Σκέψεις γιὰ τὸν χρόνο ποὺ «ἔρχεται»

Λίγα πράγματα ἔχω μάθει στὸν μισὸ αἰῶνα ποὺ ζῶ. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ὅτι περνάει ὁ χρόνος. Πικρὴ διαπίστωση. Μὲ παρηγορεῖ ὅμως ὅτι δὲν εὐθύνομαι ἐγὼ γιὰ τὸ πέρασμὰ του. Ὑπέροχο αἴσθημα ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀνευθυνότητας. Τὴν ἔχουν οἱ βασιλεῖς καὶ τὰ παιδιά.

Ἀκόμα ἕνα μάθημα ποὺ κατ’ ἐπανάληψιν ἔχω λάβει εἶναι ὅτι ὅλα ἀξίζουν ἀλλὰ καὶ τίποτε - ἀναλόγως τὴν στιγμή, τὸν τόπο καὶ τὴν συγκυρία. Πάντως, σίγουρα τίποτα δὲν ἀξίζει ὅσο ἡ αἴσθηση τῆς ὁλότητας, τοῦ ἑνός, τῆς γαλήνης, τῆς μακαριότητας ποὺ προσφέρει ἡ μέθεξη μὲ τὸν αμέθεκτο Θεό.

Ὑπάρχουν στιγμὲς στὴν ζωὴ μας ποὺ ἔχουμε αντιληφθεῖ, γρατσουνώντας ἄτσαλα τὸ κρύσταλλο ποὺ μᾶς ἐγκλωβίζει στὰ ὑπαρκτικὰ μας ὅρια καὶ στὶς δυνατότητὲς τους, ὅτι Εἶναι κάτι (ὄχι ὑπάρχει, ἀλλὰ Εἶναι) ἀκατανόητο, ἀπέραντο, Ἐν καὶ Πᾶν, ἀπόλυτο καὶ καυτό, τὸ ὁποῖο θὰ μπορούσαμε νὰ παραλληλίσουμε μὲ τὸ λευκὸ πύρωμα ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ ἀπίθανα ὑψηλὲς θερμοκρασίες.
Ἡ προσέγγιση στὸ θεῖο εἶναι τὸ

Ἡ παράδοση καὶ οἱ πλούσιοι

«Δὲν πρέπει νὰ ντρέπεσαι γιὰ τὸν πλοῦτο σου. Ἡ περιφρόνηση στὰ χρήματα εἶναι κόλπο τῶν πλουσίων γιὰ νὰ ἀπομακρύνουν τοὺς φτωχοὺς ἀπὸ αὐτά».

Μάικλ Κορλεόνε, «Νονὸς νο2», 1974.

Ἡ ἀτάκα τούτη, ὅπως ἀκούγεται ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ Ἀλ Πατσίνο, ὠμὴ καὶ ξεκάθαρη, προσφέρει στοὺς θεατὲς τὴν εὐκαιρία νὰ πάρουν ἕνα μάθημα ἀληθινῆς πολιτικῆς. Σὲ μία φράση ἀποκαλύπτεται ἕνα ἐκ τῶν θεμελίων τῆς ἰδεολογίας τῆς ἄρχουσας τάξης. Ἴσως γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἡ σκηνὴ δὲν περιλήφθηκε στὴν κινηματογραφικὴ ταινία, ἡ ὁποία προβλήθηκε στὶς κινηματογραφικὲς αἴθουσες καὶ προβάλλεται μέχρι καὶ σήμερα στοὺς τηλεοπτικοὺς σταθμούς. Ἡ σκηνὴ εἶναι διαθέσιμη μόνο σὲ εἰδικὲς ἐκδόσεις, συνήθως ἐπετειακές, σὲ DVD τὰ ὁποία ἔχουν ὅλες τὶς συνέχειες τοῦ «Νονοῦ» καθὼς καὶ τὶς «κομμένες» σκηνές.
Ὁ Φράνσις Φὸρντ Κόπολα, σκηνοθέτης τῆς ταινίας, εἶπε ὅτι ἡ σκηνὴ κόπηκε ἐπειδὴ σὲ αὐτὴν ὁ Πατσίνο χαμογελοῦσε περισσότερο ἀπὸ τὸ ἐπιτρεπόμενο, ἀπὸ ἐκεῖνο δηλαδὴ ποὺ θεωρεῖτο ἀπὸ ἐκείνον ταιριαστὸ μὲ τὸν χαρακτῆρα ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀποτυπωθεῖ στὸ φίλμ. Ἡ ἐπίσημη δικαιολογία πείθει ὅσους εἶναι πρόθυμοι νὰ...

Last Christmas

Το δωράκι μου για τα Χριστούγεννα είναι ένα διήγημα που έγραψα πριν από λίγους μήνες, με επίκεντρο έναν παιδικό εφιάλτη: Το τρισαπαίσιο τραγούδι-έμεσμα Last Christmas των Wham με το οποίο μας βομβαρδίζουν τις εορταστικές περιόδους. Καλή σας ανάγνωση και χρόνια πολλά!

 ------------------------------------------------------------------------------------------

Κρατούσε μαχαίρι και του έλεγε ένα ποίημα. Ο άγνωστος το απήγγειλε θεατρικά, σαν να ήταν κριτής σε σόου ταλέντων ή σε εισαγωγικές εξετάσεις δραματικής σχολής. «Μα καλά, πλάκα κάνει; Κι αν δεν κάνει; Ακόμα χειρότερα», σκέφτηκε ο οικοδεσπότης του άγνωστου επισκέπτη.

Walking down the backstreets

The noon is full and high

You feel your body start to sweat

Someone's about to die

You turn around and run

It's the only thing to do

Someone's about to die

And that someone... is you

Ο νεαρός με το σορτσάκι κοιτούσε αποσβολωμένος. Μια το μαχαίρι και μια τον άγνωστο. Ο απρόσμενος επισκέπτης είχε εμφανιστεί από το πουθενά. Ήταν γυμνός. Λίγο είχε προλάβει να τον δει πριν χαθεί από τα μάτια του.

Πίστευε ότι έφταιγε το αλκοόλ. Είχε πιει παραπάνω ακόμα κι από το πολύ που συνήθιζε. Μπορεί να έφταιγε κι η κούραση, η έξαψη. «Ποιος ξέρει;», σκέφτηκε. «Αλλά και να ξέρει ποιος νοιάζεται;».

Πριν ολοκληρώσει τις θολές σκέψεις εμφανίστηκε πάλι αυτός που είχε γεννηθεί από τον...

War Ensemble

Ἐπίθεση ἀναρχικῶν στὴν ἐφημερίδα δημοκρατία

Σήμερα ἔγινε ἐπίθεση ἀναρχικῶν στὴν ἐφημερίδα δημοκρατία. Φυσικὰ καὶ θὰ ἐπιτίθεντο ἐναντίον ἡμῶν. Θὰ ἦταν παράξενο νὰ μὴν τὸ κάνουν. Ἡ καλύτερη ἀπάντηση σὲ αὐτοὺς θὰ εἶναι νὰ ἀνέβει ἡ κυκλοφορία μας. Ὅποιος στηρίζει τὴν ἐφημερίδα αὔριο νὰ πάρει ὅσα περισσότερα φύλλα μπορεῖ.
Τα δέντρα πού πελεκᾶνε οἱ ἐχθροὶ νὰ τὰ ποτίζουν οἱ φίλοι. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι κούφια λόγια. Οἱ πράξεις ἀπαντῶνται μὲ πράξεις. Ὅσο γιὰ τὴν ΕΣΗΕΑ... Φυσικὰ καὶ ἔχει σιωπήσει μέχρι τώρα. Αὐτὸ δὰ ἔλειπε. Νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ
κάτι οὐσιῶδες.

Φιάσκο Μπακογιάννη

Ἡ ὑποψία γιὰ τὸν Κώστα Μπακογιάννη, ἔπειτα ἀπὸ τὸ ἐπικὸ φιάσκο μὲ τὸν ἑορταστικὸ φωτισμὸ τῶν Ἀθηνῶν κατέστη βεβαιότητα: Εἶναι ἐφάμιλλος τοῦ ΓΑΠ σὲ δυνατότητα παραγωγῆς φιάσκων καὶ χειρότερος (δήμαρχος) σὲ σχέση ἀκόμα καὶ μὲ τὸν Καμίνη!

Ὅσα ἔδειχνε ἡ ταινία Terminator γίνονται πραγματικότητα

Δεῖτε τὸ βίντεο...

«Το τανκ έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου με συμφωνία»

Η ιστορική συνέντευξη των πρωταγωνιστών, από την πλευρά του Στρατού και των φοιτητών, για τον Νοέμβριο του 1973, που κατέρριψε τους μεταπολιτευτικούς μύθους

Συνέντευξη στον
Παναγιώτη Λιάκο

Κυριάκος Σταμέλος, μέλος της συντονιστικής επιτροπής των φοιτητών. Μιχάλης Γουνελάς επικεφαλής των αρμάτων μάχης που περικύκλωσαν τον Νοέμβριο του 1973 τη Σχολή. Μετά τα επεισόδια, σταδιακά, ανέπτυξαν μια σταθερή και βαθιά φιλία.

Μίλησαν αποκλειστικά στην «κυριακάτικη δημοκρατία», γκρέμισαν το σαθρό καθεστώς των ψεμάτων, με τα οποία θησαύρισαν οι πολιτικοί της μεταπολιτευτικής χρεοκοπίας, και έφυγαν από τη ζωή με πολύ μικρή χρονική απόσταση μεταξύ τους. Ο Μιχάλης Γουνελάς έφυγε τη ζωή στις 22/12/2017 και ο Κυριάκος Σταμέλος στις 18/4/2018.

Χάριν της ιστορικής αλήθειας η «δημοκρατία» δημοσιεύει ξανά την αποκαλυπτική κοινή συνέντευξή τους.

Τι πρέπει να μάθουν οι αναγνώστες μας για εσάς;
Κυριάκος Σταμέλος: Είμαι μηχανολόγος ηλεκτρολόγος μηχανικός. Ημουν αναπληρωματικό μέλος της συντονιστικής επιτροπής. Βρίσκομαι εδώ αντίπαλος μόνο του εαυτού μου. Δεν είμαι αντίπαλος με κανέναν Ελληνα ο οποίος ενδιαφέρεται για τη διατήρηση του οικοπέδου. Συζητώ με όλους και επιθυμώ να είμαι φίλος με όλους.

Οικόπεδο;
Κ.Σ.: Η Ελλάς. Παραμένω αριστερός, αλλά πρώτα είμαι πατριώτης.
Μιχάλης Γουνελάς: Εγώ ήμουν επικεφαλής των αρμάτων μάχης στο Πολυτεχνείο.

Ποιος έδωσε την εντολή να κατευθυνθείτε προς το Πολυτεχνείο;
Μ.Γ.: Εγώ την εντολή την πήρα από τον διοικητή της μονάδος μου.

Ονομα;
Μ.Γ.: Δεν έχει σημασία. Δεν είχε εμπλακεί ποτέ και δεν θέλω να αναφέρω το όνομά του. Την εντολή την πήρε και αυτός από κάπου αλλού εν πάση περιπτώσει. Η εντολή έλεγε, θα πάμε στο Πολυτεχνείο με αποστολή να παρεμβληθούμε μεταξύ φοιτητών και Αστυνομίας, να είμαστε οι εγγυητές των φοιτητών ότι δεν θα υποστούν εν πάση περιπτώσει βιαιοπραγίες απ’ την Αστυνομία.

Αυτό ισχύει;
Κ.Σ.: Αυτό η πράξη δείχνει ότι σε ένα μέτρον ισχύει. Οπωσδήποτε δεν επηρεάσαμε εμείς την απόφαση της ΑΣΔΕΝ. Αυτό που στην πράξη έγινε είναι ότι από τη στιγμή που η συντονιστική επιτροπή όρισε δύο διαπραγματευτές, εμένα και τον κ. Λαλιώτη, κάναμε την επαφή να βγούμε έξω.

Διαπραγματευόσασταν με ποιον;
Κ.Σ.: Είχαμε ανοιχτή εντολή να διαπραγματευτούμε να ανοίξει η πύλη για να μπορέσουμε να μη γίνει μάχη στην πύλη, να μην υπάρξει σύγκρουση.

Με την Αστυνομία;
Κ.Σ.: Με τον Στρατό. Την Αστυνομία ούτως ή άλλως την είχαμε καταταγμένη σε αυτούς που είχανε χάσει τον έλεγχο και εκείνο το βράδυ αποτελεί μαύρη νύχτα της Ελληνικής Αστυνομίας και μας οφείλει ακόμα μία συγγνώμη. Κρατούσαν όλοι ξύλα και χτυπούσανε όπου βρίσκανε. Ο Στρατός είχε άλλη στάση. Ηταν πιο επαγγελματική η στάση του Στρατού. Αντιπροσωπεύοντας τη συντονιστική επιτροπή, ήρθαμε σε επαφή με τον κ. Γιοβάνη και τον κ. Γουνελά αμέσως εκεί έξω και τους είπαμε ότι θέλουμε να ανοίξει η πόρτα και δεν έχει νόημα πια κάποια σύγκρουση και να φύγουμε αναίμακτα. Αυτό βρήκε πρόσφορο έδαφος και ερμηνεύω ότι κατά κάποιον τρόπο και η στρατιωτική παρουσία εκεί πέρα δεν είχε πρόθεση να δώσει μια κάποια μάχη, να επιτεθεί, ας πούμε. Ο υποφαινόμενος ήταν υπεύθυνος κεντρικής πύλης τις τελευταίες τρεις ώρες, διότι ήταν άλλος υπεύθυνος, αλλά έφυγε επειδή το ΚΚΕ απέσυρε τους ανθρώπους του. Ανέλαβα εγώ την κεντρική πύλη και έχω δει τα πάντα. Αν δεν συμφωνούσα εγώ, δεν έμπαινε άνθρωπος μέσα. Αυτό δεν το λέω επαιρόμενος για τίποτα, το λέω για να πω ότι ήμουνα πλέον εκεί όταν ήρθαν οι στρατιωτικές ίλες, παρατάχθηκαν τα τανκς.

Ποιο ήταν το σύνολο των στρατιωτικών δυνάμεων εκεί;
Μ.Γ.: Εμείς ήμασταν ένας ουλαμός, πέντε άρματα μάχης και μία μοίρα καταδρομών με έναν εξαιρετικό διοικητή.
Κ.Σ.: Οταν είδα ότι οι λοκατζήδες πλέον βάλανε τα μαντίλια στο πρόσωπο, ανέβηκα στη συντονιστική επιτροπή και τους είπα ότι τα τανκς είναι μπροστά, τα τανκς έχουν έρθει, οι λοκατζήδες έχουν βάλει τα

Χειρότερος για τον Ελληνισμό ο Παπανδρέου από τον Κεμάλ

Σαν σήμερα πέθανε ο μεγάλος γενοκτόνος των λαών και των φυλών της μικράς Ασίας – και του Ελληνισμού ασφαλώς – Μουσταφά Κεμάλ. Πολλές θα είναι, και εντελώς δικαιολογημένες, οι αναφορές στο πρόσωπο του, στο αδίστακτο το χαρακτήρα του και στα φρικτά μαζικά εγκλήματα του. Οι αρνητικές αναφορές και οι ονειδισμοί θα γίνονται από όλους εκείνους που νιώθουν ακόμα στο πετσί τους την απανθρωπιά που αποκαλείται τουρκισμός και κατάγονται από πόλεις χωριά και περιοχές όπου δεν άφησε λίθο επί λίθου αυτός ο σφαγέας.

Ωστόσο, στην Ελλάδα, παρότι έχουμε κληρονομήσει μια τεράστια κουλτούρα και μια ανεκτίμητη κληρονομιά βασισμένη στους νόμους των μαθηματικών και πάσης θετικής επιστήμης, τείνουμε να μην σεβόμαστε τους αριθμούς – και οι αριθμοί λένε ότι ο Κεμάλ Ατατούρκ ευθύνεται για λιγότερες δολοφονίες Ελλήνων από ό,τι η πολιτική που άσκησε ο Ανδρέας Παπανδρέου!

Αυτή η σκοτεινή προσωπικότητα που κυβέρνησε επί χρόνια την Ελλάδα μαζί με τους Άκηδες, τους Μένιους, τους Γιάννους και όλο το συναπάντημα, νομιμοποίησε τις αμβλώσεις. Αυτό έγινε το 1986. Οι αμβλώσεις κάθε χρόνο στερούν την ζωή από περίπου 300.000 έλληνες όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το

Ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν ἐποικισμό.

Ἄς πρωτοτυπήσουμε. Ἄς παραθέσουμε μία σειρὰ ἀπὸ γεγονότα δίχως νὰ μεσολαβοῦν κρίσεις ἀνάμεσα στὶς προτάσεις.


Μόνο ἡ ψυχρὴ παράθεση δεδομένων θὰ μᾶς ἀπασχολήσει σήμερα. Τὰ συμπεράσματα δὲν χρειάζεται νὰ γραφτοῦν. Θὰ προκύψουν ἀπὸ τὰ δεδομένα.
Δεδομένο 1ο: Ὑπάρχει νόμος ποὺ ἀπαγορεύει τὴν παράνομη εἴσοδο στὴ χώρα ἀλλὰ δὲν ἐφαρμόζεται.
Δεδομένο 2ο: Σχεδὸν ὅλοι ὅσοι περνοῦν τὰ σύνορα χωρὶς ἄδεια ὑποβάλλουν αἴτημα χορήγησης ἀσύλου, τὸ ὁποῖο ἐξετάζεται.
Δεδομένο 3ο: Στα τόσα ἑκατομμύρια ξένων ποὺ ἔχουν περάσει ἀπὸ ἐδῶ μόνο σὲ ἕναν ἔπρεπε νὰ τοῦ δοθεῖ αὐτοστιγμεὶ ἄσυλο καὶ κάθε προστασία ποὺ ἁρμόζει σὲ πρόσφυγα: στὸν Κοῦρδο ἡγέτη Ἀμπντουλὰχ Ὀτσαλάν. Ἡ κυβέρνηση Σημίτη, ἀντὶ νὰ τοῦ δώσει ἄσυλο, τὸν ἔδωσε πακέτο στοὺς Τούρκους.
Δεδομένο 4ο: Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν εἰσερχομένων εἶναι ἰσλαμιστές.
Δεδομένο 5ο: Το Ἰσλὰμ δὲν εἶναι μόνο θρησκεία ἀλλὰ ἀποτελεῖ, γιὰ τοὺς πιστούς, καὶ ἐθνότητα!
Δεδομένο 6ο: Το 2021 θὰ γιορτάσουμε τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ἡ ὁποία ἦταν εθνικοθρησκευτική.
Δεδομένο 7ο: Οἱ κυβερνήσεις ποὺ «χειρίζονται» τὸ ζήτημα ἀδειάζουν τὰ νησιά, ὅποτε γεμίζουν ἀπὸ ἰσλαμιστὲς ἐποίκους, τοὺς προωθοῦν στὴν ἐνδοχώρα καὶ ἔτσι δημιουργεῖται νέος χῶρος γιὰ νὰ

Σφαζόμεθα στὸ κολὰν τοῦ Μπάτμαν

Τὸ ἄρθρο κοσμεῖται ἀπὸ τὸ διπλὸ προσωπεῖο τοῦ γέλωτος καὶ τοῦ κλάματος. Σπουδαία ἐπινόηση. Συμβολίζει τὴν σύνθετη ἔννοια τοῦ δράματος, ποὺ εἶναι ἡ ἀρχαιοελληνικὴ ψυχαγωγικὴ πρόταση ἡ ὁποία στηρίζεται σὲ δύο πυλῶνες: τῆς κωμωδίας καὶ τῆς τραγωδίας. Αὐτὸ κάνουμε στὰ θέατρα καὶ τὰ σινεμά. Κλαῖμε καὶ γελᾶμε (κι ἂν εἶναι αριστεροκουλτουριάρικο θέαμα, χασμουριόμαστε).

Ἡ ἐπικαιρότητα στὶς ἡμέρες μας φορᾶ αὐτὴ τὴ μάσκα κι ἐμεῖς τὴ βλέπουμε νὰ κλαίει καὶ νὰ γελᾶ, καὶ νομίζουμε ὅτι εἶναι καὶ σοβαρὴ ἀλλὰ καὶ ἀτάραχη! Σπουδαία καὶ τελεία ἡ παρεξήγησις…

Στὴν χώρα τοῦ Αἰσχύλου, τοῦ Σοφοκλέους καὶ τοῦ Εὐριπίδου ἡ δημόσια σφαῖρα εἶναι καταγοητευμένη ἀπὸ τὸν Τζόκερ! Ἡ ἱστορία τοῦ Τζόκερ ἀποτελεῖ ὑποκεφάλαιο τοῦ μυθολογικοῦ κύκλου τοῦ… Μπάτμαν (ἥρωας μὲ κολάν, ἐν πολλοῖς καταγέλαστος, μὲ ἱστορία συρραφεῖσα σὲ ἀμερικανικὴ βιομηχανία φασὸν μυθοπλασιῶν).

Στὴν χώρα τοῦ Σόλωνος καὶ τοῦ Ἀριστείδου ἔχουμε κατορθώσει νὰ διαθέτουμε ἀκόμα γραπτὴ νομοθεσία καὶ πληρώνουμε ἁδρὰ μία ὁμάδα ἀνθρώπων ποὺ καμώνεται ὅτι φροντίζει νὰ τηροῦνται ὅσα ἡ νομοθεσία προβλέπει. Ἡ νομοθεσία, ἡ ὁποία τηρεῖται κάθε 32α τοῦ μηνός, προβλέπει μεταξὺ ἄλλων ὅτι

Μόνος, Μάνος, Μουσουλμᾶνος

Ἤμασταν ἔθνος ἀνάδελφον (μόνος). Μπήκαμε στὴν ΕΟΚ καὶ πήραμε διακοποδάνεια (Μάνος). Καὶ τώρα ἀποικιζόμεθα ἀπὸ μαχμούτηδες (μουσουλμάνος).


Mπορεῖ νὰ τὴ χάσουμε τὴν Ἑλλάδα καὶ νὰ γιορτάσουμε τὰ 200χρονα ἀπὸ τὸ 1821 μὲ φέσια στὰ κεφάλια οἱ ἄνδρες καὶ μὲ μποῦρκες οἱ γυναῖκες, ἀλλὰ θὰ ἔχουμε ξεφορτωθεῖ τοὺς μεγαλύτερους ἐχθροὺς τοῦ Γένους: τὰ πλαστικὰ καλαμάκια καὶ τὸν λιγνίτη. Λίγο τό ’χεις νὰ ρισκάρουμε τὴ ζωὴ τοῦ σύμπαντος κόσμου ρουφώντας καφέδες φρέντους καὶ φραπέδες καὶ ἀναψυκτικὰ μὲ καλαμάκια, καὶ ὄχι μὲ χοντρὸ μακαρόνι γιὰ παστίτσιο, κι ἀντὶ νὰ παγώνουμε τὴν τσιμινιέρα, ποὺ λέει καὶ τὸ τραγούδι, νὰ καῖμε λιγνῖτες;

Ἄν θὰ γίνει χαλιφᾶτο ἡ Ἑλλάς, εἶναι ζήτημα ἥσσονος σημασίας. Ἀφοῦ οἱ ἔποικοι ἔρχονται, τὶ θέλετε νὰ κάνουμε; Νὰ τοὺς ποῦμε νὰ μὴν τὸ κάνουν καὶ νὰ φανοῦμε ἀγενεῖς; Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, γιατὶ νὰ μὴν ἔρθουν; Κορόιδα εἶναι νὰ χάσουν τέτοια εὐκαιρία; Ἐδῶ ἐμεῖς, ποῦ καμαρώνουμε νὰ λέμε ὅτι φυλᾶμε Θερμοπύλες, ὅποτε ξεκινάει

Προτεραιότητες Μητσοτάκη

Ἡ χώρα τελεῖ ὑπὸ κατάληψη ἀπὸ ἰσλαμιστὲς ἐποίκους, ἡ μαζικὴ ἐξέγερση τους εἶναι θέμα χρόνου, ὁ στρατὸς ἀντὶ νὰ φυλάσσει τὰ σύνορα κάνει τὸ ὑπηρετικὸ προσωπικὸ στοὺς ὁπλῖτες τοῦ Ἰσλὰμ κι ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης στὸν ΟΗΕ δεσμεύεται νὰ καταργήσουμε τὰ πλαστικὰ καλαμάκια στοὺς φραπέδες.

Ἀλλάζοντας ταμπέλες στὴν Ἑλλάδα

Σχιζοφρενικό! Zοῦμε σὲ μία πατρίδα μὲ βαριὰ καὶ πολύτιμη Ἱστορία, καὶ συμπεριφερόμαστε σὰν νὰ μὴ θέλουμε νὰ ἔχουμε μνήμη.

Τὸ παιδικὸ παιχνίδι «μουσικὲς καρέκλες» τὸ γνωρίζετε; Ἄν ὄχι, ἂς τὸ μάθετε. Μόνο ἔτσι θὰ καταλάβετε πὼς παίζει τὸ σύστημα τῆς μεταπολιτευτικῆς χρεοκοπίας μὲ τὴ συλλογικὴ μνήμη.

Γιὰ νὰ παίξουμε «μουσικὲς καρέκλες» χρειαζόμαστε ἕναν εὔλογο ἀριθμὸ παιδιῶν καὶ καρέκλες - μία λιγότερη ἀπὸ τὰ παιδιά. Τοποθετοῦμε τὶς καρέκλες σὲ κυκλικὴ διάταξη καὶ βάζουμε νὰ παίζει μουσικὴ - κάτι χαρούμενο καὶ ρυθμικό.

Τὰ παιδάκια χορεύουν γύρω ἀπὸ τὶς καρέκλες μέχρι νὰ σταματήσει ἡ μουσικὴ (δίχως προειδοποίηση). Ὅταν σταματήσει ἡ μουσική, τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ σπεύσουν νὰ καθίσουν. Ὅποιο παιδάκι δὲν προλάβει νὰ καθίσει σὲ καρέκλα καὶ περισσέψει (ἀφοῦ, ὅπως εἴπαμε, οἱ καρέκλες εἶναι -κατὰ μία- λιγότερες ἀπὸ τὰ παιδιά) φεύγει ἀπὸ τὸ παιχνίδι.

Σὲ κάθε γύρο ἀφαιροῦμε μία καρέκλα μέχρι νὰ νικήσει ἕνας - αὐτὸς ποὺ θὰ μείνει τελευταῖος στόν… χορό.

Ἔτσι συμπεριφέρονται καὶ οἱ -νηπιώδους σκέψης- πολιτικάντηδες ποὺ παρέλαβαν χώρα καὶ τὴν κατάντησαν χῶρο. Εἶναι οἱ «ἐκπρόσωποι» τοῦ λαοῦ, ποὺ βάζουν τὰ ἱστορικὰ σύμβολα τοῦ ἔθνους στὸν χορὸ τῶν μικροκομματικῶν συμφερόντων καὶ κάθε τόσο βγάζουν ἕνα ἀπὸ τὸ

Γιατὶ ἡ φωτογραφία τοῦ Τούρκου εἶναι 100% σκόπιμη, σκηνοθετημένη

Ἡ φωτογραφία τοῦ Τούρκου εἶναι σκηνοθετημένη 100% καὶ ὄχι αὐθόρμητη, ἕνα καρὲ τὸ ὁποῖο τραβήχτηκε τὴν ὥρα τῆς κίνησης τοῦ χεριοῦ. Προσέξτε πόσο καλὰ ἔχει νετάρει ὁ φακὸς σὲ ἐκεῖνον, πόσο φλοὺ φαίνεται τὸ περιβάλλον γύρω καὶ πόσο ἔξυπνα καδραρισμένη ἡ ἑλληνικὴ σημαία πίσω. Ὅταν τραβᾶς φωτὸ μὲ τὸ κύριο θέμα σου σὲ κίνηση ΔΕΝ ὑπάρχουν αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά.
Ἐπίσης, γιὰ τὴν δικαιολογία ὅτι ἔτσι φτιάχνει τὰ γυαλιὰ του: Ἐπιχειρήματα καὶ δικαιολογίες γιὰ νήπια. Τὸ κ@#οδάχτυλο, δηλαδὴ, ἀρχίζει καὶ τὸ ὀρθώνει ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ στέρνου γιὰ νὰ φτάσει στὰ γυαλιὰ του.

Ἡ ντροπή τῶν εὐρωβουλευτῶν

Ὁλόκληρη ἡ Εὐρώπη ἀναγνωρίζει καὶ παραδέχεται ὅτι ὁ κομμουνισμὸς καὶ ὁ ναζισμὸς εἶναι ἐξίσου δολοφονικὲς κι ἀπάνθρωπες ἰδεολογίες, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς περισσότερους ἐκ τῶν Ἑλλήνων εὐρωβουλευτῶν, οἱ ὁποῖοι ὑποτίθεται ὅτι ἐκπροσωποῦν τὴν πατρίδα μας, ποὺ μάτωσε καὶ διαλύθηκε καὶ ἀπὸ τὰ δύο δεινά: ὁ κομμουνισμὸς καὶ ὁ ναζισμὸς χτύπησαν ἀνελέητα τὴν Ἑλλάδα καὶ κατέστρεψαν ὅ,τι εἶχαν χτίσει οἱ προγονοὶ μας μὲ τόσο κόπο, αἷμα καὶ θυσίες.

Τήν πρόταση ἐξίσωσης τοῦ κομμουνισμοῦ μὲ τὸν ναζισμὸ κατέθεσαν πρὸς ψήφιση στὴν Εὐρωβουλὴ οἱ ὁμάδες τοῦ Λαϊκοῦ Κόμματος, τῶν Σοσιαλδημοκρατῶν, τῶν Φιλελεύθερων, τῶν Πρασίνων καὶ τῶν Συντηρητικῶν Μεταρρυθμιστῶν, μὲ τὴν ἀφορμὴ τῆς συμπλήρωσης τῶν 80 χρόνων ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Αὐτὴ ἡ πρόταση ἔγινε μὲ συντριπτικὴ πλειοψηφία δεκτή, μὲ 535 ψήφους ὑπέρ, 66 κατὰ καὶ 52 λευκά…

Ὄνειδος γιὰ τὴν πατρίδα καὶ τὴν πολιτισμένη ἀνθρωπότητα εἶναι ἡ στάση ποὺ κράτησαν οἱ Ἕλληνες εὐρωβουλευτὲς - μὲ ἐξαίρεση τὴν Ἄννα Μισὲλ Ασημακοπούλου ἀπὸ τὴ Νέα Δημοκρατία καὶ τὸν

Τό κωδικοποιημένο μήνυμα τοῦ Πάπα

Κάτι που ἐκ πρώτης ὄψεως δείχνει σὰν φιλοφρόνηση μπορεῖ καὶ νὰ εἶναι θανάσιμη ἀπειλή.


Λένε ὅτι ὁ Πάπας έκανε στὸν Τσίπρα μία γραπτὴ αφιέρωση: μερικοὺς στίχους τοῦ Βιργιλίου ἀπὸ τὴν «Αἰνειάδα» (ρωμαϊκή ἀπόπειρα μίμησης τῆς Ὁδύσσειας). Ὁ Αἰνείας πολέμησε στὸν Τρωικὸ Πόλεμο στὸ πλευρὸ τῶν Τρώων. Μόλις νίκησαν οἱ Ἕλληνες, ὁ Αἰνείας ἔφυγε ἀπὸ τὴν Τροία καὶ οἱ ἀπόγονοί του ἵδρυσαν τὴ Ῥώμη.

Ὁ Πάπας λοιπὸν αφιέρωσε στὸν Τσίπρα αὐτὸ που εἶπε ὁ Αἰνείας στοὺς συντρόφους του ὅταν μία καταιγίδα τοὺς υποχρέωσε νά αποβιβαστοὺν σὲ μία ἀκτὴ τῆς Καρχηδόνας: «Durate, etvosmet rebusservate secundis»(«Ἐγκαρτερεῖτε καὶ κοιτάτε ἐμπρὸς: καλύτερες μᾶς περιμένουν μέρες»).

Μερικοὶ υποψιασμένοι μὲ τὴν Ἱστορία μπορεὶ καὶ νᾷ θεωρήσουν τὴν αφιέρωση ὡς ἔμμεσο μήνυμα για τὴν τελικὴ νίκη ἐπὶ τῶν Ἑλλήνων. Αξίζει νά σημειωθεῖ ὅτι μία ἀπὸ τὶς ρίζες τοῦ δυτικοῦ ανθελληνισμοῦ βρίσκεται στὸ ὅτι οἱ «ἀπόγονοι» τῶν

Ganesha Trance | Bomb Bay

Ἐπιστροφή στήν ἀχαριστία

Τό “Κύριε Ἐλέησον ” τό ξέρουμε ὅλοι, τό λέμε πολλοί. Το Δόξα τῷ Θεῶ ἐπιλέγουμε νά τό λησμονοῦμε.

Δέν ὑπάρχει ἀντιπαθέστερη ἀνθρώπινη “συνήθεια” ἀπό τήν ἀχαριστία. Ἀκόμα καί τόν Θεό συχνά ἀντιμετωπίζουμε σάν “φραγκάτο” φίλο, συγγενή ἤ γνωστό καί μέ το“Κύριε Ἐλέησον τοῦ ζητᾶμε δανεικά, μία χάρη, ἕνα ρουσφέτι γιά τήν ὑγεία τήν δική μας ἤ συγγενικοῦ καί προσφιλοῦς προσώπου, γιά τήν τσέπη μας ἤ γιά ὁποιοδήποτε ἄχτι καί καημό. Μέχρι νά διεκπεραιωθεῖ ἡ ὑπόθεση μας εἴμαστε ὅλο κατάνυξη, ταπεινότητα καί φόβο Θεοῦ καί τρέμουμε σάν τά ψάρια. Μόλις γίνει τό καλό ἤ τελεσιδικήσει ἀρνητικά ἡ ὑπόθεση μας, ξεχνᾶμε τόν Θεό καί τίς δυνάμεις Του κι ἀρχίζουμε τήν γκρίνια. Ἡ καθ' οἱονδήποτε τρόπο “λύση” τοῦ προσωπικοῦ μας δράματος εἴθισται νά συνοδεύεται ἀπό μία ἐπίδειξη πρωτοφανοῦς, κτηνωδέστατης ἀχαριστίας. Μερικοί δέ, σάν νά μήν πέρασε μία μέρα, ξαναρχίζουν δυναμικά τήν παλιά κάκιστη συνήθειά τους νά

Ο ΓΑΠ ΚΑΙ ΑΘΕΟΣ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ

Ἕνας ὁ ἄνθρωπος, πολλές οἱ δεξιότητες. Τα κάνει ὅλα καί ΔΕΝ συμφέρει, ἀλλά ἀποτελεῖ μπαλαντέρ τοῦ ἑλληνόφωνου πολιτικοῦ κόσμου.

Ὁ Γιῶργος Παπανδρέου εἶναι μία κατηγορία ἀπό μόνος του. Ἄν δέν εἶχε βάλει τήν Ἑλλάδα δεμένη χειροπόδαρα στό μπαλαοῦρο τῶν πιστωτῶν, θά εἶχε μείνει στήν ἱστορία ὡς ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πού ἔφαγε τά μοῦτρα του, ἀποπειρώμενος νά ἀλλάξει ἁλυσίδα σέ ποδήλατο ἐν κινήσει. Ἐπίσης, θά κέρδιζε καί μία θέση στό πάνθεον τῶν πρωταγωνιστῶν τῶν μαγνητοσκοπημένων γκαφών, ὅταν τή Μεγάλη Ἑβδομάδα, ὑποδυόμενος τόν πιστό χριστιανό, ἔβαλε ἕνα ἀναμμένο κεράκι στό μανουάλι μαζί μέ τό πλαστικό κυπελάκι πού χρησιμοποιοῦν οἱ πιστοί γιά νά προστατεύουν τή φλόγα ἀπό τόν ἄνεμο.
Ὁ Γιῶργος Παπανδρέου ἔχει ἀφήσει τά ἴχνη του καί στά δελτία συμβάντων τοῦ Λιμενικοῦ, μέ τίς ἐπανειλημμένες ἐπιτυχεῖς ἐπιχειρήσεις διάσωσης του ὅποτε βγαίνει μέ τό κανό του στίς