Νικῆστε τὸ στρὲς μὲ σύμμαχο τὸν Πυθαγόρα

Στην ἐφημερίδα "δημοκρατία" ἕνα θέμα που μπορεῖ νὰ σᾶς ἀλλάξει τὴν ζωὴ: ἡ σύγχρονη Ἰατρικὴ σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν Πυθαγόρεια σοφία μπορεῖ νὰ νικήσει τὸ στρὲς (μια μάστιγα τῆς ἐποχῆς, ὑπεύθυνη γιὰ τὸ 70% τῶν ασθενειών!). Διαβάστε τὴν συνέντευξη μὲ τὴν Δρ. Χριστῖνα Δαρβίρη, τὴν ἐξαιρετικὴ ἐπιστήμονα που ἐμπνεύστηκε τὴν ριζοσπαστικὴ μέθοδο!

Παλινδρομιστὴς ἀπὸ τὰ Στάγειρα

Ἐν τὴ παλάμη καὶ οὕτω βοήσωμεν.

Ἀναζητώντας τὶς ρίζες μας, πέτυχα τύπο στὴν τηλεόραση, ἀπόγονο Ἀριστοτέλους, μὲ μετρητὰ τραμπαλιζόμενα στὴν παλάμη του!

Ἐκπομπὴ «Το Πρωινό»,23/02/2016. Ὁ Γ. Λιάγκας, πάλαι ποτὲ ὑποψήφιος βουλευτὴς τῆς πασοκάρας και φίλος ΓΑΠ, σχολιάζων περὶ Παρθενῶνος δήλωση ἠθοποιοῦ Χ. Λούλη, ἔφα: «Μου ‘χε πεῖ ἕνας κάποτε μία φράση που ψιλοσυμφωνώ, ψιλοσυμφωνεὶ ἡ φράση αὐτὴ μὲ αὐτὰ που λέει ὁ Χρῆστος ὁ Λούλης ὅτι ‘οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι μεγαλούργησαν γιατὶ δὲν εἶχαν ἀρχαίων ἡμῶν προγόνους νὰ μιλᾶνε καὶ νὰ κάνουν ἀναφορὲς σὲ αὐτούς’. Ἐμεῖς ἐπαναπαυτήκαμε.[…] Ἔχουμε μείνει ὅμως ὅτι εἴμαστε περήφανοι γιὰ τὸν Περικλῆ, γιὰ τὸν Ἀριστοτέλη καὶ δὲν

Ὁ εὐρωπαϊκὸς μῦθος μόλις κατεδαφίστηκε!

Ἡ πολιτικὴ τάξη τῆς χώρας μας ὀφείλει στὸ ἔθνος νὰ πάψει νὰ ὑποτιμᾶ τὴ νοημοσύνη τῶν πολιτῶν, βαφτίζοντας τὴ διάλυση τῆς Ἑλλάδος «εὐρωπαϊκὸ» πρόβλημα. Ἡ πατρίδα μας μετατρέπεται σὲ χαλιφᾶτο καὶ σὲ ἀποθήκη ψυχῶν, ὄχι τὸ Βέλγιο καὶ τὸ Λουξεμβοῦργο.

«Οὐαὶ τοῖς ηττημένοις καὶ μακάριοι οἱ κατέχοντες». Αὐτοὶ εἶναι οἱ δύο «αξιακοὶ» πνεύμονες τῆς Βαβὲλ ποῦ ἀποκαλεῖται Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἡ ἴδια ἡ πραγματικότητα, μὲ τὰ δυνατά, ἠχηρὰ καὶ ὀδυνηρὰ ραπίσματτὰ τῆς, ξυπνὰ τοὺς ἀφελεῖς καὶ ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐκείνους νὰ δράσουν γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὸ ραντεβοὺ μὲ τὴν καταστροφή.

Ταυτόχρονα, οἱ δραματικὲς ἐξελίξεις στὸ Μεταναστευτικὸ γελοιοποιοῦν τὰ φληναφήματα καὶ τὴ γλυκερὴ προπαγάνδα περὶ τῆς πολιτικῆς «ἑνοποίησης», που ὑποτίθεται ὅτι θὰ προκύψει ἔπειτα ἀπὸ τὴν τήρηση τῶν «κανονισμῶν» καὶ τῶν ὁδηγιῶν ποῦ θεσμοθετοῦν οἱ «ὑψηλόφρονες» κομισάριοι τῆς Ε.Ε.

Τίποτε ἀπ' ὅλα αὐτὰ δὲν πρόκειται νὰ γίνει. Τα κράτη εἶναι ἐθνικὰ καὶ τὸ δείχνουν στὴν πρώτη εὐκαὶρία, ἀλλὰ καὶ στὴν πρώτη δυσκολία. Κανεὶς δὲν σκέφτεται «εὐρωπαϊκά», διότι κανεὶς δὲν νιώθει μόνο... Εὐρωπαῖος - πλὴν ἐκείνων ποῦ θησαυρίζουν λόγω τῆς προσκόλλησὴς τοὺς στοὺς μηχανισμοὺς ἐξουσίας, τοὺς ὁποίους ἔχουν στήσει οἱ

Καθολικὴ νόσος, ὁλιστικὴ θεραπεία

Στὴ μεγάλη φωτογραφία βλέπουμε τὸ θέατρο τῆς Ἐπιδαύρου καὶ στὴ μικρὴ τὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τοῦ Παναγῆ Καββαδία

Νὰ ἀντιμετωπίσουμε μὲ πίστη, γνώση καὶ Τέχνη την ἀσθένεια που 

μᾶς ἀπειλεῖ καὶ μᾶς δοκιμάζει

«Το Ἱερὸ φημιζόταν γιὰ τὶς θεραπεῖες των ἀσθενῶν που κατέφευγαν σὲ αὐτὸ ἤδη ἀπὸ την ἀρχὴ του 5οὐ π.Χ. ἄι., ὅπως μαθαίνουμε ἀπὸ τὶς ἐπιγραφὲς των ιαμάτων που βρέθηκαν στὶς ἀνασκαφές, σὲ σχέση μὲ κάποια θεραπεία που ἔγινε στὸ Ἱερὸ καὶ τὴν διέσωσε ὁ Αἰλιανὸς (Περί ζώων ἰδιότητος, ΙΧ,33), μεταφέροντὰς τη ἀπὸ τον ἱστοριογράφο Ἴππυ ἀπὸ το Ρήγιο, που ἄκμασε κατὰ τοὺς Περσικοὺς Πολέμους. Την ἐποχὴ αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ ἦταν σὲ χρήση οἱ ἐγκοιμήσεις: οἱ ἀσθενεῖς περνοῦσαν τὴn νύχτα σὲ συγκεκριμένο χῶρο, ὅπου ἐμφανιζόταν ὁ Ἀσκληπιὸς καὶ τοὺς θεράπευε».

Παναγῆς Καββαδίας, «Το Ἱερὸ του Ἀσκληπιοῦ στὴν Ἐπίδαυρο καὶ ἡ θεραπεία των ἀσθενῶν», ἐκδόσεις Κάκτος, σελ. 39.

Ὁ συγγραφέας αὐτοῦ τοῦ ἔργου εἶναι μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες προσωπικότητες τῆς ἑλληνικῆς ἀρχαιολογίας. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος που ξεκίνησε το 1881 τὶς ἀνασκαφὲς στὴν

Μία κλινικὴ περίπτωση στὸ Φεστιβὰλ Ἀθηνῶν

Το Φεστιβὰλ Ἀθηνῶν εἶναι ἕνας θεσμὸς που χρησιμοποιεῖ, μεταξὺ ἄλλων, ὡς χώρους γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις, παραστάσεις καὶ ἐκθέσεις του τὸ Ἀρχαῖο Θέατρο τῆς Ἐπιδαύρου καὶ τὸ Ὠδεῖο Ἡρώδου Ἀττικοῦ - δύο ἐκ τῶν ιερότερων τόπων του ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ στοὺς ὁποίους δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ επιτραπεὶ ἡ διάπραξη ἀθλιοτήτων.

Ὁ Γιαν Φαμπρ εἶναι κάποιος Βέλγος. Διορίστηκε καλλιτεχνικὸς διευθυντὴς τοῦ Φεστιβὰλ Ἀθηνῶν ἀπὸ ἕναν πολιτικό, που ἔχει δηλώσει ἀπερίφραστα ὅτι ἐχθρεύεται τὴν ἀριστεῖα: τὸν ὑπουργὸ Πολιτισμοῦ Ἀριστείδη Μπαλτᾶ.

Ὁ Γιὰν Φὰμπρ εἶναι ἕνας «καλλιτέχνης». Ἡ εργογραφία του θυμίζει δελτίο συμβάντων ψυχιατρικῆς κλινικῆς, που τελεῖ ὑπὸ

Ἡ ἀνεξικακία τοῦ φιλοσόφου

Ὁ Κ. Δεσποτόπουλος στὴν οἰκίαν του, τον Ὀκτώβριο τοῦ 2015.

«Μὲ την ἐμψυχωτικὴ ἀνάμνηση της δόξας της ἀρχαίας Ἑλλάδας, νὰ ὑπάρχει ἕνα αἴσθημα χρέους, ὥστε νὰ ἐπιθυμοῦν νὰ φαίνονται ἀντάξιοι των ἀρχαίων Ἑλλήνων. Ἐπίσης, ἀποφεύγοντας ἔντονους διχασμοὺς νὰ προσπαθήσουν καὶ στὸ πεδίο τῆς οἰκονομίας καὶ στὸ πεδίο τοῦ πολιτισμοῦ νὰ δράσουν δημιουργικά. Νομίζω ὅτι ὑπάρχουν οἱ δυνάμεις νὰ τὸ κάνουν αὐτό. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἱκανοὶ νὰ ζήσουν μία ζωὴ δημιουργική.[…] Ἡ λέξη εὐτυχία, ἐτυμολογικά, σημαίνει καλὴ τύχη. Δηλαδή, κάτι που δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τον ἄνθρωπο ἀλλὰ ἀπὸ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς του. Ἡ λέξη που ἐκφράζει τὴν οὐσιαστικὴ ἔννοια εἶναι ἡ εὐδαιμονία. Ἡ εὐδαιμονία προϋποθέτει ψυχικὴ ἔξαρση του ἀνθρώπου, πνευματικὴ ἀνάταση καί, βεβαίως, σὲ μία τροχιὰ ἠθική. Κατ’ ἐμέ, γιὰ νὰ εἶναι ἐφικτὴ γιὰ τον ἄνθρωπο ἡ εὐδαιμονία πρέπει νὰ ἔχει ἐξασφαλίσει τον βιοπορισμὸ του καὶ νὰ ἔχει καλὲς σχέσεις μὲ τον περίγυρὸ του– καὶ ἐνδεχομένως νὰ ἔχει καὶ δημιουργικὲς ἐξάρσεις».

Κωνσταντῖνος Δεσποτόπουλος, ἀπὸ συνέντευξη που παραχώρησε στὸν ὑπογράφοντα γιὰ την «κυριακάτικη δημοκρατία», Ὀκτώβριος 2015

Σμύρνη 8 Φεβρουαρίου 1913 - Ἀθήνα 7 Φεβρουαρίου 2016. 
103 ἐνιαυτοὶ πληρωμένοι μὲ ἐμπειρίες, ἀρετή, ἄθληση πνευματικὴ καὶ σωματικὴ καὶ προσφορὰ στὸ κοινὸ καλό. Νὰ εἶσαι καλὸς Ἕλληνας ἐπὶ 103 χρόνια δὲν εἶναι εὔκολο σπόρ. Ἀκόμα δυσκολότερο εἶναι νὰ

Γουστάρει ζημιάρη νοικιάρη

Ὁ ΓΑΠ νοίκιασε παραθαλάσσια μεζονέτα 120 τ.μ. μὲ χίλια εὐρὼ τον χρόνο. Τέτοιες τιμὲς οὔτε σὲ Φουκουσίμα καὶ Τσερνομπίλ!

 Ἀκολουθεῖ ὠδὴ γιὰ τὶς περιπέτειες τοῦ λατρεμένου μας: 

Ἤμασταν δὲν ἤμασταν περίπου ταλιμπὰν καὶ ἦρθαν οἱ Εὐρώπες ἦρθε καὶ ὁ Στρος Κἄν. Την ἀσθένειὰ μας γιὰ νὰ γιὰν' ἤθελε νὰ προκάν', ὁ φουκαρᾶς ὁ Γιῶργος καὶ λέγαμε ἀμάν. Τὸν κράξαμε, τὸν διώξαμε, φέραμε Παπαδήμο. Μία σακαράκα πήραμε πληρώσαμε γιὰ λίμο. Πικράθηκε, σιχτίρισε, τὸν πλάκωσε τὸ ἄδικο κι ἔπνιγε τὸν πόνο του σὲ ἕνὰ τσιπουράδικο, ὕστερα μπριζολάδικο, ποτὲ σὲ βενζινάδικο (ἤντουνε οἰκολόγος). Τα γκρέκικα τὰ μίλαγε ὡσὰν ἠλεκτρολόγος που

Ὅν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνήσκει νέος

Ὁ Παντελὴς Παντελίδης ἦταν ἕνα παληκάρι μὲ εὐαισθησία καὶ ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια. Ὅταν διαπίστωσε ὅτι ἕνα τραγούδι του (το ὁποῖο εἶχε ἀπαξιωτικοὺς στίχους γιὰ μία "γκόμενα ποῦ τριγυρνᾶ στὰ Κατεχόμενα") προκάλεσε κάποιους Κυπρίους, οἱ ὁποῖοι ξέχασαν εὔκολα τὶς συναυλίες του Ρουβὰ μὲ τον Μπουρὰκ Κουτ στὴν Πράσινη Γραμμή, ἀπέσυρε το ἆσμα καὶ ζήτησε συγγνώμη.

Οἱ Ρουβάδες δὲν ἀπολογήθηκαν. Οἱ Ψινάκηδες ἐξελέγησαν δήμαρχοι στόν...Μαραθώνα(!!!!) Ὁ Θεὸς νὰ ἀναπαύει την ψυχὴ του συμπαθοῦς Παντελῆ Παντελίδη.

Ἕνας σωτήρας γιά τὴν Deutsche Bank

Ὁ ΓΑΠ στὸ Μέγαρο Μουσικῆς στὸ Βερολίνο παίρνει τὴν «κούπα» ἀπό τα χέρια τοῦ διοικητή τῆς γερμανικῆς τράπεζας Γιόζεφ Άκερμαν.

Τὴν Λόλα ἀπό τὴν φωτιά τὴν σώζει ὁ Καρνέισον. Ὁ Γιῶργος θά σώσει 

ὁλόκληρη τὴν Γερμανία γατάκια! 

Κυριακή, 3 του Ὀχτώβρη 2010. Γκρεμιστῆκαν τα τσιμέντα. Ξεπάγωσε ἡ τσιμινιέρα, ποὺ εἶχε μπεῖ στήν κατάψυξη ἀπό τότε ποὺ τὴν τραγούδησε ὁ Νταλάρας. Τὰ κοράκια ἄσπρισαν καί ὁ κάβουρας βάδισε εὐθεία. Ἠνεώχθη τὸ καταπέτασμα καὶ ἤχησαν οἱ σάλπιγγες της χαράς σέ ρυθμό disco (μία χορηγία τοῦ Τζορτζ Σόρος). Ἦταν ἡ ἡμέρα των ἡμερῶν. Ὁ ἄνδρας των ἀνδρῶν, ὁ στοχαστής τῶν στοχαστῶν λάμβανε το βραβεῖο τῶν βραβείων «γιά τὴν κοινωνική του προσφορά καί δή γιά τὴν ἀναδιάρθρωση τῆς δημοσιονομικῆς πολιτικῆς τῆς Ἑλλάδας καί τὴν ἀποτροπή πτώχευσης τῆς χώρας». Ναὶ! Ὁ Γιῶργος ὁ Παπανδρέου αὐτοπροσώπως λάμβανε ἀπό τὸν

Δημοσθένης Κούκουνας: «Ἡ κυβέρνηση Τσίπρα λέει ψέματα για τὸ κατοχικὸ δάνειο»

Ὁ Δημοσθένης Κούκουνας εἶναι δημοσιογράφος καὶ ἱστορικὸς καὶ ἔχει ἐπικεντρώσει το ἐρευνητικὸ ἐνδιαφέρον του στὸν φωτισμὸ τῆς σκοτεινῆς περιόδου της Κατοχῆς. Οἱ ἐκτελέσεις, οἱ λεηλασίες, ἡ καταστροφὴ τῶν ὑποδομῶν μας ἀπὸ τον γερμανικὸ στρατό, οἱ δωσίλογοι καὶ ὅσοι θησαύρισαν την ἐποχὴ που οἱ Ἕλληνες πέθαιναν ἀπὸ την πείνα, ἀλλὰ καὶ οἱ βιογραφίες προσώπων που διαδραμάτισαν κρίσιμο ρόλο στὴν ἐποχὴ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ἔχουν περιγραφεῖ μὲ εὐθυκρισία, ἀντικειμενικότητα καὶ χάρη ἀπὸ την πένα του διαπρεποῦς συγγραφέα.
Οἱ συγγραφικὲς ἐπιδόσεις του σὲ αὐτὸν τον τομέα δὲν εἶναι μόνο ἐντυπωσιακὲς ἀλλὰ καὶ εθνοφελείς. Εἰδικὰ ἐκεῖνες ποῦ ἀφοροῦν τὶς ὀφειλὲς των Γερμανῶν πρὸς την Ἑλλάδα καὶ το «ξεχασμένο» ἀπὸ τὶς κυβερνήσεις μας κατοχικὸ δάνειο. Ὁ κ. Κούκουνας κυκλοφόρησε πρόσφατα ἕνα σημαντικότατο βιβλίο γιὰ το ἐν λόγω ζήτημα. Τιτλοφορεῖται «Κατοχικὸ δάνειο - Ἡ ὅλη ἀλήθεια γιὰ το γερμανικὸ χρέος» (ἐκδόσειςHistoria). Ἡ συνέντευξη ποῦ ἀκολουθεῖ καὶ ὅσα ἀποκαλύπτονται ἀπὸ τον κ. Κούκουνα ἀξίζει νὰ προσεχθοὺν ἀπὸ ὅλους μας.

Μὲ την εὐκαιρία ποῦ κυκλοφόρησε πρόσφατα το νέο βιβλίο σας, ποῦ ἔχει τον τίτλο «Κατοχικὸ δάνειο - Ἡ ὅλη ἀλήθεια γιὰ το γερμανικὸ χρέος», ἐπανέρχεται πάλι στὴ συζήτηση ἡ γερμανικὴ ὀφειλὴ ποῦ ἔρχεται ἀπὸ τα χρόνια της Κατοχῆς. Πραγματικὰ πιστεύετε ὅτι θὰ μποροῦσαν ποτὲ οἱ Γερμανοὶ νὰ μας την ἐξοφλήσουν;

Τέτοιου εἴδους θέματα στὴ διεθνὴ πρακτικὴ δὲν κλείνουν ποτέ, παρὰ μόνο μὲ την ἀποκατάσταση του δικαίου. Στὴ συγκεκριμένη περίπτωση το ἀδιαμφισβήτητο δίκαιο ἀνήκει στὴ χώρα μας καὶ εἶναι θέμα χρόνου πότε ἐπιτέλους θὰ τακτοποιηθεῖ. Βέβαια, δὲν εἶναι πλέον τόσο ἁπλό, εἰδικὰ ἀφότου ἡ χώρα μας πέρασε ὑπὸ τον

Σ’ ἕνα γράμμα ὅλη ἡ ἀλήθεια

«Νομίζω, λοιπόν, ὅτι τὸ γράμμα Ε δὲ συμβολίζει οὔτε ἀριθμὸ οὔτε σειρὰ οὔτε σύνδεσμο οὔτε κάποιο ἄλλο ἀπὸ τὰ ἐλλιποῦς σημασίας μόρια. Ἀλλὰ εἶναι μία αὐτοτελὴς προσαγόρευση καὶ προσφώνηση τοῦ θεοῦ, ἡ ὁποία μὲ τὴν ἐκφώνησὴ τῆς κάνει αὐτὸν που τὴν πρόφερε νὰ συλλαμβάνει τὴν δύναμη τοῦ θεοῦ. Γιατὶ ὁ θεὸς σὲ κάθε ἕναν που προσέρχεται ἐδῶ ἀπευθύνει τὸ γνῶθι σαυτὸν σὰν ἑνὸς εἴδους χαιρετισμό, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι σὲ καμιὰ περίπτωση κατώτερος ἀπὸ τὸ ‘χαῖρε’. Ἐμεῖς, πάλι, ἀπαντώντας στὸ θεὸ λέμε «εἶ-σαι»(=εἶ)», θεωρώντας ὡς ἀληθὴ, ἀψευδὴ καὶ μόνο ταιριαστὴ μόνο σ’ ἐκείνον προσφώνηση αὐτὴν ποῦ σημαίνει τὸ εἶναι».
Πλουτάρχου, «Περὶ τοῦ Ει τοῦ ἐν Δελφοῖς», 392a, ἐκδόσεις Ζῆτρος, σελ. 329

Ὁ Πλούταρχος ἦταν ὁ πρεσβύτερος τῶν ἱερέων τοῦ Ἀπόλλωνος στὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν καὶ ὁ καθ’ ὕλην ἁρμόδιος γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῶν πυθικῶν χρησμῶν. Ἡ ζωὴ τοῦ καὶ τὸ ἔργο τοῦ ἀπέχουν παρασάγγας ἀπὸ τὴν ἰδέα ποῦ μπορεῖ νὰ ἀναπτύξει κάποιος ἀγχωμένος καὶ παραζαλισμένος ἄνθρωπος τῶν ἡμερῶν μᾶς περὶ τοῦ ἰδανικοῦ, κατὰ φύσιν καὶ σὺν θεῶ ζῆν. Το «Περὶ τοῦ Ει τοῦ ἐν Δελφοῖς» ἀπ’ ὅπου προέρχεται τὸ

Την αλήθεια για τα Ιμια

«Ποιος τελικά θα μας εξηγήσει γιατί η στολή που φορούσε -την οποία έχουμε στο σπίτι μας- έχει τρύπες και κηλίδες αίματος;» Τάδε έφη Ιωάννης Καραθανάσης, ο 21χρονος γιος του ήρωα αξιωματικού Χριστόδουλου Καραθανάση, που έπεσε υπέρ βωμών και εστιών τη μαύρη νύχτα των Ιμίων.

Ο Ιωάννης Καραθανάσης μίλησε στο ειδησεογραφικό portal news247.gr και εξήγησε -μεταξύ άλλων- πώς μεγαλώνει ένα παιδί που δεν πρόλαβε να ζήσει τον πατέρα του, αλλά και γιατί το κράτος τηρεί στάση ένοχης σιωπής για τον ηρωικό θάνατό του. Αποκάλυψε και παραμέτρους της υπόθεσης που αγνοεί η κοινή γνώμη της Ελλάδας.

Το κράτος οφείλει εξηγήσεις στο έθνος, στον λαό και στους

SAOS - Η μπάντα που ζωντανεύει την αρχαία ελληνική παράδοση - Συνέντευξη με τον ιδρυτή του συγκροτήματος Ηφαιστίωνα Βαξεβανέρη

Πρώτη δημοσίευση: εφημερίδα «κυριακάτικη δημοκρατία»

Είναι συναυλία, ιεροπραξία ή τηλεμεταφορά στην αρχαία Ελλάδα με όχημα τις νότες και έναν μύθο από την αυγή της Ιστορίας; Δύσκολα θα το χαρακτήριζες, εύκολα θα το παρακολουθούσες και πάλι εξαιρετικά δύσκολα θα λησμονούσες πώς ένιωσες όταν το βίωσες. Το συγκρότημα SAOS ανέβασε πρόσφατα στο θέατρο Χυτήριο μια παράσταση όπου ο ελληνικός Λόγος, η μουσική και ο χορός έντυσαν τον ομηρικό ύμνο στη Δήμητρα, αφήνοντας μαγεμένους τους θεατές στο πέρας της βραδιάς. Οι στίχοι στα αρχαία (με οθόνη όπου υπήρχαν υπότιτλοι νεοελληνικής απόδοσης) και οι παραδοσιακές μουσικές απ’ όλη την Ελλάδα όλων των εποχών συνέθεσαν ένα ενιαίο σύνολο υψηλής στάθμης πολιτισμού και βαθέως συναισθήματος. Η περιπέτεια της Δήμητρας που ψάχνει απελπισμένη και ταυτόχρονα αποφασισμένη την κόρη της στα άχαρα δώματα του Πλούτωνα μπορεί να συγκλονίσει ακόμα και τον πιο ρηχό, τον πιο «αμύητο» άνθρωπο – αρκεί να δοθεί σωστά. Οι SAOS είναι μια πολυπρόσωπη προσπάθεια που απευθύνεται σε όλους όσοι απαιτούν ψυχαγωγία, μέθεξη και όχι απλή διασκέδαση. Αν και απόλυτα ελληνική η υφή των δημιουργημάτων του συγκροτήματος SAOS είναι συνάμα και παγκόσμια όπως όλα τα ανθρώπινα πονήματα που δημιουργήθηκαν με την καταβολή ικανού τιμήματος σε αλήθεια, ταλέντο και έμπνευση. Η συνέντευξη που ακολουθεί έγινε με τον ιδρυτή και ψυχή των SAOS Ηφαιστίωνα Βαξεβανέρη και

Περί ανοησίας και συμφωνίας

Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν κάνει πολιτική, αλλά ψυχοθεραπεία μέσω της ελληνικής υπόθεσης. Για κάποιον λόγο, που εκείνος, ο στενότατος κύκλος του και κάποιοι άλλοι... ειδικοί γνωρίζουν, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας εκτονώνει ένα τμήμα του ψυχολογικού φόρτου που φέρει η συνείδησή του μόνο όταν κάνει κακό στους Ελληνες και όποτε εκδηλώνει προκλητικά την περιφρόνησή του προς τον λαό και τις εκάστοτε ηγεσίες του.

Αν προηγείτο η πολιτική και όχι το συναίσθημα του ρεβανσισμού, ο κ. Σόιμπλε θα φρόντιζε να κάνει τη δουλειά του δίχως να επιδεικνύει τη διάθεση να διασύρει τον αντίπαλο - την Ελλάδα εν προκειμένω.

Πρώτα και κύρια, δεν θα αντιμετώπιζε την Ελλάδα ως αντίπαλο, αλλά ως μια πολύτιμη σύμμαχο. Αν κυριαρχούσε στη συνείδησή του η εξυπηρέτηση των γερμανικών συμφερόντων, δεν θα κατέστρεφε την εικόνα της Γερμανίας με την εκδικητική και προσβλητική στάση του.

Ομως, αυτό δεν τον απασχολεί. Δεν τον νοιάζει που επί των ημερών του ολόκληρος ο πλανήτης άρχισε ξανά να κάνει τον συνειρμό «Γερμανικό κράτος - Τρίτο Ράιχ», κάτι που οι συμπατριώτες του προσπάθησαν επί δεκαετίες να διορθώσουν.

Την Πέμπτη, στις εργασίες του Διεθνούς Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός, τόλμησε να πει, παρουσία του Ελληνα πρωθυπουργού, τη φράση «Είναι η εφαρμογή (σ.σ.: του Μνημονίου), ανόητε». Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ήθελε, για μια επιπλέον φορά, να

Απάντηση επί προσωπικού σ' έναν «ψύχραιμο-αντιλαϊκιστή»

Χθες στο Facebook έγραψα αυτό: «Ο Σόιμπλε, μόλις ξεστόμισε το "ανόητε", έπρεπε να φάει μια καλοζυγισμένη σφαλιάρα. Τίποτε λιγότερο». Δεν ήταν δα καμιά σοφία, δελφικό επίγραμμα ή βαθυστόχαστη ανάλυση. Ήταν μια άποψη περί αντιδράσεως πρωτόγονης μεν αλλά εθνικά επιβεβλημένης. Οι ξένοι δεν δικαιούνται να μας προσβάλλουν ούτε να μας κουνούν το δάχτυλο – ειδικά όταν έχουν λεηλατήσει πολλάκις αυτό τον τόπο και στην πάροδο των αιώνων έχουν μαράνει με θάνατο και σκλαβιά μερικές δεκάδες εκατομμυρίων από τα άνθη του Γένους μας.
Μαζί με τις επιδοκιμασίες περί της φάπας στον Σόιμπλε ήρθαν και οι διαφωνίες. Αναμενόμενο. Όλοι οι άνθρωποι διαφέρουν στην αντιμετώπιση των πραγμάτων. Ακόμα και στα θεωρούμενα ως αυτονόητα. Όμως, μερικοί, προερχόμενοι μάλιστα από την ταχαμουδήθεν «εθνική» δεξιά πήραν καραμπαμπάμ το μέρος του Σόιμπλε! Στάσις ευθέως, οριζοντίως, καθέτως και πλαγίως προδοτική: «Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης» έλεγε ο Καποδίστριας. Βρε δεν το καταλαβαίνουν αυτό με τίποτα. Ο ΓΑΠ, το συγκουβέρνο Σαμαρά – Βενιζέλου και

Οι Ποσειδωνιάτες Ελλάδος και κόσμου

«Την γλώσσα την ελληνική οι Ποσειδωνιάται

εξέχασαν τόσους αιώνας ανακατευμένοι

με Τυρρηνούς, και με Λατίνους, κι άλλους ξένους.

Το μόνο που τους έμενε προγονικό

ήταν μια ελληνική γιορτή, με τελετές ωραίες,

με λύρες και με αυλούς, με αγώνας και στεφάνους.

Κ' είχαν συνήθειο προς το τέλος της γιορτής

τα παλαιά τους έθιμα να διηγούνται,

και τα ελληνικά ονόματα να ξαναλένε,

που μόλις πια τα καταλάμβαναν ολίγοι.

Και πάντα μελαγχολικά τελείων' η γιορτή τους.

Γιατί θυμούνταν που κι αυτοί ήσαν Έλληνες -

Ιταλιώται έναν καιρό κι αυτοί·

και τώρα πώς εξέπεσαν, πώς έγιναν,

να ζουν και να ομιλούν βαρβαρικά

βγαλμένοι -ω συμφορά!-απ' τον Ελληνισμό».

Κωνσταντίνου Καβάφη, «Ποσειδωνιάται» (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ικαρος 1993), από τον ιστότοπο kavafis.gr

Ο Αλεξανδρινός με αυτό το ποίημα μάλλον είχε στόχο να κεντρίσει τα αντανακλαστικά των συμπολιτών του, που αυτολησμονούνταν ως φορείς ενός εθνικού πολιτισμού και παρέδιδαν τους νόες τους στις θελξίμβροτες ωδές των σειρήνων του συγκρητισμού, ο οποίος ήταν σχεδόν αναπόφευκτος στην πάλαι ποτέ ακμάζουσα κοινότητα των Αιγυπτιωτών Ελλήνων. Μοιραία μεν η ύπαρξη του αλλότριου λέχους στην ελληνική κλίνη της Αιγύπτου, αλλά ο Καβάφης θεωρούσε ότι μπορούσε να περιοριστεί η έκταση του φαινομένου και το βάθος της επιρροής του. Αν ήταν βέβαιος ότι ήταν

Είναι ωραία στη Βόρειο Κορέα

Πού σουν μάγκα το χειμώνα; Πλούτιζα από το κόμμα. Καλύτερα μιας ώρας τιβί με 

Κιμ Γιονγκ Ουν παρά σαράντα χρόνια με τούρκικα καρτούν

Οταν παρακολουθείς αποσπάσματα από δελτίο ειδήσεων της Βορείου Κορέας και έχεις καβαντζάρει τα τεσσαράκοντα, δεν μπορείς παρά να καβαλήσεις τη νοερή λαχανί χρονομηχανή σου (της οποίας το αμάξωμα δεν φαίνεται από την ταπετσαρία των αυτοκολλήτων της πασοκάρας) και να ανατρέξεις στην κατρανόχρωμη δεκαετία του '80 αλλά και τη μέλαινα δεκαετία του '90. Αυτό θα το κάνεις διότι η ηδονισμένη, μαχητική, διαβαίνουσα στα σύνορα της ψυχικής

Η τελευταία συνέντευξη του Ιπποκράτη Δάκογλου

«Η ζωή συνεχίζεται σε άλλο επίπεδο. Δεν χανόμαστε»

Με τον συντάκτη της «δημοκρατίας» Παναγιώτη Λιάκο κατά τη διάρκεια της συνέντευξης του 2014.

Εως τη Δευτέρα 4 Ιανουαρίου ζούσε, στοχαζόταν, αστειευόταν και δημιουργούσε ανάμεσά μας ο Ιπποκράτης Δάκογλου. Μια αινιγματική, εμβληματική φυσιογνωμία, που αφιέρωσε τα περισσότερα από τα σχεδόν 102 έτη του ενάρετου βίου του στη μελέτη του Πυθαγόρα, του αρχαίου Ελληνα φιλοσόφου, μύστη, πανεπιστήμονα, υπηρέτη των αριθμών.

Πριν από λίγες ημέρες, αυτός ο χαρισματικός μελετητής των αρρήτων μυστηρίων του έθνους μας έφυγε από τον κόσμο των θνητών, της φθοράς, για να ενωθεί με το φως, το οποίο καθοδηγούσε τα βήματά του. Το μοιραίο τον συνάντησε τη Δευτέρα 4/1/2016 στο Νοσοκομείο «Γεώργιος Γεννηματάς», έπειτα από σύντομη περίοδο νοσηλείας. Μέχρι τέλους διατήρησε την πνευματική διαύγειά του, την αισιοδοξία και το χιούμορ του, και καλοδεχόταν οποιονδήποτε από τους πάμπολλους θαυμαστές του έργου του τον επισκεπτόταν.
Λίγο προτού πεθάνει είχε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Νέα Θέσις το κύκνειο άσμα του «Δίδυμοι Πρώτοι Αριθμοί - Μαθηματικοί Νόμοι παραγωγής Δίδυμων Πρώτων Αριθμών», ενώ το προηγούμενο βιβλίο που έφερε την υπογραφή του ήταν η «Μαθηματική Απόδειξη και Γενίκευση των Εικασιών του Christian Goldbach», ένα μαθηματικό μυστήριο που προβληματίζει την κοινότητα των μαθηματικών από το 1742.

Ο αξέχαστος Ιπποκράτης Δάκογλου έχει κατακτήσει

Πως ηττάται στρατηγικά ο Καραμανλής

Γιατί έχασε κατά κράτος ο Καραμανλής και θα συνεχίσει να φθίνει μέχρι την πλήρη απαξίωση; Διότι απουσιάζει! Σ´ ένα κείμενο Γάλλου συγγραφέα (έχω κολλήσει και δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος ήταν) είχα διαβάσει μια φράση εξαιρετικά ισχυρή, που μου έχει μείνει ως αίνιγμα που πρέπει να λυθεί: "Η απουσία είναι αμαρτία". Χρόνια τώρα την σκέφτομαι και την... ζυγίζω. Είναι άραγε μια από τις εξυπνάδες που συνήθως γράφουν οι πλουμιστοί Γάλλοι, και οι οποίες δείχνουν βαθυστόχαστες αλλά στην ουσία είναι ανοησίες; Όχι.
Ο μπαγάσας είχε δίκιο. Η απουσία είναι αμαρτία και μάλιστα βαρυτάτη. Οι εποχές μας απαιτούν παρουσία, δράση, παρέμβαση, έκθεση σε ρίσκο. Ο Καραμανλής προσπάθησε να αντιγράψει την τακτική του θείου του. Συνταγή άλλης εποχής με άλλα υλικά δεν παράγει το ίδιο αποτέλεσμα. Οι Έλληνες δεν μπορούν και δεν θέλουν να

Στην ουράνια Ελλάδα

Η τελευταία συνέντευξη, που μου παραχώρησε κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του στο νοσοκομείο Γεννηματά θα δημοσιευτεί αύριο στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Ο Ιπποκράτης Δάκογλου, έχοντας συμπληρώσει 100 έτη ενάρετου και φιλοσοφημένου βίου καλού καγαθού Ελληνος, δεν βρίσκεται πλέον ανάμεσα στους θνητούς


Οι αναγνώστες της «δημοκρατίας» γνώρισαν τον γνωστότερο-άγνωστο επιστήμονα του σύγχρονου Ελληνισμού, τον άνθρωπο που έσπασε τον μυστικό κώδικα του Πυθαγόρα από τη συνέντευξη που παραχώρησε στην εφημερίδα μας στις αρχές του προηγούμενου έτους. Ο Ιπποκράτης Δάκογλου, χωρίς να είναι συνθέτης ή τραγουδιστής, έχει μοιράσει τα τελευταία έτη 20.000 μουσικά CD με την «αρμονία των ουρανίων σφαιρών» - ένα έργο στο οποίο ακούγεται ο ήχος των μαθηματικών μηνυμάτων του Πυθαγόρα. Το δημιούργησε με τη βοήθεια του ιδρύματος του συνθέτη Ιάννη Ξενάκη. Ηταν πεπεισμένος (αλλά και πάμπολλοι ακροατές του CD) ότι η μουσική του Πυθαγόρα βοηθά τους ανθρώπους να ξεπεράσουν