Ἡ ὑπναγωγὸς σαγήνη τοῦ γελοίου

«Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον, ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα, ὄφρ᾽ ἰδῇς, οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει ἡμετέρη».

«Οἶνο πιὲς, Κύκλωπα ἀφοῦ ἀνθρώπου κρέας ἔφαγες, νὰ μάθης τὶ καλὸ ποτὸ στὴ νήα φυλαγόταν».

*Ὀμήρου Ὀδύσσεια, Ι, 347-348

Ἀρλεκῖνοι ντυμένοι μὲ πούπουλα, ἀξιοθρήνητες ὑπάρξεις, ποὺ σιούνται καὶ λυγιοῦνται σὰν μαοῦνες σὲ φουρτουνιασμένο λιμάνι, παρουσιάζονται σὰν τὴν τελευταία λέξη τῆς προόδου, τῆς Τέχνης, τῆς λογικῆς, τῆς κοινωνικῆς ἅμα τε καὶ πολιτικῆς παρέμβασης. Ἀπὸ κάτω οἱ μᾶζες ἀλαλάζουν ἐνθουσιασμένες γιὰ τὴν κατάντια τους. Διαταραγμένοι ντελάληδες τῆς ἠθικῆς πανώλης, ἀφιονισμένοι ἀπὸ τὸν «θρίαμβὸ» τους, μὲ βλέμμα γυάλινο κι ἐκστατικό, ρητορεύουν γιὰ τὸ δέον, τὸ πρέπον, τὸ σωστό. Κι ἡ φωνὴ τούς, ἀφόρητα στριγκή. Ὁ ἦχος της σὰν ἀπὸ ξεκούρδιστο βιολὶ στὰ χέρια ἄμουσου μεθυσμένου. Ἀπατεῶνες ἐπικαλοῦνται τὸ δίκαιο. Προδότες μιλοῦν γιὰ τὴν πατρίδα. Οἱ ὀκνηροὶ ἀναλύουν τὰ περὶ ἐργατικότητας κι οἱ δαιμονολάτρες τὰ περὶ εὐσέβειας, ἐγκράτειας κι ἁγιότητας.   

Παραζαλισμένη κοινωνία. Σὰν νὰ ἔχει ξεμείνει ἀπὸ καύσιμα καταμεσῆς τοῦ ὠκεανοῦ κι ἡ πυξίδα «τρελάθηκε». Μαγνητίστηκε ἀπὸ κάτι ἀπροσδιόριστο καὶ κινεῖται γρήγορα, ἄτακτα, ἄσκοπα. Μία Ὀδύσσεια χωρὶς προορισμὸ καὶ χωρὶς Ὅμηρο.

Ἴσως νὰ βοηθοῦσε τὸν ἀγῶνα τοῦ ἐντοπισμοῦ τοῦ στίγματὸς μας στὸν χάρτη τῆς πραγματικότητας ἡ συνειδητοποίηση ὅτι ζοῦμε σ’ ἕνα κατοπτρικὸ εἴδωλο τοῦ ὁμηρικοῦ κόσμου. Ἡ ἀντιστροφὴ τῶν ἀξιῶν καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν προσήμων στὴν ἐξίσωση τοῦ βίου μας, συνθέτουν ἕνα ἄδοξο ἔπος, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστοῦμε. Ἡ ὑπόδειξη, ἀπὸ τὴν ἐμφανῆ καὶ ἀφανῆ ἐξουσία, τῶν ἀρεστῶν σὲ ἐκείνη «προτύπων», τὰ ὁποία ὀφείλουν νὰ καταναλώσουν καὶ νὰ μεταβολίσουν οἱ μᾶζες παραπέμπουν σὲ μία βλάσφημη παραλλαγὴ τῆς ἱστορίας μὲ τὸν Κύκλωπα Πολύφημο καὶ τὸν Ὀδυσσέα.

Ὁ Κύκλωπας Πολύφημος, γιὸς τοῦ Ποσειδῶνα καὶ τῆς νύμφης Θόωσας, ἀντιμετωπίζει τὸν Ὀδυσσέα καὶ τοὺς συντρόφους του σὰν γεῦμα. Τοὺς ἔτρωγε ἕναν-ἕναν. Ὁ Ὀδυσσεὺς σχεδίασε νὰ τὸν ἀποκοιμίσει, κερνώντας τὸν οἶνο γλυκόπιοτο. Ύστερα νὰ τὸν τυφλώσει καρφώνοντὰς του στὸ μάτι ἕνα πυρωμένο παλούκι. Κι ἔτσι ἔγινε. Διαβάζουμε στὸ ὁμηρικὸ κείμενο, στοὺς στίχους 360-374 τῆς ραψωδίας «ι»:

«Ἐγὼ τοῦ’ φερα οἶνο σπινθηροβόλο. Τρεῖς φορὲς του’δωκα καὶ τρεῖς ὁ ἄφρονας τὸ ἤπιε. Κι ὅταν ὁ οἶνος ἔφθασε στοῦ Κύκλωπα τὶς φρένες, τότε τοῦ μίλησα ἐγὼ κι εἶπα λόγια μειλίχια: ‘Κύκλωπα, τὸ εξακουστὸ μοῦ ὄνομα σὺ ρωττᾶς; Θὰ σοῦ τὸ εἰπῶ, μὰ δῶσε μοῦ τὸ δῶρο ποῦ ὑποσχέθηκες. Το ὄνομὰ μου εἶναι Κανείς. Κανένα μὲ φωνάζουν ἡ μάνα κι ὁ πατέρας μου κι οἱ σύντροφοὶ μοῦ ὅλοι’. 

Ἔτσι εἶπα, καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ ἄσπλαχνη καρδιὰ:‘Απ’ τοὺς συντρόφους τελευταῖο ἐγὼ θὰ φάγω τὸν Κανένα, τοὺς ἄλλους θὰ τοὺς φάγω πρίν, κι αὐτὸ εἶναι τὸ δῶρο σου’.

Εἶπε, κι ἔπεσε ὕπτιος γέρνοντας καὶ κατόπιν ἔγειρε τὸν παχὺ αὐχένα τοῦ στὰ πλάγια, καὶ ὕπνος τὸν πῆρε καὶ τὸν δάμασε. Κι ἀπὸ τὸν φάρυγγα ἔβγαινε οἶνος καὶ κρέας ἀνθρώπινο. Κι οινοβαρὺς ρευόταν».

Στην δικὴ μας, πικρὴ ἱστορία, οἱ ρόλοι ἀλλαγμένοι ἀλλὰ τὰ ὑλικὰ τοῦ μύθου ἴδια. Κύκλωπας Πολύφημος εἴμαστε ἐμεῖς, τὸ κοινωνικὸ σῶμα μὲ τὸ περιορισμένο ὀπτικὸ πεδίο. Παιδιὰ Θεοῦ μὲν ἀλλὰ ἀποκομμένα, ἀποξενωμένα ἀπὸ Ἐκεῖνον. Βρισκόμαστε κλεισμένοι καὶ απανθρωπισμένοι στὸ...

Η μόνη σοβαρή απάντηση στην παρωδία της Οδύσσειας

Σύμφωνα με φημολογία, που δεν έχει διαψευσθεί από την παραγωγή, η Λουπίτα Νιόνγκο θα υποδυθεί την… ωραία Ελένη σε χολιγουντιανή εκδοχή της Οδύσσειας. 

«Αντί να καταριέσαι το σκοτάδι άναψε ένα κερί». 

Ρητό αγνώστου «πατρός».

Πολλά τα διδάγματα από την ειδησεογραφία ότι πιθανότατα η ωραία Ελένη θα ενσαρκωθεί σε μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή από αφροαμερικανίδα ηθοποιό (όχι ιδιαίτερου κάλλους). Ένα απ’ αυτά είναι ότι οι σύγχρονοι εκπρόσωποι της «ελίτ» μεταχειρίζονται τα ελληνικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, αναπλαισιώνοντάς τα σύμφωνα με το δικό τους νοσηρό ορθοπολιτικό «λεξιλόγιο». Ο Όμηρος μπορεί να έγραφε τα δικά του αλλά οι εταιρείες παραγωγής και η ιδιοκτησία των κινηματογραφικών στούντιο έχουν τα σχέδιά τους. Η Ελένη ούτε όμορφη πρέπει να είναι ούτε ξανθιά ούτε καν λευκή. Η «Ιστορία» που μαθαίνουν, έστω και μέσω του κινηματογραφικού πανιού, οι υπνωτισμένοι δεσμώτες της σύγχρονης δυστοπίας, πρέπει να ταιριάζει με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων της νέας παγκόσμιας τάξης, ακόμα κι όταν τα γεγονότα, οι αφηγήσεις, οι πρωτογενείς πηγές και τα αρχαιολογικά τεκμήρια δεν συμφωνούν μαζί της. 

Η ελληνική μυθολογία, όμως, είναι πυλώνας πάνω στον οποίο στηρίζεται ο πολιτισμός, οι παραδόσεις, η ίδια η ψυχή μας. Συγκροτήθηκε ως οργανικό σώμα νοημάτων, στο οποίο η μορφή, το κάλλος, και η καταγωγή συνδέονται άρρηκτα. 

Η Ελένη φέρει μαζί της την ελληνική κοσμοαντίληψη για την ομορφιά, τον έρωτα, τον πόλεμο, τη θεία βούληση, την ανθρώπινη ευθύνη. Η Ελένη πρέπει να είναι όμορφη. Δεν επιτρέπεται να μην είναι. Το κάλλος της υπήρξε κίνητρο πολέμου, γενεσιουργός δύναμη συλλογικής πράξης, μέτρο ανθρώπινης...

Pink Floyd - High Hopes

Ο Θουκυδίδης δίνει προβάδισμα στην Κίνα

«Τὴν μὲν γὰρ ἀληθεστάτην πρόφασιν, ἀφανεστάτην δὲ λόγῳ, τοὺς Ἀθηναίους ἡγοῦμαι μεγάλους γιγνομένους καὶ φόβον παρέχοντας τοῖς Λακεδαιμονίοις ἀναγκάσαι ἐς τὸ πολεμεῖν».

Θουκυδίδου «Ἱστορίαι» (1.23.6)

Ο ακαδημαϊκός, συγγραφέας, διπλωμάτης και πολιτικός Άγγελος Βλάχος (1915 − 2003), που έχει μεταφέρει με υποδειγματικό τρόπο το κείμενο του Θουκυδίδη στη νέα ελληνική, αποδίδει* το εναρκτήριο απόσπασμα ως εξής: «Η πραγματική, βέβαια, αλλά ανομολόγητη αιτία ήταν, καθώς νομίζω, το ότι η μεγάλη ανάπτυξη της Αθήνας φόβισε τους Λακεδαιμόνιους και τους ανάγκασε να πολεμήσουν».

Η ερμηνεία της βαθυτέρας και αφανούς αιτίας του ξεσπάσματος του Πελοποννησιακού πολέμου από τον Θουκυδίδη, έχει, κατά κάποιον παράδοξο τρόπο, «στοιχειώσει» τα συστήματα σκέψης μικρών και μεγάλων δυνάμεων, συμμαχιών και συνασπισμών χωρών εδώ και αιώνες – αν όχι χιλιετίες. Όσοι διαχειρίζονται πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτισμικούς και κυρίως στρατιωτικούς πόρους, βασιζόμενοι στην θουκυδίδεια ερμηνεία της -μοιραίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο- σύρραξης Αθηναίων και Σπαρτιατών, έχουν μία προτεραιότητα: να υπολογίσουν ποιοι εκ των ανταγωνιστικών προς αυτούς δυνάμεων πλησιάζουν να ξεπεράσουν το σημείο ισχύος, πέρα από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή και δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή πέραν της υποταγής ή μιας ατελέσφορης σύγκρουσης. 

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Θουκυδίδης -και ειδικά η αντίληψη που διέπει το συγκεκριμένο χωρίο από το έργο του- είναι ο βασικός… σύμβουλος στρατηγικής στα περισσότερα στρατιωτικά επιτελεία του κόσμου. Ουδείς επιθυμεί ο εχθρός του να καταστεί μη αντιμετωπίσιμος. Γι’ αυτό αισθάνεται την ιστορική υποχρέωση ν’ ανοίξει πρώτος τον...

Τι αφήνουμε πίσω μας

Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος.

Πριν από λίγες ημέρες προκλήθηκε μια από τις πολλές μικρές αναταραχές στην σκοτεινή και σταθερά ρυπαρή επιφάνεια του ημεδαπού μιντιακού έλους. Κυκλοφόρησε γαρ η είδηση ότι πωλούνται στο διαδίκτυο κάποια από τα βραβεία που είχε λάβει κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο εξαιρετικός ηθοποιός Γιάννης Βόγλης. Εκείνος που τα πωλεί τα είχε βρει στα σκουπίδια, δίπλα σ’ έναν κάδο ανακύκλωσης, τα μάζεψε και σκέφτηκε να τους δώσει «ξανά ζωή», όπως δήλωσε. 

Πολλοί, που μάλλον δεν έχουν να κάνουν και πολλά σημαντικά πράγματα στη ζωή τους και ασχολούνται με αλλότριες υποθέσεις, άρχισαν να πετροβολούν την οικογένεια ότι «πέταξε την πατρική κληρονομιά στα σκουπίδια», «αδιαφορεί για τα επιτεύγματα του μεγάλου ηθοποιού» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Δεν είναι πρωτότυπη αυτή η αντίδραση. Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος. Τα ψυχικά, συναισθηματικά και δημιουργικά ίχνη μένουν για κάποιον καιρό. Οι αναμνήσεις. Τα αντικείμενα μπορούν να λειτουργήσουν σαν σημεία εκκίνησης της διαδικασίας της ανάμνησης αλλά δεν είναι το παν. Γενικά, δεν χρειάζονται. Όλα τα υλικά ίχνη μας θα χαθούν κάποτε διότι θα πεθάνουμε. Όλοι. Αναπόφευκτα, οι τάφοι μας θα χορταριάσουν, θα ρημάξουν, οι φωτογραφίες, θα ξεθωριάσουν, τα...

Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;

Είναι τραγικά ειρωνικό να εορτάζεται η αλλαγή του χρόνου. Η θριαμβική ιαχή «πάει ο παλιός ο χρόνος» αποτελεί παράδοξο, έμμεσο αυτοσαρκασμό. Ειρωνευόμαστε τον ηττημένο ενιαυτό παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο χαμένος ήτο ελεήμων. Δεν μάς θέρισε σαν στάχυα. Μας επέτρεψε να δούμε τον θριαμβευτή νεοεισερχόμενο, που κι αυτός θα ηττηθεί σε 365 ή 366 (όποτε το έτος είναι δίσεκτο) εικοσιτετράωρα. Επιλέγουμε να λησμονούμε ότι κάθε παλιός χρόνος φέρει στους ώμους του και σεβαστό ποσοστό των… παλιών ανθρώπων, που αφανίζονται σε κάποιο από τα επόμενα νέα έτη, που θα έρθουν έχοντας ως αποστολή να μας διαγράψουν από τους καταλόγους των ζώντων. Η διαγραφή μας από τους ζώντες θα μηδενίσει, ευτυχώς, τις υποχρεώσεις μας στον μοχθηρό, μισάνθρωπο δαίμονα, που αποκαλούμε κράτος. Δυστυχώς θα μηδενίσει και τις...

Γιὰ μία ψυχικὴ ἐπανεκκίνηση

 

Καθὼς τὸ ἡμερολόγιο γυρίζει τὴ σελίδα στὸ 2026, ἡ Ἑλλάδα στέκει μπροστὰ σὲ μία καμπὴ χρονικὴ καὶ ὀντολογική. Εἶναι ἡ στιγμὴ ὅπου τὸ ἔθνος, βυθισμένο σὲ μία μακρὰ νύχτα αὐτοαμφισβήτησης, ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης καὶ ἐξωτερικῶν ἐπιρροῶν καὶ ἐπιβουλῶν, μπορεῖ νὰ ξαναβρεῖ τὸν πυρῆνα τῆς ὕπαρξης του. Ἄν θέλουμε νὰ ζήσουμε πρέπει νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας. Νὰ γίνει ὁ βίος μᾶς πράξη βαθιᾶς αυτοσυνειδησίας, ὅπου ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ θὰ καταστεῖ κινητήριος δύναμὴ μας.

Αὐτὴ ἡ χρονιὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἐφικτὴ τὴν ἐπανασύνδεση μὲ μία πορεία ποὺ ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ χιλιετίες, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαίας πνευματικότητὰς μας μέχρι τὶς κορυφὲς τῆς βυζαντινῆς ἰσχύος καθὼς καὶ τὴ νεώτερη Ἑλλάδα. Νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι. Νὰ γίνουμε συνδημιουργοὶ τοῦ μέλλοντὸς μας (καὶ θὰ τὸ κατορθώσουμε αὐτό, ἂν εὐθυγραμμίσουμε τὶς πράξεις μας μὲ τὴ θεία βούληση). Νὰ διεκδικήσουμε ἦθος καὶ ἀξιοπρέπεια σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συχνὰ τὰ ὑπονομεύει.

Ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ ἔθνους ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ. Ἕνας λαὸς ποὺ ἔχει μάθει νὰ σκύβει τὸ κεφάλι μπροστὰ σὲ πολιτικὲς δυναστεῖες, ἐκεῖνες τὶς σκιὲς ποὺ κληρονόμησαν τὴν ἐξουσία σὰν νὰ ἦταν οἰκογενειακὸ φέουδο, καταστρέφοντας τὸν τόπο μὲ τὴν ἀπληστία τους. Αὐτὲς οἱ δυναστεῖες, ριζωμένες σὲ ἕναν νεποτισμὸ ποὺ μολύνει τὰ πάντα σὰν σηπτικὸ φαινόμενο, μᾶς ὁδήγησαν σὲ οἰκονομικὲς καταρρεύσεις, κοινωνικὲς διαβρώσεις καί, τὸ χειρότερο, σὲ πνευματικὴ ἐξάντληση. Δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε πιὰ σ’ αὐτὰ τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Μᾶς σκοτώνει.

Τὸ 2026 καλεῖ σὲ μία ἐξέγερση τῆς συνείδησης, ὅπου...

Οδηγίες της τελευταίας στιγμής για το γιορτινό τραπέζι

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Προς Θεού μην διανοηθείτε ούτε τώρα ούτε στο μέλλον να αγοράσετε ψωμί από σούπερ μάρκετ. Ένα σημαντικό ποσοστό των φρατζολών και των καρβελιών είναι, στην καλυτέρα περίπτωση… χερουκλιασμένο. Δηλαδή, πάνε διάφοροι τύποι και τύπισσες (το’χουν κάπως σαν χούι οι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες) και τα ζουλάνε για να δουν αν είναι μαλακά. 

Ποτέ δεν ξέρεις τι έχει πιάσει πριν από την φρατζόλα ο κυρ Μήτσος ή η κυρά Τούλα που ‘χει την καρδιά σκληρή αλλά το ψωμί το θέλει μαλακό σαν πούδρα.

Ούτε να σας περνά από το νου, έστω σαν φευγαλέα σκέψη, το ενδεχόμενο να αγοράσετε ρολό. Συνήθως πρόκειται για τον κατιμά του κατιμά, ώ κατιμά που προέκυψες από υπόλοιπα κοπών!

Λίπια, σκεμπέδες, ποδάρια, χόνδροι, σάρκες σκόρπιες γίνονται κρεατόμαζα και στην πασάρουν σαν σούπερ σπέσιαλ προσφορά, πανέτοιμη για τον φούρνο κι εσύ πανέτοιμος για αλλαγή χρόνου στον καμπινέ. Ακόμα κι αν είσαι ορκισμένος οπαδός του ρολό, τότε φρόντισε να γράφει...

Υποκριτές ελεήμονες στα φανερά

Οι τηλεμαραθώνιοι των δισεκατομμυριούχων και η επίδειξη καλοσύνης της σάπιας νομενκλατούρας βρομάνε υποκρισία και ιδιοτέλεια.

 

Για να ξεκινήσουμε με τα βασικά και τα κρίσιμα. Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (κεφ.6, 2-4) διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού: «῞Οταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ρύμαις, ὅπως δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου, ὅπως ᾖ σου ἡ ἐλεημοσύνη ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ».

Σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση, τα παραπάνω έχουν ως ακολούθως: «Όταν λοιπόν κάνεις ελεημοσύνη, να μην το διαλαλείς όπως κάνουν οι υποκριτές στις συναγωγές και στα δρομάκια, για να τους δοξάζουν οι άνθρωποι. Σας λέγω να απέχετε από τέτοιες αμοιβές. Όταν κάνεις ελεημοσύνη δεν πρέπει να γνωρίζει το αριστερό χέρι σου τι πράττει το δεξί.  Όπως η ελεημοσύνη σου γίνεται κρυφά και ο Πατέρας σου που το βλέπει κρυφά, θα στην ανταποδώσει φανερά».

Μόλις ο αναγνώστης της Αγίας Γραφής φτάσει σ’ αυτό το σημείο και μάλιστα το διαβάσει σε εορταστική περίοδο αναπόφευκτα θα του έρθουν οι…

Chris Rea "And You My Love"

Ἀπεβίωσε σήμερα. Μεγάλη ἀπώλεια. Τεράστιος καλλιτέχνης.Ἔχω περάσει ἑκατοντάδες, ἴσως χιλιάδες ὧρες ἀκούγοντας τὶς μελωδίες του.

Ἀρχαία τραγωδία στὰ ἀρχαία ἑλληνικὰ

  

Ὅταν ἕνας λαὸς ἀδυνατεῖ νὰ ἀκούσει τὸν Αἰσχύλο, τὸν Σοφοκλῆ καὶ τὸν Εὐριπίδη στὴ γλῶσσα ποὺ τοὺς γέννησε, μὲ τὰ ἐνδύματα, τὶς κινήσεις καὶ τὶς μουσικὲς ποὺ τοὺς συνόδευαν, τότε αὐτὸς ὁ λαὸς χάνει τὴν ἰδιότητα τοῦ κληρονόμου καὶ διαδόχου τοῦ πολιτισμοῦ του καὶ καταντᾶ τουρίστας, μετανάστης στὸν τόπο του. Ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἡ Ἐπίδαυρος, αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς ἁρμονίας, ἀνάμεσα σὲ φύση καὶ λόγο, ἔχει μετατραπεὶ σὲ πάλκο ὅπου κάθε σκηνοθέτης ποὺ βασανίζεται ἀπὸ τὸ σύνδρομο τοῦ ἐπαρχιώτη μεγαλοφυοῦς ἔρχεται νὰ «ἀνανεώσει» τὸ ἀρχαῖο δρᾶμα, νὰ τὸ «κάνει δικὸ του», νὰ τὸ «φέρει στὸ σήμερα». Το «σήμερα», φυσικά, εἶναι πάντα ἡ δικὴ τοῦ ναρκισσιστικὴ εἰκόνα καὶ οἱ ψυχολογικὲς ματαιώσεις του.

Στὸ Μπάιρόιτ, στὴν ὄπερα τοῦ Μιλάνου, τῆς Βιέννης ἤ σὲ ἄλλους κορυφαίους συναυλιακοὺς – θεατρικοὺς χώρους κανεὶς δὲν τολμᾶ νὰ παρουσιάσει τὸν Βάγκνερ στὰ τουρκικά, τὸν Βέρντι στὰ σουαχίλι ἤ τὸν Μότσαρτ μὲ ραπ ὑποτίτλους καὶ γυμνοὺς χορευτὲς νὰ ἐπιδίδονται σὲ break-dance. Ἡ αὐθεντικὴ γλῶσσα θεωρεῖται ἱερή, ἡ μουσικὴ παρτιτούρα ἀπαραβίαστη καὶ ὑπάρχει σεβασμὸς στὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τοῦ ἔργου. Ὑπάρχουν ὑπέρτιτλοι γιὰ νὰ καταλαβαίνει τὸ κοινό, ἀλλὰ ἡ γλῶσσα τοῦ συνθέτη μένει ἀκέραιη, γιατὶ γνωρίζουμε ὅτι ἡ γλῶσσα εἶναι τὸ ἴδιο τὸ σῶμα τοῦ έργου. Γιατὶ λοιπὸν στὴν Ἑλλάδα θεωρεῖται σχεδὸν βλασφημία νὰ ζητήσουμε νὰ ἀκούσουμε τὸν «Προμηθέα Δεσμώτη» στὰ ἀρχαία ἑλληνικά, μὲ χιτῶνες, μάσκες, κοθόρνους, χορὸ ποὺ κινεῖται μὲ γεωμετρική, κυκλικὴ τάξη καὶ αὐλὸ ποὺ συνοδεύει τὸν λόγο ὅπως ἀκριβῶς τὸν συνόδευε τὸ 430 π.Χ.; Ἡ ἀπάντηση δὲν θὰ μᾶς ἀρέσει: Ἐπειδή, κατὰ βάθος, δὲν πιστεύουμε πλέον ὅτι εἴμαστε ἄξιοι αὐτῆς τῆς κληρονομιᾶς. 

Ὁ νεοελληνέζος «διανοούμενος», καὶ ἰδίως ὁ σκηνοθέτης, ὑποφέρει ἀπὸ ἕνα βαθὺ σύμπλεγμα κατωτερότητας ἀπέναντι στὸν ἀρχαῖο προγονὸ του. Κι ὁ συμπλεγματικὸς ξένος σκηνοθέτης καταστρέφει μὲ γελοῖες νεωτερικότητες αὐτὸ ποὺ ποτὲ δὲν θὰ φτάσει. Ἀντὶ νὰ σταθεῖ ταπεινὰ μπροστὰ στὸ κείμενο σὰν ἱερέας μπροστὰ στὸ μυστήριο, ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ «ξεπεράσει», νὰ τὸ «ἀποδομήσει», νὰ τὸ «κάνει ἐπίκαιρο». Φοράει στὸν Ὀρέστη τζὶν καὶ ἀθλητικά, βάζει τὴν Ἀντιγόνη νὰ...

Δὲν θὰ ἀλλάξουμε τὸν κόσμο. Μόνο ἐμᾶς

Μωσαϊκὸ τοῦ 1ου αἰῶνα μ.Χ., ποὺ ἀνακαλύφθηκε στὴν Ἀπία Ὁδὸ τῆς Ρώμης. 

 «Τὸ μοναδικὸ μέρος ὅπου μπορεῖς πραγματικὰ νὰ ἀγγίξῃς τὸ θέμα τοῦ κακοῦ καὶ νὰ τὸ πολεμήσῃς σῶμα μὲ σῶμα εἶναι ὁ ἑαυτός σου. Καὶ ἐκεῖ ἔχεις τὴν ἐλπίδα νὰ ἀλλάξῃς κάτι. Ἡ ἐλπίδα νὰ ἀλλάξῃς τὸν κόσμο εἶναι μιὰ παιδαριώδης αὐταπάτη».

Μαρία Λουίζ φὸν Φράντς. Ἀπόσπασμα ἀπὸ συνέντευξη, ἡ ὁποία ποὺ διεξήχθη τὸ 1977, στὴν Σουζάννε Βάγκνερ, γιὰ τὴ σειρὰ ντοκιμαντὲρ “Remembering Jung” (Ἐνθυμούμενοι τὸν Γιοῦνγκ).

Ἡ Μαρία Λουίζ φὸν Φράντς (1915-1998), ἦταν Ἐλβετίδα ἀναλύτρια Γιουνγκιανῆς ψυχολογίας. Διατέλεσε στενὴ συνεργάτιδα τοῦ Ἐλβετοῦ ψυχιάτρου καὶ ψυχαναλυτῆ Κάρλ Γιοῦνγκ ἀπὸ τὸ 1933 μέχρι τὸ θάνατό του, τὸ 1961. Ἡ φράση της στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου σχετικὰ μὲ τὸ μόνο μέρος ὅπου πραγματικὰ μπορεῖς νὰ ἀντιμετωπίσῃς τὸ κακὸ μοιάζει σὰν νὰ ἀνασύρῃ, ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ χρόνου, τὸν ἀπόηχο τοῦ δελφικοῦ προτάγματος: Γνῶθι σαυτόν.

Προτοῦ ἡ ψυχολογία ἀνακαλύψῃ τὸ ὑποσυνείδητο, οἱ Ἕλληνες γνώριζαν ἤδη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα αἴνιγμα ποὺ ὀφείλει μόνο του νὰ βρῇ τὴν ἀπάντηση ποὺ τὸ ἴδιο θέτει. Τὸ ἔθνος μας κατανοοῦσε ὅτι τὸ κακὸ καὶ ἡ ὕβρις, δὲν βρίσκονται στοὺς ἄλλους. Ζοῦν μέσα μας.

Ἡ αὐτογνωσία ὑπῆρξε, γιὰ τὸν ἑλληνικὸ κόσμο, προϋπόθεση τῆς σοφίας. Οἱ Δελφοί, ὁ Σωκράτης, ὁ Ἡράκλειτος μὲ τὸ «ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν» (μεταφράζεται ὡς: «ἀναζήτησα τὸν ἑαυτό μου») μᾶς στέλνουν τὸ μήνυμα ὅτι ὁ ἐντοπισμὸς καὶ ἡ κατανόηση τῆς ἀληθοῦς...

«Μάστιγα» οἱ σκύλοι σὲ πολυκατoικίες

Ὁ ὑπερπληθυσμὸς σκύλων σὲ μικροὺς χώρους, ὅπως τὰ διαμερίσματα τῶν πολυκατοικιῶν, εἶναι ἕνα πρόβλημα ποὺ ἀπασχολεῖ πολλοὺς συμπολῖτες μας.

Τὰ ἄρθρα τῆς στήλης γιὰ τὴν κτηνολατρεία (3 καὶ 5 Νοεμβρίου 2025) ποὺ ἔχει ἐξαπλωθεῖ σὰν ἐπιδημία στὴν Ἑλλάδα φαίνεται ὅτι κίνησαν τὸ ἐνδιαφέρον πολλῶν ἀναγνωστῶν,  ποὺ ἐπικοινώνησαν μὲ τὸν ὑπογράφοντα. Οἱ περισσότεροι μένουν σὲ πολυκατοικίες.

Ἀρκετοὶ δήλωσαν ὅτι ὁ βίος τους ἔχει γίνει ἀβίωτος καὶ μὲ τὴ βρόμα τῶν τετράποδων ἀλλὰ -πάνω ἀπ’ ὅλα- μὲ τὸ ἀδιάκοπο γάβγισμά τους. Οἱ σκύλοι εἶναι ζῶα ἐκ φύσεως κινητικὰ καὶ ἐκδηλωτικὰ (κι ἔχουν ὡς βασικὴ ἐκδήλωση ἐπικοινωνίας τὸ γάβγισμα). Ὅταν ζοῦν σὲ μικροὺς χώρους, στὰ… κουτιὰ ποὺ ἀποκαλοῦνται διαμερίσματα πολυκατοικιῶν (καὶ πολὺ συχνὰ στὰ μπαλκόνια), εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ γαβγίζουν συχνὰ καὶ αὐτὸ νὰ ἀκούγεται ὄχι μόνο στοὺς διπλανούς, ἀλλὰ σὲ πολλοὺς ὀρόφους καὶ ἀπὸ πάνω καὶ από… κάτω.

Ὁρισμένοι ἀναγνῶστες θέλησαν νὰ μάθουν ποιὸς νόμος ἐπιτρέπει στοὺς ἰδιοκτῆτες νὰ ἔχουν καὶ ἕνα καὶ δύο καὶ παραπάνω σκυλιὰ στὰ διαμερίσματά τους κι ἂν μπορεῖ, μέσω ἀλλαγῆς καταστατικοῦ τῆς πολυκατοικίας, αὐτὸ νὰ ἀπαγορευτεῖ. Ἡ ἀπάντηση εἶναι...

Ο Αντώνης Σαμαράς που δεν ξανάφερε το επίθετο "Εθνικής" στο Υπουργείο Παιδείας

Όταν δηλώνεις ότι θέλεις να καταφέρεις τα δύσκολα αλλά δεν αποπειράσαι να κάνεις ούτε τα εύκολα τότε τι να περιμένουν οι άλλοι από εσένα;

Συγκρατήστε μια σοφή παροιμία: εξ όνυχος τον λέοντα. Το λιοντάρι το καταλαβαίνεις ακόμα κι αν δεις ένα… νυχάκι του. Τότε, υποθέτεις και τα υπόλοιπα. Ο πεινασμένος λέων που θέλει να μας κατασπαράξει ονομάζεται αφελληνισμός. Εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως. Πρώτα του αρέσει να πλήττει την γλώσσα και τη συνείδηση κι έπειτα πατάει δαγκωνιές όπου αλλού βρει. Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στην ελληνική ιστορία. Ένα τοσοδούλικο νυχάκι του ανθελληνικού λέοντα είναι η αφαίρεση από την ονομασία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων το επίθετο «Εθνικής». Το υπουργείο ανέφερε στον τίτλο του ότι είχε ως αντικείμενο την «Εθνική» Παιδεία από την 1η Νοεμβρίου 1945 μέχρι τον τυφώνα της κυβέρνησης του Γιωργάκη Παπανδρέου. Πέρασαν εξήντα τέσσερα χρόνια χωρίς αλλαγή ονομασίας. Επειδή, όμως, τα εθνικά προκαλούν αναφυλαξία στον ΓΑΠ, στις 7 Οκτωβρίου 2009 (την επομένη του σχηματισμού της κυβέρνησης) αφαιρέθηκε η λέξη «Εθνικής» και το υπουργείο έγινε Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, με υπουργό την Άννα –φωτοτυπίες– Διαμαντοπούλου. 

Ήταν αναπόφευκτο να δυσφορήσουν και να διαμαρτυρηθούν για την αφαίρεση του επιθέτου «Εθνικής» από την ονομασία του υπουργείου άπαντες οι…

Ἡ Ἑλλάδα στὸ μεταίχμιο: κατάρρευση ἢ ἀναγέννηση

 

Ἡ πραγματικότητα ἐκπέμπει ἕνα διαρκές, ἀπειλητικὸ μήνυμα. Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ σιωπηλῆς παρακμῆς. Πρέπει νὰ ξυπνήσουμε, ἐπειγόντως! Ἡ φθορὰ δὲν εἶναι θεαματική. Δὲν «ἐκρήγνυται» στὰ δελτία εἰδήσεων. Ἡ παρουσία της εἶναι ἐπίμονα διαβρωτική. Κατατρώγει τὸ σῶμα τῆς κοινωνίας. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ σήμερα πάσχει πρωτίστως ἀπὸ κατάρρευση τῆς ἀξιοπιστίας τῶν θεσμῶν. Ὁ πολίτης δὲν πιστεύει πιὰ ὅτι οἱ θεσμοὶ ὑπηρετοῦν τὸ κοινὸ καλό. Ἀντιλαμβάνεται τοὺς βασικοὺς ἁρμοὺς καὶ τὶς λειτουργίες τοῦ πολιτεύματος σὰν μηχανισμοὺς ἀναπαραγωγῆς τῆς ἐξουσίας καὶ ἐξυπηρετήσεως ἰδιοτελῶν συμφερόντων. Ἡ δικαιοσύνη κατάντησε παρακολούθημα τῆς κυβέρνησης. Ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία τὸ ἴδιο. Ἡ ἀποξένωση τῶν πολιτῶν ἀπὸ τοὺς θεσμοὺς γεννᾶ κυνισμό. Ὁ κυνισμὸς πάντα προηγεῖται τῆς συλλογικῆς ἀποσύνθεσης. Ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς ἔχει διαρραγεῖ.

Ὁ ἄνθρωπος ἀποσύρθηκε ἀπὸ τὴ συλλογικότητα. Ἐγκλωβίστηκε στὸ μικρὸ ἐγὼ του, στὴ βιοτικὴ του ἀγωνία, στὸ κυνήγι τῆς ἰδιωτικῆς ἀσφάλειας. Ὁ ἀτομισμὸς ὑποκατέστησε τὴ γειτονιά, τὴ φιλία, τὴ συμμετοχή. Ἡ κοινωνία βιώνεται ὡς σύνολο παράλληλων μοναξιῶν. Παράλληλα, ἡ ἀλλοίωση τῆς πληθυσμιακῆς σύνθεσης μέσῳ τοῦ ἰσλαμικοῦ  ἐποικισμοῦ ἀμβλύνει τὴν αἴσθηση τῆς πολιτισμικῆς συνέχειας. Ἀποδομεῖται σκόπιμα ἡ ταυτότητα τοῦ λαοῦ μας χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ μιὰ δύναμη νὰ ἀντισταθῇ στὴν κυβερνῶσα ἐθνοδιαλυτικὴ ὁμάδα. Ἐδῶ ἔρχεται νὰ προστεθῇ ἡ διεύρυνση τῶν ἀνισοτήτων. Ὄχι μόνον στὸ εἰσόδημα, ἀλλὰ καὶ στὴν πρόσβαση στὶς λειτουργίες τοῦ κράτους, στὴν παιδεία, στὴν ὑγεία, στὴ δυνατότητα νὰ ἀκουσθῇ ἡ φωνὴ τοῦ ἀνήμπορου. Οἱ προνομιούχοι ἀξιοποιοῦν σύστημα φτιαγμένο στὰ μέτρα τους. Οἱ ὑπόλοιποι σιωποῦν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἐπιβιώσουν. Ἔτσι ἡ δημοκρατία ἐκπίπτει σὲ διαδικασία χωρὶς περιεχόμενο, σὲ τυπικὴ ψῆφο χωρὶς ἐμπιστοσύνη. Ὅλα αὐτὰ συνοδεύονται ἀπὸ τὸν ἐκχυδαϊσμὸ τοῦ δημοσίου λόγου.

Οἱ λέξεις φθείρονται. Καταντοῦν συνθήματα. Ἡ πολιτικὴ σκέψη ἀντικαθίσταται ἀπὸ...

Νὰ ὑπάρχει Τύπος γιὰ νὰ ὑπάρχει οὐσία

Ἡ ἀνατολὴ τῆς ἐποχῆς τοῦ Διαδικτύου, κατὰ πολλούς, ἔφερε τὴ «δύσι» τῆς κυριαρχίας τῶν ἔντυπων ΜΜΕ. Ἡ κρίση τῶν ἐφημερίδων γιγαντώθηκε τὰ χρόνια τῆς πανδημίας, μὲ τὰ ἀχρείαστα καὶ ἐπιβλαβῆ γιὰ τὸ κοινωνικὸ σύνολο λοκ ντάουν. Ὁ κατ᾿ οἶκον περιορισμὸς ποὺ ἐπέβαλαν ἐκλεγμένοι ἡγέτες, ποὺ συμπεριφέρθηκαν σὰν τύραννοι τύπου Ἀρδιαίου* ἔθραυσε πολλὰ μοτίβα τῆς καθημερινότητος καὶ μαζί μὲ αὐτὰ μιὰ συνήθεια: τὴν ἔξοδο γιὰ ἀγορά ἐφημερίδας. Τὸ κοινὸ ποὺ τότε ἐγκατέλειψε τὴν ἔντυπη ἐνημέρωση δὲν ἀναπληρώθηκε.

Ἡ ἀποστολὴ τῆς σωτηρίας τῶν ἐφημερίδων ἔχει κυρίως πολιτισμική, πολιτική καὶ κοινωνικὴ διάσταση. Δὲν ἀφορᾷ μόνο τὶς ἐπιχειρήσεις τοῦ Τύπου, ἀλλὰ τὴ σχέση τοῦ πολίτη μὲ τὴν ἀλήθεια. Ὅταν ἡ ἐνημέρωση μετατρέπεται σὲ φτηνὸ προϊόν μαζικῆς κατανάλωσης, ἡ δημοκρατία φτωχαίνει, γιατί στηρίζεται σὲ πολίτες ἀνενημέρωτους, ἀποσπασματικοὺς, εὐάλωτους στὴ δημαγωγία.

Ἡ ἐφημερίδα, μὲ ὅλα της τὰ ἐλαττώματα, παραμένει ὁ τελευταῖος θεσμὸς λογοδοσίας τοῦ δημοσίου λόγου. Ἂν καταρρεύσῃ, θὰ μείνουμε μὲ ἕναν δημόσιο διάλογο χωρὶς πρόσωπα, χωρὶς εὐθύνη, χωρὶς ἔλεγχο.

Τὸ ἐρώτημα, λοιπόν, εἶναι καὶ πὼς θὰ ἐπιβιώσουν οἱ ἐφημερίδες, ἀλλὰ καὶ πὼς θὰ μείνῃ ζωντανὴ ἡ πολιτικὴ μας συνείδηση. Ἡ ἀπάντηση ὀφείλει νὰ εἶναι διπλή: κρατικὴ καὶ κοινωνική.

Ἀκολουθοῦν μερικὲς ἰδέες γιὰ παρεμβάσεις ποὺ μποροῦν νὰ κάνουν οἱ πολῖτες ἀλλὰ καὶ τὸ κράτος, γιὰ νὰ συνεχίσῃ νὰ ὑπάρχῃ ἔντυπη ἐνημέρωση μὲ λογοδοσία, παρέμβαση καὶ παραγωγὴ πνευματικοῦ πλούτου.

Ἐπένδυση στὴν ἐνημέρωση καὶ συνδρομητικὴ κουλτούρα.

Ἡ στήριξη τῶν ἀναγνωστῶν πρέπει νὰ εἶναι ἔμπρακτη. Ὅσοι νιώθουν ὅτι ταυτίζονται ψυχολογικὰ, ἰδεολογικὰ μὲ μιὰ ἐφημερίδα, δὲν ἀρκεῖ νὰ δηλώνουν τὶς συγκλίσεις τους μὲ ἐκείνην, ἀλλὰ νὰ τὴ στηρίζουν ἐπενδύοντας στὴν ἀγορά της. Ἡ κοινωνία ὀφείλει νὰ ξαναγίνῃ...

«Θὲς σκύλο; Νὰ πληρώσεις!»

Ὑπάρχουν πολλοὶ συμπολίτες μας ποὺ νιώθουν ὅτι οἱ σκυλομανεῖς παραβιάζουν μὲ διαφόρους τρόπους τὰ δικαιώματά τους.

Τὸ ἄρθρο τῆς στήλης «Περὶ Πωλητικῆς» τῆς ἐφημερίδας «δημοκρατία» ποὺ δημοσιεύτηκε τὴν Δευτέρα καὶ τιτλοφορεῖτο «Ἀντικοινωνικὴ κτηνολατρεία» προκάλεσε πολλὲς ἀντιδράσεις τοῦ κοινοῦ. Τὸ περίεργο εἶναι ὅτι ὅλες ἦταν θετικὲς! Ἀξίζει δὲ νὰ σημειωθεῖ ὅτι οἱ περισσότερες ὑπερθεμάτιζαν. Εἶναι πολλοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ νιώθουν καταπίεση καὶ παραβίαση τῶν δικαιωμάτων τους ἀπὸ τὴν μόδα τῆς σκυλομανίας. Σταχυολογῶ μερικὲς ἀπὸ τὶς ἀπόψεις τῶν ἀναγνωστῶν: «Εἶναι, λένε, ὑπεύθυνοι οἱ ἰδιοκτῆτες τῶν σκύλων ποὺ μαζεύουν τὰ… κακάκια τους. Ὄχι, δὲν εἶναι. Ἐπιβαρύνουν μάλιστα συμπολίτες τους χωρὶς κανένα λόγο καὶ χωρὶς νὰ τοὺς ἀποκαθιστοῦν τὶς βλάβες ποὺ προκαλοῦν οἱ μούργοι τους. Ὅταν μαζεύουν τὰ… κακάκια δὲν μαζεύουν καὶ δὲν ξεπλένουν τὶς καφετιὲς λωρίδες καὶ τὶς στάμπες ἀπὸ τὰ περιττώματα τῶν ζώων τους. Ὅταν χέζει ὁ σκύλος στὸ πεζοδρόμιο, μπροστὰ ἀπὸ κατώφλι ἰσογείου ἢ σὲ πλατεία, τὴ βρομερὴ καφὲ στάμπα τὴν ἀφήνεις τάχα...

Ἀντικοινωνικὴ κτηνολατρεία

Ἡ σκυλομανία ὡς ὑποκατάστατο τῆς κοινωνικότητας καὶ –κυρίως– τοῦ γονεϊκοῦ ἐνστίκτου ἔχει στραφεί ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων.

Στὴν Ἑλλάδα ποὺ ἐρημώνει ἀπὸ ἀνθρώπους ὁ ἦχος ἀπὸ τὰ κλάματα τῶν βρεφῶν καὶ τὰ γέλια τῶν παιδιῶν ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὰ γαυγίσματα τῶν σκύλων. Ἡ κατάντια τῆς κοινωνίας μας ἔχει φτάσει σὲ τέτοιο σημείο ὥστε ἀκούς συζητήσεις μεταξὺ ἀνθρώπων ὅπου λένε τὴν φράση «ἔκανα γενέθλια στὸ παιδί μας καὶ κόψαμε καὶ τούρτα» καὶ με τὴ λέξη «παιδί» ἐννοοῦν τὸν σκύλο τους! Στὴν ἀρχὴ σκέφτεσαι νὰ γελάσεις μόλις ἀκούσεις αὐτὴ τὴ βλασφημία, ὅπου ἐξισώνεται ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, με ἕνα τετράποδο ζῷο ἀλλὰ τελικά μόνο θλίψη σου προκαλεῖ. Ἡ σκυλομανία ὡς ὑποκατάστατο τῆς κοινωνικότητας καὶ –κυρίως– τοῦ γονεϊκοῦ ἐνστίκτου ἔχει στραφεί ἐναντίον τῆς ἀνθρωπότητας.

Τὰ παραπάνω γράφονται ἐξ ἀφορμῆς τοῦ φρικιαστικοῦ βίντεο με τὸν 76χρονο ποὺ δέχτηκε ἐπίθεση ἀπὸ τὸ μανιασμένο κατοικίδιό του, ράτσας ροτβάιλερ. Ὁ ἐξαγριωμένος σκύλος εἶχε βάλει κάτω τὸν γέροντα καὶ τὸν κατασπάραζε με μανία. Μόνο οἱ σφαῖρες ἀστυνομικοῦ κατόρθωσαν νὰ σταματήσουν αὐτὴν τὴν ἐπίθεση ποὺ ἔστειλε τὸν γέροντα δεσπότη τοῦ ζῴου στὴν ἐντατικὴ.

Εἶναι προφανές ὅτι ἡ κατάσταση με τοὺς σκύλους ἔχει ξεφύγει. Στους δρόμους, στὰ πάρκα, στὶς πλατεῖες καὶ ἀκόμα καὶ ἔξω ἀπὸ τὰ νηπιαγωγεῖα καὶ τὰ δημοτικὰ σχολεῖα καὶ τὰ γυμνάσια τὴν ὥρα εἰσόδου καὶ ἐξόδου τῶν μαθητῶν τριγυρνοῦν ἀνεύθυνοι δεσπότες σκύλων θηριωδῶν διαστάσεων. Δὲν τοὺς φοροῦν φίμωτρα. Ἀρκετοὶ τὰ ἔχουν χωρὶς λουρί, καὶ ὅταν...

Ἀντεθνική ἐνέργεια τὸ κλείσιμο τῶν ἘΛΤΑ

Ἡ κυβέρνηση, μὲ τὸ πρόσχημα τῆς «ἐξυγίανσης» καὶ τῆς «ἀποδοτικότητας», προχωρᾷ στὸ κλεῖσιμο δεκάδων καταστημάτων τῶν Ἑλληνικῶν Ταχυδρομείων (ΕΛΤΑ) σὲ ὅλη τὴ χώρα. Τὰ ΕΛΤΑ χαρακτηρίζονται πλέον «ἀσύμφορα». Τὴν ἴδια στιγμή, ὅμως, θεωρεῖται «συμφέρον» γιὰ τὴ χώρα νὰ λειτουργοῦν κόμματα ὅπως ἡ Νέα Δημοκρατία καὶ τὸ ΠΑΣΟΚ ποὺ ἔχουν φεσώσει τὶς τράπεζες μὲ σχεδὸν ἕνα δισεκατομμύριο εὐρώ! Φυσικὰ, αὐτὸ τὸ ποσόν, στὸ τέλος, θὰ τὸ πληρώσουν οἱ Ἕλληνες. Ὅταν πρόκειται γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τοῦ κοινοῦ ἡ κυβέρνηση μετρᾷ καὶ τὸ τελευταῖο σέντ. Ὅταν εἶναι νὰ πέσει χρήμα τῶν πολιτῶν στὸν πίθο τῶν Δαναΐδων τοῦ παλαιοκομματισμοῦ, τότε δὲν ὑπάρχει πρόβλημα.

Ὅμως, ποιὰ λογικὴ δικαιολογεῖ τὸν παραλογισμὸ τοῦ κλεισίματος τόσων καταστημάτων τῶν ΕΛΤΑ; Πῶς γίνεται νὰ «κόβεται» μιὰ βασικὴ κοινωνικὴ ὑπηρεσία ποὺ ἐξυπηρετεῖ τοὺς πιὸ εὐάλωτους, ἐνῶ χαρίζεται οὐσιαστικὰ τὸ χρέος στοὺς ἰσχυροὺς τοῦ πολιτικοῦ συστήματος;

Ἐδῶ ἀξίζει νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι τὰ ἘΛΤΑ ἀποτελοῦν κομμάτι τῆς ζωῆς στὴν περιφέρεια. Εἶναι ἕνας ἀγγελιαφόρος τῆς δημόσιας διοίκησης σὲ κάθε ἀπομακρυσμένο χωριό καὶ ἡ γέφυρα ἐπικοινωνίας γιὰ χιλιάδες ἡλικιωμένους, συνταξιούχους, ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν πρόσβαση στὶς ψηφιακὲς ὑπηρεσίες. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ...

Εφημερίδα: το χρυσό κλειδί της ενημέρωσης

Από τους συσχηματιζόμενους τον αιώνα τούτον* διατυπώνεται συχνά η άποψη ότι το μέλλον της εγχάρτου ενημέρωσης είναι βραχύ και οι ημέρες του μετρημένες. Τα νέα, πλέον, εκτιμάται πως υποχρεωτικά θα περνούν μέσα από τις πύλες του δυαδικού κώδικα για να φτάσουν στους αναγνώστες μέσω οθονών. Αυτή η βεβαιότητα έχει δομηθεί πάνω στα θεμέλια μιας εποχής που ο λόγος αποϋλοποιείται. Γίνεται στιγμιαίος, απρόσωπος. Η πληροφορία, που άλλοτε ήταν καρπός μόχθου και στοχασμού, έχει μετατραπεί σε πυρετώδη και θορυβώδη αγώνα ταχύτητας. Στην άβυσσο του διαδικτύου, κάθε φωνή διεκδικεί το ίδιο βάρος, είτε είναι η σκέψη ενός στοχαστή είτε η εκτόνωση ενός ανώνυμου χρήστη. Σ’ αυτή την απεραντοσύνη της ψηφιακής σύγχυσης, η εφημερίδα, τα φύλλα του χαρτιού που κρατάς, που μυρίζεις, που διπλώνεις, μοιάζει με ένα μικρό θαύμα ανθρωπιάς.

Η εφημερίδα είναι ύλη. Είναι σωματική εμπειρία, όχι απλώς οπτική. Το χαρτί έχει θερμοκρασία, έχει αφή, έχει μυρωδιά και ήχο. Ο ψίθυρος των σελίδων όταν γυρίζουν, ο τρόπος που στέκει στο φως, η ανεπαίσθητη μυρωδιά του μελανιού. Όλα αυτά συνθέτουν μια τελετουργία ανάγνωσης που εμπλέκει το σώμα στην πράξη της κατανόησης. Ο αναγνώστης δεν «καταναλώνει περιεχόμενο», αλλά μετέχει σε μια σχεδόν τελετουργική...

Ζήτω ἡ 28η Ὀκτωβρίου 1940! Ζήτω τὸ ἔθνος τῶν Ἑλλήνων!

 

Ὁ Ἄγνωστος καὶ ὁ γνωστὸς Πρωθυπουργός

Ἐκεῖ ποὺ λέγαμε δὲν ἔχει μείνει τίποτα νὰ μᾶς ξαφνιάσει, τσουπ! ὁ Μητσοτάκης θυμήθηκε τὸ Μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη. Καὶ μάλιστα, ἀποφάσισε (Τεμπῶν καὶ Ρούτσι ἕνεκα) νὰ τὸ φυλάει ὁ στρατός. Ἐκεῖ, βέβαια, ὁ στρατός ἔμεινε μὲ τὸ στόμα ἀνοιχτό. «Δηλαδὴ τί νὰ κάνουμε; νὰ στήσουμε πολυβολεῖα στὴν Πλατεία Συντάγματος;».

Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μίαν ἔφεση στὴν παρεξήγηση. Θέλει νὰ δείχνει πατριώτης, ἀλλὰ νὰ μὴν τὸν πουν καὶ... ἐθνικιστὴν. Θέλει νὰ φανεῖ εὐρωπαϊκὸς, ἀλλὰ χωρὶς νὰ θυμίζει Βρυξέλλες. Θέλει καὶ τὴν πίτα ὁλόκληρη καὶ τὸν ἄγνωστο φυλαγμένον. Μόνον ποὺ ἡ πίτα κάηκε, καὶ τὸ Μνημεῖο ἔμεινε χωρὶς φύλακα. Μὲτ᾽ ἔρχεται ἡ διόρθωση. «Δὲν εἶπα νὰ τὸ φυλάει ὁ στρατός», λέει. «Ἐννοοῦσα τὴν ἀστυνομία». Καὶ τὴν ἴδια στιγμή ὅλοι οἱ ἐπικοινωνιολόγοι ἀνασαίνουν ἀνακουφισμένοι. «Δόξα τῷ Θεῷ, κύριε Πρόεδρε, προλάβαμε τὸ πραξικόπημα!»

Τελικῶς, ὁ Ἄγνωστος ἔμεινε στὴ θέση του, ὅπως πάντα: ἀκίνητος, ἀμίλητος, σοβαρός. Κι ἐκεῖ γύρω, ἕνας ὁλόκληρος μηχανισμὸς...

Ἑλλάδα, Ἰσραήλ καὶ στὸ βάθος... Τουρκία

 Ἀνάλυση γιὰ τὶς σχέσεις Ἑλλάδας καὶ Ἰσραήλ, μὲ τὶς θετικὲς προοπτικὲς καὶ τὸ μεγάλο... «ἀλλὰ», ποὺ πάντοτε θὰ ὑπάρχει.

Ἡ ἐποχὴ ποὺ διανύουμε χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀνασχηματισμὸ τῶν γεωπολιτικῶν συμμαχιῶν, ἀπὸ ἀστάθεια στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, καὶ ἀπὸ ἕναν συνεχή ἀγῶνα ἐπιρροῆς μεταξὺ περιφερειακῶν δυνάμεων. Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, οἱ σχέσεις Ἑλλάδος καὶ Ἰσραὴλ ἀποκτοῦν βαρύνουσα σημασία, ὄχι μόνον διπλωματικὴ ἀλλὰ καὶ στρατηγική. Ἀπὸ τὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 2000, ὅταν ἡ Ἀγκυρα ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ Τελ Ἀβίβ, ἡ Ἑλλάδα ἐμφανίσθηκε ὡς φυσικὸς ἐταῖρος τοῦ Ἰσραὴλ στὴν περιοχή. Ἡ σύμπτωση συμφερόντων στὸν ἐνεργειακὸ, στρατιωτικὸ καὶ γεωπολιτικὸ τομέα ἔφερε τὶς δύο χώρες πιὸ κοντά ἀπὸ ποτέ.

Ἐν ἀρχῇ, ἡ συνεργασία Ἑλλάδας-Ἰσραὴλ ἔχει μίαν σαφὴ στρατιωτικὴ διάσταση. Ἡ Ἑλλάδα, ἀντιμέτωπη μὲ τὴν τουρκικὴ ἀναθεωρητικὴ πολιτικὴ στὸ Αἰγαῖο καὶ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο, ἀναζητεῖ ἐταίρους μὲ τεχνολογικὴ καὶ πληροφοριακὴ ὑπεροχή, ἱκανοὺς νὰ ἐνισχύσουν τὸ ἀμυντικὸ της ἀπόθεμα. Αὐτὸ μπορεῖ νὰ ἐξασφαλιστεῖ ἀπὸ τὸ Ἰσραὴλ, ποὺ διαθέτει πολεμικὴ ἐμπειρία, τεχνογνωσία αἰχμῆς στὴν ἀμυντικὴ βιομηχανία, καὶ μία κουλτούρα ἀσφαλείας ποὺ προσαρμόζεται ταχύτατα στὶς νέες προκλήσεις. Οἱ κοινὲς ἀσκήσεις Ἑλληνικῶν καὶ Ἰσραηλινῶν ἐνόπλων δυνάμεων, ἡ ἀνταλλαγὴ πληροφοριῶν καὶ ἡ συνεκπαίδευση πιλότων ἐντός τῆς Ἑλλάδας, συνιστοῦν πλέον μόνιμο στοιχεῖο τῆς...

Ἐπιστοφή Τσίπρα: παλιὸς μάγειρας μὲ νέα συνταγὴ γιὰ στάχτες!

Ὁ Ἀλέξης Τσίπρας, ὁ ἄνθρωπος ποὺ πρὶν δέκα χρόνια ὑποσχόταν νὰ σκίσει τὰ μνημόνια ὡς νὰ ἦσαν λογαριασμοὶ ΔΕΚΟ, φαίνεται πὼς ἐπιθυμεῖ νὰ ξαναφορέσῃ τὴν πανοπλία τοῦ «ἀντισυστημικοῦ» καὶ νὰ ἐπανακάμψῃ στὸν πολιτικὸ στίβο ὡς σωτήρ ἐν δευτέρᾳ ἐκδόσει. Ὅμως ἡ ἱστορία, ὡς γνωστόν, ἐπαναλαμβάνεται πρῶτα ὡς τραγωδία, μετὰ ὡς φάρσα. Καὶ στὴν περίπτωση τοῦ Τσίπρα, ἡ φάρσα εἶναι ἤδη σενάριο ἐπικίνδυνα γραφικό.

Διότι τί νὰ ξεχάσῃ κανείς ἀπὸ τὴν... ἡρωϊκὴ θητεία του; Τὸ ἐποποιϊκὸ δημοψήφισμα ποὺ ἔγινε «ὄχι» τὸ βράδυ καὶ «ναί» τὴν ἐπόμενη ἡμέρα; Ἢ τὸ καλοκαίρι τοῦ 2015, ὅταν ἡ χώρα ἔμπαινε στὰ κάπιταλ κοντρόλ καὶ ὁ Ἀλέξης ἀναζητοῦσε ἐνέσεις ρευστότητος ὅπως ὁ ναυαγὸς ψάχνει γιὰ σωσίβιο; Ἐκείνη ἡ «πρώτη φορά Ἀριστερά» ἀπέδειξε πὼς ἡ ἀριστερὰ δύναται μὲν νὰ ὀνειρεύεται, ἀλλὰ μὲ τὰ μαθηματικὰ ἔχει διαζύγιο ἀμετάκλητο.

Καὶ μετὰ ἦρθαν αἱ Πρέσπαι· ἡ συμφωνία ποὺ ὑποτίθεται θὰ ἔλυνε ἕνα «ἱστορικὸ ζήτημα», ἀλλὰ τελικῶς ἔλυσε μόνον τὰ χέρια τῶν Σκοπιανῶν. Ὁ Τσίπρας, ἐν μέσω ἀψιμαχιῶν, ἐπέμεινε ὅτι ἔκανε «τὸ σωστό», ὅπως ὁ ἰδιόρρυθμος ἥρως ποὺ ἀνατινάζει τὴ γέφυρα ἐνῶ ἀκόμη διέρχεται ἐπάνω της. Ἡ ἱστορικὴ του ἐπιδίωξη θὰ ἦταν ἴσως κατανοητή, ἐὰν δὲν ἦταν τόσο καταστροφική. Στὴν ἐσωτερικὴ πολιτικὴ, ἡ χώρα ἐπί Τσίπρα ἔζησε ἕνα θέαμα...

Προσχηματικὸ πόθεν ἔσχες

 Εἶναι χρυσοφόρο τὸ ἐπάγγελμα τοῦ πολιτικοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο ἀσφαλὲς συμπέρασμα ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τῶν δηλώσεων πόθεν ἔσχες τῶν πολιτικῶν γιὰ τὰ ἔτη 2023 καὶ 2024. Ἡ ἀπόσταση ποὺ χωρίζει τὸ βιωτικὸ ἐπίπεδο καὶ τὴν περιουσιακὴ κατάσταση τῶν «σωτήρων» τῆς πατρίδας ἀπὸ ἐκεῖνη τοῦ λαοῦ εἶναι χαώδης.

Ἄλλοι δὲν μποροῦν νὰ βροῦν τὰ χρήματα γιὰ νὰ φᾶνε ἢ νὰ νοικιάσουν ἕνα δυάρι γιὰ νὰ στεγάσουν τὶς οἰκογένειές τους καὶ κάποιοι ἄλλοι, ποὺ «ἀγωνίζονται» γιὰ τὴν πατρίδα δηλώνουν, ὅπως ὁ πρωθυπουργὸς Κυριάκος Μητσοτάκης δεκάδες ἀκίνητα καὶ ἐκατοντάδες χιλιάδες εὐρὼ σὲ καταθέσεις, μετοχὲς ἐταιρειῶν, αὐτοκίνητα κι ἕνα σωρὸ ἄλλα τεκμήρια πλούτου.
Οἱ «αὐτοθυσιαζόμενοι» γιὰ τὴν Ἑλλάδα, τὴν ὁποία ἔχουν ἐξευτελίσει, ἀδειάσει ἀπὸ πληθυσμό, μικρύνει σὲ αἴγλη καὶ ἐπιρροὴ καὶ χρεωκοπήσει χρειάζονται πολλὲς σελίδες γιὰ νὰ ἀπαριθμήσουν λακωνικὰ καὶ χωρὶς πολλὲς ἐξηγήσεις τὰ πλούτη τους. Κι ἐδῶ ἀκριβῶς γεννᾶται μιὰ εὔλογη ἀπορία, τὴν ὁποία, οὐδέποτε ἀπαντοῦν: πῶς ἀκριβῶς δημιουργήθηκε τόσος πλοῦτος; Τί ἀκριβῶς ποῦλανε καὶ συγκεντρώνουν τόσα πολλὰ κινητὰ κι ἀκίνητα περιουσιακὰ στοιχεῖα; Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἴδιοι δὲν ἀπαντοῦν σὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα εἶναι ἀναμενόμενο. Ὅμως, θὰ ἔπρεπε νὰ τὸ ἀπαντᾷ ἡ ἴδια ἡ...

Τηλεόραση τίγκα στὶς τρίχες

Ἡ εἰκόνα γιὰ τὸ ἐπίπεδο τῆς πρωινῆς «ἐνημέρωσης» καὶ «ψυχαγωγίας» μιλάει ἀπὸ μόνη της.

Ἄς εἴμεθα εἰλικρινείς. Ὅποιος παρακολουθεῖ μὲ ὁποιαδήποτε ἐκπομπή μπορεῖ νὰ παρουσιάσει ὁ πρῶην πολιτευτὴς τοῦ ΠΑΣΟΚ Γιώργος Λιάγκας, δὲν περιμένει δὰ καὶ… καλλιγραφίες ἀπὸ τῆς @##οῦς τὸν #$λο (ἡ φράση δὲν γράφεται ὁλόκληρη γιὰ εὐνοήτους λόγους αὐτοσυγκράτησης καὶ σεβασμοῦ στους ἀναγνώστες). Λιάγκα θὰ δῇς, ὄχι Ὄρσον Οὐέλς ἢ Γουόλτερ Κρόνκαϊτ*.

Οἱ καλλιγραφίες, λοιπόν, οὐδέποτε ὑπάρχουν στὰ τηλεοπτικὰ ὑποπροϊόντα ποὺ παρουσιάζει ὁ Λιάγκας μὲ τὴν ἔνρινη, πριμάτη φωνούλα του. Ἀντιθέτως, ὑπάρχουν πολλὲς ἀνορθογραφίες, ὅπως ἡ ἀηδέστατη (ἕως καὶ ἐμετική) ἐπίδειξη τῶν τριχῶν ποὺ ἔχει στὸ σῶμα του ὁ συνταξιούχος ἀστυνομικὸς καὶ νῦν πανελο…μαϊντανὸς Σταῦρος Μπαλάσκας.

Ὁ κ. Μπαλάσκας μόστραρε τὸ τριχωτὸ στήθος του μπροστὰ στὴν τηλεοπτικὴ κάμερα ἐπειδὴ ὁ Λιάγκας τοῦ εἶπε...

Νὰ μποῦν ἰδιῶτες στὴν Τροχαία

 

Σωτήρια καινοτομία στὴν Γαλλία: ἰδιωτικὰ αὐτοκίνητα μὲ ραντάρ καὶ κάμερες καταγράφουν παραβάσεις καὶ τὶς μεταδίδουν αὐτόματα στὴν Ἀστυνομία.

Ἡ Ἑλλάδα κάθε χρόνο χάνει περίπου 650 ἄτομα σὲ τροχαῖα δυστυχήματα. Οἱ σοβαροὶ τραυματισμοὶ εἶναι χιλιάδες καὶ δεκάδες χιλιάδες οἱ ζωὲς ποὺ καταστρέφονται ἀπὸ τὴ ζούγκλα ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἄσφαλτο. Ἡ Τροχαία ἔχει ἀποδείξει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἐπιβάλῃ τὸν νόμο στὶς ἐθνικὲς ὁδοὺς, τὶς λεωφόρους καὶ τὰ δρομάκια τῶν πόλεων. Τὰ αἴτια τῆς ἀνιμπόριας της εἶναι πολλὰ καὶ δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ τὰ ἀναλύσουμε. Αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ γίνῃ ἄμεσα εἶναι νὰ ἐμπλακοῦν ἰδιῶτες ὁδηγοὶ στὴν καταγραφή τροχαίων παραβάσεων, ὅπως γίνεται στὴν Γαλλία.

Τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου προγράμματος εἶναι “Dexter” (Dispositif externalisé) — δηλαδὴ τὸ ἐξωτερικευμένο σύστημα ραντάρ μὲ χρήση ἰδιωτῶν. Στόχος τοῦ “Dexter” εἶναι νὰ ἀποδεσμευθῇ ἡ Ἀστυνομία ἀπὸ τὶς διαδικασίες ἐλέγχου τῆς ταχύτητας, ὥστε νὰ ἐπικεντρωθῇ σὲ πιὸ σοβαρὲς ὑποθέσεις (ὁδήγηση ὑπὸ τὴν ἐπήρεία ἀλκοόλ, ναρκωτικῶν κ.λπ.).

Τὰ ὀχήματα εἶναι banalisés, δηλαδὴ χωρὶς ἐμφανῆ διακριτικά. Φαίνονται σὰν κοινὰ αὐτοκίνητα. Φέρουν πάνω τους κάμερες καὶ ραντάρ τελευταίας τεχνολογίας. Αὐτὰ τοποθετοῦνται στὸ μπροστινὸ μέρος τοῦ αὐτοκινήτου. Ἐλέγχουν ταυτόχρονα πολλὲς λωρίδες καὶ πολλὰ ὀχήματα. Μόλις ἀνιχνευθῇ παράβαση, τὸ σύστημα...

Μητσοτάκης στὸν ΟΗΕ: πιάτο ἀδειανὸ ποὺ ἐπιδεικνύεται σὰν δεῖπνο

Στὴ Νέα Ὑόρκη, ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης ἀνέβηκε στὸ βῆμα τῆς Γενικῆς Συνέλευσης τοῦ ὈΗΕ μὲ τὴ φιλοδοξία νὰ παρουσιασθῇ ὡς παγκόσμιος παίκτης. Ὅμως, ἡ πραγματικὴ εἰκόνα ἦταν ἀνέλπιστα φτωχή: κανένας ἀπὸ τοὺς μεγάλους ἡγέτες τῆς Δύσης δὲν ἐπρόσφερε ἔστω καὶ ἕνα τετ-α-τετ. Οὔτε Μπάιντεν, οὔτε Μακρόν, οὔτε κάποιος ἀλλος σημαίνων. Ἐκεῖνοι ποὺ κινοῦν τὰ νήματα τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς ἔλειψαν ἀπὸ τὸ πρόγραμμά του.

Ἀντιθέτως, ὁ Πρωθυπουργὸς περιόρισε τὴν διπλωματικὴ συγκομιδή του σὲ μιὰ ἀλυσίδα ἀπὸ δευτερεύουσες συναντήσεις. Συνομίλησε μὲ τὸν Ἰλχάμ Ἀλίεφ τοῦ Ἀζερμπαϊτζάν, τὸν Μοστάφα Κάμαλ Μαντμπούλι τῆς Αἰγύπτου, τὸν Julius Maada Bio τῆς Σιέρρα Λεόνε, τὸν Rashad Al-Alimi τῆς...

Ντόρα Μπακογιάννη: νὰ συγκυβερνήσουμε

Σφίγγουν πολὺ τὰ… γάλατα γιὰ τὴν ἐθνοσωτήριο καὶ βγαίνει ἡ καλή ἀδελφούλα στὶς ἰντερνετικὲς ροῦγες καὶ γυρεύει συνεργασίες.

Τὸ σόι ποὺ ζεῖ ἐδῶ κι ἕναν αἰῶνα ἀπὸ τοὺς φόρους τῶν Ἑλλήνων πρέπει νὰ τὰ ἔχει βρεῖ κάπως σκούρα. Τὸ ἐνδεχόμενο τῆς μητσοτακικῆς αὐτοδυναμίας δὲν διακρίνεται οὔτε μὲ τηλεσκόπιο. Γι’ αὐτὸ ἡ Ντόρα Μπακογιάννη συνέταξε πόνημα, ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ διαδίκτυο καὶ τὸ ὁποῖο, μεταξὺ ἄλλων, ἀναφέρει τὰ ἐξῆς:

«Πιστεύω ὅτι ἔχει φτάσει ἡ στιγμή στὸν τόπο μας γιὰ πολιτικὴ σύγκλιση τῶν κομμάτων ἐξουσίας γύρω ἀπὸ μιὰ minimum κοινὴ ἀτζέντα ἐθνικῆς ἀνάτασης».

Τί ἐννοεῖ ἡ ἀδελφὴ τοῦ Κυριάκου μας; Ἐπειδὴ τὰ ποσοστὰ μας πέφτουν σὰν τσιμεντωμένο θῦμα τῆς μαφίας, ποὺ τὸ φουντάρουν ἀπὸ κότερο στὰ βαθιὰ τῆς Ἀδριατικῆς, δὲν μᾶς παίρνει πλέον νὰ κυβερνᾶμε μονάχοι μας. Χρειαζόμαστε καὶ σοβαροφανὲς δεκανίκι, κάτι ἀπὸ Ἀνδρουλάκη, Τσίπρα ἢ ἄλλον ξελιγωμένο γιὰ ἐξουσία, γιὰ νὰ...

Τέλος στὴν ἀσυλία τῶν Τσιγγάνων

Οἱ καταυλισμοὶ τῶν Τσιγγάνων δὲν εἶναι φτωχογειτονιὲς ἀνθρώπων, τοὺς ὁποίους τὸ κράτος περιθωριοποίησε κάνοντας διακρίσεις σὲ βάρος τους καὶ οἱ πολῖτες τοὺς ἀδικοῦν. Τὸ κράτος ὄχι μόνο δὲν ἀσκεῖ διακρίσεις σὲ βάρος τῶν Τσιγγάνων, ἀλλὰ τοὺς χορηγεῖ πολλὰ ἐπιδόματα, φορολογῶντας ἀνελέητα τοὺς πολίτες. Τὰ γκέτο τῶν Τσιγγάνων εἶναι ἐστίες ἀνομίας καὶ λημέρια ἐπικίνδυνων κακοποιῶν, ποὺ οὐδεὶς τολμᾷ νὰ ἐλέγξῃ.

Ὅσοι Τσιγγάνοι ἀσχολοῦνται μὲ ποικίλες ἐγκληματικὲς δραστηριότητες δὲν φοβοῦνται ὅτι θὰ ἐλεγχθοῦν, διότι ὁ ἐκάστοτε καθ’ ὕλην ἀρμόδιος παράγων τῆς ἐκτελεστικῆς ἐξουσίας φοβᾶται τὶς χάρτινες ἀλυσίδες τοῦ «ρατσισμοῦ» – μιὰ κατηγορία, ποὺ εὔκολα ἐκτοξεύουν οἱ ἐπαγγελματίες τοῦ κίβδηλου ἀνθρωπισμοῦ. Αὐτοὶ οἱ καταυλισμοὶ ἦταν καὶ παραμένουν «ἄβατα». Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς δὲν προέκυψε τυχαῖα. Εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς συλλογικῆς ἐμπειρίας ἐδῶ καὶ δεκαετίες.

Ὁ ὑπουργὸς Προστασίας τοῦ Πολίτη σὲ τηλεοπτικὴ συνέντευξή του παραδέχτηκε ὅτι ὑπάρχει μεγάλο πρόβλημα μὲ τὴν ἐγκληματικότητα τῶν Ρομά. Συγκεκριμένα ἀνέφερε ὅτι «ὑπάρχει καὶ ἡ μικρὴ ἐγκληματικότητα ποὺ πλήττει τὶς γειτονιὲς καὶ ἐκεῖ ἔχομε σοβαρὸ πρόβλημα μὲ τοὺς Ρομά. Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ναρκωτικά, ὑπάρχουν οἱ κλοπὲς καὶ οἱ ληστεῖες, αὐτὸ βαίνει μειούμενο, ἀλλὰ παραμένει σοβαρὸ πρόβλημα». Γιὰ νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ὑποσχέθηκε ὅτι στους καταυλισμοὺς τῶν Τσιγγάνων θὰ γίνονται περιπολίες ἀπὸ ἀστυνομικοὺς οἱ ὁποῖοι θὰ ὑπάγονται στὸ ἑλληνικὸ FBI καὶ «θὰ καταλάβουν ὅλοι ὅτι δὲν ὑπάρχει πουθενὰ δυνατότητα ἀποφυγῆς τοῦ νόμου. […] Αὐτὴ ἡ ἀνοχὴ ποὺ ὑπῆρχε γιὰ χρόνια καὶ ποὺ γιὰ μένα εἶναι ἀκατανόητη, αὐτὴ πρέπει νὰ πάρει τέλος».

Τὸ μέτρο, ἂν ἰσχύσει ποτὲ καὶ στὸν βαθμὸ ποὺ θὰ ἐφαρμοστεῖ, εἶναι θετικό. Ἂν σταματήσουν οἱ Ἀρχὲς νὰ θεωροῦν «ἄβατα» διάφορα σημεῖα τῆς ἐπικράτειας, τότε ὁ νόμος θὰ ἐπιβληθεῖ, τὰ ποσοστὰ τῆς ἐγκληματικότητας θὰ πέσουν καὶ στους πολίτες θὰ ἐμπεδωθεῖ αἴσθημα ἀσφαλείας – κάτι ποὺ αὐτὴ τὴ στιγμή δὲν εἶναι δεδομένο ἀλλὰ ζητούμενο.

Πάντως, ἐπειδὴ εἶναι πολλὰ τὰ χρόνια ποὺ ὑπάρχει ἡ ἀνοχὴ στὴν ἐγκληματικότητα τῶν Τσιγγάνων, καλὸ εἶναι νὰ ἐξηγήσουν οἱ διατελέσαντες πρωθυπουργοὶ καὶ ὑπουργοὶ Προστασίας τοῦ Πολίτου γιατί συνέβη αὐτό…

Πῶς μπορεῖ ὑπεύθυνος πολιτικὸς ἄνδρας νὰ δέχεται νὰ ἀδικοῦνται οἱ νομοταγεῖς καὶ νὰ ἐπιβραβεύονται οἱ ἐγκληματίες;

Ἡ στήλη «Ἡ Θέση μας» ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «δημοκρατία»

Ἡ ἀνέστιος κοινωνικὴ δεξιὰ ΙΙ

Ψηφίζοντας «για νὰ μὴν βγοῦν οἱ ἄλλοι» κάνουμε ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦμε νὰ ἀποφύγουμε. Κυβερνοῦν πάντα ἄλλοι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ προτιμᾶμε.

Μεγάλο κόλπο ἡ «πόλωση». Εἰδικὰ στὸ κοινὸ τῆς ἀδιάκοπα ὑβριζομένης Δεξιᾶς (ἡ ὁποία ὑπάρχει μὲν στὴν κοινωνία ἀλλὰ ἀκόμα ἀναζητεῖται τὸ στίγμα της στὸν πολιτικὸ χάρτη) ἔχει δουλέψει ἐξαιρετικά. Οἱ δεξιοί, οἱ συντηρητικοί, οἱ βασιλόφρονες, μερίδα τῆς ἀκροδεξιᾶς καὶ γενικότερα οἱ μὴ ἀριστεροὶ καὶ ἀπρόσβλητοι ἀπὸ τὸν βάκιλο τοῦ πασοκισμοῦ, τὴν περίοδο τῶν ἐκλογῶν πολώνονται καὶ πορώνονται. Ψηφίζουν κάτι ποὺ δὲν τοὺς ἀρέσει (τὴ ΝΔ) γιὰ νὰ μὴν ἐκλεγοῦν ἐκεῖνοι ποὺ ἀπεχθάνονται. Καὶ στὸ τέλος τί καταφέρνουν; Νὰ δώσουν τὴν ἐξουσία σὲ αὐτὸ ποὺ...