Οι γνωστοί άγνωστοι

Η Μυρτώ και ο Θάνος δεν έτυχε να γίνουν δημοφιλείς σε κόμματα και παρατάξεις. Ανθρωποι κανονικοί, καθημερινοί, ποτέ δεν «υιοθετούνται» από κόμματα

Μυρτώ. Ετών 17. Το ρολόι της κανονικότητας σταμάτησε να χτυπάει για εκείνην εδώ και δύο χρόνια. Οταν ένα δίποδο της επιτέθηκε για να τη βιάσει στην Πάρο. Της χτύπησε το κεφάλι στα βράχια. Τη διέλυσε και την άφησε πλημμυρισμένη στα αίματα. Σήμερα δεν μπορεί να σταθεί όρθια, να μιλήσει. Δίνει έναν τιτάνιο αγώνα σε κέντρο αποκατάστασης στη Λάρισα. Μαζί της, η οικογένειά της, που ανεβαίνει στον Γολγοθά δίχως την αρωγή, την υποστήριξη και τα «δάκρυα» των αγωνιστών των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Βλέπετε, στην περίπτωσή της ο δράστης ήταν

Το νικηφόρο παρελθόν

Επισήμως δεν ομολογείται. Ανεπισήμως, όμως, ουκ ολίγοι οπαδοί της φωσφοριζέ ροζ Αριστεράς τρέμουν στη θέα ενός... τάφου.

Ο τάφος που προκαλεί ανατριχίλες, ρίγη και κομμάρες στους λατρευτές ενός ανύπαρκτου θεού είναι αυτός της Αμφίπολης. Οι θρησκευάμενοι του τίποτα είναι κάτι τύποι που συνήθως βαριούνται να δουλέψουν και δουλεύουν τους άλλους, απομυζώντας κρατικά κονδύλια και κούφια χειροκροτήματα. Στην Αμφίπολη ο τάφος είναι αρχαίος και σίγουρα κρύβει μέσα του σημαντικότερα ευρήματα από την τσατσάρα για το μουσάκι του Λένιν ή την φυσαρμόνικα του μακαρίτη Λεωνίδα Κύρκου. Οι της φωσφοριζέ ροζ Αριστεράς (αλλά και της ερυθράς) πάσχουν από ένα λίαν ευεξήγητο σύνδρομο, το οποίο αφορά την αρχαία ελληνική ιστορία. Επειδή όλα τα γεγονότα της ελληνικής αρχαιότητας είχαν την... ατυχία να συμβούν προ Μαρξ -άρα έμειναν ανεπηρέαστα από την συστηματική μπουρδολογία του- οι ελληνόφωνοι της προόδου, των δικαιωμάτων, της οικολογίας και της αμπελοφιλοσοφίας, όποτε γίνεται λόγος για τους αρχαίους...