Μεγάλη μάστιγα ἡ ἀναξιοπρέπεια

 

Ὑπάρχει ἕνα βαθιὰ ριζωμένο κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ φαινόμενο, μία σοβαρὴ νόσος, ποὺ ὑπονομεύει τὴν πρόοδο τῆς χώρας. Αὐτὸ ἐκδηλώνεται ὡς ραγιαδισμός, δουλοπρέπεια, κουλτούρα ὑποταγῆς στοὺς ἰσχυρούς. Καὶ ὡς ἰσχυροὶ νοοῦνται οἱ πολυεκατομμυριοῦχοι ἐπιχειρηματίες, οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, οἱ ξένες διασημότητες καὶ ἄλλοι ποὺ βρίσκουν τὸν δρόμο τοὺς μέχρι τὰ ἡμεδαπὰ ΜΜΕ. Αὐτὸ τὸ πρόβλημα δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἀτομικὲς συμπεριφορές, ἀλλὰ ἐκδηλώνεται καὶ ὡς συλλογικὴ παθογένεια, ὅπου ἡ ἀξιοπρέπεια θυσιάζεται στὸ βωμὸ τῆς ἐξουσίας ἤ τοῦ οἰκονομικοῦ ὀφέλους.

Θλιβερὸ παράδειγμα τῶν ἀνωτέρω ἡ πρόσφατη ὑπόθεση τῆς ἔκρηξης στὴ βιομηχανία Βιολάντα στὰ Τρίκαλα. Ὁ ἰδιοκτήτης τῆς βιομηχανίας, ἀντιμετωπίζοντας σοβαρότατες κατηγορίες γιὰ τὸν θάνατο πέντε γυναικῶν ἐργατριῶν λόγω σοβαρῶν ἐλλείψεων ἀσφαλείας (ὅπως διαβρωμένοι ἀγωγοὶ προπανίου καὶ ἀγνοημένες προειδοποιήσεις γιὰ ὀσμὴ ἀερίου) μπαινόβγαινε στὸν ἀνακριτὴ καταχειροκροτούμενος ἀπὸ πολῖτες, ἐκ τῶν ὁποίων ὁρισμένοι ἦταν ἐργαζόμενοι στὴ βιομηχανία του: «Εἴμαστε μαζὶ σου!» τοῦ φώναζαν ἄνθρωποι, ποὺ πιθανῶς παρευρέθηκαν στὶς κηδεῖες τῶν...

θυμάτων. Ἐπέλεξαν νὰ ὑμνήσουν τὸν ὑπεύθυνο γιὰ τὴν τραγωδία, ἐπιδεικνύοντας μία συμπεριφορὰ ποὺ προβληματίζει, οργίζει, ἀποκαρδιώνει τὶς οἰκογένειες τῶν θυμάτων. Ἐδῶ τίθεται κι ἕνα θέμα ἀμιγῶς πολιτικό. Πὼς μπορεῖ μία κοινωνία νὰ προχωρήσει ὅταν οἱ πολῖτες της ἀντὶ νὰ ἀπαιτοῦν λογοδοσία χειροκροτοῦν ἐκείνους ποὺ θέτουν σὲ κίνδυνο ζωές;

Παρόμοια σκηνικά, ποὺ θυμίζουν ἐποχὲς δεκαετίας τοῦ '60, ὅπως στὴν ταινία «Καλῶς Ἦλθε τὸ Δολάριο», βλέπουμε στὴν Ὕδρα. Το νησὶ μετατράπηκε σὲ κινηματογραφικὸ στούντιο γιὰ τὰ γυρίσματα ταινίας ποὺ θὰ συμμετέχει ὁ Μπρὰντ Πίτ. Τὰ ΜΜΕ συμπεριφέρονται λὲς καὶ ἐπισκέφθηκε τὸ νησὶ ὁ Κολοκοτρώνης καὶ ὁ δήμαρχος τῆς νήσου δήλωσε ἐνθουσιασμένος, βλέποντας ὅτι ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Χολιγουντιανοὺ ἠθοποιοῦ προσθέτει «ἀξία» στὴν Ύδρα καὶ τὴν Ἑλλάδα! Το νησὶ γίνεται χῶρος ἐξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων καὶ ἡ καθημερινότητα τῶν κατοίκων μπαίνει σὲ δεύτερη μοῖρα γιὰ λίγη λάμψη ἀπὸ Χόλιγουντ. Εἶναι ἡ ἴδια νοοτροπία ποὺ μετατρέπει τὴν Ἑλλάδα σὲ «ἐξωτικὸ σκηνικὸ» γιὰ πλούσιους, ἐνισχύοντας ἀνισότητες καὶ ὑπονομεύοντας τὴν ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια. Λὲς καὶ εἴμαστε τριτοκοσμικὴ ἀποικία καὶ ὀργανώνουμε μεγαλειώδεις ὑποδοχὲς γιὰ τοὺς ὑπάτους ἁρμοστές. 

Στὸν πολιτικὸ χῶρο, ἡ ἀναξιοπρέπεια ἐκδηλώνεται μὲ τὰ γλοιώδη χειροφιλήματα κομματόσκυλων σὲ ἀρχηγοὺς κομμάτων. Σε προεκλογικὲς συγκεντρώσεις, βλέπουμε πολῖτες νὰ σκύβουν τὸ κεφάλι καὶ νὰ φιλοῦν χέρια πολιτικῶν, σὰν νὰ είναι… ἀρχιεπίσκοποι. Αὐτὴ ἡ πρακτική, κληρονομιὰ ὀθωμανικοῦ ραγιαδισμοῦ, ἐνισχύει τὴν πελατειακὴ σχέση. Ὁ πολίτης γίνεται δοῦλος τοῦ ἡγέτη, ἀνταλλάσσοντας τὴν ἀξιοπρέπειὰ του γιὰ ἕνα ρουσφετάκι. Ἔτσι δημιουργοῦνται καὶ συντηροῦνται τὰ διεφθαρμένα συστήματα, ποὺ δολοφονοῦν τὸ ἔθνος. 

Ἡ Ἑλλάδα θὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν φαῦλο κύκλο τῆς παρακμῆς καὶ τῆς ὑστέρησης σὲ πολλοὺς τομεῖς ἂν στὴν κοινωνία ἡ ἀξιοπρέπεια καταλήξει νὰ θεωρεῖται ὁ κανόνας, ὄχι ἡ ἐξαίρεση.

Ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα δημοκρατία