Τρεις του Σεπτέμβρη να ξερνάς

  

Στις 3 Σεπτεμβρίου έχει γενέθλια το απέθαντο κόμμα που σάπισε την Ελλάδα και κατάντησε μέγα τμήμα της κοινωνίας σαν τα μούτρα του.

 Θυμάστε το τραγούδι «Θα σε ξαναβρώ στους μπαξέδες», το οποίο αποτελούσε ακόμα έναν κομματικό θούριο, τον οποίον γκάριζαν οι πρασινοφρουροί στις γκροτέσκες συνάξεις τους; Η αγάπη για το άσμα –και μεταξύ άλλων κοινωνιολογικού χαρακτήρα λόγων– υφίστατο διότι στην στιχοπλοκή του υπήρχαν τα εξής: «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες / Τρεις του Σεπτέμβρη να περνάς / Και τσικουδιά στους καφενέδες / Τα παλληκάρια να κερνάς».

Τι άλλο γύρευε ο μέσος πασοκτζής εκείνη την εποχή; Καφενέδες και κερασμένες τσικουδιές στα… παλικάρια (σιγά να μην πληρώνουν από την τσέπη τους)– κι όλα αυτά στην επέτειο της ίδρυσης του κόμματος. Τα χρόνια πέρασαν. Τα παλικάρια που ξεροστάλιαζαν στους καφενέδες για καμιά κερασμένη τσικουδιά φόρεσαν ζιβάγκο για να πάνε στις συγκεντρώσεις του δημαγωγού ηγέτου τους. Ο Αντρέας πήρε την εξουσία και τα παλικάρια λησμόνησαν το ζιβάγκο. Άρχισαν να ντύνονται με κοστουμιά πανεράτη. Ύστερα με εισαγόμενη. Ακολούθησαν τα σινιέ των μεγάλων «οίκων» μόδας. Τα παλικάρια με τις κερασμένες τσικουδιές βουλευτοποιήθηκαν, υπουργοποιήθηκαν κι έμαθαν ότι υπάρχουν κάλτσες που κοστίζουν 200 ευρώ το ζευγάρι, τις ψώνισαν και εκπαιδεύτηκαν πολλοί εξ αυτών πώς να κάνουν ζωάρα σε βάρος των άλλων.

Η τσικουδιά έγινε σαμπάνια του διχίλιαρου ευρώ (η φιάλη), οι καφενέδες μεταμορφώθηκαν σε Four Seasons και το ΠΑΣΟΚ διέπρεψε με...

Οι φάρσες (σαν τον Τσίπρα) γράφουν ιστορία

 

Ας επανέλθει ο Τσίπρας. Είναι η μοναδική ελπίδα του Μητσοτάκη να ξαναπάρει 41% (ποσοστό που δεν έχει πλέον ούτε στα κεντρικά της ΝΔ στο Μοσχάτο).

 

Οι Αμερικανοί κορδώνονται όποτε επαναλαμβάνουν την φράση ότι στην χώρα τους «οποιοσδήποτε μπορεί να γίνει πρόεδρος». Με αυτό εννοούν ότι δεν έχει σημασία η απώτερη εθνοτική καταγωγή σου, το χρώμα σου, η κοινωνικο-οικονομική τάξη από την οποία προέρχεσαι. Το μόνο που μετράει είναι η ικανότητά σου, οι επιδόσεις σου στον χώρο που δραστηριοποιείσαι, η ποιότητα του χαρακτήρα σου, το έργο που έχεις προσφέρει στο σύνολο, το πρόγραμμά σου και οι προτεραιότητες που θέτεις για την κρατική λειτουργία. Αυτές οι αρετές μπορούν να σε κάνουν πρόεδρο, χωρίς να χρειαστεί να πατήσεις πάνω στους ώμους λαμπερών και οικονομικά ισχυρών προγόνων. Αυτά τα λέει η φράση. Η πραγματικότητα, πάντα, λέει άλλα…

Ας έρθουμε τώρα στην Ελλάδα που φθίνει πληθυσμιακά, πολιτισμικά, τεχνολογικά, οικονομικά και γεωπολιτικά. Εδώ ισχύει τούτη η φράση αλλά με μια προσθήκη: «Οποιοσδήποτε...

Ηρωικοί υπάλληλοι Βουλής

Διορίστηκαν αξιοκρατικά, εργάζονται σε συνθήκες αντίξοες, κινδυνεύει η ζωή τους. Γι’ αυτό θα χρυσωθούν!

Πολλά συνέβησαν το καλοκαίρι που μόλις αποχαιρετήσαμε αλλά η είδηση που ξεχώρισε παρήχθη στην πλατεία Συντάγματος των Αθηνών και δείχνει την ποιότητα της εξουσίας, η οποία έχει μεν πολλά ονόματα κομμάτων (σαν τους παραβατικούς, που κυκλοφορούν με δέκα παρατσούκλια), των οποίων η δράση έχει μία, απαράλλαχτη ουσία. Αυτή η είδηση είναι ο μπερντές που θα πέσει στις τσέπες των υπαλλήλων της Βουλής, μεταμφιεσμένος σε επίδομα «επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας». 

Στο ΦΕΚ της 15ης Ιουλίου 2025 (αρ. φύλλου 128) διαβάσαμε ότι «Το επίδομα του άρθρου 18 του ν. 4354/2015 (Α’ 176) καταβάλλεται και στους υπαλλήλους της Βουλής, που το δικαιούνται βάσει της κείμενης νομοθεσίας». Ως γνωστόν, το 2015 είχε καθοριστεί (στο άρθρο 18 - Νόμος 4354/2015) ο μηχανισμός με τον οποίον θα δινόταν επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας. Μέχρι σήμερα στις κατηγορίες των εργαζομένων που το δικαιούνται δεν είχαν περιληφθεί –κακώς κάκιστα- οι προκινδυνεύοντες υπάλληλοι της Βουλής, που σκοτώνονται στη δουλειά για να σώζουν καθημερινά την πατρίδα υπηρετώντας πιστά και άνευ αντιλογίας τους ανθρώπους που τους διόρισαν. 

Τα φράγκα θα πέσουν αναδρομικά, από 1ης Ιανουαρίου 2025 και τα ποσά θα κυμανθούν από 2.500 έως 4.000 ευρώπουλα! Το δούλεμα στα υποζύγια τους ψηφοφόρους είναι πλέον απροκάλυπτο. Το κράτος παίρνει με τη βία λεφτά από τις τρύπιες τσέπες των πενομένων για να μπουκώσει με γενναία μπαξίσια τα στόματα των γιων, ανηψιών, μακρινών συγγενών, φίλων, κολλητών, ψηφοφόρων, «δεσμών» και εκλεκτών των εθνοπατριών και των εθνομητριών! Και μάλιστα, η τσίπα που ίσως κάποτε να υπήρχε έχει εξαϋλωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε το δωράκι το βαφτίζουν επίδομα...

Ζωές που καταπίνει η μοναξιά*

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

Σαν το ξεχασμένο στάχυ

Ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος

Κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος

Σαν το ξεχασμένο στάχυ

Άνθρωποι μονάχοι

Η πρώτη στροφή από τους στίχους του τραγουδιού «Άνθρωποι μονάχοι», που έγραψε ο Γιάννης Καλαμίτσης και ερμήνευσε πρώτη φορά το 1977 η Βίκυ Μοσχολιού, σε μουσική του Γιάννη Σπανού. 

Η εικονιζόμενη στη φωτογραφία Τζόις Κάρολ Βίνσεντ (19 Οκτωβρίου 1965 – Δεκέμβριος 2003) ήταν Βρετανίδα, ο θάνατος της οποίας έγινε παγκόσμια είδηση επειδή πέρασε απαρατήρητος για περισσότερα από δύο χρόνια! Αυτό κι αν είναι ειρωνεία. Παγκόσμιο ενδιαφέρον για μια περίπτωση κραυγαλέας αδιαφορίας του πλήθους για ένα πρόσωπο. Η κοινωνία ασχολήθηκε τελικά με την Τζόις Κάρολ Βίνσεντ επειδή οι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος στο οποίο έμενε, στο βόρειο Λονδίνο, ήθελαν να της κάνουν έξωση. Στις 25 Ιανουαρίου 2006 η πόρτα της παραβιάστηκε και η ομάδα που θα εκτελούσε την εντολή της έξωσης μπήκε μέσα στο διαμέρισμα. Εκεί βρέθηκε το πτώμα της, σχεδόν σκελετωμένο, να κάθεται στον καναπέ. Η τηλεόραση ήταν ανοιχτή. Αυτή η λεπτομέρεια, της ανοιχτής τηλεόρασης, καθώς και ότι ουδείς στην πολυκατοικία της είχε ενδιαφερθεί για τη μοναχική κοπέλα, που έμενε στη μικρή γκαρσονιέρα με το κοινόχρηστο μπάνιο, ήταν δύο στοιχεία, τα οποία συνέθεσαν μια τραγική ιστορία.

Τούτη η ιστορία της αποξένωσης της Τζόις Κάρολ Βίνσεντ, που κορυφώθηκε με τον θάνατό της μπροστά από μια ανοιχτή τηλεόραση πέρασε στη λαϊκή κουλτούρα. Έγινε θέμα σε εφημερίδες, περιοδικά, διαδικτυακές αναλύσεις. Το δράμα της μοναξιάς της μετουσιώθηκε σε τραγούδι, ενέπνευσε δραματικές σειρές στην τηλεόραση, διηγήματα και μυθιστορήματα. Όμως, η μοναξιά των πόλεων, παραμένει. Αδιαφορεί για την επίθεση της Τέχνης εναντίον της. Η ισχύς της παραμένει ακατάβλητη σε μεγάλα τμήματα των ανθρωπίνων κοινωνιών. Ειδικά στις μεγαλουπόλεις, η μοναξιά είναι ένας τύραννος με εξουσίες ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους του. Εκείνοι, προσπαθούν να λησμονήσουν την ανελευθερία τους ανοίγοντας την τηλεόραση, τον υπολογιστή, το κινητό τηλέφωνο ή οποιαδήποτε άλλη συσκευή εκπέμπει πληροφορίες και μεταδίδει θεάματα, μαγνητίζοντας το βλέμμα με την υπογάλαζη ακτινοβολία της. Ξεχνούν τη μοναξιά μαζί με τον εαυτό τους. Λησμονούν το πρόβλημα κι αυτό μεγαλώνει. Βυθίζονται σ’ έναν κόσμο εντυπώσεων επειδή δεν αντέχουν τον πραγματικό. Κι όσο παίρνουν το υποκατάστατο της αληθινής επαφής, χάσκοντας μπροστά σε οθόνες, άλλο τόσο αυξάνεται η απόστασή τους από την κοινωνία.

Σύμμαχος του τυράννου των μεγαλουπόλεων είναι αυτό που λέμε...

Μουλαρίνος εναντίον Μποφίλου, σημειώσατε 2

Έχω κογιονάρει κι εγώ την Νατάσσα Μποφίλιου: για τα «επαναστατικά» μανιφέστα της και τις πολιτικές της τοποθετήσεις. Άλλωστε, στις δημοκρατίες οποιοσδήποτε μπορεί να ασκεί κριτική, ακόμα και σκωπτικού χαρακτήρα σε κάποιον με τον οποίο δεν συμφωνεί με τις πολιτικές του θέσεις – και με την Μποφίλιου δεν είναι υποχρεωτικό να σε πείθει η κάθε κουβέντα της. Όμως το να φτάνει κάποιος που και φαίνεται και είναι ο Βουλαρίνος να την χλευάζει για την εμφάνισή της; Πάει πολύ!

Γιατί οκ, πολιτική κριτική – πάσο. Μουσική κριτική – κι αυτό δεκτό. Αλλά όταν ο κριτής είναι ο κ. Βουλαρίνος και το καλύτερο που βρίσκει να πει είναι ότι «ρουφάει την κοιλιά της»  σε μια φωτό; Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι χειρότερο κομπαρσιλίκι από αυτό του...

Μόνο για την Παλαιστίνη ο... «αγών»; Γιατί όχι για την Κύπρο, την Πόλη, την Σμύρνη, τον Πόντο;

 

Τελικά, και η Νάξος είναι τόπος, που δύναται να αποτελέσει μικρογραφία ολόκληρης της Ελλάδας. Ένα περιστατικό που έλαβε χώρα εκεί και υπό άλλες συνθήκες θα περνούσε ίσως στα «ψιλά» των ειδήσεων, πήρε ξαφνικά διαστάσεις. Γιατί; Για τι άλλο; Επειδή εκεί εμπλέκονταν Εβραίοι τουρίστες και αντιεβραίοι, φιλοπαλαιστίνιοι, «αγωνιστές» της αριστεράς. Μια ομάδα ανθρώπων που επέλεξε να κάνει διακοπές στην Ελλάδα, βρέθηκε ξαφνικά στο επίκεντρο επιθέσεων και προπηλακισμών απλώς και μόνο επειδή… ήταν Εβραίοι. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ούτε ειδικός στην ιστορία ούτε  «έγκυρος» και «έγκριτος» αναλυτής για να καταλάβει πόσο θλιβερό και επικίνδυνο είναι αυτό.

Εδώ ξεκινάει το μείζον πρόβλημα. Διότι η ίδια παράταξη που -δικαίως- συγκλονίζεται από το δράμα και τις κακουχίες των Παλαιστινίων δείχνει μια αξιοθαύμαστη ανοχή όταν το θύμα δεν είναι Παλαιστίνιος αλλά Έλληνας. Όταν, ας πούμε, η Τουρκία πανηγυρίζει κάθε χρόνο την κατάληψη της μισής Κύπρου ή όταν γιορτάζει με παρελάσεις και σημαίες τις σφαγές και τους διωγμούς που υπέστησαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας. Τότε ξαφνικά, η «ευαισθησία» χάνεται, η αγανάκτηση εξαφανίζεται και μένει μόνο μια σιωπή που θυμίζει περισσότερο ενοχλημένο χασμουρητό παρά δημόσια διαμαρτυρία. Μόνο για την Παλαιστίνη ο... «αγών»; Γιατί όχι για την Κύπρο, την Πόλη, την Σμύρνη, τον Πόντο; 

Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Αυτό είναι το μόνιμο μας πρόβλημα. Ένα είδος επιλεκτικής ευαισθησίας, όπου οι καταγγελίες ξεχειλίζουν μόνο όταν το θέμα «πουλάει» ή όταν προσφέρεται για ιδεολογική κατανάλωση. Γιατί η ευαισθησία των «αγωνιστών» δεν... ξετσουμίζει όταν ο Ερντογάν δηλώνει ότι «θα ξανάρθουμε μια νύχτα»; Γιατί δεν επιδεικνύονται τα ίδια ανακλαστικά όταν Τούρκοι υπουργοί φωτογραφίζονται μπροστά από

Παιδὸς ἡ βασιληίη

Ένα 12χρονο κορίτσι στη Σκωτία, με τον αυθορμητισμό και την αποκοτιά που μόνο τα νιάτα διαθέτουν εν αφθονία, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και υπερασπίστηκε ό,τι έχουμε καταφέρει να χτίσουμε ως πολιτισμός. Και το έκανε όχι με λόγια, αλλά με πράξη, με τον πιο απλό αλλά και πιο θαρραλέο τρόπο: αντιμετώπισε τη βαρβαρότητα της εποχής μας με το αλάνθαστο ένστικτο της αλήθειας που φέρει κάθε παιδί. Ανάμεσα σε εμάς, τους ενήλικες, που παρακολουθούμε το πολιτισμικό μας οικοδόμημα να καταρρέει, αυτό το μικρό παιδί μας δίδαξε τι σημαίνει πραγματικός ηρωισμός.

Το περιστατικό που συγκλόνισε τον κόσμο δεν είναι απλώς μια ιστορία ενός παιδιού που στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Είναι μια αναγκαία υπενθύμιση για όλους εμάς: η Ευρώπη, η πάλαι ποτέ φωτοδότρια δύναμη παρακμάζει, πάσχει από σκοτασμό του νου, εγκλωβισμένη στις δικές της αμαρτίες και αμφιβολίες. Η Ευρώπη της πολιτικής ελίτ, που ηγεμονεύει με ένα παραμορφωμένο όραμα μιας παγκοσμιοποιημένης ανθρωπότητας, έχει αποδεχτεί την αλλοίωση της ίδιας της ταυτότητάς της. Η Δύση, στην προσπάθειά της να "υπερβεί" το παρελθόν της, έχει παραδώσει τα πάντα στην έφοδο της ισοπεδωτικής μετανεωτερικότητας, χωρίς να κατανοεί το τίμημα αυτής της αυτοχειρίας.

Η πολιτική ελίτ, αυτή η εκφυλισμένη αριστοκρατία της νέας εποχής, που έχει αποκοπεί από το κοινωνικό σώμα και την παράδοσή του, δεν έχει καμία πρόθεση να προστατεύσει την Ευρώπη από την υποταγή της στους άγνωστους και αλλότριους. Και αυτό δεν διατυπώνεται αντιδιασταλτικά ως προς το ανθρωπιστικό ιδεώδες, αλλά προς υπεράσπιση της ίδιας της ανθρωπιάς. Διότι η πραγματική ανθρωπιά δεν έγκειται μόνο στην αλληλεγγύη προς το άλλο πρόσωπο, όσο στην υπεράσπιση των ιδεών, των αξιών, της ταυτότητας που μας καθορίζουν ως ανθρώπους. Η αληθινή ανθρωπιά είναι ο

Μια μικρή σιωπή πριν τη μεγάλη

 

 Κάθε μέρα που περνά δεν γυρίζει πίσω. Είναι σαν τα πιόνια στο σκάκι. Κινούνται μόνο μπροστά. Ένα φαίνεται ανήμπορο αλλά μπορεί να αποδειχθεί καθοριστικό. Μπορεί να χαθεί απροστάτευτο και να κρίνει ολόκληρον αγώνα, ο οποίος θα λήξει με αποτέλεσμα σε βάρος σου, αλλά μπορεί κιόλας να σου χαρίσει νίκη λαμπρή. Ένα πιόνι που χάνεται χωρίς λόγο, σε κάπως προχωρημένο επίπεδο ανταγωνισμού αρκεί για να λήξει ένα ματς. Κι ένα πιόνι στο κατάλληλο σημείο, με την κατάλληλη προστασία και υποστήριξη δύναται να παγιδεύσει ακόμα και τον βασιλιά.

Οι μέρες προσφέρουν νίκες και ήττες, ελάχιστες εκ των οποίων φαντάζουν καθοριστικές∙ είναι όμως. Όλες είναι διότι τυγχάνουν ανεπίστροφες. Τώρα, στον Αύγουστο που τρέχει ολοταχώς προς την λήξη του και πολλοί «διακοπάρουν», «αποδρούν» από τις φυλακές στις οποίες –πλείστοι όσοι- κλείστηκαν εντός τους οἰκείᾳ βουλήσῃ υπάρχει ευκαιρία για να γίνει κάτι ουσιώδες, κάτι που μπορεί στ’ αλήθεια ν’ αλλάξει τις ζωές αυτών των πλείστων όσων προς το καλύτερο, ουσιαστικότερο, ειλικρινέστερο: αυτό το κάτι είναι τίποτα. Σιωπή.

Πολλά κάνουμε στο βραχύ, αγχωμένο παράθυρο του χρόνου, που αποκαλούμε «διακοπές» εκτός από να διακόψουμε τις ομιλίες, τις πολλές συνάφειες, τις θορυβώδεις συμβάσεις, την υποκρισία με το ανέμελο και χαρωπό περιτύλιγμα.

Σιωπή. Να αντέξουμε τον εαυτό μας χωρίς να

The Sisters of Mercy - Colours

Η εκπομπή της Δευτέρας 2 Ιουνίου 2025

Ακούστε την εκπομπή της 29ης Μαΐου 2025. Φόρος τιμής στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο

Η εκπομπή της Τετάρτης 28 Μαΐου 2025

Ακούστε την εκπομπή μας της Δευτέρας 26 Μαΐου στον ΜΑΧΗ FM

Το ρεμπέτικο ως φορέας παρακμής

 Η επαναξιολόγηση όλων των αξιών είναι σταθερή υποχρέωση των σκεπτομένων ανθρώπων, που νιώθουν ισχυρότερη την ανάγκη της έρευνας παρά της άκριτης αποδοχής των «θεσφάτων», των ειδώλων και των ταμπού της πολιτικής, οικονομικής ή «πνευματικής» ελίτ. Ενα από τα άυλα είδωλα της εποχής μας είναι το ρεμπέτικο.

Πολλοί το εγκωμίασαν, το υπηρέτησαν, το «δόξασαν», λίγοι είχαν την τόλμη να το κριτικάρουν, να το αμφισβητήσουν, να αποκαταστήσουν την εικόνα του στις πραγματικές της διαστάσεις. Στη σελίδα* του περιοδικού «Το Ενζυμο» στο facebook αναρτήθηκε απομαγνητοφωνημένο κείμενο από ομιλία που είχε κάνει στον τηλεοπτικό σταθμό Τηλετώρα ο σπουδαίος πανεπιστημιακός καθηγητής, φιλόσοφος και συγγραφέας Δημήτριος Τσάκωνας (1921-2004). Αξίζει να διαβαστεί** με προσοχή:

«Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου είχαμε στην Ελλάδα μία νέα αστική τάξη, η οποία διεμορφώθη από τούς μαυραγορίτες. Οι μαυραγορίτες απετέλεσαν τη νέα αστική τάξη. Η αστική τάξη που υπήρχε πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε εδραιωθεί και είχε φτιάξει ένα προφίλ κάποιας ψευδο-ευγένειας θα έλεγα, κάποιας ευγένειας ή ψευδο-ευγένειας, η οποία ομολογουμένως είχε κάποιους αστικούς τρόπους συμπεριφοράς παραδεδεγμένους και στην ευρωπαϊκή κοινωνία. Βέβαια, η έλευσις των μαυραγοριτών στη θέση της ηγετικής τάξεως ήτανε μία διάλυσις του ιδεώδους της παλαιάς αστικής ευπρέπειας.

Αλλά για να μπούμε στο ρεμπέτικο, το οποίον εθεωρήθη κατά κάποιον τρόπο ότι είναι το κατ’ εξοχήν επίτευγμα της πολιτιστικής υπανάπτυξης της κινήσεως του Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι ένα μοναδικό είδος λαϊκής μουσικής του νεοελληνικού αστικού χώρου.

Μετά το 1922, δηλαδή τη διαδικασία αστικοποίησης της Ελλάδας και των υπολοίπων ελληνικών πόλεων. Ποιων πόλεων; Οι πόλεις αυτές στην πραγματικότητα ήταν χωριά με κλονιζόμενες τις ιθαγενείς αξίες. Μετά αυτό το τραγούδι, το ρεμπέτικο, έχει έναν αντι-ευρωπαϊκό και ασιατικό....

Η ανθρώπινη συνθήκη. Τόσο μεγαλειώδης, τραγική μα και γελοία συνάμα...

Οι εκπομπές μας στο youtube

 

Όλες οι εκπομπές μας ανεβαίνουν στο youtube. Μπορείτε να τις ακούσετε κλικάροντας εδώ: https://www.youtube.com/@maxhfm998

Ο Μητσοτάκης κυβερνά με θεωρίες… συνωμοσίας

Η τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιβεβαίωσε τις υποψίες όλων: Και για τον τρόπο με τον οποίον κυβερνά και για τις κυβερνητικές ευθύνες στο έγκλημα που διεπράχθη στα Τέμπη.

Ο πρωθυπουργός συνηθίζει να καταγγέλλει τους καταγγέλλοντες και να δαιμονοποιεί τους διαφωνούντες. Μετά την τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου 2023 είχε… διαβεβαιώσει τον ελληνικό λαό ότι η εμπορική αμαξοστοιχία δεν μετέφερε κάτι ύποπτο. Στη συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον ΑΝΤ1 στις 11 Απριλίου 2024 είχε χαρακτηρίσει «θεωρίες συνωμοσίας» και «τερατουργίες» όλα όσα αναφέρονταν για παράνομο φορτίο στην εμπορική αμαξοστοιχία, που τα διέδιδε η αξιωματική αντιπολίτευση και ο Κυριάκος Βελόπουλος!

Συγκεκριμένα, είχε αναφέρει: «Θα σας πω ένα λάθος το οποίο έγινε: Δεν απαντήσαμε με πειστικότητα στις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας από την αρχή. Το αφήσαμε. Και ρίζωσαν όλα αυτά: Το μπάζωμα, τα εκρηκτικά, το ξυλόλιο. Ολα αυτά τα οποία αναπαράγονται σήμερα, προσέξτε, από τον αρχηγό της αντιπολίτευσης σε άρθρο του, σε πλήρη συντονισμό με τον...

Οι Αιάβροχοι επιστρέφουν στα FM

Η ραδιοφωνική εκπομπή Οι Αδιάβροχοι επανέρχεται. Όσοι ενδιαφέρεστε να ακούσετε εμένα και τον Ανδρέα Παπακυριακόπουλο συντονιστείτε στον σταθμό ΜΑΧΗ. Θα είμαστε εκεί από Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου (στις 8 το πρωί).

Ενημέρωση ραδίκι από την ΕΡΤ

Επειδή πληρώνετε μαλλιοκέφαλα για το ειδικό τέλος της ΕΡΤ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ δεν σημαίνει ότι πρέπει να αξιώνετε ακριβή ενημέρωση. 

Δείτε το βίντεο εδώ: https://www.ertflix.gr/vod/vod.565071-stountio-750 (στο 49'.40) και διαβάστε το κείμενο μέχρι τέλους. Εκεί βρίσκεται το… ζουμί. Πάμε τώρα στα βασικά: το έχουμε ξαναγράψει και το επαναλαμβάνουμε υπερηφάνως ότι η εκπομπή Στούντιο 4 του κρατικού καναλιού είναι ένα μετερίζι του δικαιωματισμού. Αξίζει να το παρακολουθείτε για να συνειδητοποιήσετε το σημείο που έχει φτάσει η ενημέρωση, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβάνονται οι πρόεδροι, οι διευθυντές και οι αρχισυντάκτες της ΕΡΤ.

Την Παρασκευή 24 Ιανουαρίου οι παρουσιαστές Νάνσυ Ζαμπέτογλου και Θανάσης Αναγνωστόπουλος συζητούσαν, όπως συνήθως με την εγνωσμένης αξίας γεωπολιτική αναλύτρια Νεφέλη Λυγερού. Η κ. Λυγερού, τους μετέφερε την είδηση για τον διορισμό...

Για τον θάνατο του Κώστα Σημίτη

Ο Σημίτης πέθανε, έχοντας προλάβει να δει την αγωγή που υπέβαλε εναντίον της "δημοκρατίας" και εμού να απορρίπτεται από το Εφετείο. Ζητούσε 300.000 ευρώ (τόσα του έλειπαν) και να μπω ένα χρόνο φυλακή. Η θύμησή του θα συνεχίσει εσαεί να είναι αποκρουστική και θα στιγματίζεται από τα Ίμια, τον Οτσαλάν, το Χρηματιστήριο και την υπόθεση του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Τώρα βρίσκεται στη δικαιοδοσία του Κυρίου. Εκείνον ουδείς "νταβατζής" ή πρεσβευτής μπορεί να... πιέσει. Η θανή του Σημίτη είθε να ακολουθηθεί από τη διάλυση του βαρέος και δυσώδους νέφους που άπλωσε το φαύλο καθεστώς του πάνω στους ελληνικούς αιθέρες.