Η λύση για τους σκύλους στα μπαλκόνια

Η Τεχνητή Νοημοσύνη προτείνει δέσμη μέτρων για να σταματήσει η ηχορύπανση από τα αδιάκοπα γαβγίσματα.

 

Τα άρθρα για την κτηνολατρεία και την παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών από ανεύθυνους δεσπότες σκύλων έχουν τεράστια απήχηση. Με αφορμή το δημοσίευμα στην «κυριακάτικη δημοκρατία» (φύλλο 30ής Αυγούστου 2026) που τιτλοφορείτο «Πως μας αρρωσταίνει το γάβγισμα», φίλος αναγνώστης, που υποφέρει από το αδιάκοπο γάβγισμα σκύλων της γειτονιάς του, που έχουν… παρκαριστεί σε μπαλκόνια, ζήτησε να προτείνουμε λύσεις για το πρόβλημα. Είναι παράδοξο να ζητά κάποιος προτάσεις από δημοσιογράφο για τη λύση προβλήματος, που είναι κυρίως κοινωνικό και γι’ αυτό τον λόγο πολιτικό. Δεν νομοθετούμε ούτε τάζουμε «φάρμακα» διά πάσαν νόσον. Επισημαίνουμε τα προβλήματα και -όποτε χρειάζεται- επικαλούμεθα την κοινή λογική. Όμως, ο φίλος μας δήλωσε ότι δεν έχει και πολλή εμπιστοσύνη στα αντανακλαστικά των πολιτικών, κυρίως για ζητήματα που δεν αφορούν την τσέπη τους. Γι’ αυτό απευθύνθηκε εις ημάς.

Λοιπόν, για να ικανοποιήσουμε και αυτό το αίτημα ακολουθήσαμε τη μόδα της εποχής: Ρωτήσαμε την τεχνητή νοημοσύνη και συγκεκριμένα το ChatGPT: 

«Πώς θα μπορούσε η κρατική νομοθεσία ή οι δήμοι να αποτρέψουν ανεύθυνους δεσπότες ζώων να τα έχουν "παρακαρισμένα" στα μπαλκόνια τους; Πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της όχλησης που προκαλούν με τα αδιάκοπα γαβγίσματα; Τι θα πρότεινες;»

 

Η απάντησή του ήταν λογική αλλά και εφαρμόσιμη. Ιδού τι πρότεινε το ChatGPT:

 

«Το ενδιαφέρον είναι ότι η ελληνική νομοθεσία ήδη απαγορεύει σε σημαντικό βαθμό αυτό που περιγράφεις, αλλά το πρόβλημα είναι κυρίως η ασάφεια ορισμένων όρων και η ανεπαρκής εφαρμογή.

Ο ν. 4830/2021 ορίζει ρητά ότι, σε πολυκατοικία, τα ζώα ‘δεν παραμένουν μόνιμα στις βεράντες ή στους ανοιχτούς χώρους του διαμερίσματος’. Παράλληλα, ακόμη και όταν βρίσκονται μέσα στο διαμέρισμα, πρέπει να τηρούνται οι κανόνες ευζωίας και οι αστυνομικές διατάξεις περί κοινής ησυχίας. Η παράβαση των σχετικών υποχρεώσεων του άρθρου 15 προβλέπει διοικητικό πρόστιμο 500 € ανά ζώο, ενώ ξεχωριστή παράβαση των βασικών κανόνων ευζωίας μπορεί να επιφέρει πρόστιμο 1.000 €.

Επιπλέον, δεν είναι μόνο η ΕΛ.ΑΣ. αρμόδια. Ο νόμος αναφέρει μεταξύ των οργάνων ελέγχου την Ελληνική Αστυνομία, τη Δημοτική Αστυνομία και τις αρμόδιες υπηρεσίες των δήμων. Σε περίπτωση επανάληψης της ίδιας παράβασης, τα διοικητικά πρόστιμα διπλασιάζονται. Μάλιστα, το 2026 η ΕΛ.ΑΣ. έχει δημοσιεύσει πραγματικές περιπτώσεις όπου επιβλήθηκε πρόστιμο 500 € για μη τήρηση των διατάξεων περί κοινής ησυχίας σχετικά με δεσποζόμενα ζώα.

Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα;

Στη λέξη ‘μόνιμα’. Αν ένας άνθρωπος αφήνει τον σκύλο του στο μπαλκόνι έξι ή οκτώ ώρες κάθε μέρα και τον βάζει μέσα για λίγο, μπορεί να αρχίσει η συζήτηση για το αν αυτό θεωρείται ‘μόνιμη’ παραμονή. Κατά τη γνώμη μου, ο νόμος θα ήταν πολύ αποτελεσματικότερος αν δεν επικεντρωνόταν στο αν το ζώο είναι μόνιμα στο μπαλκόνι, αλλά στο αν το μπαλκόνι χρησιμοποιείται ως κανονικός χώρος φύλαξης του ζώου.

Θα πρότεινα ένα σύστημα περίπου ως εξής:

Ρητή απαγόρευση συστηματικής φύλαξης σκύλου σε μπαλκόνι ή ταράτσα, ιδιαίτερα χωρίς την παρουσία του κηδεμόνα. Το μπαλκόνι να επιτρέπεται ως χώρος όπου βγαίνει προσωρινά το ζώο, όχι ως ‘δωμάτιό’ του.

Υποχρέωση κάλυψης βασικών αναγκών του σκύλου: καθημερινή άσκηση εκτός κατοικίας ανάλογη με ηλικία, υγεία και φυλή, ανθρώπινη επαφή, δυνατότητα εξερεύνησης και νοητικής απασχόλησης. Ο ίδιος ο ελληνικός νόμος συνδέει την ευζωία με τη δυνατότητα του ζώου να εκφράζει φυσιολογική συμπεριφορά και να κοινωνικοποιείται.

Για επαναλαμβανόμενο ή πολύωρο γάβγισμα, μετά από επαληθευμένες καταγγελίες, ο δήμος να μην περιορίζεται σε ένα πρόστιμο. Να επιβάλλει στον ιδιοκτήτη...

Η χαοτική ελληνικότητα του Μαζωνάκη

Ίσως και να φαντάζει παράδοξο το ομόψυχο πένθος για την εκδημία του Γιώργου Μαζωνάκη. Σπάει την παράδοση του λαού μας να διχάζεται για ψύλλου πήδημα. Ενώ αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της ράτσας μας να διαφωνούμε (και ενίοτε να καταντάμε να στρέφουμε όπλα ο εις εναντίον του άλλου) για το παραμικρό, στον θάνατο αυτού του τραγουδιστή ήταν πάνδημη η εκδήλωση της θλίψης. Δεν υπήρξαν αξιοσημείωτες αντιρρήσεις και… αντιστίξεις στην έκφραση των συναισθημάτων που γέννησε το άγγελμα της θανής του Γιώργου Μαζωνάκη. Μα πώς είναι δυνατόν να στεναχωριούνται το ίδιο οι απολιτίκ χαβαλέδες μπουζουκομανείς με τους μαρξίζοντες αμφισβητίες και τους λατρευτές της ύλης και της κομμουνιστικής «απελευθέρωσης» καθώς και με τους εθνικίζοντες συντηρητικοδεξιούς; Μα είναι δυνατόν να παραγνωρίζουν οι ηθικολογούντες (δεξιάς τε και αριστεράς) τις παρεκκλίσεις του καλλιτέχνη; Αντέχουν να λησμονούν τους εθισμούς του και τις επιλογές του, αίτινες άπτονται του σκληρού πυρήνα της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου; 

Αυτοί που είναι σαν τους τάφους (όπως λέγει και ο Χριστός στο Κατά Ματθαίον κεφ 23, στ. 27-28)* εύκολα θα καταδίκαζαν τον «λε Μαζώ» σε αιώνια παραμονή στην γέεννα του πυρός για συμπεριφορές που θα μπορούσαν να έχουν και οι ίδιοι (αρκετοί έχουν). Όλοι οι υπόλοιποι (και είναι, ευτυχώς, συντριπτικά περισσότεροι) τον μακαρίζουν γιατί ήταν ένας εκπρόσωπος των τεραστίων αντιφάσεών μας και του ασυλλήπτου ύψους που μπορεί να προσεγγίσει ο Έλληνας, αν απελευθερωθεί από τα «αν» τα «γιατί» και τα «διότι» και πράξει κατά πως ορίζει ο αληθής εαυτός του, η φύση του. 

Ο Γιώργος Μαζωνάκης εξέφραζε με χειρουργική ερμηνευτική ακρίβεια τις αντιφάσεις μας. Με ταλέντο δυσεύρετο απαθανάτιζε σε νότες τα ύψη και τα βάθη μας, τα συν και τα πλην μας, τις διέσεις και τις υφέσεις μας. Όποιος τον άκουγε σε παρέα ξεχνούσε τις αντιθέσεις του με τους άλλους. Ενωνόταν σε μια κατάσταση σπάνια, σε μια συνθήκη σχεδόν ανέφικτη. Ο τραγουδιστής αυτός εξέφραζε, άγνωστο πως, το χάος από το οποίο προήλθαμε και στο οποίο θα...

Τὸ φαινόμενο τοῦ Ἑωσφόρου στὴν Ἑλλάδα

Δολοφονημένες γυναῖκες μέσα σὲ βαλίτσες. Μακελεμένα βρέφη σὲ καταψύξεις. Βιασμοὶ ἀνηλίκων. Γονεῖς παραδίδουν τὰ μωρά τους σὲ κατακάθια γιὰ νὰ ἐκτονώσουν τὴν ἀνωμαλία τους πάνω τους. Αἱμομιξία. Παιδεραστεία. Ξεκαθαρίσματα λογαριασμῶν μαφιόζων. Κολλητοὶ ὑπουργῶν καὶ πρωθυπουργῶν πρωταγωνιστὲς στὸ ἔγκλημα. Ἀνώτατοι δικαστικοὶ σπρώχνουν κοκαΐνη σὲ ἀνηλίκους μὲ ἀντάλλαγμα σέξ. Σὲ κάθε γωνιὰ τῆς ἐξουσίας γλοιώδη πρόσωπα. Καὶ μόνο ἡ ὄψη τους προδίδει τὰ ψυχικὰ βδελύγματα, που κρύβονται κάτω ἀπὸ τὸ «ἐνάρετο» προσωπείο. Κι ὅπως εἶναι πάνω, ἔτσι καὶ κάτω. Ἡ «κορυφὴ» τῆς κοινωνίας καὶ ἡ βάση της ἔχουν ἐξισωθεῖ ὡς πρὸς τὶς παρακμιακὲς ἕξεις καὶ συμπεριφορές. Σὲ λίγο καιρὸ θὰ διαφέρουν μόνο ὡς πρὸς τὴν ἔκταση τῶν συνεπειῶν τῶν πράξεών τους. Ποσοτικὴ ἡ διαφορὰ τοῦ κακοῦ, ὄχι ποιοτική.

Τὰ σώματα τῶν νέων στιγματισμένα ἀπὸ μυριάδες τατουὰζ που κάνουν τὴν ἐπιδερμίδα νὰ φαντάζει σὰν ξεφτισμένη κουρελού. Στοὺς ἐφηβικοὺς καὶ νεανικοὺς νόες βουίζουν μονότονοι ἦχοι καὶ στίχοι που ἐγκωμιάζουν τὸ ἔγκλημα. Ἡ παραβατικότητα παρουσιάζεται σὰν τὸ ἀπόλυτο ἰδανικό. Στόχος ζωῆς ἡ ἐξομοίωση μὲ συμμορίτη τῶν ΗΠΑ που ζεῖ σὲ γειτονιὲς – χωματερὲς ἀγοράζει καὶ πουλᾶ λευκὴ σάρκα καὶ ναρκωτικά, ἐκβιάζει καὶ σκοτώνει γιὰ ψύλλου πήδημα. Κάθε ἐλεύθερη ἐπιφάνεια τῆς πόλης γεμάτη ἀπὸ τὴ λέπρα τοῦ γκράφιτυ. Στὸ κέντρο τῆς πρωτεύουσας βασιλεύει ἡ μπόχα ἀπὸ οὖρα καὶ κόπρανα. Ἁπλωμένες στρωματσάδες ἀστέγων. Τοξικομανεῖς κάνουν τὴ δόση τους σὲ κοινὴ θέα. Δίπλα τους περνοῦν μυριάδες ἀπρόσκλητοι ἐπισκέπτες, τῶν ὁποίων ἡ καρτ βιζίτ εἶναι οἱ μπούρκες καὶ τὰ φέσια τους. Καὶ τὸ σούρουπο, μαζὶ μὲ τὸ σκοτάδι που ἁπλώνεται στὴν πόλη, ἡ ὁποία κάποτε μοίραζε τὸ φῶς της στὴν ἀνθρωπότητα, ἔρχεται κι ὁ φόβος. Εἶναι δοκιμασία καὶ ρίσκο συνάμα μιὰ νυχτερινὴ βόλτα στὴν Ἀθήνα. Κι οἱ Ἕλληνες μειώνονται. 

Φεύγουν στὸ ἐξωτερικὸ ὅσοι μποροῦν νὰ ἀποδράσουν. Οἱ παραμένοντες γερνοῦν καὶ ἀποκάμουν. Οἱ ἐπήλυδες αὐξάνονται καὶ πληθύνονται. Ἡ ἀντικατάσταση τοῦ πληθυσμοῦ φέρνει καὶ ἀντικατάσταση ἀξιῶν. Ἂν ἀντικρίσει κάποιος τὸ ντεκόρ μέσα στὸ ὁποῖο ἐπιβιώνουμε θὰ συνειδητοποιήσει ὅτι εἶναι σχεδιασμένο ἔτσι ὥστε ἡ πορεία νὰ μὴν ἔχει ἄλλη κατεύθυνση παρὰ τὴν κατηφόρα. Ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἀθήνα καὶ γενικότερα στὴν Ἑλλάδα παραπέμπουν στὸ «φαινόμενο τοῦ Ἑωσφόρου», τὸ πείραμα που...

Η μάχη του Πολυάραβου

 Στα τέλη Αυγούστου 1826, ο Ιμπραήμ σάρωνε την Πελοπόννησο. Τελευταία γραμμή άμυνας του Έθνους η αδούλωτη Μάνη, ο αγιασμένος τόπος όπου οι Έλληνες άρχισαν να κάνουν πράξη το όνειρο της κατεδάφισης της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η Εθνεγερσία, από τη Μάνη ξεκίνησε. Στις 17 Μαρτίου 1821. Εκεί έμελλε να σωθεί: στην τριήμερη μάχη του Πολυάραβου, όπου οι ευφυείς, ανιδιοτελείς κι ακάματοι Μανιάτες μαζί με τις θυελλώδεις Μανιάτισσες συνέτριψαν τους Τουρκοαιγυπτίους που αποπειράθηκαν να πατήσουν τον Πολυάραβο και να καταπνίξουν τον ξεσηκωμό του Γένους.

Τιμώντας τα 200χρονα από αυτή την επική μάχη, ο δημοσιογράφος της «δημοκρατίας» Παναγιώτης Λιάκος έφτασε στον δυσπρόσιτο τόπο της θυσίας και άκουσε τη λαογράφο, συγγραφέα και πρόεδρο του Πολιτιστικού Αναπτυξιακού Συλλόγου Μάνης «Ελαιοφόρος», να περιγράφει την ελληνική εποποιΐα. Η αφήγηση της κ. Τζικάκου γίνεται ακριβώς στα σημεία που διεξήχθη ο πολυαίμακτος ελληνικός αγών.

Η Ελένη Τζικάκου, που πρωτοστάτησε στις επετειακές εκδηλώσεις για τα 200χρονα της μάχης, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν υπό την αιγίδα του Δήμου Ανατολικής Μάνης, με τρόπο άμεσο, δωρικό και συνάμα εμπεριστατωμένο, ξεναγεί τον θεατή στις στιγμές που η μοίρα του έθνους βρέθηκε στην κόψη του ξυραφιού.

Μέρος 1ο: Η μάχη στο πέρασμα. Οι Τουρκοαιγύπτιοι παίρνουν μια πρώτη γεύση από τι τους περιμένει στον Πολυάραβο.

Μέρος 2ο: Το μακελειό στη «Λάκα Στεφανάκου». Ο εχθρός κατατροπώνεται. 1200 νεκροί από την πλευρά των Τουρκοαιγυπτίων. Μεταξύ τους 75 αξιωματικοί. 27 Έλληνες σκοτώθηκαν στη μάχη. 22 άνδρες και 5 γυναίκες. Ιδιαίτερη εντύπωση κάνουν οι αναφορές της Ελένης Τζικάκου στις Μανιάτισσες καπετάνισσες που είχαν υπό τις διαταγές τους παλικάρια και πολέμησαν σαν θηρία τους απεσταλμένους του Ιμπραήμ.

Μέρος 3ο: Βίντεο 3: Μάχη μέχρις εσχάτων μέσα στο χωριό. Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι Έλληνες καταφέρνουν το τελικό χτύπημα στους Τουρκοαιγυπτίους και σώζουν την Επανάσταση. Η Ελένη Τζικάκου αφηγείται ιστορίες μανάδων που υποχρέωσαν τους γιους τους να πολεμήσουν μέχρι να νικήσουν ή να σκοτωθούν.

Περιγράψτε τις δικές σας εμπειρίες!

Το θέμα με την ηχορύπανση του γαβγίσματος είχε πρωτοφανή απήχηση. Είναι πάμπολλα τα μηνύματα που ζητούν να συνεχίσει. Θα ήθελα, λοιπόν, από όλους εσάς, όσοι τουλάχιστον θέλετε να δημοσιοποιήσετε την περίπτωσή σας, να γράψετε τη δική σας εμπειρία από το θέμα. Είτε επωνύμως είτε ανωνύμως, με τα αρχικά σας. Παρακαλώ γράψτε στα σχόλια ή στείλτε με email ή με μήνυμα στο facebook όσα εσείς ζείτε στη γειτονιά σας εξαιτίας των ανευθύνων ιδιοκτητών σκύλων. Θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα δημοκρατία.

Πώς μας αρρωσταίνει το γάβγισμα

 

Στη θρησκεία της κτηνολατρείας προβλέπεται ανθρωποθυσία: η δική σου. Ο γείτονας έχει σκύλο στο μπαλκόνι, γαβγίζει συνέχεια, σε ξυπνά από τον ύπνο, διακόπτει τη συγκέντρωσή σου, σου χαλάει τη διάθεση με τα αδιάκοπα αλυχτίσματά του, κλονίζει την ψυχική και σωματική υγεία και τη δική σου και μελών της οικογένειάς σου.

Κι εσύ και γενικότερα όσοι Ελληνες σέβονται τους άλλους είναι στόχοι αδιάκοπων, πολεμικού χαρακτήρα επιχειρήσεων σε βάρος της καθημερινότητάς τους. Ο πόλεμος είναι ακήρυχτος. Εμφανής πολέμιος (γιατί υπάρχουν και αφανείς), η κυβέρνηση. Υποβαθμίζει συστηματικά, με αδράνεια και δράσεις, με αδιαφορία για την τήρηση των νόμων αλλά και με ποικίλες νομοθεσίες, την ποιότητα ζωής των πολιτών. Μείζον οπλικό σύστημα του αντιπάλου είναι πλέον και το γάβγισμα. Σε αρρωσταίνει σταδιακά, μπαίνει απρόσκλητο στο σπίτι σου, αποστερεί δικαιώματά σου, υποβαθμίζει την καθημερινότητά σου.

Οι αριθμοί είναι εντυπωσιακοί και λένε αλήθειες που δεν έχουμε υποπτευθεί. Το γάβγισμα ενός σκύλου στην πόλη, σε απόσταση αναπνοής από το γραφείο ή την κρεβατοκάμαρά σου, είναι μια ακουστική επίθεση που μπορεί να φτάσει τα 80 έως 110 ντεσιμπέλ, ξεπερνώντας συχνά την ένταση μιας ηλεκτρικής σκούπας (70 dB), ενός πυκνού οδικού άξονα (80 dB) ή ακόμα και ενός ηλεκτρικού αλυσοπρίονου (100 dB) σε κοντινή απόσταση. Από απόψεως συχνότητας, το γάβγισμα κυμαίνεται κυρίως μεταξύ 500 Hz και 4.000 Hz, μια περιοχή στην οποία το ανθρώπινο αυτί παρουσιάζει τη μεγαλύτερη ευαισθησία.

Κλονισμός της υγείας

Η παρατεταμένη έκθεση σε αυτούς τους οξείς, αιφνίδιους ήχους είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για την ανθρώπινη υγεία, καθώς ενεργοποιεί το νευρικό σύστημα σε κατάσταση συνεχούς συναγερμού, αυξάνοντας τα επίπεδα της κορτιζόλης, την αρτηριακή πίεση και τον κίνδυνο καρδιαγγειακών επεισοδίων. Ο οργανισμός του… ακροατή των γαβγισμάτων, με την αύξηση των επιπέδων κορτιζόλης, αναπτύσσει φλεγμονή – και η φλεγμονή δεν πρόκειται να εξελιχθεί καλά.

Η στέρηση ύπνου λόγω αδιάκοπου γαβγίσματος ή η καταναγκαστική εργασία υπό αυτό το καθεστώς ηχορύπανσης εξαντλεί το...

Dogville: Η προφητεία του Τρίερ για την Δύση

Το Dogville του Δανού σκηνοθέτη Λαρς φον Τρίερ προβλήθηκε πρώτη φορά το 2003. Είναι αριστούργημα. Αν δεν το έχετε παρακολουθήσει καλό θα ήταν να το πράξετε πριν διαβάσετε το κείμενο που ακολουθεί. Εντός περιλαμβάνονται πληροφορίες για την εξέλιξη και το φινάλε του. Δεν είναι και τόσο ωραίο να γίνει… χαλάστρα πριν το απολαύσετε.

Και τώρα που αποφασίσατε να συνεχίσετε, συνεχίζουμε. Το Dogville γυρίστηκε εξ ολοκλήρου σε ένα άδειο, σκοτεινό θεατρικό πλατό. Τα σπίτια και οι δρόμοι μιας αμερικανικής κωμόπολης είναι σχεδιασμένα με κιμωλία στο πάτωμα. Σκηνικό μίνιμαλ. Η επινόηση θεωρήθηκε, και είναι, πρωτοποριακή. Η πρωτοπορία, όμως, δεν λέει κάτι αν δεν συνοδεύεται από ουσιαστικό περιεχόμενο. Αντιλαμβανόμαστε το αληθές τούτου του αξιώματος όποτε ερχόμαστε σε επαφή με πολυδιαφημισμένες ασχήμιες της αποκαλούμενης «σύγχρονης τέχνης». Το Dogville διαφέρει. Η πρωτοπορία του στηρίζεται σε πανανθρώπινες αξίες και σε παραδεδεγμένη γνώση. Ο σκηνοθέτης πάνω στα πανανθρώπινα και τα παραδεδεγμένα έκτισε το καινοτόμο οικοδόμημά του και εντυπωσίασε το κοινό.

Στην υπόθεση πρωταγωνιστεί η Γκρέις (την υποδύεται η Νικόλ Κίντμαν). Την κυνηγούν. Καταφεύγει στο Dogville για να σωθεί. Οι φαινομενικά καλοσυνάτοι και φιλήσυχοι κάτοικοι δέχονται να την προστατεύσουν.  Στην αρχή το αντάλλαγμα της αρωγής είναι ευτελές. Λίγη βοήθεια στις καθημερινές δουλειές. Ωστόσο, όσο η εξάρτηση της Γκρέις από αυτούς μεγαλώνει, η αρχική «καλοσύνη» των κατοίκων κακοφορμίζει σε απληστία. Η Γκρέις γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης και συστηματικής...

Γιῶργος Φλωρίδης ἐναντίον Χιρόο Ὀνόντα

Στοὺς σημιτοφύλακες φαντάζει ἀδιανόητο κάποιος νὰ μὴν παραδίδει τὰ ὅπλα, νὰ μὴν προσκυνᾷ τὸν ἐχθρό, νὰ μὴν ξευτιλίζεται, νὰ παραμένῃ ἀήττητος ἀκόμα κι ὅταν ἡττηθῇ ἡ πατρίδα του.

Εἶπε ὁ σημιτόφρων καὶ συνάμα κουλίστας ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Γιῶργος Φλωρίδης (τὴν Δευτέρα 27 Ἰουλίου) στὴ Βουλὴ ἀπευθυνόμενος στὴ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου: «Θυμίζετε κάποιους στρατιῶτες Γιαπωνέζους, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό. Ὁ πόλεμος εἶχε τελειώσει, ἀλλὰ αὐτοὶ πιστεύοντας ὅτι ὁ πόλεμος συνεχίζεται, παρέμειναν ἐκεῖ στὰ νησιά. Τοὺς βρῆκαν εἴκοσι χρόνια μετά».

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔγινε βουλευτὴς τὸ 1996, μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ ποὺ ἤδη εἶχε προλάβει νὰ διαπράξῃ τὸ ὄνειδος τῶν Ἱμίων, νόμιζε ὅτι μὲ αὐτὸ τὸν παραλληλισμὸ μὲ τοὺς… Γιαπωνέζους μείωνε τὴ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου. Δὲν ἤξερε πόσο τιμητικὸ γιὰ ἐκείνην ἦταν τὸ σχόλιο. Τὴν τιμή, φυσικά, τὴν κατάλαβαν μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ντράπηκαν μὲ τὰ Ἴμια καὶ τὴν προδοσία τοῦ Ὀτσαλὰν καὶ ἀσφυκτιοῦσαν ἀπὸ τὴν ἀποφορὰ τοῦ σημιτικοῦ καθεστῶτος. Οἱ λοιποὶ σίγουρα νόμισαν ὅτι εἶναι μειωτικὸς ὁ παραλληλισμός.

Αὐτοί, λοιπόν, οἱ Ἰάπωνες στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικοὶ ποὺ παρέμειναν ἐπὶ χρόνια «σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό» καὶ ἀρνήθηκαν νὰ παραδοθοῦν, συνεχίζοντας νὰ τηροῦν καὶ νὰ τιμοῦν τὸν ὅρκο τους στὸν αὐτοκράτορα καὶ τὴν πατρίδα δὲν ἦταν πασοκτζῆδες. Δὲν εὐχαρίστησαν τοὺς Ἀμερικανοὺς γιὰ τὴν εὐκαιρία ποὺ τοὺς δόθηκε νὰ ὑποστείλουν τὴν σημαία τους ἀπὸ ἐθνικὸ ἔδαφος. Οἱ Ἰάπωνες ποὺ παρέμειναν ἐπὶ χρόνια «σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό» ἐπέλεξαν νὰ πολεμήσουν τὸν ἐχθρὸ χωρὶς καμία κάλυψη, χωρὶς ἐνισχύσεις, χωρὶς τροφὴ καὶ στέγη, κρυπτόμενοι στὴ ζούγκλα.

Κορυφαία περίπτωση τέτοιου πολεμιστῆ ὁ Χιρόο Ὀνόντα (1922 – 2014). Ἦταν ἀξιωματικὸς πληροφοριῶν τοῦ ἰαπωνικοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος στάλθηκε τὸ 1944 στὸ νησὶ Λουμπὰνγκ τῶν Φιλιππίνων. Πρὶν ἀποχωρήσῃ, ἔλαβε ἐντολὴ νὰ συνεχίσῃ τὴν ἀντίσταση καὶ νὰ μὴν παραδοθῇ ποτέ, ἐκτὸς ἂν λάμβανε διαταγὴ ἀπὸ ἀνώτερό του. Ὅταν ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ἔληξε τὸ 1945, οἱ Σύμμαχοι ἔριξαν φυλλάδια ποὺ ἀνακοίνωναν τὴν παράδοση τῆς Ἰαπωνίας. Ὁ Ὀνόντα πίστεψε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ προπαγάνδα καὶ συνέχισε νὰ ζῇ κρυμμένος στὴ ζούγκλα μαζὶ μὲ λίγους συντρόφους του. Γιὰ σχεδὸν τριάντα χρόνια ἐπιβίωνε κυνηγώντας, κλέβοντας τρόφιμα καὶ πραγματοποιώντας ἐπιθέσεις, θεωρώντας ὅτι ὁ πόλεμος συνεχιζόταν. Καὶ συνεχιζόταν, τουλάχιστον ὁ δικός του.

Μὲ τὸν καιρὸ οἱ σύντροφοί του σκοτώθηκαν ἢ παραδόθηκαν, ὅμως ἐκεῖνος παρέμεινε...

Γιὰ μιὰ ἑλληνικὴ ἀντεπίθεση

Τὸ «σύγχρονο» κρατικὸ μόρφωμα δὲν βιώνει ἁπλῶς μιὰ συγκυριακή, οἰκονομικὴ ἢ πολιτικὴ κρίση, ἀλλὰ τὴν τελικὴ φάση μιᾶς βαθιᾶς ὀντολογικῆς καὶ ἱστορικῆς ἀστοχίας. Εἶναι ἔκδηλα τὰ συμπτώματα μιᾶς καθολικῆς παρακμῆς, ἡ οποία ἔχει τὶς ρίζες της στὴ διαρκῆ, ἐθελούσια ὑποταγὴ τοῦ πλήθους σὲ μιὰ σήπουσα μειοψηφία ἀλλὰ καὶ στὴν ἰδέα ὅτι «δὲν ὑπάρχει ἐναλλακτική».

Ἡ ἀφετηρία τῆς τωρινῆς συλλογικῆς ἀφασίας, τὸ ἀγιάτρευτο τραῦμα που ἀκρωτηρίασε τὴν ἱστορική μας σάρκα, παραμένει ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τὸ 1922 πέρα ἀπὸ μιὰ μείζονα στρατιωτικὴ ἧττα σήμανε τὴν βίαιη ἀποκοπὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν οἰκουμενική του διάσταση, τὸν ἐγκλεισμό του στὸ στενό, εἰσαγόμενο κοστουμάκι ἑνὸς ἐπαρχιωτικοῦ κρατιδίου καὶ τὴν ὁριστικὴ ἐπικράτηση πολυδιάστατου συμπλέγματος κατωτερότητας ἔναντι τῆς Δύσης.

Αὐτὸ τὸ σύνδρομο κατωτερότητας ἐκδηλώνεται μ’ ἕναν τσιρκολάνικο μιμητισμό. Ὁ νεοέλληνας ξεραίνεται σὰν δέντρο ποὺ ξέμεινε ἀπὸ ρίζες. Ἀποκομμένος ἀπὸ τὸν ζωοποιὸ ὀμφάλιο λῶρο τῆς παράδοσής του, πασχίζει νὰ πιθηκίσει τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα τοῦ ἐκδυτικισμοῦ, καταναλώνοντας ἄκριτα τὰ ὑποπροϊόντα τῆς μετανεωτερικότητας.

Ἡ φενακισμένη ὀλιγαρχία

Στὴν κορυφὴ αὐτοῦ τοῦ παρακμιακοῦ οἰκοδομήματος στέκονται οἱ τραγικὰ ἀνάξιες τοῦ Γένους ἡγεσίες. Πρόκειται γιὰ μιὰ κλειστή, κομματικὴ ὀλιγαρχία ἡ ὁποία ἀντλεῖ νομιμοποίηση τύποις ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὰ καὶ ψηφιακὰ ἐλεγχόμενη κάλπη, ἀλλὰ οὐσίᾳ ἀπὸ τὴν ξενοκρατία. Οἱ ἑλληνόφωνες ἐλίτ λειτουργοῦν σὰν ἁπλοὶ τοποτηρητές, διαχειριστὲς τῆς ὑποτέλειας, βυθισμένοι στὸν βάλτο τῆς ἐνδημικῆς διαφθορᾶς, τοῦ νεποτισμοῦ καὶ τῶν βαθέων σχέσεων διαπλοκῆς μὲ τὸ σύγχρονο κοτζαμπάσικο καὶ… παραδοσιακὰ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὴν παραμικρή, βιωματική, ψυχολογικὴ (ἴσως καὶ ἐθνολογικὴ) σχέση μὲ τὴν ἑλληνικότητα. Ἡ γλῶσσα τους, ἡ αἰσθητική τους, ὁ τρόπος τοῦ βίου τους φαντάζουν ξένα, ἄσχετα μὲ τὴ μαζοψυχή, μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ λέγαμε ἑλληνικὸ συλλογικὸ ἀσυνείδητο. Αὐτὸ ἀποκαλύπτεται μὲ...

Τα X-Files και ο Όμηρος

Ως κλασικός και αμετακίνητος συνωμοσιολόγος (δηλαδή άνθρωπος που δεν «αγοράζει» την κρατική, επίσημη άποψη και τολμά και να σκέφτεται και να λέει την αλήθεια από νωρίς) διατέλεσα και διατελώ οπαδός της θρυλικής σειράς X-Files. Την θυμήθηκα πρόσφατα με αφορμή το σούσουρο με την μπουρδίτσα του Νόλαν και τα γνήσια ομηρικά έπη. Στο 7^ο επεισόδιο του 4^ου κύκλου των X-Files που τιτλοφορείτο «Musings of a Cigarette Smoking Man» (ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς) ο μυστηριώδης Καπνιστής (βλ. εικόνα), ο άνθρωπος που μοιάζει να βρίσκεται πίσω από κάθε συνωμοσία του αμερικανικού κράτους, αποκαλύπτεται. Δεν είναι μόνο επαγγελματίας μηχανορράφος και πιστολέρο των μυστικών υπηρεσιών της υπερδύναμης. Είναι ταυτόχρονα κι ένας αποτυχημένος, αλλά απόλυτα παθιασμένος συγγραφέας! Ονειρεύεται να αφήσει πίσω του ένα μυθιστόρημα και όχι μόνο φακέλους με απόρρητες επιχειρήσεις, δολοφονίες προέδρων (βλ. Κέννεντυ) και παρακρατικά… κουκουλώματα. Όταν, λοιπόν, κάποιος τον προτρέπει να πάει σινεμά, απαντά με την αφοπλιστική φράση: «Θα προτιμούσα να διαβάσω το χειρότερο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ, παρά να καθίσω να δω την καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ». Ιδού μια ντόμπρα εξομολόγηση ενός ανθρώπου που πιστεύει ότι η λογοτεχνία αποτελεί το μοναδικό φως για τύπους σαν εκείνον που ζουν στο σκοτάδι.

Η ατάκα αυτή είναι ό,τι χρειάζεται κανείς μετά από κάθε κινηματογραφική υπερπαραγωγή που...

Ἡ σπλαχνικὴ θερινὴ ἀκινησία καὶ σιωπή

Σιωπή. Αὐτὴ θὰ μᾶς σώσει ἔστω καὶ γιὰ λίγο ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ ναυάγιό μας στὴ στεριά. Πνιγόμαστε σὲ ἕναν ὠκεανὸ ἀπὸ περισπάσεις, θόρυβο, ὑπερπροβεβλημένη μωρία καὶ βασιλεύουσα ἀσχήμια. Ἀλήθεια, πόσος πολὺς θόρυβος περιβάλλει τὴ συνείδησή μας. Σὰν λερὸ ροῦχο, παχὺ καὶ πολυκαιρινό, ποὺ τὸ φορᾶμε, θέλοντας καὶ μή, σὲ ἐποχὲς ποὺ μοιάζουν ὅλες μεταξύ τους. Ἀσφυκτιοῦμε μέσα του καὶ λησμονήσαμε πὼς τὸ φορέσαμε κάποτε καὶ κάθε μέρα λέμε νὰ τὸ βγάλουμε καὶ πάντα τὸ ξεχνᾶμε.

Πόσο μεγάλη παρεμβολὴ ὁ ἀχὸς τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα εἶναι ξένα μὲ τὶς ζωές μας, τὰ πάθη μας τ’ ἀληθινά, τὰ ὄνειρα καὶ τὶς ἀγωνίες. Ἀδιάκοπη ἡ χλαπαταγή. Λὲς καὶ κάποιος βάλθηκε νὰ κουκουλώσει μὲ ἀσχήμια, δυσφορία κι ἀποστροφὴ ὅ,τι ἀκριβῶς ἀξίζει στὸ προσωρινὸ διάβα μας ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτον τὸν ἐφήμερο. Φουρτούνα ἄγρια, πόλεμος κανονικός, χωρὶς νικητές, μόνο μὲ ἡττημένους. Κι ἐπειδὴ μόνο οἱ νεκροὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν δεῖ τὸ τέλος τοῦ πολέμου, ἐμεῖς πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε παράλληλα μὲ ἐκεῖνον, ὄχι ἐντός του. Νὰ ἐμπλεκόμαστε ὅσο τὸ δυνατὸν λιγότερο στὰ μέτωπά του καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ ἀκονισμένα γρανάζια του ποὺ ἀλέθουν καθημερινὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀκριβῶς γι’ αὐτὴ τὴν προσπάθεια, τὸν ἱερὸ σκοπὸ τῆς εἰρήνης, μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ σὰν καταφύγιο τὸ καλοκαίρι.

«Καλοκαιρινὴ ἀπόδραση» δὲν τὴ λένε τὴν ἄδεια; Τυχαῖα τῆς δόθηκε ὁ χαρακτηρισμός; Ἡ πανανθρώπινη ἐμπειρία ἀπὸ τὶς μέριμνες τῆς καθημερινότητας ἦταν ἡ...

Κτηνολατρεία: το Θηρίο στη θέση του Ανθρώπου

«Όταν ο Καίσαρας είδε κάποτε στη Ρώμη κάποιους πλούσιους ξένους να περιφέρουν στην αγκαλιά τους και να χαϊδεύουν μικρά σκυλάκια και μαϊμούδες, ρώτησε αν οι γυναίκες στη χώρα τους δεν γεννούν παιδιά. Τους νουθέτησε έτσι με τρόπο πολύ αρχοντικό, επειδή σπαταλούν στα ζώα την έμφυτη τάση μας για αγάπη και στοργή, η οποία οφείλεται στους ανθρώπους».

Πλουτάρχου, Βίοι Παράλληλοι, Περικλής, κεφ. 1, στ. 1-5

Το απόσπασμα από τον Περικλή του Πλουτάρχου είναι συγκλονιστικό. Στην ακμάζουσα Ρώμη της ύστερης Δημοκρατίας και των πρώτων αυτοκρατορικών χρόνων, η εισροή τεράστιου πλούτου από τις κατακτημένες επαρχίες συνδυάστηκε με μια σταδιακή αποδόμηση του πολιτικού ιστού. Ο πολίτης έπαυε να είναι ενεργό υποκείμενο της πόλεως, το οποίο αυτοθεσμίζεται και συμμετέχει στο κοινό γίγνεσθαι, και μετατρεπόταν σε ιδιώτη (idiot), σε έναν υπήκοο αποκομμένο από το κοινό αγαθό, παραδομένο στην καταναλωτική ευμάρεια και την ατομική εξασφάλιση.

Σ’ αυτό το πλαίσιο της υλικής αφθονίας και του υπαρξιακού κενού, εμφανίζονται οι «πλούσιοι ξένοι» που περιφέρουν επιδεικτικά σκυλάκια και πιθήκους. Ο Καίσαρας παρεμβαίνει με μια ερώτηση που συνιστά ηγεμονική νουθεσία. Η ερώτησή του, αν οι γυναίκες τους δεν γεννούν πλέον παιδιά, αναδεικνύει την τρομακτική μετάθεση του «φιλοστόργου» και του «φιλητικού» (όπως αναφέρει το αρχαίο κείμενο) προς τα άλογα όντα. Η στοργή και η αγάπη είναι δυνάμεις εγγενώς προορισμένες για την ανθρώπινη κοινωνία και την αναπαραγωγή του κοινού βίου και οφείλονται πρώτα στους ανθρώπους.

Αυτό που στην εποχή του Πλουτάρχου αποτελούσε εξαίρεση ή σύμπτωμα μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ελίτ, στις μέρες μας, στον δυτικό καπιταλιστικό κόσμο, έχει μετατραπεί σε καθολικό φαινόμενο. Η σύγχρονη κτηνολατρεία είναι το άκρατο σύμπτωμα της κατάρρευσης της κοινωνίας των πολιτών και της επικράτησης του απόλυτου, ναρκισσιστικού ατομικισμού.

Η δυτική νεωτερικότητα χαρακτηρίζεται από μια γενικευμένη αποδόμηση των νοημάτων. Ο άνθρωπος του σύγχρονου αστικού τοπίου, εγκλωβισμένος στη γραφειοκρατική καπιταλιστική δομή, έχει χάσει τη δυνατότητα να νοηματοδοτεί τη ζωή του μέσα από τη συλλογική πράξη, τη δημιουργία και την πολιτική αυτονομία. Το άτομο αναδιπλώνεται στον μικρόκοσμό του, μετατρέποντας την ιδιωτική του σφαίρα σε

Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είναι ο ιθύνων νους της πιο επιτυχημένης αντιπροδοτικής διαφημιστικής εκστρατείας της Εθνεγερσίας.

 

Συμπληρώθηκαν 199 χρόνια από την 19^η Ιουνίου 1827, την ημέρα που ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, με επιστολή του ξεκαθάριζε την στάση που θα κρατούσε σε όσους δήλωναν υποταγή στους Τούρκους (και συγκεκριμένα στον Κιουταχή και στον Ιμπραήμ, που αλώνιζε στον Μωρηά). Στην σελίδα 183 των απομνημονευμάτων του που υπαγόρευσε στον Γεώργιο Τερτσέτη, διαβάζουμε τα εξής: «Εγώ, όντας εβγήκα εις τον Άγιον Γεώργιον, έγραψα γράμματα εις το Γενναίο και εις τον Κολιόπουλον, όπου ήτον συναγμένοι, και επετάχθηκαν εις το Λιβάρτζι, την επαρχία την προσκυνημένη (Καλαβρύτων) και τους διέταττα: «Τζεκούρι και φωτιά εις τους προσκυνημένους». Και έτζι επέρασαν εις το Λιβάρτζι. Τότε έστειλεν ο Μπραΐμης καταπατητάδες να ιδεί πού είμαι και τί ασκέρι έχω, και έδωσε ενός ρωμηού 300 μπαρμπούτια διά να μάθει πού είμαι να μου ριχθεί επάνω, και εγώ τον έπιασα και έστειλα εις την δημοσιά και τον εκρέμασα εις τα Καλάβρυτα, δύο ώρες απέξω. Τον εκρέμασα με ένα χαρτί που έλεγε το φταίξιμό του ‘προδότης του έθνους’ και τους άλλους δύο τους έστειλα εις το μοναστήρι, εις το Μέγα Σπήλαιον, διότι δεν ήτον βεβαιωμένοι προδότες, και επήγα και εγώ εις το Σπήλαιον».

Στην σελίδα 187 αφηγείται πως «εξήγησε» στους προσκυνημένους χωρικούς γιατί τους συμφέρει να… ξεπροσκυνήσουν: «Άπλωσα τα στρατεύματα εις τα προσκυνημένα χωριά, και έκαμα διαταγές, ότι όποιο χωριό δεν γυρίσει πίσω είναι τα σπίτια του καημένα, τα αμπέλια τους καημένα, θα τους αφανίσω από το πρόσωπο της γης και ότι αν επιστρέψει, το έθνος θα τους συγχωρήσει, και άλλα περισσά, φοβέρες. Εάν στοχασθήτε, ότι ο Ιμπραΐμης θα σας δώσει από 500 να φυλάτε τα χωριά σας, είσθε γελασμένοι, διατί δεν έχει τόσο στράτευμα, αλλά από το ένα μέρος θα φεύγουν εκείνοι και από το άλλο θα ερχόμεθα εμείς να καίμε, και να σκοτώνουμε». Λαμβάνοντας τες προσταγές τες έδειξαν του Ιμπραΐμη, και είπε ότι: «Εγώ θα δείξω πόλεμο του Κολοκοτρώνη». Και έτζι εγύρισαν οπίσω τα χωριά, όπου ήταν προσκυνημένα, και επαίρνανε οπίσω τα προσκυνοχάρτια, και τους δίδαμε του έθνους. Και έτζι εγύρισαν οπίσω εις τα χωριά τους, διά να μη τους κάψουν τα σπίτια τους».

Στη σελίδα 191 εξομολογείται πόσο τον είχαν φοβίσει οι μαζικές δηλώσεις υποταγής στους Τούρκους: «Εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήβηκα μόνον διά την πατρίδα μου, όχι άλλη φορά, ούτε εις τας αρχάς, ούτε εις τον καιρόν του Δράμαλη, όπου ήλθε με 30.000 στράτευμα εκλεκτό, ούτε ποτέ· μόνον εις το προσκύνημα εφοβήθηκα. Η Ρούμελη ήτον όλη...

Εξουδετέρωση ναρκοπεδίων τοξικών σχέσεων

 

Η αυτοαναφορικότητα στη δημοσιογραφία είναι πρακτική άκομψη, ενίοτε και αντιδεοντολογική. Όμως, μερικές φορές είναι αναπόφευκτη. Γι’ αυτό σήμερα θα γίνει μία εξαίρεση. Η τραγωδία στη Δράμα, η φρικτή δολοφονία της 45χρονης Αντιγόνης από τον εν διαστάσει σύζυγό της και η μαύρη τρύπα του Άδη που χάσκει στις καρδιές και τις ψυχές των παιδιών της, δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο οποιονδήποτε άνθρωπο έχει μια στάλα συνείδησης στο τσερβέλο του.

Κι αν έχεις συνείδηση δεν αρκεί να λες «κρίμα, αίσχος, απαράδεκτο». Πρέπει να κάνεις προτάσεις. Ειδικά σε υποψήφιο θύμα που έχει δει τα σύννεφα να πυκνώνουν αλλά ελπίζει ότι η καταιγίδα που έρχεται δεν θα ξεσπάσει ποτέ. Αν έχεις δει τα σημάδια της καταιγίδας θέλω να με διαβάσεις προσεκτικά, γιατί αυτό που ζεις μέσα στο σπίτι σου δεν είναι μπόρα που θα περάσει. Είναι αόρατο, θανάσιμο ναρκοπέδιο, με νάρκες έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.

Στον στρατό, το όπλο του Μηχανικού που με εκπαίδευσε, διδάσκει στους σκαπανείς μια θεμελιώδη αλήθεια: ο καλύτερος τρόπος για να εξουδετερώσεις ένα ναρκοπέδιο είναι η… παράκαμψίς του. Αυτό πρέπει να κάνεις κι εσύ. Μην προσπαθείς να τον αλλάξεις, μην ψάχνεις να βρεις λογική εκεί που δεν υπάρχει. Μην προσπαθείς να εξουδετερώσεις τον εκρηκτικό μηχανισμό. Απλώς, να φύγεις. Άμεσα.

Όπου υπάρχει φυσική βία ή έστω και η παραμικρή απειλή ότι θα σου κάνει κακό, ο χρόνος μετράει αντίστροφα εναντίον σου. Κάθε «ευκαιρία» που του δίνεις, κάθε φορά που πιστεύεις τις δικαιολογίες του, απλώς σε κρατάει αιχμάλωτη σε έναν πιθανό τόπο εγκλήματος. Μην του δώσεις άλλες εξηγήσεις. Μην κάνεις το λάθος να

Ο αντιγραφέας Κυριάκος Μητσοτάκης

Το λες και κατάντια ο Έλλην πρωθυπουργός να κοπιάρει παλιά (του 2008) και αποτυχημένη καμπάνια της Χίλαρυ Κλίντον.

Είπε ο Μητσοτάκης στην ομιλία του την πρώτη ημέρα του συνεδρίου της ΝΔ: «Αν έπρεπε, λοιπόν, να το πω με μια εικόνα, γιατί κάποιος να μας ξαναψηφίσει, ας σκεφτεί μόνο ότι αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 03:00 το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».

Τάλε κουάλε όσα είπε, ακόμα και η επιλογή της ώρας, 3 τα ξημερώματα, με όσα ντελάλιζε το επιτελείο της Χίλαρυ το 2008! Διαβάζουμε σε δημοσίευμα (βλ. εικόνα) της 29ης Φεβρουαρίου 2008, στην ιστοσελίδα* του αμερικανικού ειδησεογραφικού δικτύου CBS News: 

«Η προεκλογική εκστρατεία της Κλίντον κυκλοφορεί μια νέα διαφήμιση στο Τέξας που δίνει έμφαση στην εθνική ασφάλεια. ‘Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή στα κρεβάτια τους. Όμως, υπάρχει ένα τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο, και χτυπάει. Κάτι συμβαίνει στον κόσμο. Η ψήφος σας θα κρίνει ποιος θα απαντήσει σε εκείνο το τηλεφώνημα. Αν θα είναι κάποιος που ήδη γνωρίζει τους ηγέτες του κόσμου, που γνωρίζει τον στρατό, κάποιος δοκιμασμένος και έτοιμος να ηγηθεί σ’ έναν επικίνδυνο κόσμο. Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή. Ποιον θέλετε να απαντήσει στο τηλέφωνο;’».

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η διαφήμιση «3 a.m. (3 τα ξημερώματα)» αποτέλεσε μία...

Για να σταματήσει η κατηφόρα

Τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον μετὰ μὲν πλείονα τίκτει, σφετέραι δ’ εἰκότα γένναι.

Τα έργα της ασέβειας γεννούν πολλά παιδιά όμοια με τη γεννήτρα τους.

Αισχύλου «Αγαμέμνων», στ. 758-760.

 

Η τραγωδία «Αγαμέμνων», με την οποία ξεκινά η μόνη σωζόμενη τριλογία αρχαίας τραγωδίας, που αποκαλείται Ορέστεια (και απαρτίζεται από τα Αγαμέμνων , Χοηφόροι, Ευμενίδες) είναι ένα από τα κλειδιά της κατανόησης των σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους, με τον Θεό και την εξουσία. Η εναρκτήρια φράση περιγράφει μια φυσική νομοτέλεια, που επεκτείνεται στο πεδίο του συλλογικού ήθους και αποκαλύπτει μια οντολογική συνθήκη της ιστορίας: το κακό δεν παραμένει μεμονωμένο γεγονός, αλλά γεννά, πολλαπλασιάζει και αναπαράγει ομοειδείς εκτροπές. Στην περίπτωση του νεοελληνικού βίου, το «δυσσεβές ἔργον» είναι ένα σφάλμα που εξαλλάχθηκε σε παγιωμένη στάση ύπαρξης, σε αλλοτρίωση που έχει διεισδύσει στον πυρήνα της συλλογικής αυτοσυνειδησίας.

Το ελληνικό πρόβλημα είναι κάτι περισσότερο από απλό πολιτικό ή οικονομικό. Στην ουσία πρόκειται για έλλειμμα νοήματος. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός, τα οποία επιβλήθηκαν από τα κοτσαμπάσικα και παρακμιακά σόγια είναι πληγές οι οποίες στην επιφάνεια δείχνουν σαν στρεβλώσεις της διοίκησης. Ωστόσο, στο βάθος τους συνιστούν άρνηση της ίδιας της πολιτικής ως κοινής μέριμνας για το αγαθό. Η εξουσία αποκτάται σαν οικογενειακό… κληροδότημα. Γι’ αυτό η πόλις ξεπέφτει σε άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων. Η διαφθορά από παρέκκλιση καθίσταται αναμενόμενη, καθημερινή συνθήκη μιας κοινωνίας που έχει απωλέσει το κριτήριο της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

Μαζί με την αναξιοκρατία και το νεποτισμό η ξενοκρατία, που έχει καλλιεργήσει στις μάζες μια εσωτερική ετοιμότητα για υποταγή. Μια κοινωνία που δεν συγκροτείται

Η αυτοδικία και ο φόβος Θεού

Οι Ερινύες καταδιώκουν τον Ορέστη. Έργο του Γάλλου ζωγράφου και ακαδημαϊκού Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ (1825-1905)

Πρέπει να κατανοήσουμε τα κίνητρα όσων καταλήγουν να διεκδικήσουν το δίκιο με τα χέρια τους, βαστώντας ένα όπλο, και γιατί πληθαίνουν όσοι φτάνουν στο σημείο να τους χειροκροτήσουν. Αν δεν καταλάβουμε τον μηχανισμό που το προκαλεί αυτό τότε η νόσος της αυτοδικίας θα συνεχιστεί, θα κλιμακωθεί, θα φτάσει και στο έσχατο σημείο της επικράτειας και θα μας καταστρέψει ολοκληρωτικά. Γι’ αυτό οφείλουμε, πρώτα απ’ όλα να κατανοήσουμε την  εποχή μας.

Οι καιροί μας υπό μίαν έννοια, μας παρέχουν ένα σπάνιο προνόμιο. Να εξετάσουμε και βιωματικά αλλά και με ποικίλα ενημερωτικά μέσα, ψηφιακά και αναλογικά, πως βιώνεται μια συλλογική ελεύθερη πτώση στο κενό. Το σαράκι του μηδενισμού, που βασιλεύει ακόμα και μέσα στην καρδιά της θρησκευτικής ιεραρχίας, που ρυθμίζει τα του λατρευτικού βίου, έχει καταφάει τα θεμέλια των θεσμών, οι οποίοι συνέχουν την κοινωνία.

Μόλις ο πολίτης ακούσει για τις ανεξάρτητες και διακριτές εξουσίες, για το νομοθετικό σώμα δηλαδή, για την εκτελεστική και δικαστική εξουσία, πιθανότατα θα χαμογελάσει πικρά. Στα βουλευτικά έδρανα, στους υπουργικούς θώκους, στο Μέγαρο Μαξίμου και στα δικαστήρια δεν βλέπει πρόσωπα αλλά εργαλεία ενός ανθρωποφάγου συστήματος, το οποίο έχει ρυθμιστεί πάνω στον άξονα της υλικής ισχύος. Η διαφθορά και η παρακμή αναφέρονται μεν στην ύλη αλλά ξεκινούν από το πνεύμα. Διαλύουν ηθικά τον άνθρωπο κι έπειτα επεκτείνονται και στο υλικό αποτύπωμά του. Κι αφού την περάσαμε τούτη την επώδυνη, πολυετή δοκιμασία της αποδόμησης, φτάσαμε εδώ, στο σημείο όπου θα εκδηλωθούν, με όλη την ισχύ τους, οι συνέπειες.

Το να πάρει κάποιος το νόμο στα χέρια του σημαίνει ότι δεν έχει ίχνος εμπιστοσύνης και σεβασμού στο κρατικό δικαιικό σύστημα. Επίσης, τούτη η πράξη φανερώνει δύο τινά για τη σχέση του αυτουργού με το θείο: είτε εκδικείται επειδή θεωρεί ότι ο γδικιωμός του είναι εναρμονισμένος με τον θείο νόμο είτε δεν πιστεύει στον Θεό και συνεπώς δεν έχει εμπιστοσύνη σε έννοιες όπως θεία τιμωρία και ανταπόδοση.

Επειδή, σε κάθε βήμα που κάνουμε πρέπει να έχουμε κατά νου από πού περάσαμε για να φτάσουμε στο σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα, καλό είναι να ανατρέξουμε στην αρχαία παράδοσή μας. Εκεί, υπάρχουν πολλές ιστορίες με ανθρώπους που «πήραν το αίμα τους πίσω» και δικάστηκαν γι’ αυτή τους την πράξη. Σε μία απ’ αυτές τις δίκες ένας θεός, ο Απόλλων, κατέθεσε ως βασικός μάρτυρας υπεράσπισης ενός

Γιατί εγκαταλείπουμε τους γονείς μας

«Με άφησαν μόνο να πεθάνω. Τώρα που γέρασα το μόνο που θέλουν από μένα είναι η κληρονομιά».

Τούτη η φράση, που άλλοτε γίνεται βουβή σκέψη, στοιχειώνει τους ψυχρούς θαλάμους γηροκομείων και άλλων ιδρυμάτων, που «παρκάρονται» οι ηλικιωμένοι μέχρι την τελευτή τους. Παρόμοιες σκέψεις «σημαδεύουν» και τα διαμερίσματα, όπου έχουν εγκαταλειφθεί μητέρες, πατέρες, γιαγιάδες και παππούδες, με μοναδική τους συντροφιά την τηλεόραση και -συχνά- μια δεσποτική κυρία, που πληρώνεται για να «βοηθά» τον ηλικιωμένο πρόγονο. Επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα τούτη η φράση. Με το στόμα και με τα μάτια. Με το νου και τη καρδιά. Αρκεί να βρεθεί άνθρωπος με ευαισθησία να την ακούσει και να νιώσει τον καημό μιας οντότητας σε σωματική αποδρομή και πνευματική αγωνία.

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ρωγμή στην αλυσίδα των γενεών. Οι γέροντες, οι φορείς της μνήμης, της εμπειρίας και του μόχθου που ύφαναν το νήμα της ζωής μας στα πρώτα βήματά μας, αφήνονται να αργοσβήνουν βυθισμένοι στο έλος της μοναξιάς. Από σεβαστές μορφές υποβιβάζονται σε ενοχλητικά υπολείμματα ενός μακρινού, «άχρηστου» παρελθόντος.

Αυτή η γενιά που γιορτάζει με επισημότητα τα γενέθλια των… σκύλων της, που μαζεύει με θρησκευτική ευλάβεια τα περιττώματά τους από τον δρόμο φορώντας γάντια, δείχνει μια πρωτοφανή αδυναμία να ασχοληθεί με εκείνους που την...

Χριστὸς Ἀνέστη!

 

Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ‘21

Η Εθνεγερσία του 1821 ήταν το θαύμα των θαυμάτων της πολυχιλιετούς Ιστορίας του τρισένδοξου έθνους μας. Άνοιξε δρόμο να ακολουθήσουμε. 

Έχετε ποτέ φανταστεί πως έζησε ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1453 στην Κωνσταντινούπολη και κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες της μοίρας και την σκληρότητα των καιρών κατόρθωσε να παραμείνει σ’ ολόκληρο το βίο του Έλληνας συνειδητός και πιστός χριστιανός; Αυτή η βαριόμοιρη ζωή δεν ήταν του ενός αλλά εκατομμυρίων. Μυριάδες τα εκατομμύρια των συνειδητών Ελλήνων και πιστών χριστιανών που γεννήθηκαν και πέθαναν σε συνθήκες σκλαβιάς στον τρισβάρβαρο Τούρκο δυνάστη. Πολλές οι γενιές των υπόδουλων κι αναρίθμητα τα θύματα του αιμοσταγούς κατακτητή. Και σημειώθηκαν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, εξεγέρσεις, στάσεις κινήματα και επαναστάσεις των Ελλήνων, που επιδίωξαν να βοηθήσουν το έθνος μας να αποδράσει από τον οθωμανικό τάφο. Μόνο αν αναλογιστεί κάποιος τη σωρευμένη πίκρα, αγωνία, καταπίεση, απόγνωση και μαζί ελπίδα, αγωνιστικότητα και πίστη στον Χριστό και στο έθνος μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει 1821. Αν υποχρεώσει το νου του να ταξιδέψει στον χρόνο και στον τόπο και να προσπαθήσει να νιώσει τους Έλληνες των προηγουμένων αιώνων θα αποκτήσει τη δυνατότητα να

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ: ENA ΜΑΥΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

 

Κάντε μία χάρη στὸν ἑαυτὸ σας γιὰ τὴν 25η Μαρτίου. Διαβάστε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τὸν Ὕμνον Εἰς τὴν Ἐλευθερίαν. Ἡ θεόπνευστη ποιητικὴ χεὶρ ζωγράφισε τὶς ψυχὲς μας. Κι ἔβαλε χρῶμα πολύ, καὶ δὲν τσιγκουνεύτηκε τὶς μελανὲς ἀποχρώσεις. Ἀπὸ τὴν στροφὴ 33 μέχρι καὶ τὴν 138 εἶναι ἕνα μαῦρο ἀριστούργημα. Μία μεγαλειώδης ἔκρηξη μίσους καὶ ἱμέρου ἐκδικήσεως γιὰ τὸν ἐχθρό, μία ἀρὰ ὁλοκληρωτικοῦ ὀλέθρου γιὰ ὅ,τι μᾶς εἶχε εγκιβωτισμένους στὸν ὀθωμανικὸ τάφο. Ὁ Σολωμὸς στοὺς στίχους του ἐγκλώβισε τὶς φλόγες ποὺ κατάπιαν τοὺς Τούρκους στὴν Τριπολιτσὰ καὶ ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ Ἄδη γιὰ νὰ ρίξει μέσα τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Γένους. Διαβάστε τον μὲ πάθος καὶ συγκίνηση, ὅπως ἀξίζει στοὺς βαριόμοιρους προγόνους μας ποὺ ἔζησαν ἀχάριστες ζωὲς καὶ βασανίστηκαν ἀπὸ τὸ λίκνο μέχρι τὸν τύμβο γιὰ νὰ μᾶς χαρίσουν τὴν Ἐλευθερία ποὺ σήμερα αποκαμβάνουμε.

Μπορεῖτε νὰ τὸν ἀναγνώσετε ἐδῶ: https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=10&text_id=3384

Freude

Μεγάλη μάστιγα ἡ ἀναξιοπρέπεια

 

Ὑπάρχει ἕνα βαθιὰ ριζωμένο κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ φαινόμενο, μία σοβαρὴ νόσος, ποὺ ὑπονομεύει τὴν πρόοδο τῆς χώρας. Αὐτὸ ἐκδηλώνεται ὡς ραγιαδισμός, δουλοπρέπεια, κουλτούρα ὑποταγῆς στοὺς ἰσχυρούς. Καὶ ὡς ἰσχυροὶ νοοῦνται οἱ πολυεκατομμυριοῦχοι ἐπιχειρηματίες, οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, οἱ ξένες διασημότητες καὶ ἄλλοι ποὺ βρίσκουν τὸν δρόμο τοὺς μέχρι τὰ ἡμεδαπὰ ΜΜΕ. Αὐτὸ τὸ πρόβλημα δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἀτομικὲς συμπεριφορές, ἀλλὰ ἐκδηλώνεται καὶ ὡς συλλογικὴ παθογένεια, ὅπου ἡ ἀξιοπρέπεια θυσιάζεται στὸ βωμὸ τῆς ἐξουσίας ἤ τοῦ οἰκονομικοῦ ὀφέλους.

Θλιβερὸ παράδειγμα τῶν ἀνωτέρω ἡ πρόσφατη ὑπόθεση τῆς ἔκρηξης στὴ βιομηχανία Βιολάντα στὰ Τρίκαλα. Ὁ ἰδιοκτήτης τῆς βιομηχανίας, ἀντιμετωπίζοντας σοβαρότατες κατηγορίες γιὰ τὸν θάνατο πέντε γυναικῶν ἐργατριῶν λόγω σοβαρῶν ἐλλείψεων ἀσφαλείας (ὅπως διαβρωμένοι ἀγωγοὶ προπανίου καὶ ἀγνοημένες προειδοποιήσεις γιὰ ὀσμὴ ἀερίου) μπαινόβγαινε στὸν ἀνακριτὴ καταχειροκροτούμενος ἀπὸ πολῖτες, ἐκ τῶν ὁποίων ὁρισμένοι ἦταν ἐργαζόμενοι στὴ βιομηχανία του: «Εἴμαστε μαζὶ σου!» τοῦ φώναζαν ἄνθρωποι, ποὺ πιθανῶς παρευρέθηκαν στὶς κηδεῖες τῶν...

Ἡ ὑπναγωγὸς σαγήνη τοῦ γελοίου

«Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον, ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα, ὄφρ᾽ ἰδῇς, οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει ἡμετέρη».

«Οἶνο πιὲς, Κύκλωπα ἀφοῦ ἀνθρώπου κρέας ἔφαγες, νὰ μάθης τὶ καλὸ ποτὸ στὴ νήα φυλαγόταν».

*Ὀμήρου Ὀδύσσεια, Ι, 347-348

Ἀρλεκῖνοι ντυμένοι μὲ πούπουλα, ἀξιοθρήνητες ὑπάρξεις, ποὺ σιούνται καὶ λυγιοῦνται σὰν μαοῦνες σὲ φουρτουνιασμένο λιμάνι, παρουσιάζονται σὰν τὴν τελευταία λέξη τῆς προόδου, τῆς Τέχνης, τῆς λογικῆς, τῆς κοινωνικῆς ἅμα τε καὶ πολιτικῆς παρέμβασης. Ἀπὸ κάτω οἱ μᾶζες ἀλαλάζουν ἐνθουσιασμένες γιὰ τὴν κατάντια τους. Διαταραγμένοι ντελάληδες τῆς ἠθικῆς πανώλης, ἀφιονισμένοι ἀπὸ τὸν «θρίαμβὸ» τους, μὲ βλέμμα γυάλινο κι ἐκστατικό, ρητορεύουν γιὰ τὸ δέον, τὸ πρέπον, τὸ σωστό. Κι ἡ φωνὴ τούς, ἀφόρητα στριγκή. Ὁ ἦχος της σὰν ἀπὸ ξεκούρδιστο βιολὶ στὰ χέρια ἄμουσου μεθυσμένου. Ἀπατεῶνες ἐπικαλοῦνται τὸ δίκαιο. Προδότες μιλοῦν γιὰ τὴν πατρίδα. Οἱ ὀκνηροὶ ἀναλύουν τὰ περὶ ἐργατικότητας κι οἱ δαιμονολάτρες τὰ περὶ εὐσέβειας, ἐγκράτειας κι ἁγιότητας.   

Παραζαλισμένη κοινωνία. Σὰν νὰ ἔχει ξεμείνει ἀπὸ καύσιμα καταμεσῆς τοῦ ὠκεανοῦ κι ἡ πυξίδα «τρελάθηκε». Μαγνητίστηκε ἀπὸ κάτι ἀπροσδιόριστο καὶ κινεῖται γρήγορα, ἄτακτα, ἄσκοπα. Μία Ὀδύσσεια χωρὶς προορισμὸ καὶ χωρὶς Ὅμηρο.

Ἴσως νὰ βοηθοῦσε τὸν ἀγῶνα τοῦ ἐντοπισμοῦ τοῦ στίγματὸς μας στὸν χάρτη τῆς πραγματικότητας ἡ συνειδητοποίηση ὅτι ζοῦμε σ’ ἕνα κατοπτρικὸ εἴδωλο τοῦ ὁμηρικοῦ κόσμου. Ἡ ἀντιστροφὴ τῶν ἀξιῶν καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν προσήμων στὴν ἐξίσωση τοῦ βίου μας, συνθέτουν ἕνα ἄδοξο ἔπος, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστοῦμε. Ἡ ὑπόδειξη, ἀπὸ τὴν ἐμφανῆ καὶ ἀφανῆ ἐξουσία, τῶν ἀρεστῶν σὲ ἐκείνη «προτύπων», τὰ ὁποία ὀφείλουν νὰ καταναλώσουν καὶ νὰ μεταβολίσουν οἱ μᾶζες παραπέμπουν σὲ μία βλάσφημη παραλλαγὴ τῆς ἱστορίας μὲ τὸν Κύκλωπα Πολύφημο καὶ τὸν Ὀδυσσέα.

Ὁ Κύκλωπας Πολύφημος, γιὸς τοῦ Ποσειδῶνα καὶ τῆς νύμφης Θόωσας, ἀντιμετωπίζει τὸν Ὀδυσσέα καὶ τοὺς συντρόφους του σὰν γεῦμα. Τοὺς ἔτρωγε ἕναν-ἕναν. Ὁ Ὀδυσσεὺς σχεδίασε νὰ τὸν ἀποκοιμίσει, κερνώντας τὸν οἶνο γλυκόπιοτο. Ύστερα νὰ τὸν τυφλώσει καρφώνοντὰς του στὸ μάτι ἕνα πυρωμένο παλούκι. Κι ἔτσι ἔγινε. Διαβάζουμε στὸ ὁμηρικὸ κείμενο, στοὺς στίχους 360-374 τῆς ραψωδίας «ι»:

«Ἐγὼ τοῦ’ φερα οἶνο σπινθηροβόλο. Τρεῖς φορὲς του’δωκα καὶ τρεῖς ὁ ἄφρονας τὸ ἤπιε. Κι ὅταν ὁ οἶνος ἔφθασε στοῦ Κύκλωπα τὶς φρένες, τότε τοῦ μίλησα ἐγὼ κι εἶπα λόγια μειλίχια: ‘Κύκλωπα, τὸ εξακουστὸ μοῦ ὄνομα σὺ ρωττᾶς; Θὰ σοῦ τὸ εἰπῶ, μὰ δῶσε μοῦ τὸ δῶρο ποῦ ὑποσχέθηκες. Το ὄνομὰ μου εἶναι Κανείς. Κανένα μὲ φωνάζουν ἡ μάνα κι ὁ πατέρας μου κι οἱ σύντροφοὶ μοῦ ὅλοι’. 

Ἔτσι εἶπα, καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ ἄσπλαχνη καρδιὰ:‘Απ’ τοὺς συντρόφους τελευταῖο ἐγὼ θὰ φάγω τὸν Κανένα, τοὺς ἄλλους θὰ τοὺς φάγω πρίν, κι αὐτὸ εἶναι τὸ δῶρο σου’.

Εἶπε, κι ἔπεσε ὕπτιος γέρνοντας καὶ κατόπιν ἔγειρε τὸν παχὺ αὐχένα τοῦ στὰ πλάγια, καὶ ὕπνος τὸν πῆρε καὶ τὸν δάμασε. Κι ἀπὸ τὸν φάρυγγα ἔβγαινε οἶνος καὶ κρέας ἀνθρώπινο. Κι οινοβαρὺς ρευόταν».

Στην δικὴ μας, πικρὴ ἱστορία, οἱ ρόλοι ἀλλαγμένοι ἀλλὰ τὰ ὑλικὰ τοῦ μύθου ἴδια. Κύκλωπας Πολύφημος εἴμαστε ἐμεῖς, τὸ κοινωνικὸ σῶμα μὲ τὸ περιορισμένο ὀπτικὸ πεδίο. Παιδιὰ Θεοῦ μὲν ἀλλὰ ἀποκομμένα, ἀποξενωμένα ἀπὸ Ἐκεῖνον. Βρισκόμαστε κλεισμένοι καὶ απανθρωπισμένοι στὸ...

Η μόνη σοβαρή απάντηση στην παρωδία της Οδύσσειας

Σύμφωνα με φημολογία, που δεν έχει διαψευσθεί από την παραγωγή, η Λουπίτα Νιόνγκο θα υποδυθεί την… ωραία Ελένη σε χολιγουντιανή εκδοχή της Οδύσσειας. 

«Αντί να καταριέσαι το σκοτάδι άναψε ένα κερί». 

Ρητό αγνώστου «πατρός».

Πολλά τα διδάγματα από την ειδησεογραφία ότι πιθανότατα η ωραία Ελένη θα ενσαρκωθεί σε μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή από αφροαμερικανίδα ηθοποιό (όχι ιδιαίτερου κάλλους). Ένα απ’ αυτά είναι ότι οι σύγχρονοι εκπρόσωποι της «ελίτ» μεταχειρίζονται τα ελληνικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, αναπλαισιώνοντάς τα σύμφωνα με το δικό τους νοσηρό ορθοπολιτικό «λεξιλόγιο». Ο Όμηρος μπορεί να έγραφε τα δικά του αλλά οι εταιρείες παραγωγής και η ιδιοκτησία των κινηματογραφικών στούντιο έχουν τα σχέδιά τους. Η Ελένη ούτε όμορφη πρέπει να είναι ούτε ξανθιά ούτε καν λευκή. Η «Ιστορία» που μαθαίνουν, έστω και μέσω του κινηματογραφικού πανιού, οι υπνωτισμένοι δεσμώτες της σύγχρονης δυστοπίας, πρέπει να ταιριάζει με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων της νέας παγκόσμιας τάξης, ακόμα κι όταν τα γεγονότα, οι αφηγήσεις, οι πρωτογενείς πηγές και τα αρχαιολογικά τεκμήρια δεν συμφωνούν μαζί της. 

Η ελληνική μυθολογία, όμως, είναι πυλώνας πάνω στον οποίο στηρίζεται ο πολιτισμός, οι παραδόσεις, η ίδια η ψυχή μας. Συγκροτήθηκε ως οργανικό σώμα νοημάτων, στο οποίο η μορφή, το κάλλος, και η καταγωγή συνδέονται άρρηκτα. 

Η Ελένη φέρει μαζί της την ελληνική κοσμοαντίληψη για την ομορφιά, τον έρωτα, τον πόλεμο, τη θεία βούληση, την ανθρώπινη ευθύνη. Η Ελένη πρέπει να είναι όμορφη. Δεν επιτρέπεται να μην είναι. Το κάλλος της υπήρξε κίνητρο πολέμου, γενεσιουργός δύναμη συλλογικής πράξης, μέτρο ανθρώπινης...

Pink Floyd - High Hopes

Ο Θουκυδίδης δίνει προβάδισμα στην Κίνα

«Τὴν μὲν γὰρ ἀληθεστάτην πρόφασιν, ἀφανεστάτην δὲ λόγῳ, τοὺς Ἀθηναίους ἡγοῦμαι μεγάλους γιγνομένους καὶ φόβον παρέχοντας τοῖς Λακεδαιμονίοις ἀναγκάσαι ἐς τὸ πολεμεῖν».

Θουκυδίδου «Ἱστορίαι» (1.23.6)

Ο ακαδημαϊκός, συγγραφέας, διπλωμάτης και πολιτικός Άγγελος Βλάχος (1915 − 2003), που έχει μεταφέρει με υποδειγματικό τρόπο το κείμενο του Θουκυδίδη στη νέα ελληνική, αποδίδει* το εναρκτήριο απόσπασμα ως εξής: «Η πραγματική, βέβαια, αλλά ανομολόγητη αιτία ήταν, καθώς νομίζω, το ότι η μεγάλη ανάπτυξη της Αθήνας φόβισε τους Λακεδαιμόνιους και τους ανάγκασε να πολεμήσουν».

Η ερμηνεία της βαθυτέρας και αφανούς αιτίας του ξεσπάσματος του Πελοποννησιακού πολέμου από τον Θουκυδίδη, έχει, κατά κάποιον παράδοξο τρόπο, «στοιχειώσει» τα συστήματα σκέψης μικρών και μεγάλων δυνάμεων, συμμαχιών και συνασπισμών χωρών εδώ και αιώνες – αν όχι χιλιετίες. Όσοι διαχειρίζονται πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτισμικούς και κυρίως στρατιωτικούς πόρους, βασιζόμενοι στην θουκυδίδεια ερμηνεία της -μοιραίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο- σύρραξης Αθηναίων και Σπαρτιατών, έχουν μία προτεραιότητα: να υπολογίσουν ποιοι εκ των ανταγωνιστικών προς αυτούς δυνάμεων πλησιάζουν να ξεπεράσουν το σημείο ισχύος, πέρα από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή και δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή πέραν της υποταγής ή μιας ατελέσφορης σύγκρουσης. 

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Θουκυδίδης -και ειδικά η αντίληψη που διέπει το συγκεκριμένο χωρίο από το έργο του- είναι ο βασικός… σύμβουλος στρατηγικής στα περισσότερα στρατιωτικά επιτελεία του κόσμου. Ουδείς επιθυμεί ο εχθρός του να καταστεί μη αντιμετωπίσιμος. Γι’ αυτό αισθάνεται την ιστορική υποχρέωση ν’ ανοίξει πρώτος τον...

Τι αφήνουμε πίσω μας

Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος.

Πριν από λίγες ημέρες προκλήθηκε μια από τις πολλές μικρές αναταραχές στην σκοτεινή και σταθερά ρυπαρή επιφάνεια του ημεδαπού μιντιακού έλους. Κυκλοφόρησε γαρ η είδηση ότι πωλούνται στο διαδίκτυο κάποια από τα βραβεία που είχε λάβει κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο εξαιρετικός ηθοποιός Γιάννης Βόγλης. Εκείνος που τα πωλεί τα είχε βρει στα σκουπίδια, δίπλα σ’ έναν κάδο ανακύκλωσης, τα μάζεψε και σκέφτηκε να τους δώσει «ξανά ζωή», όπως δήλωσε. 

Πολλοί, που μάλλον δεν έχουν να κάνουν και πολλά σημαντικά πράγματα στη ζωή τους και ασχολούνται με αλλότριες υποθέσεις, άρχισαν να πετροβολούν την οικογένεια ότι «πέταξε την πατρική κληρονομιά στα σκουπίδια», «αδιαφορεί για τα επιτεύγματα του μεγάλου ηθοποιού» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Δεν είναι πρωτότυπη αυτή η αντίδραση. Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος. Τα ψυχικά, συναισθηματικά και δημιουργικά ίχνη μένουν για κάποιον καιρό. Οι αναμνήσεις. Τα αντικείμενα μπορούν να λειτουργήσουν σαν σημεία εκκίνησης της διαδικασίας της ανάμνησης αλλά δεν είναι το παν. Γενικά, δεν χρειάζονται. Όλα τα υλικά ίχνη μας θα χαθούν κάποτε διότι θα πεθάνουμε. Όλοι. Αναπόφευκτα, οι τάφοι μας θα χορταριάσουν, θα ρημάξουν, οι φωτογραφίες, θα ξεθωριάσουν, τα...

Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;

Είναι τραγικά ειρωνικό να εορτάζεται η αλλαγή του χρόνου. Η θριαμβική ιαχή «πάει ο παλιός ο χρόνος» αποτελεί παράδοξο, έμμεσο αυτοσαρκασμό. Ειρωνευόμαστε τον ηττημένο ενιαυτό παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο χαμένος ήτο ελεήμων. Δεν μάς θέρισε σαν στάχυα. Μας επέτρεψε να δούμε τον θριαμβευτή νεοεισερχόμενο, που κι αυτός θα ηττηθεί σε 365 ή 366 (όποτε το έτος είναι δίσεκτο) εικοσιτετράωρα. Επιλέγουμε να λησμονούμε ότι κάθε παλιός χρόνος φέρει στους ώμους του και σεβαστό ποσοστό των… παλιών ανθρώπων, που αφανίζονται σε κάποιο από τα επόμενα νέα έτη, που θα έρθουν έχοντας ως αποστολή να μας διαγράψουν από τους καταλόγους των ζώντων. Η διαγραφή μας από τους ζώντες θα μηδενίσει, ευτυχώς, τις υποχρεώσεις μας στον μοχθηρό, μισάνθρωπο δαίμονα, που αποκαλούμε κράτος. Δυστυχώς θα μηδενίσει και τις...

Γιὰ μία ψυχικὴ ἐπανεκκίνηση

 

Καθὼς τὸ ἡμερολόγιο γυρίζει τὴ σελίδα στὸ 2026, ἡ Ἑλλάδα στέκει μπροστὰ σὲ μία καμπὴ χρονικὴ καὶ ὀντολογική. Εἶναι ἡ στιγμὴ ὅπου τὸ ἔθνος, βυθισμένο σὲ μία μακρὰ νύχτα αὐτοαμφισβήτησης, ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης καὶ ἐξωτερικῶν ἐπιρροῶν καὶ ἐπιβουλῶν, μπορεῖ νὰ ξαναβρεῖ τὸν πυρῆνα τῆς ὕπαρξης του. Ἄν θέλουμε νὰ ζήσουμε πρέπει νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας. Νὰ γίνει ὁ βίος μᾶς πράξη βαθιᾶς αυτοσυνειδησίας, ὅπου ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ θὰ καταστεῖ κινητήριος δύναμὴ μας.

Αὐτὴ ἡ χρονιὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἐφικτὴ τὴν ἐπανασύνδεση μὲ μία πορεία ποὺ ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ χιλιετίες, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαίας πνευματικότητὰς μας μέχρι τὶς κορυφὲς τῆς βυζαντινῆς ἰσχύος καθὼς καὶ τὴ νεώτερη Ἑλλάδα. Νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι. Νὰ γίνουμε συνδημιουργοὶ τοῦ μέλλοντὸς μας (καὶ θὰ τὸ κατορθώσουμε αὐτό, ἂν εὐθυγραμμίσουμε τὶς πράξεις μας μὲ τὴ θεία βούληση). Νὰ διεκδικήσουμε ἦθος καὶ ἀξιοπρέπεια σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συχνὰ τὰ ὑπονομεύει.

Ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ ἔθνους ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ. Ἕνας λαὸς ποὺ ἔχει μάθει νὰ σκύβει τὸ κεφάλι μπροστὰ σὲ πολιτικὲς δυναστεῖες, ἐκεῖνες τὶς σκιὲς ποὺ κληρονόμησαν τὴν ἐξουσία σὰν νὰ ἦταν οἰκογενειακὸ φέουδο, καταστρέφοντας τὸν τόπο μὲ τὴν ἀπληστία τους. Αὐτὲς οἱ δυναστεῖες, ριζωμένες σὲ ἕναν νεποτισμὸ ποὺ μολύνει τὰ πάντα σὰν σηπτικὸ φαινόμενο, μᾶς ὁδήγησαν σὲ οἰκονομικὲς καταρρεύσεις, κοινωνικὲς διαβρώσεις καί, τὸ χειρότερο, σὲ πνευματικὴ ἐξάντληση. Δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε πιὰ σ’ αὐτὰ τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Μᾶς σκοτώνει.

Τὸ 2026 καλεῖ σὲ μία ἐξέγερση τῆς συνείδησης, ὅπου...