Η αποστολή των Ελλήνων

Σαν σήμερα το '57 πέθανε ο Νίκος Καζαντάκης. Ακούστε τον να ορίζει κρυστάλλινα τον ρόλο μας στην Πλάση.

13 Τριανταφυλλιές της Δαμασκού

Ξύπνησα, λήθαργος, σάρκες διάπυρες από ασίγαστη αρρώστειας πλημμυρίδα
Φως, μισοσκόταδο, ζώα κινούν για πέρα, μετά αντίκρισα μιας κόλασης πανίδα
Λιποθύμησα, ξανά, μετά σηκώθηκα, να συνέλθω προσπάθησα, λέτε να σώθηκα;
Τα σωθικά μασάει η δίψα, στέγνωνα, ιδρώτα άπλωνα, βρώμικα χνώτα
Τέρατα, χίμαιρες, κένταυροι, σκλήριζαν κι άπλωναν ιώδη φώτα, σαν πρώτα
Αίμα παντού και κερασφόρες όψεις δάγκωναν χώρο για να ‘ρθουνε σιμά μου
Ήχου φριχτού τη μελωδία όργανο παίζει, τον χρόνο κόβει με λόγια. Είν’ δικά μου;
Κιόλας στο τίποτα; Τόσο γρήγορα τα ράκη αφανίζονται, πρώτα ολάκερα έπειτα μισά;
Ποτά θανάσιμα, υγρά ενέσιμα, εντός ποντίζονται κι ο Διάβολος γελάει και λυσσά;

Παραίσθηση είναι, ξαστόχημα της κρίσης, πυρετός, μια γρίπη, θα περάσει
Κι εγώ ποιος είμαι, νερό της βρύσης, οχετός, με πύον, μια θλίψη, μ’ έχει φτάσει
Το λυκαυγές της λογικής παρήλθε, απομεσήμερο, κόκαλα τρίζουν και πονούν
Μεσάνυχτα κιόλας, θεριό ανήμερο, βρυχάται και τ’ ακούω, γόνατα λυγούν
Φοβήθηκα λίγο που ένιωσα θνητός, βρωτός, εφήμερος, όνειρο μιας σκιάς
Αδιαφόρησα, στητός εβάδισα, μικρός και ήμερος, τ’ αδράχτι της γιαγιάς
Υφαίνει ακόμα, ξόρκια σκορπά, κρυφογελάει, μουρμουρίζει και με κοιτά
Με σκιάζει η όψη της, η λεγεώνα μέσα της, βγαίνει, με χτυπά
Παραίτηση πάλι; Όχι ακόμα! Λίγη προσπάθεια, θα ανανήψω
Τα ανομήματα να νίψω, να ξεπλύνω, το δράμα μου θα λήξω

Τι ώρα πήγε κι ακόμα γράφω, σελίδες άδειες, μισογεμάτες, ασύντακτες λέξεις
Ορέξεις και έξεις, ανοίγουν κλείνουν, και σκέφτομαι πόσο να θες να με παίξεις;
Όχι μ’ εμένα! Αν είμαι κι εγώ; Αμαρτωλός; Απ’ τους καλούς! Ύπατη θέση,
αξίωμα θα ‘χω στον Άδη. Εγωιστής; Μοναδικός! Δεσμός που σε κρίνει,
γόρδιος, άλυτος, βρόγχος και σφετεριστής ζωής, απύλωτο στόμα καταπίνει
μέχρι τη μέση, από κείθε και πάνω ποιος νοιάζεται, ποιος παίρνει και ποιος δίνει
λόγια και έργα. Μικρές υποσχέσεις και κλάματα και γέλια. Υπόσχεση που φθίνει.
Ο Παράδεισος. Ποτέ δεν ήταν, δεν θα ‘μουν για εκεί. Κάθε μου πράξη μια φυλακή.
Κλείνομαι μέσα της μα δεν γλιτώνω. Τρέμουλο άφθονο, τρόμος καλπάζει, πλησιάζει
Μακρύ χαμόγελο μέσα στο μαύρο, όλο απλώνει, μάγισσα μόνη η νύχτα, και εφιάλτης
Άλτης δεινός, πηδάει φράγματα, ποτίζει τοίχους, της συμφοράς ο φάλτσος ψάλτης.

Στάζουν οι τοίχοι και ταξιδεύουν, ανοίξανε πανιά και φαίνονται άστρα
Δωμάτιο κενό, και άλλοτε γεμάτο, διαμερίσματα σαν αλωμένα κάστρα
Εισβάλλουν γκαργκόιλ, γκόλεμ, δεκατρείς τριανταφυλλές της Δαμασκού ανθίζουν
Ρόδα μυρίζουν και δόντια σάπια, καταπακτές με πτώματα που κρύβουν μυστικά
Χρησμοί, μισόλογα, στατήρες φλογίζουν, μάντιδα δάφνη και μάγια αλχημικά
Πιο πέρα τρέχει ένας δρυίδης, βαστάει ξιφίδιο, λέει επωδούς, κοιτάζει σημειώσεις
Καλπάζει μονόκερος, κι ο Μέρλιν θαμπός, ξεθώριασε λίγο σαν ήρθε ο Χριστός
Κόσμος που γέρασε και μας προσπέρασε, εξαφανίστηκε, γίνεται πάλι, πιστός.
Το παραπέτασμα ανοίγεται σαν το μπουμπούκι. Έδαφος σείεται, αρχαίο μίσος.
Δεν έχει ίσως, δεν έχει αλλά, δεν έχει πια τίποτε άλλο να χάσει. Εφάνη η νήσος.
Ήταν στα νιάτα του ο καιρός όταν βυθίστηκε. Ξανασηκώνεται με μια κατάρα.
Μην ψάχνετε άλλο, σας βρήκε μόνη της. Κάπου ακούγεται ξεκούρδιστη κιθάρα.

Ροδόχρους όφις, ψηλός Ναΐτης, φύλακας μάγος, πολεμιστής. Αστυνόμος και ληστής.
Ιεροφάντης και χρησμοδότης. Καλύφθηκε έξυπνα, ζούσε υπόγεια, δήλωνε υλιστής.
Κρυώνω πολύ και έχω παραισθήσεις. Σε πάπυρους τρίγλωσσους απλώνεται μολύβι
Κι ατσάλι και μέλλον και παρελθόν με λύσεις. Σπόγγος με αίμα, κάποιος τον στίβει.
Η κλίμακα ψηλή, φιδογυρίζει, άλφα ωμέγα. Μέγα το λάθος να πεις, να μιλήσεις
Πριν σου ζητήσουν μικρό και μέγα, να παραδώσεις, ζωή να δώσεις, κάτω να φτύσεις
Την ύλη να θέσεις εκεί που της πρέπει. Εκεί που αξίζει. Σαν σκάκι ο βίος, πιόνι εσύ
Βάδισε μπρος και έπειτα λοξά. Λοξία τον λένε με λόγια σωστά. Βασίλισσα μισή
Αξιωματικός εικός εστί. Τις βέβηλος κρούει την θύρα; Την πόρτα χτυπάει η Μοίρα.
Στο σπήλαιο είμαι το πλατωνικό. Είδωλα δείχνουν δεν θα τα δω. Φωτιές από πίσω.
Μπροστά μου ο τοίχος. Θα αποδράσω. Θα βγω απ’ έξω. Θα επιστρέφω να Δύσω.
Ακούραστος ο πυρετός δεν με αφήνει να ζήσω, όπως το θέλω. Μιλάω πάλι για πλάνη.
Δεν με ακούνε και δεν προλαβαίνω. Στίχος δέκατος τρίτος. Γι’ απόψε φτάνει.

Απλά Άδωνις

Όταν ο Άδωνις Γεωργιάδης στόλιζε κανονικότατα τον Σαμαρά: "Έχετε σώας τα φρένας, που θα φύγω από τον ΛΑΟΣ για να πάω με το Σαμαρά;".

Will Smith, MIB και Ρομά στο ληξιαρχείο

Λοιπόν, αριστερά είναι ο "πατέρας" της μικρής Μαρίας. Δεξιά ο Edgar από την ταινία Men In Black. Φτυστός ο πρώτος! Κι αντί το ληξιαρχείο του δήμου Αθηναίων να καλέσει τον Will Smith και τον Tommy Lee Jones να αναλάβουν καθήκοντα, τους εγγράφει την "κορούλα" κανονικά.
Γεια σου ρε μεγάλε Καμίνη με τους ωραίους ψηφοφόρους σου!

Ο κατάδεσμος της κρίσης της ύλης

Η μάγισσα Κίρκη και οι εραστές της. Έργο του αναγεννησιακού ζωγράφου Dosso Dossi (ψευδώνυμο του Giovanni di Niccolo de Luteri).

«Από τον 6ο π.χ. αιώνα περίπου εμφανίζονται στην αρχαία Ελλάδα και τις ελληνικές αποικίες μαγικά κείμενα γνωστά ως κατάδεσμοι (λατινικά defixiones). Είναι σύντομα κείμενα γραμμένα στη μεγάλη τους πλειοψηφία σε μολύβδινα πινακίδια και τοποθετημένα σε τάφους, συνήθως τάφους οργισμένων νεκρών, των αώρων καί βιαιο-θανάτων, δηλαδή προσώπων που είχαν πεθάνει πριν την ώρα τους (άωροι) ή με βίαιο τρόπο (βιαιοθάνατοι). Ο καταρώμενος προσπαθεί με τον κατάδεσμο να θέσει υπό τον έλεγχο του την οργή αυτών των νεκρών και να την κατευθύνει εναντίον ενός αντιπάλου του. Για να το κάνει αυτό χρησιμοποιεί τη μεταφορά του δεσίματος (καταδέειν). Ο αντίπαλος «δένεται κάτω», παραδίδεται στη επενέργεια των καταχθόνιων δυνάμεων. Η κατάδεση συνδεόταν και με διάφορες τελετουργίες, όπως η κατασκευή ομοιωμάτων του αντιπάλου και το κάρφωμα τους, το κλείσιμο τους σε ομοιώματα φέρετρων, η απαγγελία μαγικών εκφράσεων και η τελετουργική εναπόθεση του κατάδεσμου στον τάφο ή σε άλλες εισόδους του κάτω κόσμου (π.χ. σε πηγάδια)».
Από τα πρακτικά της εκδήλωσης με θέμα «Η Μαγεία στην Αρχαία Ελλάδα», έκδοση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, σελ. 51

Ζούμε μια ατέρμονη μαγική εποχή. Η «μαγεία» ως μυστήριο και ως υπέρβαση ή παράκαμψη των παραδεδεγμένων φυσικών νόμων θα πάψει να φαίνεται στον κόσμο μας όταν εκπνεύσει ο τελευταίος θνητός. Ύστερα δεν θα φαίνεται αλλά θα συνεχίσει να υπάρχει. Η μόνη διαφορά με την προηγούμενη κατάσταση θα είναι πως δεν θα υφίσταται ομοειδής με εμάς παρατηρητής για να καταγράφει την επίδρασή της στην πλάση και τις σχέσεις των όντων μεταξύ τους και με τον κόσμο που τα περιβάλλει. Οι άνθρωποι δεν θέλησαν ποτέ να βαδίσουν εκτός του πεδίου του θαύματος διότι ο βίος τους θα γινόταν αφόρητος, αν κοβόταν η ασημένια χορδή που ενώνει με το θείο ή τις σκοτεινές, χθόνιες και βλάσφημες αποτυπώσεις του. Ένα πείραμα μόνο διεξήχθη στον πλανήτη για ζωή δίχως θαύμα, μαγεία, Θεό, ψυχή και παραδοχή μεταθανάτιας ύπαρξης. Απέτυχε οικτρά. Βυθίστηκε αύτανδρο στον Τιτανικό της ΕΣΣΔ και του ουτοπικού κομμουνισμού, που αποκαλύφθηκε στα μάτια των αδαών σαν μια στυγνή και απάνθρωπη δικτατορία.

Κάλπικες αξίες

Και σήμερα είτε μας αρέσει είτε όχι μπορεί στην επιφάνεια να εμφανίζεται η λαϊκή βούληση ως «κυβερνώσα» αλλά η ανόθευτη εξουσία «του κόσμου τούτου», όπως αναφέρει την πτωτική κοινωνία η Αγία Γραφή, ανήκει στους μάγους. Σ' εκείνους που αντιγράφουν τους αρχαίους Έλληνες καταρώμενους που έφτιαχναν με μίσος, εκδικητικότητα, προσήλωση και μανία τους καταδέσμους. Οι σύγχρονοι κατάδεσμοι, τα ξόρκια του αιώνα μας, στην ταπεινή καθημερινή τους εκδοχή μοιάζουν αρκετά με τις αρχετυπικές εκδοχές τους. Κουκλάκια βουντού, υφάσματα με αίμα, τρίχες, καρφίτσες και διάφορα άλλα αντικείμενα που δημιουργούν οι μικροαπατεώνες αεριτζήδες, που κοροϊδεύουν τους αφελείς. Υπάρχει ωστόσο και η υψηλή μαγεία σήμερα. Αυτή έχει δύο πυλώνες: την προπαγάνδα (ο ευφημισμός της είναι «επικοινωνία») και την άυλη οικονομία – εκείνην που δεν στηρίζεται στην παραγωγή, αλλά στην ανακύκλωση των αριθμών από το παραφούσκωμα ανύπαρκτου χρέους. Η προπαγάνδα, ως κατάδεσμος, χρησιμοποιείται για να «δέσει κάτω» τους νόες των πολιτών και να γειώσει τις συνειδήσεις τους με την πεποίθηση ότι κάθε τι υπερβατικό, μη μετρήσιμο σε χρήμα και ισχύ είναι ηλίθιο, ανέφικτο, επιβλαβές. Οι «αξίες» που εμεί ο Μολώχ του ψεύδους είναι αποκομμένες από τη φύση μας. Είναι τεχνητές, τοξικές, ανώμαλες, άσχημες – εκ της μη ύπαρξης σαφούς, ορισμένου και αρμονικού σχήματος. Είναι κλίμακες που δεν οδηγούν πουθενά. Η κορυφή τους χάσκει στο κενό και ο αναβάτης, μόλις πειστεί ότι έφτασε στην κορυφή κατακρημνίζεται στο βάραθρο της έλλειψης στόχου. Μόνος, αποκομμένος από το εθνικό σύνολο και τις παραδόσεις του Γένους του, ο άνθρωπος παραδίδεται στο προσωπικό του αδιέξοδο, την κατάθλιψη, τον εν ζωή θάνατο.
Η «οικονομία» των αριθμών και του χρέους είναι ο κατάδεσμος που προσγειώνει ανώμαλα τα ευρύτερα σύνολα στην πραγματικότητα της επίπλαστης δύναμης, στην υποταγή σε ό,τι πιο ανάξιο και παρασιτικό υπάρχει. Η «λογική» της μη παραγωγικής οικονομίας είναι μια από τις μεγαλύτερες και πιο δυσώδεις και βλάσφημες πρακτικές που έχει υποστεί η ανθρωπότητα. Μεταβιβάζει τον πλούτο τον εθνών, τον ιδρώτα, το αίμα, τα μικρά και μεγάλα όνειρά τους, σ' εκείνους που ουδέποτε παρήγαγαν οτιδήποτε εκτός από υποχρεώσεις που δεν υπάρχουν και χρήματα που ποτέ δεν... τυπώθηκαν! Αυτοί οι κατάδεσμοι είναι εφικτό (και πρέπει) να λυθούν. Παντί τρόπω.

Με το χαμόγελο στα χείλη

“Δεν αναφέρεται το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, ως δικτατορία. Το βιβλίο παρουσιάζει τον Ιωάννη Μεταξά να αναλαμβάνει την εξουσία μετά από 'κοινωνική αναταραχή που εκφραζόταν με πορείες , διαδηλώσεις και απεργίες'. Η αφήγηση δίνει στους μαθητές να καταλάβουν πως ήταν κάτι σαν πατέρας του έθνους, που ήρθε για να επιλύσει 'την πολιτική αστάθεια' από την οποία 'η Ελλάδα ταλανιζόταν'. Ενώ υπόρρητα διατυπώνεται πως οι πορείες , οι διαδηλώσεις και οι απεργίες δεν αποτελούν μέσα πάλης του λαού για τα δίκια του, αλλά 'ταλανίζουν' τη χώρα , όταν εκδηλώνονται. [...] Ωσαύτως παραδίδονται στη λήθη όλα όσα ο ελληνικός λαός βίωσε και γνωρίζει για τους κυβερνήτες τυχοδιώκτες εκείνης της περιόδου, που στα δύσκολα παρέδωσαν το λαό και τη χώρα στους κατακτητές, συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς”.

Από την ερώτηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ προς τον υπουργό Παιδείας για το βιβλίο της Ιστορίας της Γ΄ Γυμνασίου “Ιστορία του νεότερου και σύγχρονου κόσμου”.

Οι κ.κ. Αϊχάν Καραγιουσούφ, Γιώργος Πάντζας, Τάσος Κουράκης, Βαγγέλης Διαμαντόπουλος, Μανώλης Γλέζος, Μαρία Κανελοπούλου, Ευγενία Βαμβακά, Μιχάλης Κριτσωτάκης και Έφη Γεωργοπούλου-Σαλτάρη, που υπογράφουν την παραπάνω ερώτηση, έχουν κάθε δικαίωμα να το κάνουν. Αυτή η πράξη βρίσκεται στα πλαίσια της άσκησης της υποχρέωσής τους να ασκούν κοινοβουλευτικό έλεγχο και το περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων είναι, για το μέλλον του έθνους, κρισιμότερο θέμα σε σχέση με τις όποιες αποφάσεις λαμβάνονται για την οικονομία. Μπορεί, μάλιστα, η ερώτησή τους να τελεσφορήσει και το προαναφερθέν σχολικό εγχειρίδιο να αναθεωρηθεί επί το “εχθρικότερον” για το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και τον Ιωάννη Μεταξά. Η πολιτική ορθότητα, όταν υψώνει το “ανάστημά” της στους κρατικούς λειτουργούς είθισται να προκαλεί ενστικτώδεις γονυκλισίες εκείνων που δεν είναι σίγουροι τι ακριβώς πιστεύουν και για ποιο λόγο το υπερασπίζονται. Η φυλή των εφήμερων ανθρώπων, που περιέγραψε με χειρουργική ακρίβεια ο Έβολα σε κείμενο του 1971, είναι πολυάριθμη και για την ώρα δείχνει κραταιά – αν και σαστισμένη.

Σαν αρχαία τραγωδία

Όμως, παρά τις φιλότιμες και εργώδεις προσπάθειες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και τις επαναλαμβανόμενες -κατά κύματα- επιθέσεις που πραγματοποιούν οι εκπρόσωποι της φυλής των εφήμερων ανθρώπων στο ίχνος που άφησε ο Μεταξάς στην Ιστορία, το όνομα του “δικτάτορα” δεν μπορεί να αλλάξει. Παραμένει απαράλλαχτο σαν την λέξη ΟΧΙ και την απρόσμενη (για τους πολλούς) νίκη του εναντίον του Άξονα. Ο Μεταξάς, ζώντας όπως του όρισε η μοίρα και η συνείδησή του, αποτελεί ένα κλασικό ελληνικό παράδοξο. Στην σταδιοδρομία του συμπυκνώνονται οι εκπλήξεις, οι μεταβολές και οι αντιφάσεις της ίδιας της ελληνικότητας. Η στάση του απέναντι στη ζωή, το θάνατο, τον πόλεμο και την πολιτική, είναι σαν να έχουν βγει από το θησαυροφυλάκιο της αρχαίας τραγωδίας – και λειτουργούν σαν φρυκτωρίες που άναψαν πολλές χιλιετίες πίσω στον χρόνο. Ήταν πρωθυπουργός, εκλεγμένος με συντριπτική πλειοψηφία από τη Βουλή του 1936 και κατέλυσε το πολίτευμα. Προερχόταν από αριστοκρατική οικογένεια, εκπροσωπούσε την άρχουσα τάξη και έλυσε τα δεσμά των εργατών και των ανήμπορων με νομοθεσίες που δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ούτε οι πιο ονειροπόλοι σοσιαλιστές. Ήταν γερμανοτραφής, γερμανοσπουδαγμένος, γερμανόφιλος και διέλυσε τις ελπίδες των Γερμανών να κατακτήσουν τον κόσμο. Ανακοίνωσε στους Έλληνες πόλεμο, το χειρότερο δεινό που μπορεί να βαρύνει τους ώμους ενός λαού, κι εκείνοι ενθουσιάστηκαν. Βάδιζαν στα μαρμαρένια αλώνια του χαμού “με το χαμόγελο στα χείλη”. Πάνω στον κολοφώνα της δόξας του, στην υπέρτατη ηθική, πολιτική, στρατιωτική ακμή του, συναντήθηκε με τον θάνατο.

Τόσες παράξενες συντυχιές, τέτοια γυρίσματα της Τύχης και ιλλιγγιώδεις ανατροπές μόνο σε Έλληνες λαχαίνουν. Κι ο Μεταξάς ήταν Έλληνας. Έζησε ελληνικά, ένιωσε σε βάθος την ελληνικότητα και η θανή του γέμισε με Έλληνες τους δρόμους από την Κηφισιά μέχρι το Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας, όπου ετάφη.

Πολίτευμα

Αν και είναι δικαίωμά τους, παραμένει μέγα λάθος για τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ (όσο θα υπάρχει), τη ΔΗΜ.ΑΡ. και τα λοιπά κόμματα και κομματίδια να αναφέρονται θετικά ή αρνητικά στο όνομα του Ιωάννη Μεταξά. Απλά και μόνο η υπενθύμιση της παρουσίας ενός νικητή-ηγέτη, ενός ανθρώπου που βρήκε το θάρρος να ξεστομίσει ΟΧΙ σε υπερδυνάμεις, προκαλεί συνειρμούς στην Κοινή Γνώμη. Φίλα προσκείμενοι στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου, σφοδροί πολέμιοί του και αδιάφοροι περί τα πολιτικά, ακούγοντας το όνομα Μεταξάς, θέλοντας και μη προβαίνουν σε συγκρίσεις με τους σημερινούς εφήμερους ηγέτες. Κι αυτό υπονομεύει το... πολίτευμα (όπως το έχουν καταντήσει).