Γιὰ μιὰ ἑλληνικὴ ἀντεπίθεση

Τὸ «σύγχρονο» κρατικὸ μόρφωμα δὲν βιώνει ἁπλῶς μιὰ συγκυριακή, οἰκονομικὴ ἢ πολιτικὴ κρίση, ἀλλὰ τὴν τελικὴ φάση μιᾶς βαθιᾶς ὀντολογικῆς καὶ ἱστορικῆς ἀστοχίας. Εἶναι ἔκδηλα τὰ συμπτώματα μιᾶς καθολικῆς παρακμῆς, ἡ οποία ἔχει τὶς ρίζες της στὴ διαρκῆ, ἐθελούσια ὑποταγὴ τοῦ πλήθους σὲ μιὰ σήπουσα μειοψηφία ἀλλὰ καὶ στὴν ἰδέα ὅτι «δὲν ὑπάρχει ἐναλλακτική».

Ἡ ἀφετηρία τῆς τωρινῆς συλλογικῆς ἀφασίας, τὸ ἀγιάτρευτο τραῦμα που ἀκρωτηρίασε τὴν ἱστορική μας σάρκα, παραμένει ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τὸ 1922 πέρα ἀπὸ μιὰ μείζονα στρατιωτικὴ ἧττα σήμανε τὴν βίαιη ἀποκοπὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν οἰκουμενική του διάσταση, τὸν ἐγκλεισμό του στὸ στενό, εἰσαγόμενο κοστουμάκι ἑνὸς ἐπαρχιωτικοῦ κρατιδίου καὶ τὴν ὁριστικὴ ἐπικράτηση πολυδιάστατου συμπλέγματος κατωτερότητας ἔναντι τῆς Δύσης.

Αὐτὸ τὸ σύνδρομο κατωτερότητας ἐκδηλώνεται μ’ ἕναν τσιρκολάνικο μιμητισμό. Ὁ νεοέλληνας ξεραίνεται σὰν δέντρο ποὺ ξέμεινε ἀπὸ ρίζες. Ἀποκομμένος ἀπὸ τὸν ζωοποιὸ ὀμφάλιο λῶρο τῆς παράδοσής του, πασχίζει νὰ πιθηκίσει τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα τοῦ ἐκδυτικισμοῦ, καταναλώνοντας ἄκριτα τὰ ὑποπροϊόντα τῆς μετανεωτερικότητας.

Ἡ φενακισμένη ὀλιγαρχία

Στὴν κορυφὴ αὐτοῦ τοῦ παρακμιακοῦ οἰκοδομήματος στέκονται οἱ τραγικὰ ἀνάξιες τοῦ Γένους ἡγεσίες. Πρόκειται γιὰ μιὰ κλειστή, κομματικὴ ὀλιγαρχία ἡ ὁποία ἀντλεῖ νομιμοποίηση τύποις ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὰ καὶ ψηφιακὰ ἐλεγχόμενη κάλπη, ἀλλὰ οὐσίᾳ ἀπὸ τὴν ξενοκρατία. Οἱ ἑλληνόφωνες ἐλίτ λειτουργοῦν σὰν ἁπλοὶ τοποτηρητές, διαχειριστὲς τῆς ὑποτέλειας, βυθισμένοι στὸν βάλτο τῆς ἐνδημικῆς διαφθορᾶς, τοῦ νεποτισμοῦ καὶ τῶν βαθέων σχέσεων διαπλοκῆς μὲ τὸ σύγχρονο κοτζαμπάσικο καὶ… παραδοσιακὰ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὴν παραμικρή, βιωματική, ψυχολογικὴ (ἴσως καὶ ἐθνολογικὴ) σχέση μὲ τὴν ἑλληνικότητα. Ἡ γλῶσσα τους, ἡ αἰσθητική τους, ὁ τρόπος τοῦ βίου τους φαντάζουν ξένα, ἄσχετα μὲ τὴ μαζοψυχή, μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ λέγαμε ἑλληνικὸ συλλογικὸ ἀσυνείδητο. Αὐτὸ ἀποκαλύπτεται μὲ...

Τα X-Files και ο Όμηρος

Ως κλασικός και αμετακίνητος συνωμοσιολόγος (δηλαδή άνθρωπος που δεν «αγοράζει» την κρατική, επίσημη άποψη και τολμά και να σκέφτεται και να λέει την αλήθεια από νωρίς) διατέλεσα και διατελώ οπαδός της θρυλικής σειράς X-Files. Την θυμήθηκα πρόσφατα με αφορμή το σούσουρο με την μπουρδίτσα του Νόλαν και τα γνήσια ομηρικά έπη. Στο 7^ο επεισόδιο του 4^ου κύκλου των X-Files που τιτλοφορείτο «Musings of a Cigarette Smoking Man» (ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς) ο μυστηριώδης Καπνιστής (βλ. εικόνα), ο άνθρωπος που μοιάζει να βρίσκεται πίσω από κάθε συνωμοσία του αμερικανικού κράτους, αποκαλύπτεται. Δεν είναι μόνο επαγγελματίας μηχανορράφος και πιστολέρο των μυστικών υπηρεσιών της υπερδύναμης. Είναι ταυτόχρονα κι ένας αποτυχημένος, αλλά απόλυτα παθιασμένος συγγραφέας! Ονειρεύεται να αφήσει πίσω του ένα μυθιστόρημα και όχι μόνο φακέλους με απόρρητες επιχειρήσεις, δολοφονίες προέδρων (βλ. Κέννεντυ) και παρακρατικά… κουκουλώματα. Όταν, λοιπόν, κάποιος τον προτρέπει να πάει σινεμά, απαντά με την αφοπλιστική φράση: «Θα προτιμούσα να διαβάσω το χειρότερο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ, παρά να καθίσω να δω την καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ». Ιδού μια ντόμπρα εξομολόγηση ενός ανθρώπου που πιστεύει ότι η λογοτεχνία αποτελεί το μοναδικό φως για τύπους σαν εκείνον που ζουν στο σκοτάδι.

Η ατάκα αυτή είναι ό,τι χρειάζεται κανείς μετά από κάθε κινηματογραφική υπερπαραγωγή που...

Ἡ σπλαχνικὴ θερινὴ ἀκινησία καὶ σιωπή

Σιωπή. Αὐτὴ θὰ μᾶς σώσει ἔστω καὶ γιὰ λίγο ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ ναυάγιό μας στὴ στεριά. Πνιγόμαστε σὲ ἕναν ὠκεανὸ ἀπὸ περισπάσεις, θόρυβο, ὑπερπροβεβλημένη μωρία καὶ βασιλεύουσα ἀσχήμια. Ἀλήθεια, πόσος πολὺς θόρυβος περιβάλλει τὴ συνείδησή μας. Σὰν λερὸ ροῦχο, παχὺ καὶ πολυκαιρινό, ποὺ τὸ φορᾶμε, θέλοντας καὶ μή, σὲ ἐποχὲς ποὺ μοιάζουν ὅλες μεταξύ τους. Ἀσφυκτιοῦμε μέσα του καὶ λησμονήσαμε πὼς τὸ φορέσαμε κάποτε καὶ κάθε μέρα λέμε νὰ τὸ βγάλουμε καὶ πάντα τὸ ξεχνᾶμε.

Πόσο μεγάλη παρεμβολὴ ὁ ἀχὸς τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα εἶναι ξένα μὲ τὶς ζωές μας, τὰ πάθη μας τ’ ἀληθινά, τὰ ὄνειρα καὶ τὶς ἀγωνίες. Ἀδιάκοπη ἡ χλαπαταγή. Λὲς καὶ κάποιος βάλθηκε νὰ κουκουλώσει μὲ ἀσχήμια, δυσφορία κι ἀποστροφὴ ὅ,τι ἀκριβῶς ἀξίζει στὸ προσωρινὸ διάβα μας ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτον τὸν ἐφήμερο. Φουρτούνα ἄγρια, πόλεμος κανονικός, χωρὶς νικητές, μόνο μὲ ἡττημένους. Κι ἐπειδὴ μόνο οἱ νεκροὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν δεῖ τὸ τέλος τοῦ πολέμου, ἐμεῖς πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε παράλληλα μὲ ἐκεῖνον, ὄχι ἐντός του. Νὰ ἐμπλεκόμαστε ὅσο τὸ δυνατὸν λιγότερο στὰ μέτωπά του καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ ἀκονισμένα γρανάζια του ποὺ ἀλέθουν καθημερινὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀκριβῶς γι’ αὐτὴ τὴν προσπάθεια, τὸν ἱερὸ σκοπὸ τῆς εἰρήνης, μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ σὰν καταφύγιο τὸ καλοκαίρι.

«Καλοκαιρινὴ ἀπόδραση» δὲν τὴ λένε τὴν ἄδεια; Τυχαῖα τῆς δόθηκε ὁ χαρακτηρισμός; Ἡ πανανθρώπινη ἐμπειρία ἀπὸ τὶς μέριμνες τῆς καθημερινότητας ἦταν ἡ...

Κτηνολατρεία: το Θηρίο στη θέση του Ανθρώπου

«Όταν ο Καίσαρας είδε κάποτε στη Ρώμη κάποιους πλούσιους ξένους να περιφέρουν στην αγκαλιά τους και να χαϊδεύουν μικρά σκυλάκια και μαϊμούδες, ρώτησε αν οι γυναίκες στη χώρα τους δεν γεννούν παιδιά. Τους νουθέτησε έτσι με τρόπο πολύ αρχοντικό, επειδή σπαταλούν στα ζώα την έμφυτη τάση μας για αγάπη και στοργή, η οποία οφείλεται στους ανθρώπους».

Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι, Περικλής, κεφ. 1, στ. 1-5

Το απόσπασμα από τον Περικλή του Πλουτάρχου είναι συγκλονιστικό. Στην ακμάζουσα Ρώμη της ύστερης Δημοκρατίας και των πρώτων αυτοκρατορικών χρόνων, η εισροή τεράστιου πλούτου από τις κατακτημένες επαρχίες συνδυάστηκε με μια σταδιακή αποδόμηση του πολιτικού ιστού. Ο πολίτης έπαυε να είναι ενεργό υποκείμενο της πόλεως, το οποίο αυτοθεσμίζεται και συμμετέχει στο κοινό γίγνεσθαι, και μετατρεπόταν σε ιδιώτη (idiot), σε έναν υπήκοο αποκομμένο από το κοινό αγαθό, παραδομένο στην καταναλωτική ευμάρεια και την ατομική εξασφάλιση.

Σ’ αυτό το πλαίσιο της υλικής αφθονίας και του υπαρξιακού κενού, εμφανίζονται οι «πλούσιοι ξένοι» που περιφέρουν επιδεικτικά σκυλάκια και πιθήκους. Ο Καίσαρας παρεμβαίνει με μια ερώτηση που συνιστά ηγεμονική νουθεσία. Η ερώτησή του, αν οι γυναίκες τους δεν γεννούν πλέον παιδιά, αναδεικνύει την τρομακτική μετάθεση του «φιλοστόργου» και του «φιλητικού» (όπως αναφέρει το αρχαίο κείμενο) προς τα άλογα όντα. Η στοργή και η αγάπη είναι δυνάμεις εγγενώς προορισμένες για την ανθρώπινη κοινωνία και την αναπαραγωγή του κοινού βίου και οφείλονται πρώτα στους ανθρώπους.

Αυτό που στην εποχή του Πλουτάρχου αποτελούσε εξαίρεση ή σύμπτωμα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ελίτ, στις μέρες μας, στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο, έχει μετατραπεί σε καθολικό φαινόμενο. Η σύγχρονη κτηνολατρεία είναι το άκρατο σύμπτωμα της κατάρρευσης της κοινωνίας των πολιτών και της επικράτησης του απόλυτου, ναρκισσιστικού ατομικισμού.

Η δυτική νεωτερικότητα χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη αποδόμηση των νοημάτων. Ο άνθρωπος του σύγχρονου αστικού τοπίου, εγκλωβισμένος στη γραφειοκρατική καπιταλιστική δομή, έχει χάσει τη δυνατότητα να νοηματοδοτεί τη ζωή του μέσα από τη συλλογική πράξη, τη δημιουργία και την πολιτική αυτονομία. Το άτομο αναδιπλώνεται στον μικρόκοσμό του, μετατρέποντας την ιδιωτική του σφαίρα σε

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ο ιθύνων νους της πιο επιτυχημένης αντιπροδοτικής διαφημιστικής εκστρατείας της Εθνεγερσίας.

 

Συμπληρώθηκαν 199 χρόνια από την 19^η Ιουνίου 1827, την ημέρα που ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, με επιστολή του ξεκαθάριζε την στάση που θα κρατούσε σε όσους δήλωναν υποταγή στους Τούρκους (και συγκεκριμένα στον Κιουταχή και στον Ιμπραήμ, που αλώνιζε στον Μωρηά). Στην σελίδα 183 των απομνημονευμάτων του που υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη, διαβάζουμε τα εξής: «Εγώ, όντας εβγήκα εις τον Άγιον Γεώργιον, έγραψα γράμματα εις το Γενναίο και εις τον Κολιόπουλον, όπου ήτον συναγμένοι, και επετάχθηκαν εις το Λιβάρτζι, την επαρχία την προσκυνημένη (Καλαβρύτων) και τους διέταττα: «Τζεκούρι και φωτιά εις τους προσκυνημένους». Και έτζι επέρασαν εις το Λιβάρτζι. Τότε έστειλεν ο Μπραΐμης καταπατητάδες να ιδεί πού είμαι και τί ασκέρι έχω, και έδωσε ενός ρωμηού 300 μπαρμπούτια διά να μάθει πού είμαι να μου ριχθεί επάνω, και εγώ τον έπιασα και έστειλα εις την δημοσιά και τον εκρέμασα εις τα Καλάβρυτα, δύο ώρες απέξω. Τον εκρέμασα με ένα χαρτί που έλεγε το φταίξιμό του ‘προδότης του έθνους’ και τους άλλους δύο τους έστειλα εις το μοναστήρι, εις το Μέγα Σπήλαιον, διότι δεν ήτον βεβαιωμένοι προδότες, και επήγα και εγώ εις το Σπήλαιον».

Στην σελίδα 187 αφηγείται πως «εξήγησε» στους προσκυνημένους χωρικούς γιατί τους συμφέρει να… ξεπροσκυνήσουν: «Άπλωσα τα στρατεύματα εις τα προσκυνημένα χωριά, και έκαμα διαταγές, ότι όποιο χωριό δεν γυρίσει πίσω είναι τα σπίτια του καημένα, τα αμπέλια τους καημένα, θα τους αφανίσω από το πρόσωπο της γης και ότι αν επιστρέψει, το έθνος θα τους συγχωρήσει, και άλλα περισσά, φοβέρες. Εάν στοχασθήτε, ότι ο Ιμπραΐμης θα σας δώσει από 500 να φυλάτε τα χωριά σας, είσθε γελασμένοι, διατί δεν έχει τόσο στράτευμα, αλλά από το ένα μέρος θα φεύγουν εκείνοι και από το άλλο θα ερχόμεθα εμείς να καίμε, και να σκοτώνουμε». Λαμβάνοντας τες προσταγές τες έδειξαν του Ιμπραΐμη, και είπε ότι: «Εγώ θα δείξω πόλεμο του Κολοκοτρώνη». Και έτζι εγύρισαν οπίσω τα χωριά, όπου ήταν προσκυνημένα, και επαίρνανε οπίσω τα προσκυνοχάρτια, και τους δίδαμε του έθνους. Και έτζι εγύρισαν οπίσω εις τα χωριά τους, διά να μη τους κάψουν τα σπίτια τους».

Στη σελίδα 191 εξομολογείται πόσο τον είχαν φοβίσει οι μαζικές δηλώσεις υποταγής στους Τούρκους: «Εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήβηκα μόνον διά την πατρίδα μου, όχι άλλη φορά, ούτε εις τας αρχάς, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη, όπου ήλθε με 30.000 στράτευμα εκλεκτό, ούτε ποτέ· μόνον εις το προσκύνημα εφοβήθηκα. Η Ρούμελη ήτον όλη...

Εξουδετέρωση ναρκοπεδίων τοξικών σχέσεων

 

Η αυτοαναφορικότητα στη δημοσιογραφία είναι πρακτική άκομψη, ενίοτε και αντιδεοντολογική. Όμως, μερικές φορές είναι αναπόφευκτη. Γι’ αυτό σήμερα θα γίνει μία εξαίρεση. Η τραγωδία στη Δράμα, η φρικτή δολοφονία της 45χρονης Αντιγόνης από τον εν διαστάσει σύζυγό της και η μαύρη τρύπα του Άδη που χάσκει στις καρδιές και τις ψυχές των παιδιών της, δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο οποιονδήποτε άνθρωπο έχει μια στάλα συνείδησης στο τσερβέλο του.

Κι αν έχεις συνείδηση δεν αρκεί να λες «κρίμα, αίσχος, απαράδεκτο». Πρέπει να κάνεις προτάσεις. Ειδικά σε υποψήφιο θύμα που έχει δει τα σύννεφα να πυκνώνουν αλλά ελπίζει ότι η καταιγίδα που έρχεται δεν θα ξεσπάσει ποτέ. Αν έχεις δει τα σημάδια της καταιγίδας θέλω να με διαβάσεις προσεκτικά, γιατί αυτό που ζεις μέσα στο σπίτι σου δεν είναι μπόρα που θα περάσει. Είναι αόρατο, θανάσιμο ναρκοπέδιο, με νάρκες έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.

Στον στρατό, το όπλο του Μηχανικού που με εκπαίδευσε, διδάσκει στους σκαπανείς μια θεμελιώδη αλήθεια: ο καλύτερος τρόπος για να εξουδετερώσεις ένα ναρκοπέδιο είναι η… παράκαμψίς του. Αυτό πρέπει να κάνεις κι εσύ. Μην προσπαθείς να τον αλλάξεις, μην ψάχνεις να βρεις λογική εκεί που δεν υπάρχει. Μην προσπαθείς να εξουδετερώσεις τον εκρηκτικό μηχανισμό. Απλώς, να φύγεις. Άμεσα.

Όπου υπάρχει φυσική βία ή έστω και η παραμικρή απειλή ότι θα σου κάνει κακό, ο χρόνος μετράει αντίστροφα εναντίον σου. Κάθε «ευκαιρία» που του δίνεις, κάθε φορά που πιστεύεις τις δικαιολογίες του, απλώς σε κρατάει αιχμάλωτη σε έναν πιθανό τόπο εγκλήματος. Μην του δώσεις άλλες εξηγήσεις. Μην κάνεις το λάθος να

Ο αντιγραφέας Κυριάκος Μητσοτάκης

Το λες και κατάντια ο Έλλην πρωθυπουργός να κοπιάρει παλιά (του 2008) και αποτυχημένη καμπάνια της Χίλαρυ Κλίντον.

Είπε ο Μητσοτάκης στην ομιλία του την πρώτη ημέρα του συνεδρίου της ΝΔ: «Αν έπρεπε, λοιπόν, να το πω με μια εικόνα, γιατί κάποιος να μας ξαναψηφίσει, ας σκεφτεί μόνο ότι αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 03:00 το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».

Τάλε κουάλε όσα είπε, ακόμα και η επιλογή της ώρας, 3 τα ξημερώματα, με όσα ντελάλιζε το επιτελείο της Χίλαρυ το 2008! Διαβάζουμε σε δημοσίευμα (βλ. εικόνα) της 29ης Φεβρουαρίου 2008, στην ιστοσελίδα* του αμερικανικού ειδησεογραφικού δικτύου CBS News: 

«Η προεκλογική εκστρατεία της Κλίντον κυκλοφορεί μια νέα διαφήμιση στο Τέξας που δίνει έμφαση στην εθνική ασφάλεια. ‘Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή στα κρεβάτια τους. Όμως, υπάρχει ένα τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο, και χτυπάει. Κάτι συμβαίνει στον κόσμο. Η ψήφος σας θα κρίνει ποιος θα απαντήσει σε εκείνο το τηλεφώνημα. Αν θα είναι κάποιος που ήδη γνωρίζει τους ηγέτες του κόσμου, που γνωρίζει τον στρατό, κάποιος δοκιμασμένος και έτοιμος να ηγηθεί σ’ έναν επικίνδυνο κόσμο. Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή. Ποιον θέλετε να απαντήσει στο τηλέφωνο;’».

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η διαφήμιση «3 a.m. (3 τα ξημερώματα)» αποτέλεσε μία...

Για να σταματήσει η κατηφόρα

Τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον μετὰ μὲν πλείονα τίκτει, σφετέραι δ’ εἰκότα γένναι.

Τα έργα της ασέβειας γεννούν πολλά παιδιά όμοια με τη γεννήτρα τους.

Αισχύλου «Αγαμέμνων», στ. 758-760.

 

Η τραγωδία «Αγαμέμνων», με την οποία ξεκινά η μόνη σωζόμενη τριλογία αρχαίας τραγωδίας, που αποκαλείται Ορέστεια (και απαρτίζεται από τα Αγαμέμνων , Χοηφόροι, Ευμενίδες) είναι ένα από τα κλειδιά της κατανόησης των σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους, με τον Θεό και την εξουσία. Η εναρκτήρια φράση περιγράφει μια φυσική νομοτέλεια, που επεκτείνεται στο πεδίο του συλλογικού ήθους και αποκαλύπτει μια οντολογική συνθήκη της ιστορίας: το κακό δεν παραμένει μεμονωμένο γεγονός, αλλά γεννά, πολλαπλασιάζει και αναπαράγει ομοειδείς εκτροπές. Στην περίπτωση του νεοελληνικού βίου, το «δυσσεβές ἔργον» είναι ένα σφάλμα που εξαλλάχθηκε σε παγιωμένη στάση ύπαρξης, σε αλλοτρίωση που έχει διεισδύσει στον πυρήνα της συλλογικής αυτοσυνειδησίας.

Το ελληνικό πρόβλημα είναι κάτι περισσότερο από απλό πολιτικό ή οικονομικό. Στην ουσία πρόκειται για έλλειμμα νοήματος. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός, τα οποία επιβλήθηκαν από τα κοτσαμπάσικα και παρακμιακά σόγια είναι πληγές οι οποίες στην επιφάνεια δείχνουν σαν στρεβλώσεις της διοίκησης. Ωστόσο, στο βάθος τους συνιστούν άρνηση της ίδιας της πολιτικής ως κοινής μέριμνας για το αγαθό. Η εξουσία αποκτάται σαν οικογενειακό… κληροδότημα. Γι’ αυτό η πόλις ξεπέφτει σε άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων. Η διαφθορά από παρέκκλιση καθίσταται αναμενόμενη, καθημερινή συνθήκη μιας κοινωνίας που έχει απωλέσει το κριτήριο της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

Μαζί με την αναξιοκρατία και το νεποτισμό η ξενοκρατία, που έχει καλλιεργήσει στις μάζες μια εσωτερική ετοιμότητα για υποταγή. Μια κοινωνία που δεν συγκροτείται

Η αυτοδικία και ο φόβος Θεού

Οι Ερινύες καταδιώκουν τον Ορέστη. Έργο του Γάλλου ζωγράφου και ακαδημαϊκού Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ (1825-1905)

Πρέπει να κατανοήσουμε τα κίνητρα όσων καταλήγουν να διεκδικήσουν το δίκιο με τα χέρια τους, βαστώντας ένα όπλο, και γιατί πληθαίνουν όσοι φτάνουν στο σημείο να τους χειροκροτήσουν. Αν δεν καταλάβουμε τον μηχανισμό που το προκαλεί αυτό τότε η νόσος της αυτοδικίας θα συνεχιστεί, θα κλιμακωθεί, θα φτάσει και στο έσχατο σημείο της επικράτειας και θα μας καταστρέψει ολοκληρωτικά. Γι’ αυτό οφείλουμε, πρώτα απ’ όλα να κατανοήσουμε την  εποχή μας.

Οι καιροί μας υπό μίαν έννοια, μας παρέχουν ένα σπάνιο προνόμιο. Να εξετάσουμε και βιωματικά αλλά και με ποικίλα ενημερωτικά μέσα, ψηφιακά και αναλογικά, πως βιώνεται μια συλλογική ελεύθερη πτώση στο κενό. Το σαράκι του μηδενισμού, που βασιλεύει ακόμα και μέσα στην καρδιά της θρησκευτικής ιεραρχίας, που ρυθμίζει τα του λατρευτικού βίου, έχει καταφάει τα θεμέλια των θεσμών, οι οποίοι συνέχουν την κοινωνία.

Μόλις ο πολίτης ακούσει για τις ανεξάρτητες και διακριτές εξουσίες, για το νομοθετικό σώμα δηλαδή, για την εκτελεστική και δικαστική εξουσία, πιθανότατα θα χαμογελάσει πικρά. Στα βουλευτικά έδρανα, στους υπουργικούς θώκους, στο Μέγαρο Μαξίμου και στα δικαστήρια δεν βλέπει πρόσωπα αλλά εργαλεία ενός ανθρωποφάγου συστήματος, το οποίο έχει ρυθμιστεί πάνω στον άξονα της υλικής ισχύος. Η διαφθορά και η παρακμή αναφέρονται μεν στην ύλη αλλά ξεκινούν από το πνεύμα. Διαλύουν ηθικά τον άνθρωπο κι έπειτα επεκτείνονται και στο υλικό αποτύπωμά του. Κι αφού την περάσαμε τούτη την επώδυνη, πολυετή δοκιμασία της αποδόμησης, φτάσαμε εδώ, στο σημείο όπου θα εκδηλωθούν, με όλη την ισχύ τους, οι συνέπειες.

Το να πάρει κάποιος το νόμο στα χέρια του σημαίνει ότι δεν έχει ίχνος εμπιστοσύνης και σεβασμού στο κρατικό δικαιικό σύστημα. Επίσης, τούτη η πράξη φανερώνει δύο τινά για τη σχέση του αυτουργού με το θείο: είτε εκδικείται επειδή θεωρεί ότι ο γδικιωμός του είναι εναρμονισμένος με τον θείο νόμο είτε δεν πιστεύει στον Θεό και συνεπώς δεν έχει εμπιστοσύνη σε έννοιες όπως θεία τιμωρία και ανταπόδοση.

Επειδή, σε κάθε βήμα που κάνουμε πρέπει να έχουμε κατά νου από πού περάσαμε για να φτάσουμε στο σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα, καλό είναι να ανατρέξουμε στην αρχαία παράδοσή μας. Εκεί, υπάρχουν πολλές ιστορίες με ανθρώπους που «πήραν το αίμα τους πίσω» και δικάστηκαν γι’ αυτή τους την πράξη. Σε μία απ’ αυτές τις δίκες ένας θεός, ο Απόλλων, κατέθεσε ως βασικός μάρτυρας υπεράσπισης ενός

Γιατί εγκαταλείπουμε τους γονείς μας

«Με άφησαν μόνο να πεθάνω. Τώρα που γέρασα το μόνο που θέλουν από μένα είναι η κληρονομιά».

Τούτη η φράση, που άλλοτε γίνεται βουβή σκέψη, στοιχειώνει τους ψυχρούς θαλάμους γηροκομείων και άλλων ιδρυμάτων, που «παρκάρονται» οι ηλικιωμένοι μέχρι την τελευτή τους. Παρόμοιες σκέψεις «σημαδεύουν» και τα διαμερίσματα, όπου έχουν εγκαταλειφθεί μητέρες, πατέρες, γιαγιάδες και παππούδες, με μοναδική τους συντροφιά την τηλεόραση και -συχνά- μια δεσποτική κυρία, που πληρώνεται για να «βοηθά» τον ηλικιωμένο πρόγονο. Επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα τούτη η φράση. Με το στόμα και με τα μάτια. Με το νου και τη καρδιά. Αρκεί να βρεθεί άνθρωπος με ευαισθησία να την ακούσει και να νιώσει τον καημό μιας οντότητας σε σωματική αποδρομή και πνευματική αγωνία.

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ρωγμή στην αλυσίδα των γενεών. Οι γέροντες, οι φορείς της μνήμης, της εμπειρίας και του μόχθου που ύφαναν το νήμα της ζωής μας στα πρώτα βήματά μας, αφήνονται να αργοσβήνουν βυθισμένοι στο έλος της μοναξιάς. Από σεβαστές μορφές υποβιβάζονται σε ενοχλητικά υπολείμματα ενός μακρινού, «άχρηστου» παρελθόντος.

Αυτή η γενιά που γιορτάζει με επισημότητα τα γενέθλια των… σκύλων της, που μαζεύει με θρησκευτική ευλάβεια τα περιττώματά τους από τον δρόμο φορώντας γάντια, δείχνει μια πρωτοφανή αδυναμία να ασχοληθεί με εκείνους που την...

Χριστὸς Ἀνέστη!

 

Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ‘21

Η Εθνεγερσία του 1821 ήταν το θαύμα των θαυμάτων της πολυχιλιετούς Ιστορίας του τρισένδοξου έθνους μας. Άνοιξε δρόμο να ακολουθήσουμε. 

Έχετε ποτέ φανταστεί πως έζησε ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1453 στην Κωνσταντινούπολη και κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες της μοίρας και την σκληρότητα των καιρών κατόρθωσε να παραμείνει σ’ ολόκληρο το βίο του Έλληνας συνειδητός και πιστός χριστιανός; Αυτή η βαριόμοιρη ζωή δεν ήταν του ενός αλλά εκατομμυρίων. Μυριάδες τα εκατομμύρια των συνειδητών Ελλήνων και πιστών χριστιανών που γεννήθηκαν και πέθαναν σε συνθήκες σκλαβιάς στον τρισβάρβαρο Τούρκο δυνάστη. Πολλές οι γενιές των υπόδουλων κι αναρίθμητα τα θύματα του αιμοσταγούς κατακτητή. Και σημειώθηκαν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, εξεγέρσεις, στάσεις κινήματα και επαναστάσεις των Ελλήνων, που επιδίωξαν να βοηθήσουν το έθνος μας να αποδράσει από τον οθωμανικό τάφο. Μόνο αν αναλογιστεί κάποιος τη σωρευμένη πίκρα, αγωνία, καταπίεση, απόγνωση και μαζί ελπίδα, αγωνιστικότητα και πίστη στον Χριστό και στο έθνος μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει 1821. Αν υποχρεώσει το νου του να ταξιδέψει στον χρόνο και στον τόπο και να προσπαθήσει να νιώσει τους Έλληνες των προηγουμένων αιώνων θα αποκτήσει τη δυνατότητα να

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ: ENA ΜΑΥΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

 

Κάντε μία χάρη στὸν ἑαυτὸ σας γιὰ τὴν 25η Μαρτίου. Διαβάστε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τὸν Ὕμνον Εἰς τὴν Ἐλευθερίαν. Ἡ θεόπνευστη ποιητικὴ χεὶρ ζωγράφισε τὶς ψυχὲς μας. Κι ἔβαλε χρῶμα πολύ, καὶ δὲν τσιγκουνεύτηκε τὶς μελανὲς ἀποχρώσεις. Ἀπὸ τὴν στροφὴ 33 μέχρι καὶ τὴν 138 εἶναι ἕνα μαῦρο ἀριστούργημα. Μία μεγαλειώδης ἔκρηξη μίσους καὶ ἱμέρου ἐκδικήσεως γιὰ τὸν ἐχθρό, μία ἀρὰ ὁλοκληρωτικοῦ ὀλέθρου γιὰ ὅ,τι μᾶς εἶχε εγκιβωτισμένους στὸν ὀθωμανικὸ τάφο. Ὁ Σολωμὸς στοὺς στίχους του ἐγκλώβισε τὶς φλόγες ποὺ κατάπιαν τοὺς Τούρκους στὴν Τριπολιτσὰ καὶ ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ Ἄδη γιὰ νὰ ρίξει μέσα τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Γένους. Διαβάστε τον μὲ πάθος καὶ συγκίνηση, ὅπως ἀξίζει στοὺς βαριόμοιρους προγόνους μας ποὺ ἔζησαν ἀχάριστες ζωὲς καὶ βασανίστηκαν ἀπὸ τὸ λίκνο μέχρι τὸν τύμβο γιὰ νὰ μᾶς χαρίσουν τὴν Ἐλευθερία ποὺ σήμερα αποκαμβάνουμε.

Μπορεῖτε νὰ τὸν ἀναγνώσετε ἐδῶ: https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=10&text_id=3384

Freude

Μεγάλη μάστιγα ἡ ἀναξιοπρέπεια

 

Ὑπάρχει ἕνα βαθιὰ ριζωμένο κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ φαινόμενο, μία σοβαρὴ νόσος, ποὺ ὑπονομεύει τὴν πρόοδο τῆς χώρας. Αὐτὸ ἐκδηλώνεται ὡς ραγιαδισμός, δουλοπρέπεια, κουλτούρα ὑποταγῆς στοὺς ἰσχυρούς. Καὶ ὡς ἰσχυροὶ νοοῦνται οἱ πολυεκατομμυριοῦχοι ἐπιχειρηματίες, οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, οἱ ξένες διασημότητες καὶ ἄλλοι ποὺ βρίσκουν τὸν δρόμο τοὺς μέχρι τὰ ἡμεδαπὰ ΜΜΕ. Αὐτὸ τὸ πρόβλημα δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἀτομικὲς συμπεριφορές, ἀλλὰ ἐκδηλώνεται καὶ ὡς συλλογικὴ παθογένεια, ὅπου ἡ ἀξιοπρέπεια θυσιάζεται στὸ βωμὸ τῆς ἐξουσίας ἤ τοῦ οἰκονομικοῦ ὀφέλους.

Θλιβερὸ παράδειγμα τῶν ἀνωτέρω ἡ πρόσφατη ὑπόθεση τῆς ἔκρηξης στὴ βιομηχανία Βιολάντα στὰ Τρίκαλα. Ὁ ἰδιοκτήτης τῆς βιομηχανίας, ἀντιμετωπίζοντας σοβαρότατες κατηγορίες γιὰ τὸν θάνατο πέντε γυναικῶν ἐργατριῶν λόγω σοβαρῶν ἐλλείψεων ἀσφαλείας (ὅπως διαβρωμένοι ἀγωγοὶ προπανίου καὶ ἀγνοημένες προειδοποιήσεις γιὰ ὀσμὴ ἀερίου) μπαινόβγαινε στὸν ἀνακριτὴ καταχειροκροτούμενος ἀπὸ πολῖτες, ἐκ τῶν ὁποίων ὁρισμένοι ἦταν ἐργαζόμενοι στὴ βιομηχανία του: «Εἴμαστε μαζὶ σου!» τοῦ φώναζαν ἄνθρωποι, ποὺ πιθανῶς παρευρέθηκαν στὶς κηδεῖες τῶν...

Ἡ ὑπναγωγὸς σαγήνη τοῦ γελοίου

«Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον, ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα, ὄφρ᾽ ἰδῇς, οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει ἡμετέρη».

«Οἶνο πιὲς, Κύκλωπα ἀφοῦ ἀνθρώπου κρέας ἔφαγες, νὰ μάθης τὶ καλὸ ποτὸ στὴ νήα φυλαγόταν».

*Ὀμήρου Ὀδύσσεια, Ι, 347-348

Ἀρλεκῖνοι ντυμένοι μὲ πούπουλα, ἀξιοθρήνητες ὑπάρξεις, ποὺ σιούνται καὶ λυγιοῦνται σὰν μαοῦνες σὲ φουρτουνιασμένο λιμάνι, παρουσιάζονται σὰν τὴν τελευταία λέξη τῆς προόδου, τῆς Τέχνης, τῆς λογικῆς, τῆς κοινωνικῆς ἅμα τε καὶ πολιτικῆς παρέμβασης. Ἀπὸ κάτω οἱ μᾶζες ἀλαλάζουν ἐνθουσιασμένες γιὰ τὴν κατάντια τους. Διαταραγμένοι ντελάληδες τῆς ἠθικῆς πανώλης, ἀφιονισμένοι ἀπὸ τὸν «θρίαμβὸ» τους, μὲ βλέμμα γυάλινο κι ἐκστατικό, ρητορεύουν γιὰ τὸ δέον, τὸ πρέπον, τὸ σωστό. Κι ἡ φωνὴ τούς, ἀφόρητα στριγκή. Ὁ ἦχος της σὰν ἀπὸ ξεκούρδιστο βιολὶ στὰ χέρια ἄμουσου μεθυσμένου. Ἀπατεῶνες ἐπικαλοῦνται τὸ δίκαιο. Προδότες μιλοῦν γιὰ τὴν πατρίδα. Οἱ ὀκνηροὶ ἀναλύουν τὰ περὶ ἐργατικότητας κι οἱ δαιμονολάτρες τὰ περὶ εὐσέβειας, ἐγκράτειας κι ἁγιότητας.   

Παραζαλισμένη κοινωνία. Σὰν νὰ ἔχει ξεμείνει ἀπὸ καύσιμα καταμεσῆς τοῦ ὠκεανοῦ κι ἡ πυξίδα «τρελάθηκε». Μαγνητίστηκε ἀπὸ κάτι ἀπροσδιόριστο καὶ κινεῖται γρήγορα, ἄτακτα, ἄσκοπα. Μία Ὀδύσσεια χωρὶς προορισμὸ καὶ χωρὶς Ὅμηρο.

Ἴσως νὰ βοηθοῦσε τὸν ἀγῶνα τοῦ ἐντοπισμοῦ τοῦ στίγματὸς μας στὸν χάρτη τῆς πραγματικότητας ἡ συνειδητοποίηση ὅτι ζοῦμε σ’ ἕνα κατοπτρικὸ εἴδωλο τοῦ ὁμηρικοῦ κόσμου. Ἡ ἀντιστροφὴ τῶν ἀξιῶν καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν προσήμων στὴν ἐξίσωση τοῦ βίου μας, συνθέτουν ἕνα ἄδοξο ἔπος, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστοῦμε. Ἡ ὑπόδειξη, ἀπὸ τὴν ἐμφανῆ καὶ ἀφανῆ ἐξουσία, τῶν ἀρεστῶν σὲ ἐκείνη «προτύπων», τὰ ὁποία ὀφείλουν νὰ καταναλώσουν καὶ νὰ μεταβολίσουν οἱ μᾶζες παραπέμπουν σὲ μία βλάσφημη παραλλαγὴ τῆς ἱστορίας μὲ τὸν Κύκλωπα Πολύφημο καὶ τὸν Ὀδυσσέα.

Ὁ Κύκλωπας Πολύφημος, γιὸς τοῦ Ποσειδῶνα καὶ τῆς νύμφης Θόωσας, ἀντιμετωπίζει τὸν Ὀδυσσέα καὶ τοὺς συντρόφους του σὰν γεῦμα. Τοὺς ἔτρωγε ἕναν-ἕναν. Ὁ Ὀδυσσεὺς σχεδίασε νὰ τὸν ἀποκοιμίσει, κερνώντας τὸν οἶνο γλυκόπιοτο. Ύστερα νὰ τὸν τυφλώσει καρφώνοντὰς του στὸ μάτι ἕνα πυρωμένο παλούκι. Κι ἔτσι ἔγινε. Διαβάζουμε στὸ ὁμηρικὸ κείμενο, στοὺς στίχους 360-374 τῆς ραψωδίας «ι»:

«Ἐγὼ τοῦ’ φερα οἶνο σπινθηροβόλο. Τρεῖς φορὲς του’δωκα καὶ τρεῖς ὁ ἄφρονας τὸ ἤπιε. Κι ὅταν ὁ οἶνος ἔφθασε στοῦ Κύκλωπα τὶς φρένες, τότε τοῦ μίλησα ἐγὼ κι εἶπα λόγια μειλίχια: ‘Κύκλωπα, τὸ εξακουστὸ μοῦ ὄνομα σὺ ρωττᾶς; Θὰ σοῦ τὸ εἰπῶ, μὰ δῶσε μοῦ τὸ δῶρο ποῦ ὑποσχέθηκες. Το ὄνομὰ μου εἶναι Κανείς. Κανένα μὲ φωνάζουν ἡ μάνα κι ὁ πατέρας μου κι οἱ σύντροφοὶ μοῦ ὅλοι’. 

Ἔτσι εἶπα, καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ ἄσπλαχνη καρδιὰ:‘Απ’ τοὺς συντρόφους τελευταῖο ἐγὼ θὰ φάγω τὸν Κανένα, τοὺς ἄλλους θὰ τοὺς φάγω πρίν, κι αὐτὸ εἶναι τὸ δῶρο σου’.

Εἶπε, κι ἔπεσε ὕπτιος γέρνοντας καὶ κατόπιν ἔγειρε τὸν παχὺ αὐχένα τοῦ στὰ πλάγια, καὶ ὕπνος τὸν πῆρε καὶ τὸν δάμασε. Κι ἀπὸ τὸν φάρυγγα ἔβγαινε οἶνος καὶ κρέας ἀνθρώπινο. Κι οινοβαρὺς ρευόταν».

Στην δικὴ μας, πικρὴ ἱστορία, οἱ ρόλοι ἀλλαγμένοι ἀλλὰ τὰ ὑλικὰ τοῦ μύθου ἴδια. Κύκλωπας Πολύφημος εἴμαστε ἐμεῖς, τὸ κοινωνικὸ σῶμα μὲ τὸ περιορισμένο ὀπτικὸ πεδίο. Παιδιὰ Θεοῦ μὲν ἀλλὰ ἀποκομμένα, ἀποξενωμένα ἀπὸ Ἐκεῖνον. Βρισκόμαστε κλεισμένοι καὶ απανθρωπισμένοι στὸ...

Η μόνη σοβαρή απάντηση στην παρωδία της Οδύσσειας

Σύμφωνα με φημολογία, που δεν έχει διαψευσθεί από την παραγωγή, η Λουπίτα Νιόνγκο θα υποδυθεί την… ωραία Ελένη σε χολιγουντιανή εκδοχή της Οδύσσειας. 

«Αντί να καταριέσαι το σκοτάδι άναψε ένα κερί». 

Ρητό αγνώστου «πατρός».

Πολλά τα διδάγματα από την ειδησεογραφία ότι πιθανότατα η ωραία Ελένη θα ενσαρκωθεί σε μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή από αφροαμερικανίδα ηθοποιό (όχι ιδιαίτερου κάλλους). Ένα απ’ αυτά είναι ότι οι σύγχρονοι εκπρόσωποι της «ελίτ» μεταχειρίζονται τα ελληνικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, αναπλαισιώνοντάς τα σύμφωνα με το δικό τους νοσηρό ορθοπολιτικό «λεξιλόγιο». Ο Όμηρος μπορεί να έγραφε τα δικά του αλλά οι εταιρείες παραγωγής και η ιδιοκτησία των κινηματογραφικών στούντιο έχουν τα σχέδιά τους. Η Ελένη ούτε όμορφη πρέπει να είναι ούτε ξανθιά ούτε καν λευκή. Η «Ιστορία» που μαθαίνουν, έστω και μέσω του κινηματογραφικού πανιού, οι υπνωτισμένοι δεσμώτες της σύγχρονης δυστοπίας, πρέπει να ταιριάζει με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων της νέας παγκόσμιας τάξης, ακόμα κι όταν τα γεγονότα, οι αφηγήσεις, οι πρωτογενείς πηγές και τα αρχαιολογικά τεκμήρια δεν συμφωνούν μαζί της. 

Η ελληνική μυθολογία, όμως, είναι πυλώνας πάνω στον οποίο στηρίζεται ο πολιτισμός, οι παραδόσεις, η ίδια η ψυχή μας. Συγκροτήθηκε ως οργανικό σώμα νοημάτων, στο οποίο η μορφή, το κάλλος, και η καταγωγή συνδέονται άρρηκτα. 

Η Ελένη φέρει μαζί της την ελληνική κοσμοαντίληψη για την ομορφιά, τον έρωτα, τον πόλεμο, τη θεία βούληση, την ανθρώπινη ευθύνη. Η Ελένη πρέπει να είναι όμορφη. Δεν επιτρέπεται να μην είναι. Το κάλλος της υπήρξε κίνητρο πολέμου, γενεσιουργός δύναμη συλλογικής πράξης, μέτρο ανθρώπινης...

Pink Floyd - High Hopes

Ο Θουκυδίδης δίνει προβάδισμα στην Κίνα

«Τὴν μὲν γὰρ ἀληθεστάτην πρόφασιν, ἀφανεστάτην δὲ λόγῳ, τοὺς Ἀθηναίους ἡγοῦμαι μεγάλους γιγνομένους καὶ φόβον παρέχοντας τοῖς Λακεδαιμονίοις ἀναγκάσαι ἐς τὸ πολεμεῖν».

Θουκυδίδου «Ἱστορίαι» (1.23.6)

Ο ακαδημαϊκός, συγγραφέας, διπλωμάτης και πολιτικός Άγγελος Βλάχος (1915 − 2003), που έχει μεταφέρει με υποδειγματικό τρόπο το κείμενο του Θουκυδίδη στη νέα ελληνική, αποδίδει* το εναρκτήριο απόσπασμα ως εξής: «Η πραγματική, βέβαια, αλλά ανομολόγητη αιτία ήταν, καθώς νομίζω, το ότι η μεγάλη ανάπτυξη της Αθήνας φόβισε τους Λακεδαιμόνιους και τους ανάγκασε να πολεμήσουν».

Η ερμηνεία της βαθυτέρας και αφανούς αιτίας του ξεσπάσματος του Πελοποννησιακού πολέμου από τον Θουκυδίδη, έχει, κατά κάποιον παράδοξο τρόπο, «στοιχειώσει» τα συστήματα σκέψης μικρών και μεγάλων δυνάμεων, συμμαχιών και συνασπισμών χωρών εδώ και αιώνες – αν όχι χιλιετίες. Όσοι διαχειρίζονται πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτισμικούς και κυρίως στρατιωτικούς πόρους, βασιζόμενοι στην θουκυδίδεια ερμηνεία της -μοιραίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο- σύρραξης Αθηναίων και Σπαρτιατών, έχουν μία προτεραιότητα: να υπολογίσουν ποιοι εκ των ανταγωνιστικών προς αυτούς δυνάμεων πλησιάζουν να ξεπεράσουν το σημείο ισχύος, πέρα από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή και δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή πέραν της υποταγής ή μιας ατελέσφορης σύγκρουσης. 

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Θουκυδίδης -και ειδικά η αντίληψη που διέπει το συγκεκριμένο χωρίο από το έργο του- είναι ο βασικός… σύμβουλος στρατηγικής στα περισσότερα στρατιωτικά επιτελεία του κόσμου. Ουδείς επιθυμεί ο εχθρός του να καταστεί μη αντιμετωπίσιμος. Γι’ αυτό αισθάνεται την ιστορική υποχρέωση ν’ ανοίξει πρώτος τον...

Τι αφήνουμε πίσω μας

Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος.

Πριν από λίγες ημέρες προκλήθηκε μια από τις πολλές μικρές αναταραχές στην σκοτεινή και σταθερά ρυπαρή επιφάνεια του ημεδαπού μιντιακού έλους. Κυκλοφόρησε γαρ η είδηση ότι πωλούνται στο διαδίκτυο κάποια από τα βραβεία που είχε λάβει κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο εξαιρετικός ηθοποιός Γιάννης Βόγλης. Εκείνος που τα πωλεί τα είχε βρει στα σκουπίδια, δίπλα σ’ έναν κάδο ανακύκλωσης, τα μάζεψε και σκέφτηκε να τους δώσει «ξανά ζωή», όπως δήλωσε. 

Πολλοί, που μάλλον δεν έχουν να κάνουν και πολλά σημαντικά πράγματα στη ζωή τους και ασχολούνται με αλλότριες υποθέσεις, άρχισαν να πετροβολούν την οικογένεια ότι «πέταξε την πατρική κληρονομιά στα σκουπίδια», «αδιαφορεί για τα επιτεύγματα του μεγάλου ηθοποιού» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Δεν είναι πρωτότυπη αυτή η αντίδραση. Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος. Τα ψυχικά, συναισθηματικά και δημιουργικά ίχνη μένουν για κάποιον καιρό. Οι αναμνήσεις. Τα αντικείμενα μπορούν να λειτουργήσουν σαν σημεία εκκίνησης της διαδικασίας της ανάμνησης αλλά δεν είναι το παν. Γενικά, δεν χρειάζονται. Όλα τα υλικά ίχνη μας θα χαθούν κάποτε διότι θα πεθάνουμε. Όλοι. Αναπόφευκτα, οι τάφοι μας θα χορταριάσουν, θα ρημάξουν, οι φωτογραφίες, θα ξεθωριάσουν, τα...

Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;

Είναι τραγικά ειρωνικό να εορτάζεται η αλλαγή του χρόνου. Η θριαμβική ιαχή «πάει ο παλιός ο χρόνος» αποτελεί παράδοξο, έμμεσο αυτοσαρκασμό. Ειρωνευόμαστε τον ηττημένο ενιαυτό παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο χαμένος ήτο ελεήμων. Δεν μάς θέρισε σαν στάχυα. Μας επέτρεψε να δούμε τον θριαμβευτή νεοεισερχόμενο, που κι αυτός θα ηττηθεί σε 365 ή 366 (όποτε το έτος είναι δίσεκτο) εικοσιτετράωρα. Επιλέγουμε να λησμονούμε ότι κάθε παλιός χρόνος φέρει στους ώμους του και σεβαστό ποσοστό των… παλιών ανθρώπων, που αφανίζονται σε κάποιο από τα επόμενα νέα έτη, που θα έρθουν έχοντας ως αποστολή να μας διαγράψουν από τους καταλόγους των ζώντων. Η διαγραφή μας από τους ζώντες θα μηδενίσει, ευτυχώς, τις υποχρεώσεις μας στον μοχθηρό, μισάνθρωπο δαίμονα, που αποκαλούμε κράτος. Δυστυχώς θα μηδενίσει και τις...

Γιὰ μία ψυχικὴ ἐπανεκκίνηση

 

Καθὼς τὸ ἡμερολόγιο γυρίζει τὴ σελίδα στὸ 2026, ἡ Ἑλλάδα στέκει μπροστὰ σὲ μία καμπὴ χρονικὴ καὶ ὀντολογική. Εἶναι ἡ στιγμὴ ὅπου τὸ ἔθνος, βυθισμένο σὲ μία μακρὰ νύχτα αὐτοαμφισβήτησης, ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης καὶ ἐξωτερικῶν ἐπιρροῶν καὶ ἐπιβουλῶν, μπορεῖ νὰ ξαναβρεῖ τὸν πυρῆνα τῆς ὕπαρξης του. Ἄν θέλουμε νὰ ζήσουμε πρέπει νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας. Νὰ γίνει ὁ βίος μᾶς πράξη βαθιᾶς αυτοσυνειδησίας, ὅπου ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ θὰ καταστεῖ κινητήριος δύναμὴ μας.

Αὐτὴ ἡ χρονιὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἐφικτὴ τὴν ἐπανασύνδεση μὲ μία πορεία ποὺ ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ χιλιετίες, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαίας πνευματικότητὰς μας μέχρι τὶς κορυφὲς τῆς βυζαντινῆς ἰσχύος καθὼς καὶ τὴ νεώτερη Ἑλλάδα. Νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι. Νὰ γίνουμε συνδημιουργοὶ τοῦ μέλλοντὸς μας (καὶ θὰ τὸ κατορθώσουμε αὐτό, ἂν εὐθυγραμμίσουμε τὶς πράξεις μας μὲ τὴ θεία βούληση). Νὰ διεκδικήσουμε ἦθος καὶ ἀξιοπρέπεια σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συχνὰ τὰ ὑπονομεύει.

Ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ ἔθνους ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ. Ἕνας λαὸς ποὺ ἔχει μάθει νὰ σκύβει τὸ κεφάλι μπροστὰ σὲ πολιτικὲς δυναστεῖες, ἐκεῖνες τὶς σκιὲς ποὺ κληρονόμησαν τὴν ἐξουσία σὰν νὰ ἦταν οἰκογενειακὸ φέουδο, καταστρέφοντας τὸν τόπο μὲ τὴν ἀπληστία τους. Αὐτὲς οἱ δυναστεῖες, ριζωμένες σὲ ἕναν νεποτισμὸ ποὺ μολύνει τὰ πάντα σὰν σηπτικὸ φαινόμενο, μᾶς ὁδήγησαν σὲ οἰκονομικὲς καταρρεύσεις, κοινωνικὲς διαβρώσεις καί, τὸ χειρότερο, σὲ πνευματικὴ ἐξάντληση. Δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε πιὰ σ’ αὐτὰ τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Μᾶς σκοτώνει.

Τὸ 2026 καλεῖ σὲ μία ἐξέγερση τῆς συνείδησης, ὅπου...

Οδηγίες της τελευταίας στιγμής για το γιορτινό τραπέζι

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Προς Θεού μην διανοηθείτε ούτε τώρα ούτε στο μέλλον να αγοράσετε ψωμί από σούπερ μάρκετ. Ένα σημαντικό ποσοστό των φρατζολών και των καρβελιών είναι, στην καλυτέρα περίπτωση… χερουκλιασμένο. Δηλαδή, πάνε διάφοροι τύποι και τύπισσες (το’χουν κάπως σαν χούι οι ιδιαίτερα μεγάλες ηλικίες) και τα ζουλάνε για να δουν αν είναι μαλακά. 

Ποτέ δεν ξέρεις τι έχει πιάσει πριν από την φρατζόλα ο κυρ Μήτσος ή η κυρά Τούλα που ‘χει την καρδιά σκληρή αλλά το ψωμί το θέλει μαλακό σαν πούδρα.

Ούτε να σας περνά από το νου, έστω σαν φευγαλέα σκέψη, το ενδεχόμενο να αγοράσετε ρολό. Συνήθως πρόκειται για τον κατιμά του κατιμά, ώ κατιμά που προέκυψες από υπόλοιπα κοπών!

Λίπια, σκεμπέδες, ποδάρια, χόνδροι, σάρκες σκόρπιες γίνονται κρεατόμαζα και στην πασάρουν σαν σούπερ σπέσιαλ προσφορά, πανέτοιμη για τον φούρνο κι εσύ πανέτοιμος για αλλαγή χρόνου στον καμπινέ. Ακόμα κι αν είσαι ορκισμένος οπαδός του ρολό, τότε φρόντισε να γράφει...

Υποκριτές ελεήμονες στα φανερά

Οι τηλεμαραθώνιοι των δισεκατομμυριούχων και η επίδειξη καλοσύνης της σάπιας νομενκλατούρας βρομάνε υποκρισία και ιδιοτέλεια.

 

Για να ξεκινήσουμε με τα βασικά και τα κρίσιμα. Στο Ευαγγέλιο του Ματθαίου (κεφ.6, 2-4) διαβάζουμε τα λόγια του Χριστού: «῞Οταν οὖν ποιῇς ἐλεημοσύνην, μὴ σαλπίσῃς ἔμπροσθέν σου, ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ ποιοῦσιν ἐν ταῖς συναγωγαῖς καὶ ἐν ταῖς ρύμαις, ὅπως δοξασθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. Σοῦ δὲ ποιοῦντος ἐλεημοσύνην μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου, ὅπως ᾖ σου ἡ ἐλεημοσύνη ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ».

Σε ελεύθερη νεοελληνική απόδοση, τα παραπάνω έχουν ως ακολούθως: «Όταν λοιπόν κάνεις ελεημοσύνη, να μην το διαλαλείς όπως κάνουν οι υποκριτές στις συναγωγές και στα δρομάκια, για να τους δοξάζουν οι άνθρωποι. Σας λέγω να απέχετε από τέτοιες αμοιβές. Όταν κάνεις ελεημοσύνη δεν πρέπει να γνωρίζει το αριστερό χέρι σου τι πράττει το δεξί.  Όπως η ελεημοσύνη σου γίνεται κρυφά και ο Πατέρας σου που το βλέπει κρυφά, θα στην ανταποδώσει φανερά».

Μόλις ο αναγνώστης της Αγίας Γραφής φτάσει σ’ αυτό το σημείο και μάλιστα το διαβάσει σε εορταστική περίοδο αναπόφευκτα θα του έρθουν οι…

Chris Rea "And You My Love"

Ἀπεβίωσε σήμερα. Μεγάλη ἀπώλεια. Τεράστιος καλλιτέχνης.Ἔχω περάσει ἑκατοντάδες, ἴσως χιλιάδες ὧρες ἀκούγοντας τὶς μελωδίες του.

Ἀρχαία τραγωδία στὰ ἀρχαία ἑλληνικὰ

  

Ὅταν ἕνας λαὸς ἀδυνατεῖ νὰ ἀκούσει τὸν Αἰσχύλο, τὸν Σοφοκλῆ καὶ τὸν Εὐριπίδη στὴ γλῶσσα ποὺ τοὺς γέννησε, μὲ τὰ ἐνδύματα, τὶς κινήσεις καὶ τὶς μουσικὲς ποὺ τοὺς συνόδευαν, τότε αὐτὸς ὁ λαὸς χάνει τὴν ἰδιότητα τοῦ κληρονόμου καὶ διαδόχου τοῦ πολιτισμοῦ του καὶ καταντᾶ τουρίστας, μετανάστης στὸν τόπο του. Ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ἡ Ἐπίδαυρος, αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς ἁρμονίας, ἀνάμεσα σὲ φύση καὶ λόγο, ἔχει μετατραπεὶ σὲ πάλκο ὅπου κάθε σκηνοθέτης ποὺ βασανίζεται ἀπὸ τὸ σύνδρομο τοῦ ἐπαρχιώτη μεγαλοφυοῦς ἔρχεται νὰ «ἀνανεώσει» τὸ ἀρχαῖο δρᾶμα, νὰ τὸ «κάνει δικὸ του», νὰ τὸ «φέρει στὸ σήμερα». Το «σήμερα», φυσικά, εἶναι πάντα ἡ δικὴ τοῦ ναρκισσιστικὴ εἰκόνα καὶ οἱ ψυχολογικὲς ματαιώσεις του.

Στὸ Μπάιρόιτ, στὴν ὄπερα τοῦ Μιλάνου, τῆς Βιέννης ἤ σὲ ἄλλους κορυφαίους συναυλιακοὺς – θεατρικοὺς χώρους κανεὶς δὲν τολμᾶ νὰ παρουσιάσει τὸν Βάγκνερ στὰ τουρκικά, τὸν Βέρντι στὰ σουαχίλι ἤ τὸν Μότσαρτ μὲ ραπ ὑποτίτλους καὶ γυμνοὺς χορευτὲς νὰ ἐπιδίδονται σὲ break-dance. Ἡ αὐθεντικὴ γλῶσσα θεωρεῖται ἱερή, ἡ μουσικὴ παρτιτούρα ἀπαραβίαστη καὶ ὑπάρχει σεβασμὸς στὸ ἱστορικὸ πλαίσιο τοῦ ἔργου. Ὑπάρχουν ὑπέρτιτλοι γιὰ νὰ καταλαβαίνει τὸ κοινό, ἀλλὰ ἡ γλῶσσα τοῦ συνθέτη μένει ἀκέραιη, γιατὶ γνωρίζουμε ὅτι ἡ γλῶσσα εἶναι τὸ ἴδιο τὸ σῶμα τοῦ έργου. Γιατὶ λοιπὸν στὴν Ἑλλάδα θεωρεῖται σχεδὸν βλασφημία νὰ ζητήσουμε νὰ ἀκούσουμε τὸν «Προμηθέα Δεσμώτη» στὰ ἀρχαία ἑλληνικά, μὲ χιτῶνες, μάσκες, κοθόρνους, χορὸ ποὺ κινεῖται μὲ γεωμετρική, κυκλικὴ τάξη καὶ αὐλὸ ποὺ συνοδεύει τὸν λόγο ὅπως ἀκριβῶς τὸν συνόδευε τὸ 430 π.Χ.; Ἡ ἀπάντηση δὲν θὰ μᾶς ἀρέσει: Ἐπειδή, κατὰ βάθος, δὲν πιστεύουμε πλέον ὅτι εἴμαστε ἄξιοι αὐτῆς τῆς κληρονομιᾶς. 

Ὁ νεοελληνέζος «διανοούμενος», καὶ ἰδίως ὁ σκηνοθέτης, ὑποφέρει ἀπὸ ἕνα βαθὺ σύμπλεγμα κατωτερότητας ἀπέναντι στὸν ἀρχαῖο προγονὸ του. Κι ὁ συμπλεγματικὸς ξένος σκηνοθέτης καταστρέφει μὲ γελοῖες νεωτερικότητες αὐτὸ ποὺ ποτὲ δὲν θὰ φτάσει. Ἀντὶ νὰ σταθεῖ ταπεινὰ μπροστὰ στὸ κείμενο σὰν ἱερέας μπροστὰ στὸ μυστήριο, ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ «ξεπεράσει», νὰ τὸ «ἀποδομήσει», νὰ τὸ «κάνει ἐπίκαιρο». Φοράει στὸν Ὀρέστη τζὶν καὶ ἀθλητικά, βάζει τὴν Ἀντιγόνη νὰ...

Δὲν θὰ ἀλλάξουμε τὸν κόσμο. Μόνο ἐμᾶς

Μωσαϊκὸ τοῦ 1ου αἰῶνα μ.Χ., ποὺ ἀνακαλύφθηκε στὴν Ἀπία Ὁδὸ τῆς Ρώμης. 

 «Τὸ μοναδικὸ μέρος ὅπου μπορεῖς πραγματικὰ νὰ ἀγγίξῃς τὸ θέμα τοῦ κακοῦ καὶ νὰ τὸ πολεμήσῃς σῶμα μὲ σῶμα εἶναι ὁ ἑαυτός σου. Καὶ ἐκεῖ ἔχεις τὴν ἐλπίδα νὰ ἀλλάξῃς κάτι. Ἡ ἐλπίδα νὰ ἀλλάξῃς τὸν κόσμο εἶναι μιὰ παιδαριώδης αὐταπάτη».

Μαρία Λουίζ φὸν Φράντς. Ἀπόσπασμα ἀπὸ συνέντευξη, ἡ ὁποία ποὺ διεξήχθη τὸ 1977, στὴν Σουζάννε Βάγκνερ, γιὰ τὴ σειρὰ ντοκιμαντὲρ “Remembering Jung” (Ἐνθυμούμενοι τὸν Γιοῦνγκ).

Ἡ Μαρία Λουίζ φὸν Φράντς (1915-1998), ἦταν Ἐλβετίδα ἀναλύτρια Γιουνγκιανῆς ψυχολογίας. Διατέλεσε στενὴ συνεργάτιδα τοῦ Ἐλβετοῦ ψυχιάτρου καὶ ψυχαναλυτῆ Κάρλ Γιοῦνγκ ἀπὸ τὸ 1933 μέχρι τὸ θάνατό του, τὸ 1961. Ἡ φράση της στὴν ἀρχὴ τοῦ ἄρθρου σχετικὰ μὲ τὸ μόνο μέρος ὅπου πραγματικὰ μπορεῖς νὰ ἀντιμετωπίσῃς τὸ κακὸ μοιάζει σὰν νὰ ἀνασύρῃ, ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ χρόνου, τὸν ἀπόηχο τοῦ δελφικοῦ προτάγματος: Γνῶθι σαυτόν.

Προτοῦ ἡ ψυχολογία ἀνακαλύψῃ τὸ ὑποσυνείδητο, οἱ Ἕλληνες γνώριζαν ἤδη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνα αἴνιγμα ποὺ ὀφείλει μόνο του νὰ βρῇ τὴν ἀπάντηση ποὺ τὸ ἴδιο θέτει. Τὸ ἔθνος μας κατανοοῦσε ὅτι τὸ κακὸ καὶ ἡ ὕβρις, δὲν βρίσκονται στοὺς ἄλλους. Ζοῦν μέσα μας.

Ἡ αὐτογνωσία ὑπῆρξε, γιὰ τὸν ἑλληνικὸ κόσμο, προϋπόθεση τῆς σοφίας. Οἱ Δελφοί, ὁ Σωκράτης, ὁ Ἡράκλειτος μὲ τὸ «ἐδιζησάμην ἐμεωυτόν» (μεταφράζεται ὡς: «ἀναζήτησα τὸν ἑαυτό μου») μᾶς στέλνουν τὸ μήνυμα ὅτι ὁ ἐντοπισμὸς καὶ ἡ κατανόηση τῆς ἀληθοῦς...

«Μάστιγα» οἱ σκύλοι σὲ πολυκατoικίες

Ὁ ὑπερπληθυσμὸς σκύλων σὲ μικροὺς χώρους, ὅπως τὰ διαμερίσματα τῶν πολυκατοικιῶν, εἶναι ἕνα πρόβλημα ποὺ ἀπασχολεῖ πολλοὺς συμπολῖτες μας.

Τὰ ἄρθρα τῆς στήλης γιὰ τὴν κτηνολατρεία (3 καὶ 5 Νοεμβρίου 2025) ποὺ ἔχει ἐξαπλωθεῖ σὰν ἐπιδημία στὴν Ἑλλάδα φαίνεται ὅτι κίνησαν τὸ ἐνδιαφέρον πολλῶν ἀναγνωστῶν,  ποὺ ἐπικοινώνησαν μὲ τὸν ὑπογράφοντα. Οἱ περισσότεροι μένουν σὲ πολυκατοικίες.

Ἀρκετοὶ δήλωσαν ὅτι ὁ βίος τους ἔχει γίνει ἀβίωτος καὶ μὲ τὴ βρόμα τῶν τετράποδων ἀλλὰ -πάνω ἀπ’ ὅλα- μὲ τὸ ἀδιάκοπο γάβγισμά τους. Οἱ σκύλοι εἶναι ζῶα ἐκ φύσεως κινητικὰ καὶ ἐκδηλωτικὰ (κι ἔχουν ὡς βασικὴ ἐκδήλωση ἐπικοινωνίας τὸ γάβγισμα). Ὅταν ζοῦν σὲ μικροὺς χώρους, στὰ… κουτιὰ ποὺ ἀποκαλοῦνται διαμερίσματα πολυκατοικιῶν (καὶ πολὺ συχνὰ στὰ μπαλκόνια), εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ γαβγίζουν συχνὰ καὶ αὐτὸ νὰ ἀκούγεται ὄχι μόνο στοὺς διπλανούς, ἀλλὰ σὲ πολλοὺς ὀρόφους καὶ ἀπὸ πάνω καὶ από… κάτω.

Ὁρισμένοι ἀναγνῶστες θέλησαν νὰ μάθουν ποιὸς νόμος ἐπιτρέπει στοὺς ἰδιοκτῆτες νὰ ἔχουν καὶ ἕνα καὶ δύο καὶ παραπάνω σκυλιὰ στὰ διαμερίσματά τους κι ἂν μπορεῖ, μέσω ἀλλαγῆς καταστατικοῦ τῆς πολυκατοικίας, αὐτὸ νὰ ἀπαγορευτεῖ. Ἡ ἀπάντηση εἶναι...

Ο Αντώνης Σαμαράς που δεν ξανάφερε το επίθετο "Εθνικής" στο Υπουργείο Παιδείας

Όταν δηλώνεις ότι θέλεις να καταφέρεις τα δύσκολα αλλά δεν αποπειράσαι να κάνεις ούτε τα εύκολα τότε τι να περιμένουν οι άλλοι από εσένα;

Συγκρατήστε μια σοφή παροιμία: εξ όνυχος τον λέοντα. Το λιοντάρι το καταλαβαίνεις ακόμα κι αν δεις ένα… νυχάκι του. Τότε, υποθέτεις και τα υπόλοιπα. Ο πεινασμένος λέων που θέλει να μας κατασπαράξει ονομάζεται αφελληνισμός. Εκδηλώνεται ποικιλοτρόπως. Πρώτα του αρέσει να πλήττει την γλώσσα και τη συνείδηση κι έπειτα πατάει δαγκωνιές όπου αλλού βρει. Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές στην ελληνική ιστορία. Ένα τοσοδούλικο νυχάκι του ανθελληνικού λέοντα είναι η αφαίρεση από την ονομασία του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων το επίθετο «Εθνικής». Το υπουργείο ανέφερε στον τίτλο του ότι είχε ως αντικείμενο την «Εθνική» Παιδεία από την 1η Νοεμβρίου 1945 μέχρι τον τυφώνα της κυβέρνησης του Γιωργάκη Παπανδρέου. Πέρασαν εξήντα τέσσερα χρόνια χωρίς αλλαγή ονομασίας. Επειδή, όμως, τα εθνικά προκαλούν αναφυλαξία στον ΓΑΠ, στις 7 Οκτωβρίου 2009 (την επομένη του σχηματισμού της κυβέρνησης) αφαιρέθηκε η λέξη «Εθνικής» και το υπουργείο έγινε Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, με υπουργό την Άννα –φωτοτυπίες– Διαμαντοπούλου. 

Ήταν αναπόφευκτο να δυσφορήσουν και να διαμαρτυρηθούν για την αφαίρεση του επιθέτου «Εθνικής» από την ονομασία του υπουργείου άπαντες οι…

Ἡ Ἑλλάδα στὸ μεταίχμιο: κατάρρευση ἢ ἀναγέννηση

 

Ἡ πραγματικότητα ἐκπέμπει ἕνα διαρκές, ἀπειλητικὸ μήνυμα. Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ σιωπηλῆς παρακμῆς. Πρέπει νὰ ξυπνήσουμε, ἐπειγόντως! Ἡ φθορὰ δὲν εἶναι θεαματική. Δὲν «ἐκρήγνυται» στὰ δελτία εἰδήσεων. Ἡ παρουσία της εἶναι ἐπίμονα διαβρωτική. Κατατρώγει τὸ σῶμα τῆς κοινωνίας. Ἡ Ἑλλάδα τοῦ σήμερα πάσχει πρωτίστως ἀπὸ κατάρρευση τῆς ἀξιοπιστίας τῶν θεσμῶν. Ὁ πολίτης δὲν πιστεύει πιὰ ὅτι οἱ θεσμοὶ ὑπηρετοῦν τὸ κοινὸ καλό. Ἀντιλαμβάνεται τοὺς βασικοὺς ἁρμοὺς καὶ τὶς λειτουργίες τοῦ πολιτεύματος σὰν μηχανισμοὺς ἀναπαραγωγῆς τῆς ἐξουσίας καὶ ἐξυπηρετήσεως ἰδιοτελῶν συμφερόντων. Ἡ δικαιοσύνη κατάντησε παρακολούθημα τῆς κυβέρνησης. Ἡ νομοθετικὴ ἐξουσία τὸ ἴδιο. Ἡ ἀποξένωση τῶν πολιτῶν ἀπὸ τοὺς θεσμοὺς γεννᾶ κυνισμό. Ὁ κυνισμὸς πάντα προηγεῖται τῆς συλλογικῆς ἀποσύνθεσης. Ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς ἔχει διαρραγεῖ.

Ὁ ἄνθρωπος ἀποσύρθηκε ἀπὸ τὴ συλλογικότητα. Ἐγκλωβίστηκε στὸ μικρὸ ἐγὼ του, στὴ βιοτικὴ του ἀγωνία, στὸ κυνήγι τῆς ἰδιωτικῆς ἀσφάλειας. Ὁ ἀτομισμὸς ὑποκατέστησε τὴ γειτονιά, τὴ φιλία, τὴ συμμετοχή. Ἡ κοινωνία βιώνεται ὡς σύνολο παράλληλων μοναξιῶν. Παράλληλα, ἡ ἀλλοίωση τῆς πληθυσμιακῆς σύνθεσης μέσῳ τοῦ ἰσλαμικοῦ  ἐποικισμοῦ ἀμβλύνει τὴν αἴσθηση τῆς πολιτισμικῆς συνέχειας. Ἀποδομεῖται σκόπιμα ἡ ταυτότητα τοῦ λαοῦ μας χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ μιὰ δύναμη νὰ ἀντισταθῇ στὴν κυβερνῶσα ἐθνοδιαλυτικὴ ὁμάδα. Ἐδῶ ἔρχεται νὰ προστεθῇ ἡ διεύρυνση τῶν ἀνισοτήτων. Ὄχι μόνον στὸ εἰσόδημα, ἀλλὰ καὶ στὴν πρόσβαση στὶς λειτουργίες τοῦ κράτους, στὴν παιδεία, στὴν ὑγεία, στὴ δυνατότητα νὰ ἀκουσθῇ ἡ φωνὴ τοῦ ἀνήμπορου. Οἱ προνομιούχοι ἀξιοποιοῦν σύστημα φτιαγμένο στὰ μέτρα τους. Οἱ ὑπόλοιποι σιωποῦν καὶ προσπαθοῦν νὰ ἐπιβιώσουν. Ἔτσι ἡ δημοκρατία ἐκπίπτει σὲ διαδικασία χωρὶς περιεχόμενο, σὲ τυπικὴ ψῆφο χωρὶς ἐμπιστοσύνη. Ὅλα αὐτὰ συνοδεύονται ἀπὸ τὸν ἐκχυδαϊσμὸ τοῦ δημοσίου λόγου.

Οἱ λέξεις φθείρονται. Καταντοῦν συνθήματα. Ἡ πολιτικὴ σκέψη ἀντικαθίσταται ἀπὸ...