν θύματα μεταξύ των δωσιλόγων. Η βόμβα, δέκα οκάδες δυναμίτιδα, μεταφέρθηκε από το σπίτι της Ιουλίας Μπίμπα στο Κουκάκι ώς την πλατεία Κάνιγγος, από την ίδια και τον Μυτιληναίο, σε μια πάνινη τσάντα για ψώνια, σκεπασμένη με χόρτα. Στην επιχείρηση μετείχαν οι Περρίκος, Μυτιληναίος, Μπίμπα, Μούρτος, και οι φοιτητές Μιχαηλίδης (Χημείας), Σπύρος Γαλάτης (Νομικής), Νίκος Λάζαρης (Νομικής), Σπύρος Στανωτάς (ΑΣΟΕΕ). Η ανατίναξη έγινε στις 12 το μεσημέρι, και το κτίριο τυλίχτηκε στις φλόγες. Σκοτώθηκαν πολλά μέλη της ΕΣΠΟ, μεταξύ τους και ο αρχηγός της, Στεροδήμος.

Μείζονα αποτελέσματα

Η καταστροφή υπήρξε ολοκληρωτική, και ποτέ πια οι προδότες συνήλθαν από το πλήγμα. Ηταν το τέλος των προσπαθειών για δημιουργία ενός ελληνικού ναζιστικού κινήματος, και επομένως η ενέργεια της ΠΕΑΝ προκάλεσε μείζονα πολιτικά και κοινωνικά αποτελέσματα στην Ελλάδα της Κατοχής. Το ηθικό του χειμαζόμενου λαού τονώθηκε? οι συμμαχικοί ραδιοσταθμοί ύμνησαν την επιχείρηση, που άλλωστε αποτελούσε το μεγαλύτερο έως τότε σαμποτάζ σε πόλη της κατεχόμενης Ευρώπης. Μόνη παραφωνία, η αποκήρυξη του σαμποτάζ από το ΕΑΜ, που το χαρακτήρισε ως «προβοκάτσια της Γκεστάπο», ενώ αποκάλεσε την ΠΕΑΝ «αντεθνική οργάνωση». Φαίνεται ότι το ΕΑΜ ενοχλήθηκε από την πιθανή εμφάνιση ενός εναλλακτικού πόλου στην αθηναϊκή Αντίσταση.

Ο ηρωικός θάνατος του Περρίκου, ένα παράδειγμα για τον αγώνα

Η ίδια η ΠΕΑΝ πλήρωσε ακριβά τον θρίαμβο της ανατίναξης της ΕΣΠΟ. Ο Περρίκος και πολλά στελέχη της οργάνωσης συνελήφθησαν από τους Γερμανούς τον Νοέμβριο. Τέσσερις εκτελέστηκαν στις αρχές Ιανουαρίου 1943 - Σκούρας, Κατεβάτης, Δημήτρης Λόης και Διονύσιος Παπαδόπουλος ενώ η Μπίμπα, εκτελέστηκε αργότερα με πέλεκυ. Ο ίδιος ο Περρίκος τουφεκίστηκε ξημερώματα της 4ης Φεβρουαρίου 1943. Γνωρίζουμε ότι, πριν από την εκτέλεση, ο Περρίκος στράφηκε προς τους Γερμανούς αξιωματικούς που διοικούσαν το απόσπασμα και τους είπε: «Είμαι Ελλην αξιωματικός, έκαμα το καθήκον μου». Εκείνοι χαιρέτισαν στρατιωτικά και έδωσαν την εντολή για πυρ. Εξίσου συγκλονιστικές είναι οι επιστολές του Περρίκου, μέσα από το κελί του, προς την οικογένειά του. Στη στάση του εμπρός στον θάνατο, όπως αυτή προκύπτει μέσα από τις επιστολές, υπάρχουν πολλά αξιομνημόνευτα στοιχεία. Η αγάπη και η αφοσίωση στη σκλαβωμένη πατρίδα. Η εμμονή στα πανανθρώπινα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αξιοκρατίας, της διεθνούς συνεργασίας. Η αγωνία του ώστε να προσφέρει στους «στρατιώτες» του -στην ΠΕΑΝ- αλλά και σε όλο τον ελληνικό λαό, ένα θάνατο ηρωικό, ένα παράδειγμα για τον υπέρτατο αγώνα που θα συνεχιζόταν και μετά τον δικό του χαμό. Παράλληλα, όμως, η ετοιμότητά του να συγχωρήσει τους εκτελεστές του. Και βέβαια, η εκπληκτική διατύπωση της ελπίδας του ότι θα ερχόταν η ώρα που τα εμπόλεμα ευρωπαϊκά έθνη του 1943 -και αυτή η Γερμανία- θα αναζητούσαν μια νέα αρχή στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Και όλα αυτά, δοσμένα μέσα από την απελπισμένη αγάπη του για την οικογένεια που έχανε, για τη σύζυγο που άφηνε, για τα παιδιά του που δεν θα έβλεπε να μεγαλώνουν. Μετά τον θάνατό του, η ΠΕΑΝ αναδιοργανώθηκε υπό την ηγεσία του Γ. Αλεξιάδη και συνέχισε τη δράση της έως και μετά την Απελευθέρωση.
Γωνία Γλάδστωνος και Πατησίων, υπάρχει σήμερα το μοναδικό μνημείο της ΠΕΑΝ, που δημιουργήθηκε επί δημαρχίας Μ. Εβερτ. Είναι αμφίβολο εάν η πλειοψηφία των βιαστικών περαστικών γνωρίζει τι αποδίδει. Αλλά, έτσι κι αλλιώς, λέξεις όπως «άθλος», «ηρωισμός», «ηθικό μεγαλείο», τετριμμένες από την υπερβολική χρήση, δεν αρκούν για να αποδώσουν επαρκώς το γεγονός και τον συμβολισμό του. Πιο εύγλωττη, η αναφορά ενός μεγάλου πνευματικού ανθρώπου, της Ιωάννας Τσάτσου, που κατέγραψε στο ημερολόγιό της τις ώρες εκείνες της οδύνης, αλλά και του αγώνα και της ελπίδας: «Είναι από τα καλύτερα παλληκάρια μας. Ο αεροπόρος Κώστας Περρίκος, αρχηγός της ΠΕΑΝ και οι φίλοι του […] φύλακες της τιμής μας, αφού δεν έχομε πια γη».

Συζητώντας για το θέλημα του Θεού με τον πνευματικό του Πούτιν

Ο Βλαδίμηρος Πούτιν δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Αν κρίνεις από τον πνευματικό του, τον πατέρα Τύχωνα Σεβκούνωφ, κάθε άλλο παρά τυχαίος θα σου φανεί αυτός ο ευσταλής και δαιμόνιος βετεράνος των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών που σήκωσε από το καναβάτσο της παγκόσμιας χλεύης και της ανημπόριας ένα σπουδαίο έθνος και μία απέραντη πατρίδα, τα ξανάστησε στα πόδια τους και γράφει νέες ιστορικές σελίδες με χρυσά κυριλλικά γράμματα. Ο π. Τύχων, ο πνευματικός του Ρώσου προέδρου, είναι ένας χαμογελαστός άνθρωπος. Απλός, θυμόσοφος, ίσως σοφός. Το παρουσιαστικό του κλέβει χρόνια. Ενώ διανύει το 58ο έτος της ηλικίας του, δείχνει λίγο μεγαλύτερος από σαράντα! Το βλέμμα του σταθερό. Σαν την ομιλία του. Οι διακυμάνσεις της έντασής της είναι ήπιες, αρμονικές. Η «μαλακή», ακατάβλητη δύναμη της αλήθειας του Χριστού δεν χρειάζεται κορόνες. Νικά επειδή υπάρχει. Η χροιά της φωνής του πατρός Σεβκούνωφ είναι ιδιαίτερη. Οταν σου μιλά, αισθάνεσαι ότι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο στον κόσμο από το να τον ακούς - κι ύστερα να περιμένεις τη μετάφραση όσων σου είπε, αν δεν γνωρίζεις ρωσικά. Αλλά ακόμα και όταν σε χωρίζει από εκείνον το γλωσσικό χάσμα, σε κερδίζουν η χροιά και ο τόνος. Υπό μίαν έννοια αισθάνεσαι όσα θέλει να σου μεταδώσει. Κι ας μην κατανοείς τις λέξεις που εκστομίζει. Ούτως ή άλλως, όταν κάποιος έχει την ακράδαντη πεποίθηση ότι σου λέει την αλήθεια, έχει την προσοχή σου. Ηλθε στην Ελλάδα για να παρουσιάσει ένα σπουδαίο βιβλίο που έχει συγγράψει, το «Σχεδόν Αγιοι. Πνευματικές αφηγήσεις από τη Ρωσία του χθες και του σήμερα». Μεταφράστηκε στα ελληνικά, διατίθεται από τα βιβλιοπωλεία και σίγουρα έχει αλλάξει τις ζωές αρκετών απ’ όσους το έχουν διαβάσει. Δεν είναι υπερβολή η έκφραση της δυνατότητας της μεταβολής -επί τα βελτίω- του βίου ενός ανθρώπου, αν διαβάσει ένα βιβλίο με τις εμπειρίες και τις απόψεις του π. Τύχωνα. Ο υπογράφων το παρόν είχε τη χαρά και την τύχη να ακούσει από τα χείλη του χαρισματικού ιερέα την ακόλουθη φράση, που έμεινε ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη του: «Η μεγαλύτερη άσκηση για τον χριστιανό είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό». Σπουδαία λόγια, βαθιά. Παλαιότερα, ο π. Τύχων είχε δηλώσει ότι «οι πιο ισχυροί άνθρωποι στη Γη είναι εκείνοι που εμπιστεύονται απόλυτα τον Θεό». Αυτή είναι μια φράση-κλειδί για όλους όσοι θέλουν πραγματικά να αλλάξουν τη ζωή τους και να ξεφύγουν από τον βραχνά της υποχρεωτικής δυστυχίας που προκαλεί η απόσταση από τον Κύριο. Με τη λέξη «ισχυροί» ο Σεβκούνωφ δεν εννοεί τους δισεκατομμυριούχους, τους κυβερνήτες ή τους νομπελίστες στις τέχνες και τις επιστήμες, αλλά τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους που κρατούν όρθια την πλάση, λειτουργώντας ως αγωγοί της αγάπης του Κυρίου για τον κόσμο του. Οι πράξεις εκείνων που εμπιστεύονται απόλυτα τον Θεό αντηχούν στον χώρο και στον χρόνο και μπορούν να κάμψουν πανεύκολα τις αντιστάσεις της ύλης. Αυτοί είναι οι δυνατοί.

Συζητώντας με τον π. Τύχωνα 

Η συνέντευξη με τον π. Τύχωνα που ακολουθεί είναι ενδεικτική της νοοτροπίας και της ψυχοσύνθεσης του αδελφού και ομόδοξου ρωσικού λαού. «Κοινή η βάση μας», λέει ο Ρώσος ιερέας, «αλλά κοινά και τα ελαττώματα». Μεταξύ άλλων που προτείνει είναι ο περιορισμός των... απεργιών. Οι λόγοι που επικαλείται είναι απολύτως κατανοητοί!

Δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτεστε την Ελλάδα. Απ’ όλα τα μέρη του τόπου μας στα οποία έχετε πάει, ποιο σας έχει κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση;

Ειλικρινά δεν μπορώ να μετρήσω πόσες φορές έχω έρθει στην Ελλάδα. Εχω πάει σε πολλά μέρη, αλλά τα δύο πρώτα που μου έρχονται στον νου και μου έχουν κάνει μεγάλη εντύπωση είναι η Ακρόπολις και το Αγιον Ορος.

Εχετε δει να αλλάζει η πατρίδα μας από χρονιά σε χρονιά;

Η πρώτη μου φορά εδώ πρέπει να ήταν πριν από περίπου οκτώ χρόνια. Ιδιαίτερες αλλαγές δεν έχω διαπιστώσει. Το μοναδικό που έχω προσέξει είναι ότι η στάση των Ελλήνων προς την πίστη έχει γίνει λίγο πιο κρύα. Οταν βλέπω σε διαφημιστικά ταμπλό χλευαστικές εικόνες για ιερείς -όπως ένα στο οποίο ένας επίσκοπος, αν θυμάμαι καλά, κρατούσε ένα κοτόπουλο-, δεν μου δίνει πολλή χαρά. Είδα αρκετούς συμπολίτες σας να περνούν αδιάφοροι δίπλα από το ταμπλό. Στη Ρωσία οι ίδιοι οι πολίτες θα έσκιζαν αυτή τη διαφήμιση. Αμέσως!

Είχατε στη Ρωσία παρόμοια επεισόδια. Με το συγκρότημα Pussy Riot. Εκεί παρενέβη το κράτος. Δικάστηκαν οι γυναίκες μέλη του συγκροτήματος.

Στη Ρωσία δεν παρενέβη το κράτος. Πρώτα αντέδρασαν οι πιστοί που τις έβγαλαν από τους ναούς όπου ασχημονούσαν. Οι κοπέλες αυτές δεν διώχθηκαν από το κράτος, αλλά δικάστηκαν για χουλιγκανισμό. Αυτή ήταν η κατηγορία.

Στη Ρωσία πριν από περίπου δέκα χρόνια επικρατούσε παρόμοια κατάσταση με την Ελλάδα. Μεγάλη οικονομική κρίση και κοινωνική ανασφάλεια. Πώς θεωρείτε ότι ξεπεράστηκε;

Πρέπει να σας πω ότι δεν είμαι οικονομολόγος. Ως πολίτης επισημαίνω ότι οι άνθρωποι εργάστηκαν περισσότερο και έγινε εφικτό να ξεπεραστεί η δυσκολία. Βέβαια, έπαιξε τον ρόλο της και η ηγεσία. Οχι η εκκλησιαστική, αλλά η κρατική.

Εδώ συνηθίζουμε να πιστώνουμε το ξεπέρασμα της ρωσικής κρίσης στον Πούτιν και να λέμε ότι θα χρειαζόμασταν κι εμείς έναν πρόεδρο όπως ο δικός σας.

Σωστά πιστώνετε το ξεπέρασμα της κρίσης στον πρόεδρό μας. Αν θέλετε κι εσείς ανάλογο ηγέτη, δεν έχετε παρά να αναθρέψετε έναν ανάλογο, να τον βρείτε, να τον αναδείξετε με την ψήφο σας. Εμείς έχουμε και δεν τον δίνουμε πουθενά (σ.σ.: εδώ ο π. Τύχων δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα γέλια του).

Αν σας ζητούσαν Ελληνες πνευματικές συμβουλές, τι θα τους λέγατε;

Δεν θα τολμήσω ποτέ να δώσω συμβουλές σε Ελληνες, οι οποίοι έχουν τόσο θαυμάσιους ιερείς και επισκόπους. Εκείνοι γνωρίζουν καλά την κατάσταση και τον λαό και μπορούν να υποδείξουν όσα πρέπει. Το μόνο που μπορώ είναι να σας παρακαλέσω να προσεύχεστε για εμάς.

Οι Ελληνες και οι Ρώσοι έχουν περισσότερα κοινά ή διαφορές; Υπάρχουν και κοινά και διαφορές. Η βάση, όμως, είναι κοινή: η Ορθοδοξία. Η ορθόδοξη αντίληψη του κόσμου.

Σε τι συνίσταται αυτό που αναφέρατε; Τι είναι η «ορθόδοξη αντίληψη του κόσμου»;

Είναι η κατανόηση του θελήματος του Θεού. Απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη στον Θεό και μετάνοια. Πρέπει, όμως, να σας πω ότι Ρώσοι και Ελληνες μοιάζουμε πολύ και στις αμαρτίες μας. Εμείς οι Ρώσοι κληρονομήσαμε κάποια χαρακτηριστικά των Ελλήνων που δεν έχουν οι Γερμανοί. Οπως, για παράδειγμα, ότι δεν κατορθώνουμε να φτάνουμε στην ώρα μας... Βέβαια, και οι αδυναμίες μας αποτελούν ενοποιητικό στοιχείο για τους δύο λαούς.

Θα πείτε μια ευχή για τους αναγνώστες της «δημοκρατίας»;

Να προσπαθήσετε κι εσείς από την πλευρά σας να γίνονται λιγότερες απεργίες. Το λέω διότι έχω πρόσφατη εμπειρία. Χθες με κάλεσαν σε μια ψαροταβέρνα. Το πρωί είχα μια μεγάλη ακολουθία. Επειτα αγιασμό. Πεινάσαμε όλοι πάρα πολύ. Το τραπέζι ήταν κανονισμένο, μας περίμενε και ήταν γεμάτο φαγητά. Εμείς, αντί να πάμε για το φαγητό, περάσαμε τρεις ώρες εγκλωβισμένοι στην κίνηση λόγω των πορειών και των απεργιών. Είναι κάπως δυσάρεστο να σε καλούν σε τραπέζι κι εσύ ούτε να μυρίσεις τα φαγητά να μην μπορείς. Κάντε το έστω για τους φίλους σας από τη Ρωσία!

Μια που γνωρίζετε καλά τον πρόεδρο Πούτιν, θα μπορούσατε να μας πείτε μερικά στοιχεία του χαρακτήρα του;

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων άνθρωπος. Είναι απίστευτα υπεύθυνος και ως προσωπικότητα και ως ηγέτης. Βλέπει τον κόσμο ρεαλιστικά, όπως είναι. Και πάνω απ’ όλα ξεχωρίζω τη μεγάλη αγάπη του για την πατρίδα.

«Σχεδόν Αγιοι»: Ενα βιβλίο ταξίδι στην ορθόδοξη Ρωσία 

Το πόνημα του π. Τύχωνα Σεβκούνωφ τιτλοφορείται «Σχεδόν Αγιοι. Πνευματικές αφηγήσεις από τη Ρωσία του χθες και του σήμερα». Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Εν Πλω και έχει διαγράψει έως τώρα μια εντυπωσιακή παρουσία στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Αφορά διδαχές, θαύματα και εμπειρίες που βίωσε ο π. Τύχων κατά τη διάρκεια του ατέλειωτου και υπέροχου ταξιδιού της αναζήτησης του Κυρίου. Στην παρουσίαση του βιβλίου, που έγινε την Κυριακή 20/1/2013 στη Στοά του Βιβλίου, σημειώθηκε το αδιαχώρητο. Δύο αίθουσες κατάμεστες από κόσμο - στη μία οι παρευρεθέντες παρακολούθησαν τις εισηγήσεις των ομιλητών και του π. Τύχωνα από γιγαντοοθόνη. Ο ίδιος μίλησε ελάχιστα και προτίμησε να κάνει διάλογο με το κοινό. Απάντησε σε πάρα πολλές ερωτήσεις -αιχμηρές και μη- χωρίς να χάσει ούτε στιγμή τον ειρμό και το χιούμορ του. Η συζήτηση μαζί του είχε ακριβώς τον χαρακτήρα των κειμένων που περιλαμβάνονται στο «Σχεδόν Αγιοι», που αξίζει πραγματικά να διαβαστεί. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου υπάρχει μια εξαιρετική σύνοψη των περιεχομένων του, που λέει τα εξής: «Κάποιο ζεστό απόγευμα του Σεπτεμβρίου, εμείς οι δόκιμοι μοναχοί της Μονής των Σπηλαίων του Πσκωφ -στην πρώτη νιότη μας τότε- ανεβήκαμε από τα περάσματα και τις στοές του μοναστηριού πάνω στα αρχαία τείχη και βολευτήκαμε κάπου ψηλά. Μπροστά μας απλώνονταν ο κήπος και τα χωράφια. Πάνω στην κουβέντα, αρχίσαμε να θυμόμαστε πώς ο καθένας μας είχε εμφανιστεί στη μονή. Και όσο περισσότερο ακούγαμε ο ένας τον άλλο τόσο περισσότερη έκπληξη νιώθαμε... Και γιατί λοιπόν πήγαμε εκεί και επιθυμούσαμε διακαώς να μείνουμε για πάντα; Ξέραμε καλά την απάντηση σε αυτή την ερώτηση: είχε αποκαλυφθεί στον καθένα μας ένας υπέροχος κόσμος, ασύγκριτος με οτιδήποτε άλλο. Και αυτός ο κόσμος φαινόταν απίστευτα πιο ελκυστικός απ’ όσα είχαμε ζήσει στα λιγοστά και ευτυχισμένα μας χρόνια. Γι’ αυτό τον κόσμο θέλω να σας μιλήσω στο βιβλίο που κρατάτε, για τον υπέροχο αυτό κόσμο, που οι άνθρωποι ζουν με εντελώς άλλους κανόνες από εκείνους της συνηθισμένης ζωής· τον κόσμο του ατελείωτου φωτός, τον γεμάτο αγάπη και χαρούμενες αποκαλύψεις, τον κόσμο των ελπίδων και της ευτυχίας, των δοκιμασιών, των νικών και της ανακάλυψης νοήματος στις ήττες. Και το βασικότερο: για τα ισχυρά φαινόμενα της δύναμης και της βοήθειας του Θεού - γι’ αυτά θέλω να σας διηγηθώ σε τούτο το βιβλίο»...

Από την κυριακάτικη δημοκρατία

Μνημειώδες. Μην κάνετε το λάθος να μην το δείτε!

Η ανάγκη επανεφεύρεσης της Μαλβίνας Κάραλη

«Αυτά διαβάζω και φρουμάζω εντελώς. 'Δεν υπάρχει', γράφει το αρθρογράφο, 'κανένας ευρωπαϊκός ανθελληνισμός. Αυτά είναι εφευρήματα κάποιων άρρωστων εγκεφάλων'. Για ψάξ' το καλύτερα λεβέντη μου, γιατί δεν στα 'χουν πει όλα. Για άνοιξε και κάνα Νίτσε να μορφωθείς. 'Ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός', γράφει το Νίτσε το ίδιο [...], σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από το ελληνικό πρότυπο'. Τέτοια κόμπλα είχανε και έχουνε με εμάς! 'Γιατί, ό,τι έκαναν οι Ευρωπαίοι έχοντας ως πρότυπο τους Έλληνες', το Νίτσε τα γράφει αυτά, 'κατέληξε εν τέλει να μοιάζει με καρικατούρα λυπητερή. Οι Έλληνες', λέει το Νίτσε, 'είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού'. Και διόλου μην παραξενευτείτε εκσυγχρονισμένοι μου αν η επόμενη πρόταση της Ελλάδας δεν φανεί στην Ελλάδα αλλά μέσα στην Ευρώπη που ήδη αλλάζει. Έτσι είμαστε εμείς. Πρώτα τα στέλνουμε όξω τα καλά. Μετά τα ξαναμπάζουμε μέσα -ή και ποτέ μέσα. Όλα όξω». Μαλβίνα Κάραλη, εκπομπή Μαλβίνα Live, τηλεοπτικός σταθμός Skai. Αυτός ο πλάνητας αστέρας, που γεννήθηκε και έφυγε από το γαλαξία μας φέροντας θηλυκή-ελληνική ψυχή, έδωσε νέο, στιβαρό και μη επιδεχόμενο αναθεώρησης ορισμό στη λέξη «χιούμορ». Η ίδια δεν χωράει σε λέξεις. Φαινόμενο ανεξήγητο, που προκύπτει μόνο μια φορά στα τόσα χρόνια. Μόνο για το έργο της μπορεί να αναφερθεί κάποιος με στοιχειώδη επάρκεια. Η τηλεοπτική παρουσία της θυελλώδης. Κουβαλούσε στο στούντιο και εκτόξευε (στα άλαλα και παραζαλισμένα από τη λαίλαπα του σημιτικού «εκσυγχρονισμού» πλήθη) την πιο επικίνδυνη εκρηκτική ύλη που υπάρχει: χιλιάδες, αμέτρητα αναγνώσματα! Τα κείμενα που είχε διαβάσει, κατανοήσει και μεταβολίσει στη συνείδησή της τα μετέφερε όχι σε υλική μορφή. Ως γνώση τα βαστούσε στις καλογυμνασμένες συνάψεις του εγκεφάλου της. Διέσυρε τους ισχυρούς που έπρεπε. Ταυτιζόταν με τους ανήμπορους και «καταραμένους» τους οποίους ένιωθε ιερή υποχρέωση να συμπονέσει. Την περίοδο που τα νέφη από τα χρήματα της νεοταξικής παραοικονομίας προκαλούσαν σκοτασμό στην ψυχή των ελληνοφώνων, εκείνη πάλευε να διατηρήσει τη δουλειά της, από την οποία ήθελε να την χωρίσει παντί τρόπω η σημιτική συμμωρία (ζουράρειος όρος για τις συνάξεις των μωρών) του γραικυλισμού.

Σάτιρα

Η δουλειά της Μαλβίνας σε εικόνα, ήχο και κείμενα, είναι η καλύτερη δυνατή απόδειξη για τη μεταμορφωτική ισχύ της αληθινής σάτιρας – σε αντίθεση με εκείνη που με χοντράδες, λυκειακά ανέκδοτα, γιρλάντες ημιμάθειας και επίδειξη αγοραίου, βορειοπροαστειακού -και αφόρητα γελοίου- αριστερισμού, κυριαρχεί στη σημερινή ερειπωμένη τηλεόραση. Η Μαλβίνα σάρωνε σε καθημερινή βάση το φαινομενικά κραταιό καθεστώς έχοντας την θρασύτητα που της χάριζε η επίγνωση της αδυναμίας κάθε σάπιας εξουσίας. Μπορούσε να το κάνει αυτό με χάρη επειδή η ίδια αποτελούσε, θέλοντας και μη, ένα ηχηρό μήνυμα καλλιέργειας και πολιτισμού. Πνεύμα ανήσυχο και με αδιάκοπη όρεξη για βαθύ αυτοσαρκασμό, βομβάρδιζε τους τηλεθεατές με τσιτάτα και ονόματα συγγραφέων, ποιητών, εικαστικών, επενδεδυμένα όλα με πλάνα που διέσυραν την κρετινική πολιτική, οικονομική και «πνευματική» εξουσία που χρεοκόπησε το κράτος και θέλει να αφανίσει το έθνος. Φτύνοντας κατάμουτρα το αντιπατριωτικό πνεύμα των αποδομητών της «συμμαχίας των προθύμων» έβγαινε στο δελτίο πραγματικών ειδήσεων, το οποίο παρουσίαζε, φορώντας στρατιωτική στολή. Προσοχή: δεν σάρκαζε τις Ένοπλες Δυνάμεις με την αμφίεσή της, τις τιμούσε. Μιλούσε για την πατρίδα, το έθνος, την παράδοση και τα ελληνικά θέσμια με τρόπο που θα έπρεπε να διδάσκεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

«Ανορθόδοξη»

Η Μαλβίνα και η πολιτική ορθότητα είχαν την σχέση που είχε η εκσυγχρονιστική σπείρα με την ηθική. Πολεμική, συγκρουσιακή. Για να φανταστείτε το επίπεδο της αποκοτιάς της, έφτασε στο σημείο να στηρίξει τον αείμνηστο αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο όταν οι σεσημασμένοι πάστορες της Νέας Τάξης «Χομεϊνί» τον ανέβαζαν και «ταλιμπάν» τον κατέβαζαν. Εκείνη απτόητη, έριχνε πέτρες στις απατηλές βιτρίνες της ψεύτικης ευμάρειας και προσπαθούσε με το εμβρυουλκό της τηλεοπτικής παρουσίας της να γεννήσει ελεύθερα σκεπτόμενους Έλληνες πολίτες. Η νέα Ελλάδα που θα γεννηθεί μέσα από τις στάχτες του μεταπολιτευτικού κλιβάνου πρέπει να της μοιάζει της Μαλβίνας. Να έχει το θάρρος της. Τη φιλοπατρία, την σπιρτάδα, την φαντασία και την καλλιέργειά της. Να μην μπορεί κανείς να την κρατήσει δέσμια με τις χάρτινες χειροπέδες του δέους προς τους ουτιδανούς αξιωματούχους που «οφείλουμε όλοι να σεβόμεθα». Κανέναν δεν πρέπει να σεβόμαστε αν δεν το αξίζει. Κανέναν να μην φοβόμαστε αλλά και να μην υποτιμούμε. Να επανεφεύρουμε την Μαλβίνα Κάραλη γρήγορα διότι εξέλιπε το χιούμορ από το δημόσιο λόγο. Στις 3 Φεβρουαρίου τα γενέθλιά της. Πάντα τα γιορτάζουν μερικοί...

Δημοσιεύτηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Απόπειρα ερμηνείας των πολιτικών κυβιστήσεων

Ούτε ευρώ περικοπή στους εργάτες του ΜΕΤΡΟ

Κρίμα που το Μνημόνιο και η χρεία της ολομέτωπης σύγκρουσης με αυτό με υποχρεώνει να συντάσσομαι με διάφορες μουτσούνες αλλά συντάσσομαι. ΖΗΤΩ ΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ!!!

Ο ευρωπαϊκός ανθελληνισμός ως ερμηνεύτηκε από την Υπατία της τηλεόρασης

Μνημόνιο-«ευλογία» και άνθρωποι-αποτσίγαρα

Ο δημοσιογράφος ενίοτε δεν επιθυμεί να ασχοληθεί με κάποια θέματα και έρευνες που δεν είναι της αρμοδιότητάς του. Ως άνθρωπος έχει προτιμήσεις, δεξιότητες και ιδιοτροπίες. Για παράδειγμα, εκείνοι που αφιερώνουν τον χρόνο τους στο κοινοβουλευτικό ρεπορτάζ δεν ενθουσιάζονται με την σύνταξη άρθρων που αφορούν στο υπουργείο Υγείας. Τα γραβατοφόρα παρασιτικά μικρόβια της μεταπολιτευτικής παρακμής φαντάζουν πιο οικεία, συμπαθή και σπλαχνικά από τα αληθινά μικρόβια, τους επιθετικούς μικροοργανισμούς και άλλους νοσογόνους παράγοντες. Ακόμα κι ο μεγαλύτερος απατεώνας της υφηλίου, ο πιο αιμοβόρος νονός της μαφίας, ένας γενοκτόνος δύναται να μεταπειστεί με τα κατάλληλα επιχειρήματα. Η αρρώστια δεν καταλαβαίνει από λόγια. Από καιρού εις καιρόν, είτε θέλεις είτε όχι, μια δύναμη κάπου εκεί ψηλά (ή χαμηλά), παίζοντας με σένα σαν τη γάτα με το ποντίκι, σε υποχρεώνει να βιώσεις το ρεπορτάζ που δεν σου «πάει». Να περάσουν οι εμπειρίες του θεματολογίου που αντιπαθείς στο αίμα σου. Να εγχαραχτούν στη συνείδησή σου. Τατουάζ πόνου στην ψυχή. Τα παραπάνω ισχύουν και για τον υπογράφοντα το παρόν. Πριν από περίπου ένα χρόνο είχα μια τέτοια εμπειρία με οικείο πρόσωπο στο νοσοκομείο Αττικόν και το αήττητο «αόρατο» θέλησε να με ξεναγήσει εκ νέου στα ενδότερά του για να διαπιστώσω πώς καταντά ένα νοσοκομείο με την παρέλευση ενός μνημονιακού έτους.

Πολιορκία

Έντεκα μήνες κύλησαν στο ποτάμι του χρόνου από την προηγούμενη αθέλητη επίσκεψη στο Αττικόν. Από τότε μόνο το κτίριο έχει μείνει ίδιο. Μεγάλο, άχαρο, με τις πράσινες, κόκκινες και κίτρινες γραμμές που ακολουθείς για να πας εκεί που πρέπει. Αν πρέπει, βέβαια... Τότε δεν έδειχνε άσχημο. Τώρα; Η απόπειρα να μπεις στα επείγοντα την ημέρα εφημερίας έχει ενδιαφέρον – αν δεν εμπλέκεσαι προσωπικά. Αν εμπλέκεσαι δεν θα σου φανεί ενδιαφέρον αλλά μιας πρώτης τάξεως αφορμή και αιτία να εγκληματήσεις. Μια αγενέστατη σεκιουριτού να προσπαθεί να απωθήσει δικαίους και αδίκους από την είσοδο των επειγόντων με ύφος εθελόντριας γκεσταπίτισας στο Μπίρκεναου. Το πλήθος να πολιορκεί την πύλη, το παράθυρο δηλαδή της γιατρειάς τους, σαν την στρατιά του Αλεξάνδρου που μάτωσε για να μπει στην πολυπόθητη Τύρο. Εικόνα δαντικής κόλασης. Οι αμαρτωλοί ασθενείς να διαγκωνίζονται στο Καθαρτήριο. Μια θέση στο φως το τρόπαιο, η ίδια η ζωή τους. Η σεκιουριτού-Κέρβερος να σπρώχνει απωθούμενη και να βρίζει υβριζόμενη. Οι σκέψεις για την αυτοδικία αναπόφευκτες. Ακόμα και ρομπότ θα αγανακτούσε αν έβλεπε να σπρώχνουν άνθρωπο που μόλις είχε πάθει εγκεφαλικό (με ιστορικό εμφράγματος) και υποδείξεις να πάει αλλού! Που αλλού; Στην VIP πτέρυγα των πολιτικών; Στις ΗΠΑ; Που;

Πατημένες γόπες

Η βία πάντα κάνει τη δουλειά που πρέπει. Λίγα μπράτσα, λίγα καντήλια, περισσότερες απειλές και εισέρχεσαι στα επείγοντα. Αν ζεις, βέβαια. Ύστερα περιμένεις. Πολύ. Ώρες ολόκληρες. Στο πεντάωρο είσαι τυχερός αν σε κοιτάξουν. Μια μέτρηση της πίεσης ίσως να ενδείκνυται στα εγκεφαλικά. Ίσως... Οιμωγές, βογγητά παντού και φτωχοί άνθρωποι σαν πεταμένα αποτσίγαρα εκλιπαρούν. Κανείς δεν ενημερώνει για τίποτα. Το ύφος δανειστή προς οφειλέτη φοριέται παντού. Κάθε ερώτηση αντιμετωπίζεται σαν προσβολή στα θεία. Οι συγγενείς που σπαρταρούν από την αγωνία χαίρουν μικρότερης εκτίμησης από τους ψωραλέους σκύλους. Οι δεύτεροι τουλάχιστον μπορούν να δαγκώσουν, οι πρώτοι έχουν την κακή συνήθεια να ερωτούν: «Θα ζήσει; Τι έχει;». Μάλλον φταίει ο όγκος των περιστατικών και η ανυπαρξία προσωπικού. Μάλλον. Μια καρτέλα με πολυβιταμίνες ανθρωπιάς θα βοηθούσε. Ειδικά έναν εκπαιδευόμενο γιατρό που είπε υπομειδιώντας σε καρκινοπαθή ασθενή που σφάδαζε από τους πόνους: «Μα καλά, δεν συνήθισες τον πόνο;». Υπ' όψιν ότι ο ίδιος είπε και το ακόλουθο αμίμητο: «Για τόσο πληρώνομαι, τόσο δουλεύω». Λίγο πιο πέρα δύο γυναίκες με αιμορραγία. Σχεδόν ταυτόσημα (στα μάτια των αδαών) περιστατικά. Η μία αγανακτεί από την αναμονή και την αδιαφορία και αναχωρώντας λέει: «Έχω λεφτά. Θα πάω σε ιδιωτικό». Η άλλη σκύβει το κεφάλι και το αίμα συνέχισε και λεκιάζει τη ρόμπα της στο σημείο ανάμεσα στα πόδια.

Ηθικό δίδαγμα

Όσοι ανήκουμε στην κατηγορία «αποτσίγαρα» ζούμε κατά τύχη. Κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για μας – πέρα από τους δικούς μας. Το ξέρουμε, δεν περιμένουμε κάτι διαφορετικό. Είμαστε ευκόλως διαχειρίσιμες λογιστικές μονάδες. Βάρος επί της γης και «ζήτουλες» αν θέλουμε βοήθεια, την οποία έχουμε πληρώσει με το υστέρημά μας. Το Μνημόνιο, η «ευλογία» κατά τον Θεόδωρο Πάγκαλο και η «βίβλος» του Ανδρέα Λοβέρδου δολοφονεί καθημερινά χιλιάδες αποτσίγαρα σαν και του λόγου μας. Καλή τύχη σε όλους!

Δημοσιεύτηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Ακόμα ένα κατοικίδιο του Κίσσινγκερ

Αιτία πολέμου κύριε Στουρνάρα. Θα υποστείτε και εσείς, καθώς και οι πάτρωνές σας, την μεταχείριση του ΓΑΠ. Ίσως χειρότερη. Ρίχνετε το γάντι και θα λάβετε ανάστροφη σφαλιάρα στο μαγουλάκι σας με το μπότοξ. Από το Hellas-orthodoxy

Σούπερ έξτρα μεγάλος διαγωνισμός!

Βρείτε μια δικαιολογία πιο αστεία από εκείνη του Διώτη (δεν ξέρω από μπλιμπλίκια κατέστρεψα το αυθεντικό usb stick) και κερδίστε μια πρόσκληση στην εκπομπή (Atlantis 105.2 - 10-12 το πρωί). Ο τυχερός διαλέγει μέρα και έρχεται!

Τσίρκο ρεντίκολο: ο Παυλόπουλος "τα ρίχνει" σε άρθρο που ψήφισε!

Παρακάτω ακολουθεί άρθρο του λεοντόκαρδου Προκόπη Παυλόπουλο (αυτός που ρήμαξε στις σφαλιάρες τον Κασιδιάρη όταν ο τελευταίος γρονθοκόπησε την Λιάνα Κανέλλη). Τα "ρίχνει" κανονικά στο 1ο Μνημόνιο και επικεντρώνει στο άρθρο για την κατάργηση της ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας! Αυτά τα έγραφε στις 5 Μαΐου 2011. 1,5 χρόνο αργότερα, το ίδιο άρθρο, το ψήφισε!
Διαβάστε και κλάψτε με τα χάλια μας την αναδημοσίευση από το περιοδικό "Επίκαιρα".

Ι. Στα «Επίκαιρα» της 24ης Φεβρουαρίου 2011 (τεύχος 71, σελ. 120-121), με τίτλο «Ποιος, πότε και πώς έβαλε “πωλητήριο” στη δημόσια περιουσία», είχα επισημάνει, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

Α. Πρώτον, ότι με την από 8/5/2010 Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης –η οποία, σημειωτέον, ουσιαστικά, είναι ανίσχυρη ως ευθέως α ντισυνταγματική, αφού ουδέποτε κυρώθηκε από τη Βουλή, κατά προκλητική παραβίαση του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος– καταργήθηκε ρητώς (βλ. ιδίως το άρθρο 14 παρ. 5 της Σύμβασης) κάθε ασυλία, λόγω εθνικής κυριαρχίας, της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου.

, ότι με την από 8/5/2010 Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης –η οποία, σημειω τέον, ουσιαστικά, είναι ανίσχυρη ως ευθέως α ντισυνταγματική, αφού ουδέποτε κυρώθηκε από τη Βουλή, κατά προκλητική παραβίαση του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος– καταργήθηκε ρητώς (βλ. ιδίως το άρθρο 14 παρ. 5 της Σύμβασης) κάθε ασυλία, λόγω εθνικής κυριαρχίας, της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου.
Β. Δεύτερον, τα Μνημόνια, με συγκεκριμένη πρόβλεψή τους, έχουν επιβάλει ως μέσο εκπλήρωσης των μνημονιακών δανειακών μας υποχρεώσεων την εκτέλεση ειδικού προγράμματος αποκρατικοποιήσεων για την πώληση περιουσιακών στοιχείων και δημόσιων επιχειρήσεων (Πίνακας 3 του Μνημονίου Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής και παρ. 3i του Μνημονίου Συνεννόησης στις συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής). Στο σχέδιο νόμου «Αναμόρφωση του πλαισίου λειτουργίας του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, Σύσταση Γενικής Γραμματείας Δημόσιας Περιουσίας και άλλες διατάξεις», το οποίο συζητείται αυτή την εβδομάδα στη Βουλή, προστέθηκε τροπολογία (άρθρο 1 παρ. 2) με την οποία προβλέπεται, επιπλέον, ότι: «Τα έσοδα από την αποκρατικοποίηση και αξιοποίηση των επιχειρήσεων και των λοιπών περιουσιακών στοιχείων των προηγουμένων παραγράφων και του άρθρου 48 του Ν. 3871/2010 (Α’ 141) προορίζονται αποκλειστικά για τη μείωση του δημόσιου χρέους». Οφείλω να εκθέσω την άποψη ότι το τόσο σημαντικό αυτό ζήτημα έρχεται στη Βουλή με τροπολογία και διότι, έτσι, η Κυβέρνηση πιστεύει ότι θ’ αποφύγει ενδεχόμενη επισήμανση αντισυνταγματικότητάς της από το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής, δεδομένου ότι, όπως ήδη διευκρινίστηκε, η όλη τροπολογία στηρίζεται στην αντισυνταγματική –λόγω παραβίασης του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος– Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 8ης Μαΐου 2010.

, τα Μνημόνια, με συγκεκριμένη πρόβλεψή τους, έχουν επιβάλει ως μέσο εκπλήρωσης των μνημονιακών δανειακών μας υποχρεώσεων την εκτέλεση ειδικού προγράμματος αποκρατικοποιήσεων για την πώληση περιουσιακών στοιχείων και δημόσιων επιχειρήσεων (Πίνακας 3 του Μνημονίου Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής και παρ. 3i του Μνημονίου Συνεννόησης στις συγκεκριμένες Προϋποθέσεις Οικονομικής Πολιτικής). Στο σχέδιο νόμου «», το οποίο συζητείται αυτή την εβδομάδα στη Βουλή, προστέθηκε τροπολογία (άρθρο 1 παρ. 2) με την οποία προβλέπεται, επιπλέον, ότι: « Οφείλω να εκθέσω την άποψη ότι το τόσο σημαντικό αυτό ζήτημα έρχεται στη Βουλή με τροπολογία και διότι, έτσι, η Κυβέρνηση πιστεύει ότι θ’ αποφύγει ενδεχόμενη επισήμανση αντισυνταγματικότητάς της από το Επιστημονικό Συμβούλιο της Βουλής, δεδομένου ότι, όπως ήδη διευκρινίστηκε, η όλη τροπολογία στηρίζεται στην αντισυνταγματική –λόγω παραβίασης του άρθρου 36 παρ. 2 του Συντάγματος– Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης της 8ης Μαΐου 2010.
ΙΙ. Από το συνδυασμό των ρυθμίσεων αυτών προκύπτουν δύο επιπλέον επώδυνα για τον Τόπο και το Λαό μας απροκάλυπτα ψεύδη, προερχόμενα από τον Πρωθυπουργό του «λεφτά υπάρχουν».

Από το συνδυασμό των ρυθμίσεων αυτών προκύπτουν δύο επιπλέον επώδυνα για τον Τόπο και το Λαό μας απροκάλυπτα ψεύδη, προερχόμενα από τον Πρωθυπουργό του «λεφτά υπάρχουν».
Α. Το πρώτο συνίσταται στο ότι έχει δεσμευθεί, «μνημονιακώς», για την εκποίηση δημόσιας περιουσίας, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του τον περασμένο Φεβρουάριο, και μάλιστα με την «υπόσχεση» ότι θα απαγορεύσει ακόμη και συνταγματικώς τέτοια εκποίηση!

Το συνίσταται στο ότι έχει δεσμευθεί, «μνημονιακώς», για την εκποίηση δημόσιας περιουσίας, παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του τον περασμένο Φεβρουά ριο, και μάλιστα με την «υπόσχεση» ότι θα απαγορεύσει ακόμη και συνταγματικώς τέτοια εκποίηση!
Β. Το δεύτερο αφορά στη διάψευση των ισχυρισμών του, επίσης τον περασμένο Φεβρουάριο, ότι το πακέτο αποκρατικοποιήσεων των 50 δις ευρώ είναι απόφαση της Κυβέρνησής του και όχι απαίτηση της Τρόικας.

Το αφορά στη διάψευση των ισχυρισμών του, επίσης τον περασμένο Φεβρουάριο, ότι το πακέτο αποκρατικοποιήσεων των 50 δις ευρώ είναι απόφαση της Κυβέρνησής του και όχι απαίτηση της Τρόικας.
ΙΙΙ. Ειδικώς ως προς το δεύτερο αυτό ψέμα, η προαναφερόμενη τροπολογία επιβεβαιώνει, με τρόπο εκκωφαντικό, ότι όχι μόνο το πακέτο αποκρατικοποιήσεων των 50 δις ευρώ υιοθετείται, με συνοπτικές μάλιστα διαδικασίες –γι’ αυτό και η όλη του αοριστία και προχειρότητα– σε εκπλήρωση των λεόντειων όρων του Μνημονίου, αλλά, επιπροσθέτως, εφεξής όλοι οι πόροι του θηριώδους –και προφανώς ανέφικτου– αυτού πακέτου αποκρατικοποιήσεων προορίζονται αποκλειστικώς για την αποπληρωμή των μνημονιακών δανειακών μας υποχρεώσεων.

Ειδικώς ως προς το δεύτερο αυτό ψέμα, η προαναφερόμενη τροπολογία επιβεβαιώνει, με τρόπο εκκωφαντικό, ότι όχι μόνο το πακέτο αποκρατικοποιήσεων των 50 δις ευρώ υιοθετείται, με συνοπτικές μάλιστα διαδικασίες –γι’ αυτό και η όλη του αοριστία και προχειρότητα– σε εκπλήρωση των λεόντειων όρων του Μνημονίου, αλλά, επιπροσθέτως, εφεξής όλοι οι πόροι του θηριώδους –και προφανώς ανέφικτου– αυτού πακέτου αποκρατικοποιήσεων προορίζονται αποκλειστικώς για την αποπληρωμή των μνημονιακών δανειακών μας υποχρεώσεων.
Συμπερασματικώς, και λόγω Μνημονίου, τουλάχιστον έως το 2015 από τις κάθε είδους αποκρατικοποιήσεις, που αφορούν σε πώληση περιουσιακών στοιχείων και δημόσιων επιχειρήσεων, ούτε ευρώ δεν μπορεί να δαπανηθεί για την εξυπηρέτηση στοιχειωδώς αναγκαίων στόχων. Είτε πρόκειται για επενδύσεις υπέρ των αποκρατικοποιούμενων δημόσιων επιχειρήσεων είτε πρόκειται για ενίσχυση του Προγράμματος Δημόσιων Επενδύσεων – μόνου πλέον σημαντικού μοχλού ενίσχυσης οιασδήποτε αναπτυξιακής προσπάθειας. Όλα, λοιπόν, για το Μνημόνιο, όλα για το μνημονιακό χρέος!... Και η Χώρα γραμμή προς την καταστροφή, δέσμια της ανεύθυνης πολιτικής εκείνων που την οδηγούν «στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα...».



Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Επίκαιρα" στις 5/5/11

Δείτε τι δημοσίευσαν οι άθλιοι: ΦΕΚ Βερολίνου

Δεν είναι αστείο. Ούτε προϊόν φωτομοντάζ. Μέχρι την στιγμή που γράφεται αυτό το post μπορείτε κι εσείς να δείτε το Φύλλο Εφημερίδας Κυβέρνησης που ως έδρα αναφέρει το "Βερολίνο" στο link που ακολουθεί.
Αφορά στο ακόλουθο θέμα: "Καθορισμός βαθμίδων επαγγελματικών προσόντων για
την επαγγελματική δραστηριότητα της εκτέλεσης συντήρησης, επισκευής και επιτήρησης της λειτουργίας ψυκτικών εγκαταστάσεων και προϋποθέσεις για την άσκηση της δραστηριότητας αυτής από φυσικά πρόσωπα".
ΥΓ: Η αθώα εξήγηση είναι ότι ο Παπούλιας το υπέγραψε κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στο Βερολίνο.

Η ολέθρια φιλαυτία εκείνων που μονολογούν

Οι αριθμοί των λιμοκτονούντων, η απογραφή των αυτοχειριών, τα στατιστικά της πείνας είναι γνήσια, αναγνωρισμένα παιδιά μιας κοινωνίας που διαλύθηκε. Είναι το λυκόφως των Ελλήνων, μιας ομάδας ανθρώπων που εισήγαγαν την σχέση στο δημόσιο βίο όχι ως καταναγκασμό αλλά ως επιστήμη και ως αποδοχή της αξίας της αλληλεπίδρασης μυαλών, ιδεών, σωμάτων και ψυχών. Ο Ελληνισμός δεν προσδιορίζεται τόσο από τα ανυπέρβλητα καλλιτεχνικά και επιστημονικά επιτεύγματα που έσπειρε στην ανθρωπότητα. Πριν και πάνω απ' όλα, ο Ελληνισμός, ο τρόπος μας δηλαδή, είναι η Σχέση. Αυτή η μαγική ένωση που δημιουργείται από οντότητες που με πάθος και ευγένεια προσεγγίζει η μία την άλλη. Σε όλα τα επίπεδα και με όλους τους δυνατούς τρόπους. Από το λίκνο μέχρι τον τύμβο. Η αφαίρεση της σχέσης από τις καθημερινότητές μας ισοδυναμεί με θάνατο εν ζωή. Με εξαχρείωση και φτήνια. Με υποτίμηση του υπαρκτικού μας πλούτου στα επίπεδα μιας προπαίδειας της ύλης. Το Μεταπολιτευτικό ανέκδοτο πρέπει να ριφθεί στο άσβεστο πυρ της Ιστορίας, πρωτίστως, γι' αυτό τον λόγο. Διότι συστηματικά, με πρόγραμμα, σχέδιο και αστείες, ουτιδανές μορφές της εξουσίας προωθεί τη λεγόμενη «αποδόμηση». Την καταβύθιση του συλλογικού σκάφους μέσα σ' ένα ανερμάτιστο εγώ, το οποίο καταξιώνεται μόνο με ύλη και εφήμερη λάμψη.

Αστράτευτοι

Οι Έλληνες, ως εξόχως επικοινωνιακός και πολεμικός (αλλά όχι φιλοπόλεμος) λαός, θα έπρεπε να το είχαμε υποπτευθεί. Οι σφετεριστές του όρου «δημοκρατία», που κυβέρνησαν κατά καιρούς, δεν μπορούν να λογίζονται ούτε κατά παραχώρηση «Έλληνες». Οι πνευματικές παραστάσεις τους, η εκπαίδευση που έλαβαν και τα κυρίαρχα κέντρα αναφοράς τους δεν είναι από τον τόπο μας. Στα βιογραφικά τους κομπάζουν για τίτλους σπουδών στην αλλοδαπή και τη ζωή τους σε χώρες του εξωτερικού. Ο λόγος τους είναι φτωχός από τη μεστότητα της γλώσσας μας και σε μερικές περιπτώσεις μη καταληπτός λόγω της συνήθειάς τους να μεταφράζουν τις ξενικές σκέψεις και τα συναισθήματά τους σε λέξεις ελληνικές. Είναι δε τόσο πρόδηλα υφέλληνες που δεν έχουν εκπληρώσει στο ακέραιο ούτε το αυτονόητο και το βασικό: μια απλή στρατιωτική θητεία δίχως μεταθέσεις σαλονιών και προνομιακές μεταχειρίσεις. Αγνοούν οι ταλαίπωροι ότι ο στρατός και η παράταξη σε φάλαγγα είναι μαζί με την τραγωδία οι γενεσιουργές αιτίες της δημοκρατίας, όπως έχει διεξοδικά αναλυθεί στην γραμματεία της κλασσικής αρχαιότητας. Για τους κυβερνώντες αρλεκίνους η θητεία δεν είναι η πρώτη και κύρια μυητική πράξη της ένωσης με τον αιώνιο λαό μας αλλά μια αγγαρεία, ένα άχθος που πάλεψαν να ξεφορτωθούν. Κατάπτυστοι και επονείδιστοι μόνο για τούτο θα ήταν, αν δεν μεσολαβούσε και το χειρότερο: Οι μονόλογοι της φιλαυτίας στο παρλαμέντο και τα δημόσια φόρα.

Κατάλυση διαλόγου

Άξιες εμπτυσμού και πάνδημης περιφρόνησης είναι οι ομιλούσες κεφαλές στο βήμα της Βουλής και στις τηλεοράσεις που αγωνιούν για να πουν το υπαγορευμένο «ποίημά» τους και δεν έχουν αυτιά για να ακούσουν τους άλλους. Οι υλακές τους δυναμώνουν όταν κινδυνεύει να ακουστεί η άλλη άποψη. Οι κόρες τους διαστέλλονται και το σίελο της λύσσας εκτοξεύεται από το στόμα τους όταν προσπαθούν να σκεπάσουν την ομιλία του άλλου με ανοησίες και τετριμμένα τίποτα. Ουδείς έχει τη διάθεση να μάθει από το συνομιλητή του. Γεμάτοι οίηση και ανόητη υπερηφάνεια επαναλαμβάνουν τα ίδια και τα ίδια, εναρμονιζόμενοι με τις οδηγίες των μηδιζόντων «συμβούλων επικοινωνίας». Δύσκολα μπορεί να υπάρξει πιο μεγάλη βλασφήμια στον ιερό τρόπο ζωής μας από τα ουρλιαχτά των κυριαρχούντων ηλιθίων. Όταν στην κορυφή ο διάλογος μετατρέπεται σε μονόλογο, τότε είναι εύκολο για τη βάση να θρυμματιστεί σε εκατομμύρια ανήμπορα «εγώ». Μια καλή αρχή βελτίωσης της ζωής των πολιτών θα ήταν η έναρξη της περιόδου μηδενικής ανοχής σ' αυτά τα πρόσωπα και την παρακμή που εκπροσωπούν.

Μέγας Βασίλειος

Και μία συμβουλή προς τους ασχημονούντες. Να διαβάσουν (αν μπορούν) μερικές έστω σελίδες από το έργο ενός Ιεράρχη της Ορθοδοξίας μας. Εκεί θα βρουν πολλά φάρμακα για τη νοσούσα ψυχή τους. Ένα είναι το ακόλουθο:
«Ερώτησις: Τι έστι φιλαυτία, και πώς γνωρίζει εαυτόν ο φίλαυτος;
Απόκρισις: Πολλά καταχρηστικώς λέγεται, ώσπερ το· ο φιλών την ψυχήν αυτού απολέσει αυτήν· Και ο μισών την ψυχήν αυτού εν τω κόσμω τούτω εις ζωήν αιώνιον φυλάξει αυτήν. Φίλαυτος ουν έστιν ο εαυτόν δήθεν φιλών. Γνωρίζει δε εαυτόν, εάν άπερ ποιεί δι' εαυτόν ποιή». Μέγας Βασίλειος, «Όροι κατ' Επιτομήν», τόμος 31, σελ. 1120.

Καλπάζει η ανεργία, μουλάρι ο Αστραχάν της συγκυβέρνησης

Ιδού γιατί είναι επιτυχημένο το εγχείρημα της τρίπλεξ κυβέρνησης. Αντιγράφω από Ναυτεμπορική:

Νέο ρεκόρ κατέρριψε η ανεργία στη χώρα τον Οκτώβριο του 2012, σκαρφαλώνοντας στο 26,8% από 19,7% που ήταν τον Οκτώβριο του 2011 και 26,2% τον Σεπτέμβριο του 2012.

Το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας καταγράφεται στους νέους ηλικίας 15-24 ετών, όπου σκαρφάλωσε στο 56,6% από 46,7% τον αντίστοιχο μήνα του 2011, ενώ ακολουθεί η ηλικιακή ομάδα 25-34 ετών με ποσοστό ανεργίας 34,1%.

Από τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) προκύπτει πως οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 368.102 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2011 (αύξηση 37,7%) και κατά 36.219 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο του 2012 (αύξηση 2,8%) και διαμορφώθηκαν σε 1.345.715 άτομα.

Την ίδια ώρα, οι απασχολούμενοι μειώθηκαν κατά 309.335 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2011 (μείωση 7,8%) και κατά 16.015 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο του 2012 (μείωση 0,4%) και διαμορφώθηκαν σε 3.680.894 άτομα.

Οι οικονομικά μη ενεργοί, δηλαδή τα άτομα που δεν εργάζονται ούτε αναζητούν εργασία, μειώθηκαν κατά 23.828 άτομα σε σχέση με τον Οκτώβριο του 2011 (μείωση 0,7%) και κατά 7.478 άτομα σε σχέση με τον Σεπτέμβριο του 2012 (μείωση 0,2%), στα 3.344.478 άτομα.

Στις γυναίκες το ποσοστό της ανεργίας ανήλθε στο 30,4% από 23,1% ένα χρόνο νωρίτερα και στους άντρες στο 24,1% από 17,1%.

Μεταξύ των αποκεντρωμένων διοικήσεων της χώρας, τα «σκήπτρα» πήρε η Αττική με ποσοστό ανεργίας 28,3% (από 20,4% τον Οκτώβριο 2011), ενώ σε «απόσταση αναπνοής» ακολουθεί η Ήπειρος - Δυτική Μακεδονία (28,2% από 20,9%). Έπονται, η Μακεδονία - Θράκη (27% από 21,3%), η Θεσσαλία - Στερεά Ελλάδα (26,8% από 20,1%), η Πελοπόννησος - Δυτική Ελλάδα - Ιόνιοι Νήσοι (24,4% από 17%), η Κρήτη (24% από 16,9%) και το Αιγαίο (16,9% από 14,6%).

ΙΟΒΕ: Στο 27,3% η ανεργία το 2013

Εν τω μεταξύ, στην τριμηνιαία έκθεσή του για την ελληνική οικονομία το ΙΟΒΕ εκτιμά πως η ύφεση, που θα συνεχισθεί και το 2013, θα πλήξει αναπόφευκτα και την απασχόληση.

Ωστόσο, η αναμενόμενη μικρότερη έκταση της ύφεσης, η υλοποίηση ορισμένων μεγάλων επενδύσεων, όπως η συνέχιση κατασκευής των πέντε μεγάλων οδικών αξόνων και η ευρύτερη υιοθέτηση των διαρθρωτικών αλλαγών στην αγορά εργασίας του δεύτερου μνημονίου θα επιβραδύνουν την πτώση της.

Έτσι, η ανεργία προβλέπεται να διαμορφωθεί το 2013 στην περιοχή του 27,3%. Το ΙΟΒΕ αναθεωρεί, παράλληλα, επί το δυσμενέστερο την εκτίμησή του για την ανεργία το 2012 στο 24,5%, 6,8 εκατοστιαίες μονάδες υψηλότερα από το 2011 (17,7%).

Τα χρώματα της προσδοκίας

Ουράνιο τόξο στον Αθηναϊκό ουρανό, σε οπτικό διάλογο με τον Ιερό Βράχο, στην εκπνοή του έτους. Είθε...

Ο Σείριος στην αλλαγή του χρόνου