Ο αντιγραφέας Κυριάκος Μητσοτάκης

Το λες και κατάντια ο Έλλην πρωθυπουργός να κοπιάρει παλιά (του 2008) και αποτυχημένη καμπάνια της Χίλαρυ Κλίντον.

Είπε ο Μητσοτάκης στην ομιλία του την πρώτη ημέρα του συνεδρίου της ΝΔ: «Αν έπρεπε, λοιπόν, να το πω με μια εικόνα, γιατί κάποιος να μας ξαναψηφίσει, ας σκεφτεί μόνο ότι αν το τριψήφιο τηλέφωνο χτυπήσει στις 03:00 το πρωί, ποιος θα το σηκώσει και τι θα πει σε έναν κόσμο αστάθειας και αβεβαιότητας;».

Τάλε κουάλε όσα είπε, ακόμα και η επιλογή της ώρας, 3 τα ξημερώματα, με όσα ντελάλιζε το επιτελείο της Χίλαρυ το 2008! Διαβάζουμε σε δημοσίευμα (βλ. εικόνα) της 29ης Φεβρουαρίου 2008, στην ιστοσελίδα* του αμερικανικού ειδησεογραφικού δικτύου CBS News: 

«Η προεκλογική εκστρατεία της Κλίντον κυκλοφορεί μια νέα διαφήμιση στο Τέξας που δίνει έμφαση στην εθνική ασφάλεια. ‘Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή στα κρεβάτια τους. Όμως, υπάρχει ένα τηλέφωνο στον Λευκό Οίκο, και χτυπάει. Κάτι συμβαίνει στον κόσμο. Η ψήφος σας θα κρίνει ποιος θα απαντήσει σε εκείνο το τηλεφώνημα. Αν θα είναι κάποιος που ήδη γνωρίζει τους ηγέτες του κόσμου, που γνωρίζει τον στρατό, κάποιος δοκιμασμένος και έτοιμος να ηγηθεί σ’ έναν επικίνδυνο κόσμο. Είναι 3 τα ξημερώματα και τα παιδιά σας κοιμούνται ασφαλή. Ποιον θέλετε να απαντήσει στο τηλέφωνο;’».

Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι η διαφήμιση «3 a.m. (3 τα ξημερώματα)» αποτέλεσε μία...

Για να σταματήσει η κατηφόρα

Τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον μετὰ μὲν πλείονα τίκτει, σφετέραι δ’ εἰκότα γένναι.

Τα έργα της ασέβειας γεννούν πολλά παιδιά όμοια με τη γεννήτρα τους.

Αισχύλου «Αγαμέμνων», στ. 758-760.

 

Η τραγωδία «Αγαμέμνων», με την οποία ξεκινά η μόνη σωζόμενη τριλογία αρχαίας τραγωδίας, που αποκαλείται Ορέστεια (και απαρτίζεται από τα Αγαμέμνων , Χοηφόροι, Ευμενίδες) είναι ένα από τα κλειδιά της κατανόησης των σχέσεων των ανθρώπων μεταξύ τους, με τον Θεό και την εξουσία. Η εναρκτήρια φράση περιγράφει μια φυσική νομοτέλεια, που επεκτείνεται στο πεδίο του συλλογικού ήθους και αποκαλύπτει μια οντολογική συνθήκη της ιστορίας: το κακό δεν παραμένει μεμονωμένο γεγονός, αλλά γεννά, πολλαπλασιάζει και αναπαράγει ομοειδείς εκτροπές. Στην περίπτωση του νεοελληνικού βίου, το «δυσσεβές ἔργον» είναι ένα σφάλμα που εξαλλάχθηκε σε παγιωμένη στάση ύπαρξης, σε αλλοτρίωση που έχει διεισδύσει στον πυρήνα της συλλογικής αυτοσυνειδησίας.

Το ελληνικό πρόβλημα είναι κάτι περισσότερο από απλό πολιτικό ή οικονομικό. Στην ουσία πρόκειται για έλλειμμα νοήματος. Η αναξιοκρατία και ο νεποτισμός, τα οποία επιβλήθηκαν από τα κοτσαμπάσικα και παρακμιακά σόγια είναι πληγές οι οποίες στην επιφάνεια δείχνουν σαν στρεβλώσεις της διοίκησης. Ωστόσο, στο βάθος τους συνιστούν άρνηση της ίδιας της πολιτικής ως κοινής μέριμνας για το αγαθό. Η εξουσία αποκτάται σαν οικογενειακό… κληροδότημα. Γι’ αυτό η πόλις ξεπέφτει σε άθροισμα ιδιωτικών συμφερόντων. Η διαφθορά από παρέκκλιση καθίσταται αναμενόμενη, καθημερινή συνθήκη μιας κοινωνίας που έχει απωλέσει το κριτήριο της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

Μαζί με την αναξιοκρατία και το νεποτισμό η ξενοκρατία, που έχει καλλιεργήσει στις μάζες μια εσωτερική ετοιμότητα για υποταγή. Μια κοινωνία που δεν συγκροτείται

Η αυτοδικία και ο φόβος Θεού

Οι Ερινύες καταδιώκουν τον Ορέστη. Έργο του Γάλλου ζωγράφου και ακαδημαϊκού Ουιλιάμ-Αντόλφ Μπουγκερώ (1825-1905)

Πρέπει να κατανοήσουμε τα κίνητρα όσων καταλήγουν να διεκδικήσουν το δίκιο με τα χέρια τους, βαστώντας ένα όπλο, και γιατί πληθαίνουν όσοι φτάνουν στο σημείο να τους χειροκροτήσουν. Αν δεν καταλάβουμε τον μηχανισμό που το προκαλεί αυτό τότε η νόσος της αυτοδικίας θα συνεχιστεί, θα κλιμακωθεί, θα φτάσει και στο έσχατο σημείο της επικράτειας και θα μας καταστρέψει ολοκληρωτικά. Γι’ αυτό οφείλουμε, πρώτα απ’ όλα να κατανοήσουμε την  εποχή μας.

Οι καιροί μας υπό μίαν έννοια, μας παρέχουν ένα σπάνιο προνόμιο. Να εξετάσουμε και βιωματικά αλλά και με ποικίλα ενημερωτικά μέσα, ψηφιακά και αναλογικά, πως βιώνεται μια συλλογική ελεύθερη πτώση στο κενό. Το σαράκι του μηδενισμού, που βασιλεύει ακόμα και μέσα στην καρδιά της θρησκευτικής ιεραρχίας, που ρυθμίζει τα του λατρευτικού βίου, έχει καταφάει τα θεμέλια των θεσμών, οι οποίοι συνέχουν την κοινωνία.

Μόλις ο πολίτης ακούσει για τις ανεξάρτητες και διακριτές εξουσίες, για το νομοθετικό σώμα δηλαδή, για την εκτελεστική και δικαστική εξουσία, πιθανότατα θα χαμογελάσει πικρά. Στα βουλευτικά έδρανα, στους υπουργικούς θώκους, στο Μέγαρο Μαξίμου και στα δικαστήρια δεν βλέπει πρόσωπα αλλά εργαλεία ενός ανθρωποφάγου συστήματος, το οποίο έχει ρυθμιστεί πάνω στον άξονα της υλικής ισχύος. Η διαφθορά και η παρακμή αναφέρονται μεν στην ύλη αλλά ξεκινούν από το πνεύμα. Διαλύουν ηθικά τον άνθρωπο κι έπειτα επεκτείνονται και στο υλικό αποτύπωμά του. Κι αφού την περάσαμε τούτη την επώδυνη, πολυετή δοκιμασία της αποδόμησης, φτάσαμε εδώ, στο σημείο όπου θα εκδηλωθούν, με όλη την ισχύ τους, οι συνέπειες.

Το να πάρει κάποιος το νόμο στα χέρια του σημαίνει ότι δεν έχει ίχνος εμπιστοσύνης και σεβασμού στο κρατικό δικαιικό σύστημα. Επίσης, τούτη η πράξη φανερώνει δύο τινά για τη σχέση του αυτουργού με το θείο: είτε εκδικείται επειδή θεωρεί ότι ο γδικιωμός του είναι εναρμονισμένος με τον θείο νόμο είτε δεν πιστεύει στον Θεό και συνεπώς δεν έχει εμπιστοσύνη σε έννοιες όπως θεία τιμωρία και ανταπόδοση.

Επειδή, σε κάθε βήμα που κάνουμε πρέπει να έχουμε κατά νου από πού περάσαμε για να φτάσουμε στο σημείο όπου βρισκόμαστε τώρα, καλό είναι να ανατρέξουμε στην αρχαία παράδοσή μας. Εκεί, υπάρχουν πολλές ιστορίες με ανθρώπους που «πήραν το αίμα τους πίσω» και δικάστηκαν γι’ αυτή τους την πράξη. Σε μία απ’ αυτές τις δίκες ένας θεός, ο Απόλλων, κατέθεσε ως βασικός μάρτυρας υπεράσπισης ενός

Γιατί εγκαταλείπουμε τους γονείς μας

«Με άφησαν μόνο να πεθάνω. Τώρα που γέρασα το μόνο που θέλουν από μένα είναι η κληρονομιά».

Τούτη η φράση, που άλλοτε γίνεται βουβή σκέψη, στοιχειώνει τους ψυχρούς θαλάμους γηροκομείων και άλλων ιδρυμάτων, που «παρκάρονται» οι ηλικιωμένοι μέχρι την τελευτή τους. Παρόμοιες σκέψεις «σημαδεύουν» και τα διαμερίσματα, όπου έχουν εγκαταλειφθεί μητέρες, πατέρες, γιαγιάδες και παππούδες, με μοναδική τους συντροφιά την τηλεόραση και -συχνά- μια δεσποτική κυρία, που πληρώνεται για να «βοηθά» τον ηλικιωμένο πρόγονο. Επαναλαμβάνεται ακατάπαυστα τούτη η φράση. Με το στόμα και με τα μάτια. Με το νου και τη καρδιά. Αρκεί να βρεθεί άνθρωπος με ευαισθησία να την ακούσει και να νιώσει τον καημό μιας οντότητας σε σωματική αποδρομή και πνευματική αγωνία.

Η σύγχρονη κοινωνία χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ρωγμή στην αλυσίδα των γενεών. Οι γέροντες, οι φορείς της μνήμης, της εμπειρίας και του μόχθου που ύφαναν το νήμα της ζωής μας στα πρώτα βήματά μας, αφήνονται να αργοσβήνουν βυθισμένοι στο έλος της μοναξιάς. Από σεβαστές μορφές υποβιβάζονται σε ενοχλητικά υπολείμματα ενός μακρινού, «άχρηστου» παρελθόντος.

Αυτή η γενιά που γιορτάζει με επισημότητα τα γενέθλια των… σκύλων της, που μαζεύει με θρησκευτική ευλάβεια τα περιττώματά τους από τον δρόμο φορώντας γάντια, δείχνει μια πρωτοφανή αδυναμία να ασχοληθεί με εκείνους που την...

Χριστὸς Ἀνέστη!

 

Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ‘21

Η Εθνεγερσία του 1821 ήταν το θαύμα των θαυμάτων της πολυχιλιετούς Ιστορίας του τρισένδοξου έθνους μας. Άνοιξε δρόμο να ακολουθήσουμε. 

Έχετε ποτέ φανταστεί πως έζησε ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στις 29 Μαΐου 1453 στην Κωνσταντινούπολη και κόντρα σε όλες τις αντιξοότητες της μοίρας και την σκληρότητα των καιρών κατόρθωσε να παραμείνει σ’ ολόκληρο το βίο του Έλληνας συνειδητός και πιστός χριστιανός; Αυτή η βαριόμοιρη ζωή δεν ήταν του ενός αλλά εκατομμυρίων. Μυριάδες τα εκατομμύρια των συνειδητών Ελλήνων και πιστών χριστιανών που γεννήθηκαν και πέθαναν σε συνθήκες σκλαβιάς στον τρισβάρβαρο Τούρκο δυνάστη. Πολλές οι γενιές των υπόδουλων κι αναρίθμητα τα θύματα του αιμοσταγούς κατακτητή. Και σημειώθηκαν δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, εξεγέρσεις, στάσεις κινήματα και επαναστάσεις των Ελλήνων, που επιδίωξαν να βοηθήσουν το έθνος μας να αποδράσει από τον οθωμανικό τάφο. Μόνο αν αναλογιστεί κάποιος τη σωρευμένη πίκρα, αγωνία, καταπίεση, απόγνωση και μαζί ελπίδα, αγωνιστικότητα και πίστη στον Χριστό και στο έθνος μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει 1821. Αν υποχρεώσει το νου του να ταξιδέψει στον χρόνο και στον τόπο και να προσπαθήσει να νιώσει τους Έλληνες των προηγουμένων αιώνων θα αποκτήσει τη δυνατότητα να

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ: ENA ΜΑΥΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

 

Κάντε μία χάρη στὸν ἑαυτὸ σας γιὰ τὴν 25η Μαρτίου. Διαβάστε ΟΛΟΚΛΗΡΟ τὸν Ὕμνον Εἰς τὴν Ἐλευθερίαν. Ἡ θεόπνευστη ποιητικὴ χεὶρ ζωγράφισε τὶς ψυχὲς μας. Κι ἔβαλε χρῶμα πολύ, καὶ δὲν τσιγκουνεύτηκε τὶς μελανὲς ἀποχρώσεις. Ἀπὸ τὴν στροφὴ 33 μέχρι καὶ τὴν 138 εἶναι ἕνα μαῦρο ἀριστούργημα. Μία μεγαλειώδης ἔκρηξη μίσους καὶ ἱμέρου ἐκδικήσεως γιὰ τὸν ἐχθρό, μία ἀρὰ ὁλοκληρωτικοῦ ὀλέθρου γιὰ ὅ,τι μᾶς εἶχε εγκιβωτισμένους στὸν ὀθωμανικὸ τάφο. Ὁ Σολωμὸς στοὺς στίχους του ἐγκλώβισε τὶς φλόγες ποὺ κατάπιαν τοὺς Τούρκους στὴν Τριπολιτσὰ καὶ ἄνοιξε τὶς πύλες τοῦ Ἄδη γιὰ νὰ ρίξει μέσα τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Γένους. Διαβάστε τον μὲ πάθος καὶ συγκίνηση, ὅπως ἀξίζει στοὺς βαριόμοιρους προγόνους μας ποὺ ἔζησαν ἀχάριστες ζωὲς καὶ βασανίστηκαν ἀπὸ τὸ λίκνο μέχρι τὸν τύμβο γιὰ νὰ μᾶς χαρίσουν τὴν Ἐλευθερία ποὺ σήμερα αποκαμβάνουμε.

Μπορεῖτε νὰ τὸν ἀναγνώσετε ἐδῶ: https://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=10&text_id=3384

Freude

Μεγάλη μάστιγα ἡ ἀναξιοπρέπεια

 

Ὑπάρχει ἕνα βαθιὰ ριζωμένο κοινωνικὸ καὶ πολιτικὸ φαινόμενο, μία σοβαρὴ νόσος, ποὺ ὑπονομεύει τὴν πρόοδο τῆς χώρας. Αὐτὸ ἐκδηλώνεται ὡς ραγιαδισμός, δουλοπρέπεια, κουλτούρα ὑποταγῆς στοὺς ἰσχυρούς. Καὶ ὡς ἰσχυροὶ νοοῦνται οἱ πολυεκατομμυριοῦχοι ἐπιχειρηματίες, οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες, οἱ ξένες διασημότητες καὶ ἄλλοι ποὺ βρίσκουν τὸν δρόμο τοὺς μέχρι τὰ ἡμεδαπὰ ΜΜΕ. Αὐτὸ τὸ πρόβλημα δὲν περιορίζεται μόνο σὲ ἀτομικὲς συμπεριφορές, ἀλλὰ ἐκδηλώνεται καὶ ὡς συλλογικὴ παθογένεια, ὅπου ἡ ἀξιοπρέπεια θυσιάζεται στὸ βωμὸ τῆς ἐξουσίας ἤ τοῦ οἰκονομικοῦ ὀφέλους.

Θλιβερὸ παράδειγμα τῶν ἀνωτέρω ἡ πρόσφατη ὑπόθεση τῆς ἔκρηξης στὴ βιομηχανία Βιολάντα στὰ Τρίκαλα. Ὁ ἰδιοκτήτης τῆς βιομηχανίας, ἀντιμετωπίζοντας σοβαρότατες κατηγορίες γιὰ τὸν θάνατο πέντε γυναικῶν ἐργατριῶν λόγω σοβαρῶν ἐλλείψεων ἀσφαλείας (ὅπως διαβρωμένοι ἀγωγοὶ προπανίου καὶ ἀγνοημένες προειδοποιήσεις γιὰ ὀσμὴ ἀερίου) μπαινόβγαινε στὸν ἀνακριτὴ καταχειροκροτούμενος ἀπὸ πολῖτες, ἐκ τῶν ὁποίων ὁρισμένοι ἦταν ἐργαζόμενοι στὴ βιομηχανία του: «Εἴμαστε μαζὶ σου!» τοῦ φώναζαν ἄνθρωποι, ποὺ πιθανῶς παρευρέθηκαν στὶς κηδεῖες τῶν...

Ἡ ὑπναγωγὸς σαγήνη τοῦ γελοίου

«Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον, ἐπεὶ φάγες ἀνδρόμεα κρέα, ὄφρ᾽ ἰδῇς, οἷόν τι ποτὸν τόδε νηῦς ἐκεκεύθει ἡμετέρη».

«Οἶνο πιὲς, Κύκλωπα ἀφοῦ ἀνθρώπου κρέας ἔφαγες, νὰ μάθης τὶ καλὸ ποτὸ στὴ νήα φυλαγόταν».

*Ὀμήρου Ὀδύσσεια, Ι, 347-348

Ἀρλεκῖνοι ντυμένοι μὲ πούπουλα, ἀξιοθρήνητες ὑπάρξεις, ποὺ σιούνται καὶ λυγιοῦνται σὰν μαοῦνες σὲ φουρτουνιασμένο λιμάνι, παρουσιάζονται σὰν τὴν τελευταία λέξη τῆς προόδου, τῆς Τέχνης, τῆς λογικῆς, τῆς κοινωνικῆς ἅμα τε καὶ πολιτικῆς παρέμβασης. Ἀπὸ κάτω οἱ μᾶζες ἀλαλάζουν ἐνθουσιασμένες γιὰ τὴν κατάντια τους. Διαταραγμένοι ντελάληδες τῆς ἠθικῆς πανώλης, ἀφιονισμένοι ἀπὸ τὸν «θρίαμβὸ» τους, μὲ βλέμμα γυάλινο κι ἐκστατικό, ρητορεύουν γιὰ τὸ δέον, τὸ πρέπον, τὸ σωστό. Κι ἡ φωνὴ τούς, ἀφόρητα στριγκή. Ὁ ἦχος της σὰν ἀπὸ ξεκούρδιστο βιολὶ στὰ χέρια ἄμουσου μεθυσμένου. Ἀπατεῶνες ἐπικαλοῦνται τὸ δίκαιο. Προδότες μιλοῦν γιὰ τὴν πατρίδα. Οἱ ὀκνηροὶ ἀναλύουν τὰ περὶ ἐργατικότητας κι οἱ δαιμονολάτρες τὰ περὶ εὐσέβειας, ἐγκράτειας κι ἁγιότητας.   

Παραζαλισμένη κοινωνία. Σὰν νὰ ἔχει ξεμείνει ἀπὸ καύσιμα καταμεσῆς τοῦ ὠκεανοῦ κι ἡ πυξίδα «τρελάθηκε». Μαγνητίστηκε ἀπὸ κάτι ἀπροσδιόριστο καὶ κινεῖται γρήγορα, ἄτακτα, ἄσκοπα. Μία Ὀδύσσεια χωρὶς προορισμὸ καὶ χωρὶς Ὅμηρο.

Ἴσως νὰ βοηθοῦσε τὸν ἀγῶνα τοῦ ἐντοπισμοῦ τοῦ στίγματὸς μας στὸν χάρτη τῆς πραγματικότητας ἡ συνειδητοποίηση ὅτι ζοῦμε σ’ ἕνα κατοπτρικὸ εἴδωλο τοῦ ὁμηρικοῦ κόσμου. Ἡ ἀντιστροφὴ τῶν ἀξιῶν καὶ ἡ ἀλλαγὴ τῶν προσήμων στὴν ἐξίσωση τοῦ βίου μας, συνθέτουν ἕνα ἄδοξο ἔπος, στὸ ὁποῖο πρωταγωνιστοῦμε. Ἡ ὑπόδειξη, ἀπὸ τὴν ἐμφανῆ καὶ ἀφανῆ ἐξουσία, τῶν ἀρεστῶν σὲ ἐκείνη «προτύπων», τὰ ὁποία ὀφείλουν νὰ καταναλώσουν καὶ νὰ μεταβολίσουν οἱ μᾶζες παραπέμπουν σὲ μία βλάσφημη παραλλαγὴ τῆς ἱστορίας μὲ τὸν Κύκλωπα Πολύφημο καὶ τὸν Ὀδυσσέα.

Ὁ Κύκλωπας Πολύφημος, γιὸς τοῦ Ποσειδῶνα καὶ τῆς νύμφης Θόωσας, ἀντιμετωπίζει τὸν Ὀδυσσέα καὶ τοὺς συντρόφους του σὰν γεῦμα. Τοὺς ἔτρωγε ἕναν-ἕναν. Ὁ Ὀδυσσεὺς σχεδίασε νὰ τὸν ἀποκοιμίσει, κερνώντας τὸν οἶνο γλυκόπιοτο. Ύστερα νὰ τὸν τυφλώσει καρφώνοντὰς του στὸ μάτι ἕνα πυρωμένο παλούκι. Κι ἔτσι ἔγινε. Διαβάζουμε στὸ ὁμηρικὸ κείμενο, στοὺς στίχους 360-374 τῆς ραψωδίας «ι»:

«Ἐγὼ τοῦ’ φερα οἶνο σπινθηροβόλο. Τρεῖς φορὲς του’δωκα καὶ τρεῖς ὁ ἄφρονας τὸ ἤπιε. Κι ὅταν ὁ οἶνος ἔφθασε στοῦ Κύκλωπα τὶς φρένες, τότε τοῦ μίλησα ἐγὼ κι εἶπα λόγια μειλίχια: ‘Κύκλωπα, τὸ εξακουστὸ μοῦ ὄνομα σὺ ρωττᾶς; Θὰ σοῦ τὸ εἰπῶ, μὰ δῶσε μοῦ τὸ δῶρο ποῦ ὑποσχέθηκες. Το ὄνομὰ μου εἶναι Κανείς. Κανένα μὲ φωνάζουν ἡ μάνα κι ὁ πατέρας μου κι οἱ σύντροφοὶ μοῦ ὅλοι’. 

Ἔτσι εἶπα, καὶ μοῦ ἀπάντησε μὲ ἄσπλαχνη καρδιὰ:‘Απ’ τοὺς συντρόφους τελευταῖο ἐγὼ θὰ φάγω τὸν Κανένα, τοὺς ἄλλους θὰ τοὺς φάγω πρίν, κι αὐτὸ εἶναι τὸ δῶρο σου’.

Εἶπε, κι ἔπεσε ὕπτιος γέρνοντας καὶ κατόπιν ἔγειρε τὸν παχὺ αὐχένα τοῦ στὰ πλάγια, καὶ ὕπνος τὸν πῆρε καὶ τὸν δάμασε. Κι ἀπὸ τὸν φάρυγγα ἔβγαινε οἶνος καὶ κρέας ἀνθρώπινο. Κι οινοβαρὺς ρευόταν».

Στην δικὴ μας, πικρὴ ἱστορία, οἱ ρόλοι ἀλλαγμένοι ἀλλὰ τὰ ὑλικὰ τοῦ μύθου ἴδια. Κύκλωπας Πολύφημος εἴμαστε ἐμεῖς, τὸ κοινωνικὸ σῶμα μὲ τὸ περιορισμένο ὀπτικὸ πεδίο. Παιδιὰ Θεοῦ μὲν ἀλλὰ ἀποκομμένα, ἀποξενωμένα ἀπὸ Ἐκεῖνον. Βρισκόμαστε κλεισμένοι καὶ απανθρωπισμένοι στὸ...

Η μόνη σοβαρή απάντηση στην παρωδία της Οδύσσειας

Σύμφωνα με φημολογία, που δεν έχει διαψευσθεί από την παραγωγή, η Λουπίτα Νιόνγκο θα υποδυθεί την… ωραία Ελένη σε χολιγουντιανή εκδοχή της Οδύσσειας. 

«Αντί να καταριέσαι το σκοτάδι άναψε ένα κερί». 

Ρητό αγνώστου «πατρός».

Πολλά τα διδάγματα από την ειδησεογραφία ότι πιθανότατα η ωραία Ελένη θα ενσαρκωθεί σε μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή από αφροαμερικανίδα ηθοποιό (όχι ιδιαίτερου κάλλους). Ένα απ’ αυτά είναι ότι οι σύγχρονοι εκπρόσωποι της «ελίτ» μεταχειρίζονται τα ελληνικά θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, αναπλαισιώνοντάς τα σύμφωνα με το δικό τους νοσηρό ορθοπολιτικό «λεξιλόγιο». Ο Όμηρος μπορεί να έγραφε τα δικά του αλλά οι εταιρείες παραγωγής και η ιδιοκτησία των κινηματογραφικών στούντιο έχουν τα σχέδιά τους. Η Ελένη ούτε όμορφη πρέπει να είναι ούτε ξανθιά ούτε καν λευκή. Η «Ιστορία» που μαθαίνουν, έστω και μέσω του κινηματογραφικού πανιού, οι υπνωτισμένοι δεσμώτες της σύγχρονης δυστοπίας, πρέπει να ταιριάζει με τα σχέδια των αρχιτεκτόνων της νέας παγκόσμιας τάξης, ακόμα κι όταν τα γεγονότα, οι αφηγήσεις, οι πρωτογενείς πηγές και τα αρχαιολογικά τεκμήρια δεν συμφωνούν μαζί της. 

Η ελληνική μυθολογία, όμως, είναι πυλώνας πάνω στον οποίο στηρίζεται ο πολιτισμός, οι παραδόσεις, η ίδια η ψυχή μας. Συγκροτήθηκε ως οργανικό σώμα νοημάτων, στο οποίο η μορφή, το κάλλος, και η καταγωγή συνδέονται άρρηκτα. 

Η Ελένη φέρει μαζί της την ελληνική κοσμοαντίληψη για την ομορφιά, τον έρωτα, τον πόλεμο, τη θεία βούληση, την ανθρώπινη ευθύνη. Η Ελένη πρέπει να είναι όμορφη. Δεν επιτρέπεται να μην είναι. Το κάλλος της υπήρξε κίνητρο πολέμου, γενεσιουργός δύναμη συλλογικής πράξης, μέτρο ανθρώπινης...

Pink Floyd - High Hopes

Ο Θουκυδίδης δίνει προβάδισμα στην Κίνα

«Τὴν μὲν γὰρ ἀληθεστάτην πρόφασιν, ἀφανεστάτην δὲ λόγῳ, τοὺς Ἀθηναίους ἡγοῦμαι μεγάλους γιγνομένους καὶ φόβον παρέχοντας τοῖς Λακεδαιμονίοις ἀναγκάσαι ἐς τὸ πολεμεῖν».

Θουκυδίδου «Ἱστορίαι» (1.23.6)

Ο ακαδημαϊκός, συγγραφέας, διπλωμάτης και πολιτικός Άγγελος Βλάχος (1915 − 2003), που έχει μεταφέρει με υποδειγματικό τρόπο το κείμενο του Θουκυδίδη στη νέα ελληνική, αποδίδει* το εναρκτήριο απόσπασμα ως εξής: «Η πραγματική, βέβαια, αλλά ανομολόγητη αιτία ήταν, καθώς νομίζω, το ότι η μεγάλη ανάπτυξη της Αθήνας φόβισε τους Λακεδαιμόνιους και τους ανάγκασε να πολεμήσουν».

Η ερμηνεία της βαθυτέρας και αφανούς αιτίας του ξεσπάσματος του Πελοποννησιακού πολέμου από τον Θουκυδίδη, έχει, κατά κάποιον παράδοξο τρόπο, «στοιχειώσει» τα συστήματα σκέψης μικρών και μεγάλων δυνάμεων, συμμαχιών και συνασπισμών χωρών εδώ και αιώνες – αν όχι χιλιετίες. Όσοι διαχειρίζονται πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτισμικούς και κυρίως στρατιωτικούς πόρους, βασιζόμενοι στην θουκυδίδεια ερμηνεία της -μοιραίας για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο- σύρραξης Αθηναίων και Σπαρτιατών, έχουν μία προτεραιότητα: να υπολογίσουν ποιοι εκ των ανταγωνιστικών προς αυτούς δυνάμεων πλησιάζουν να ξεπεράσουν το σημείο ισχύος, πέρα από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή και δεν μπορεί να υπάρξει επιλογή πέραν της υποταγής ή μιας ατελέσφορης σύγκρουσης. 

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος, ότι ο Θουκυδίδης -και ειδικά η αντίληψη που διέπει το συγκεκριμένο χωρίο από το έργο του- είναι ο βασικός… σύμβουλος στρατηγικής στα περισσότερα στρατιωτικά επιτελεία του κόσμου. Ουδείς επιθυμεί ο εχθρός του να καταστεί μη αντιμετωπίσιμος. Γι’ αυτό αισθάνεται την ιστορική υποχρέωση ν’ ανοίξει πρώτος τον...

Τι αφήνουμε πίσω μας

Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος.

Πριν από λίγες ημέρες προκλήθηκε μια από τις πολλές μικρές αναταραχές στην σκοτεινή και σταθερά ρυπαρή επιφάνεια του ημεδαπού μιντιακού έλους. Κυκλοφόρησε γαρ η είδηση ότι πωλούνται στο διαδίκτυο κάποια από τα βραβεία που είχε λάβει κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του ο εξαιρετικός ηθοποιός Γιάννης Βόγλης. Εκείνος που τα πωλεί τα είχε βρει στα σκουπίδια, δίπλα σ’ έναν κάδο ανακύκλωσης, τα μάζεψε και σκέφτηκε να τους δώσει «ξανά ζωή», όπως δήλωσε. 

Πολλοί, που μάλλον δεν έχουν να κάνουν και πολλά σημαντικά πράγματα στη ζωή τους και ασχολούνται με αλλότριες υποθέσεις, άρχισαν να πετροβολούν την οικογένεια ότι «πέταξε την πατρική κληρονομιά στα σκουπίδια», «αδιαφορεί για τα επιτεύγματα του μεγάλου ηθοποιού» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Δεν είναι πρωτότυπη αυτή η αντίδραση. Από την αυγή του πολιτισμού μας κυριαρχεί η ιδέα ότι τα ανθρώπινα ίχνη που αντέχουν στον χρόνο είναι αντικείμενα. Μέγα λάθος. Τα ψυχικά, συναισθηματικά και δημιουργικά ίχνη μένουν για κάποιον καιρό. Οι αναμνήσεις. Τα αντικείμενα μπορούν να λειτουργήσουν σαν σημεία εκκίνησης της διαδικασίας της ανάμνησης αλλά δεν είναι το παν. Γενικά, δεν χρειάζονται. Όλα τα υλικά ίχνη μας θα χαθούν κάποτε διότι θα πεθάνουμε. Όλοι. Αναπόφευκτα, οι τάφοι μας θα χορταριάσουν, θα ρημάξουν, οι φωτογραφίες, θα ξεθωριάσουν, τα...

Υπάρχει ζωή πριν τον θάνατο;

Είναι τραγικά ειρωνικό να εορτάζεται η αλλαγή του χρόνου. Η θριαμβική ιαχή «πάει ο παλιός ο χρόνος» αποτελεί παράδοξο, έμμεσο αυτοσαρκασμό. Ειρωνευόμαστε τον ηττημένο ενιαυτό παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι ο χαμένος ήτο ελεήμων. Δεν μάς θέρισε σαν στάχυα. Μας επέτρεψε να δούμε τον θριαμβευτή νεοεισερχόμενο, που κι αυτός θα ηττηθεί σε 365 ή 366 (όποτε το έτος είναι δίσεκτο) εικοσιτετράωρα. Επιλέγουμε να λησμονούμε ότι κάθε παλιός χρόνος φέρει στους ώμους του και σεβαστό ποσοστό των… παλιών ανθρώπων, που αφανίζονται σε κάποιο από τα επόμενα νέα έτη, που θα έρθουν έχοντας ως αποστολή να μας διαγράψουν από τους καταλόγους των ζώντων. Η διαγραφή μας από τους ζώντες θα μηδενίσει, ευτυχώς, τις υποχρεώσεις μας στον μοχθηρό, μισάνθρωπο δαίμονα, που αποκαλούμε κράτος. Δυστυχώς θα μηδενίσει και τις...

Γιὰ μία ψυχικὴ ἐπανεκκίνηση

 

Καθὼς τὸ ἡμερολόγιο γυρίζει τὴ σελίδα στὸ 2026, ἡ Ἑλλάδα στέκει μπροστὰ σὲ μία καμπὴ χρονικὴ καὶ ὀντολογική. Εἶναι ἡ στιγμὴ ὅπου τὸ ἔθνος, βυθισμένο σὲ μία μακρὰ νύχτα αὐτοαμφισβήτησης, ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης καὶ ἐξωτερικῶν ἐπιρροῶν καὶ ἐπιβουλῶν, μπορεῖ νὰ ξαναβρεῖ τὸν πυρῆνα τῆς ὕπαρξης του. Ἄν θέλουμε νὰ ζήσουμε πρέπει νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας. Νὰ γίνει ὁ βίος μᾶς πράξη βαθιᾶς αυτοσυνειδησίας, ὅπου ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ θὰ καταστεῖ κινητήριος δύναμὴ μας.

Αὐτὴ ἡ χρονιὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἐφικτὴ τὴν ἐπανασύνδεση μὲ μία πορεία ποὺ ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ χιλιετίες, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαίας πνευματικότητὰς μας μέχρι τὶς κορυφὲς τῆς βυζαντινῆς ἰσχύος καθὼς καὶ τὴ νεώτερη Ἑλλάδα. Νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι. Νὰ γίνουμε συνδημιουργοὶ τοῦ μέλλοντὸς μας (καὶ θὰ τὸ κατορθώσουμε αὐτό, ἂν εὐθυγραμμίσουμε τὶς πράξεις μας μὲ τὴ θεία βούληση). Νὰ διεκδικήσουμε ἦθος καὶ ἀξιοπρέπεια σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συχνὰ τὰ ὑπονομεύει.

Ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ ἔθνους ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ. Ἕνας λαὸς ποὺ ἔχει μάθει νὰ σκύβει τὸ κεφάλι μπροστὰ σὲ πολιτικὲς δυναστεῖες, ἐκεῖνες τὶς σκιὲς ποὺ κληρονόμησαν τὴν ἐξουσία σὰν νὰ ἦταν οἰκογενειακὸ φέουδο, καταστρέφοντας τὸν τόπο μὲ τὴν ἀπληστία τους. Αὐτὲς οἱ δυναστεῖες, ριζωμένες σὲ ἕναν νεποτισμὸ ποὺ μολύνει τὰ πάντα σὰν σηπτικὸ φαινόμενο, μᾶς ὁδήγησαν σὲ οἰκονομικὲς καταρρεύσεις, κοινωνικὲς διαβρώσεις καί, τὸ χειρότερο, σὲ πνευματικὴ ἐξάντληση. Δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε πιὰ σ’ αὐτὰ τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Μᾶς σκοτώνει.

Τὸ 2026 καλεῖ σὲ μία ἐξέγερση τῆς συνείδησης, ὅπου...