Σαμανική κυβέρνηση κβαντικού Κούλεως

Ο Γιώργος Μαζωνάκης εμπιστεύτηκε λάθος ανθρώπους και πέθανε. Το ίδιο θα πάθει και το έθνος μας με τους πολιτικούς που το… σώζουν.

 

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη άγγιξε πολύ κόσμο. Πολλούς περισσότερους απ’ όσους θα περίμενε κάποιος, που δεν έχει και τόση στενή επαφή με την ζώσα πραγματικότητα της κοινωνίας. Αιφνιδίασε και μερικούς του συναφιού του, που ίσως και να στεναχωρήθηκαν λόγω βλακωδέστατου και εγωιστικότατου σκεπτικού (η βλακεία κι ο εγωισμός είναι πρωτοξάδελφα): «άραγε, στην κηδεία την δική μου θα έρθει κάνας οπαδός, κάνας θαμώνας των κέντρων ή των μπουάτ που εμφανιζόμουνα ή θα είναι μόνο στενοί συγγενείς, ο παππάς, ο τελετάρχης και οι μεταφορείς που θα με σηκώσουν επ’ ώμου;» Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα την δώσει η ιστορία, αλλά καλό είναι να καταγραφεί και το φαινόμενο του φθόνου ακόμα και σε περιπτώσεις ζώντων εναντίον νεκρών(!!!) ώστε να καταλάβουμε την ποιότητα τμήματος της ανθρωπότητας και να μελαγχολήσουμε…

Ωστόσο, σημαντική παράμετρος της επικαιρότητας είναι αυτός ο θάνατος, που έφερε στην επιφάνεια και το μέγα ζήτημα των τσαρλατάνων και των φιδεμπόρων. Τούτοι οι επιτήδειοι γητεύουν με τις παπάντζες τους φτωχούς και πλουσίους, σπουδαγμένους και αναλφάβητους, αφελείς και γάτουλες (σε όλα τα ζητήματα πλην εκείνων στα οποία είναι ευάλωτοι). Είδαμε όλοι πόσο επικίνδυνο είναι  να εμπιστεύεσαι οτιδήποτε σε κάποιον παπατζή. Μπορεί να σου κοστίσει ακόμα και τη ζωή σου.

Πάμε τώρα από το ειδικό στο  γενικό. Είναι τυχαίο ότι πεθαίνουμε ως έθνος; Είναι τυχαίο ότι καταγράφονται περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις, ότι κλείνουν σχολεία επειδή ξεμένουν από μαθητές; Είναι τυχαίο ότι έχει υποθηκευτεί η Ελλάδα ολόκληρη για 99 χρόνια (μας χάρισαν κι ένα μην νιώθουμε ότι είναι αιώνας κι αποκαρδιωνόμαστε); Είναι τυχαίο ότι μετά το μνημόνιο...

Η λύση για τους σκύλους στα μπαλκόνια

Η Τεχνητή Νοημοσύνη προτείνει δέσμη μέτρων για να σταματήσει η ηχορύπανση από τα αδιάκοπα γαβγίσματα.

 

Τα άρθρα για την κτηνολατρεία και την παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών από ανεύθυνους δεσπότες σκύλων έχουν τεράστια απήχηση. Με αφορμή το δημοσίευμα στην «κυριακάτικη δημοκρατία» (φύλλο 30ής Αυγούστου 2026) που τιτλοφορείτο «Πως μας αρρωσταίνει το γάβγισμα», φίλος αναγνώστης, που υποφέρει από το αδιάκοπο γάβγισμα σκύλων της γειτονιάς του, που έχουν… παρκαριστεί σε μπαλκόνια, ζήτησε να προτείνουμε λύσεις για το πρόβλημα. Είναι παράδοξο να ζητά κάποιος προτάσεις από δημοσιογράφο για τη λύση προβλήματος, που είναι κυρίως κοινωνικό και γι’ αυτό τον λόγο πολιτικό. Δεν νομοθετούμε ούτε τάζουμε «φάρμακα» διά πάσαν νόσον. Επισημαίνουμε τα προβλήματα και -όποτε χρειάζεται- επικαλούμεθα την κοινή λογική. Όμως, ο φίλος μας δήλωσε ότι δεν έχει και πολλή εμπιστοσύνη στα αντανακλαστικά των πολιτικών, κυρίως για ζητήματα που δεν αφορούν την τσέπη τους. Γι’ αυτό απευθύνθηκε εις ημάς.

Λοιπόν, για να ικανοποιήσουμε και αυτό το αίτημα ακολουθήσαμε τη μόδα της εποχής: Ρωτήσαμε την τεχνητή νοημοσύνη και συγκεκριμένα το ChatGPT: 

«Πώς θα μπορούσε η κρατική νομοθεσία ή οι δήμοι να αποτρέψουν ανεύθυνους δεσπότες ζώων να τα έχουν "παρακαρισμένα" στα μπαλκόνια τους; Πώς θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της όχλησης που προκαλούν με τα αδιάκοπα γαβγίσματα; Τι θα πρότεινες;»

 

Η απάντησή του ήταν λογική αλλά και εφαρμόσιμη. Ιδού τι πρότεινε το ChatGPT:

 

«Το ενδιαφέρον είναι ότι η ελληνική νομοθεσία ήδη απαγορεύει σε σημαντικό βαθμό αυτό που περιγράφεις, αλλά το πρόβλημα είναι κυρίως η ασάφεια ορισμένων όρων και η ανεπαρκής εφαρμογή.

Ο ν. 4830/2021 ορίζει ρητά ότι, σε πολυκατοικία, τα ζώα ‘δεν παραμένουν μόνιμα στις βεράντες ή στους ανοιχτούς χώρους του διαμερίσματος’. Παράλληλα, ακόμη και όταν βρίσκονται μέσα στο διαμέρισμα, πρέπει να τηρούνται οι κανόνες ευζωίας και οι αστυνομικές διατάξεις περί κοινής ησυχίας. Η παράβαση των σχετικών υποχρεώσεων του άρθρου 15 προβλέπει διοικητικό πρόστιμο 500 € ανά ζώο, ενώ ξεχωριστή παράβαση των βασικών κανόνων ευζωίας μπορεί να επιφέρει πρόστιμο 1.000 €.

Επιπλέον, δεν είναι μόνο η ΕΛ.ΑΣ. αρμόδια. Ο νόμος αναφέρει μεταξύ των οργάνων ελέγχου την Ελληνική Αστυνομία, τη Δημοτική Αστυνομία και τις αρμόδιες υπηρεσίες των δήμων. Σε περίπτωση επανάληψης της ίδιας παράβασης, τα διοικητικά πρόστιμα διπλασιάζονται. Μάλιστα, το 2026 η ΕΛ.ΑΣ. έχει δημοσιεύσει πραγματικές περιπτώσεις όπου επιβλήθηκε πρόστιμο 500 € για μη τήρηση των διατάξεων περί κοινής ησυχίας σχετικά με δεσποζόμενα ζώα.

Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα;

Στη λέξη ‘μόνιμα’. Αν ένας άνθρωπος αφήνει τον σκύλο του στο μπαλκόνι έξι ή οκτώ ώρες κάθε μέρα και τον βάζει μέσα για λίγο, μπορεί να αρχίσει η συζήτηση για το αν αυτό θεωρείται ‘μόνιμη’ παραμονή. Κατά τη γνώμη μου, ο νόμος θα ήταν πολύ αποτελεσματικότερος αν δεν επικεντρωνόταν στο αν το ζώο είναι μόνιμα στο μπαλκόνι, αλλά στο αν το μπαλκόνι χρησιμοποιείται ως κανονικός χώρος φύλαξης του ζώου.

Θα πρότεινα ένα σύστημα περίπου ως εξής:

Ρητή απαγόρευση συστηματικής φύλαξης σκύλου σε μπαλκόνι ή ταράτσα, ιδιαίτερα χωρίς την παρουσία του κηδεμόνα. Το μπαλκόνι να επιτρέπεται ως χώρος όπου βγαίνει προσωρινά το ζώο, όχι ως ‘δωμάτιό’ του.

Υποχρέωση κάλυψης βασικών αναγκών του σκύλου: καθημερινή άσκηση εκτός κατοικίας ανάλογη με ηλικία, υγεία και φυλή, ανθρώπινη επαφή, δυνατότητα εξερεύνησης και νοητικής απασχόλησης. Ο ίδιος ο ελληνικός νόμος συνδέει την ευζωία με τη δυνατότητα του ζώου να εκφράζει φυσιολογική συμπεριφορά και να κοινωνικοποιείται.

Για επαναλαμβανόμενο ή πολύωρο γάβγισμα, μετά από επαληθευμένες καταγγελίες, ο δήμος να μην περιορίζεται σε ένα πρόστιμο. Να επιβάλλει στον ιδιοκτήτη...

Η χαοτική ελληνικότητα του Μαζωνάκη

Ίσως και να φαντάζει παράδοξο το ομόψυχο πένθος για την εκδημία του Γιώργου Μαζωνάκη. Σπάει την παράδοση του λαού μας να διχάζεται για ψύλλου πήδημα. Ενώ αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της ράτσας μας να διαφωνούμε (και ενίοτε να καταντάμε να στρέφουμε όπλα ο εις εναντίον του άλλου) για το παραμικρό, στον θάνατο αυτού του τραγουδιστή ήταν πάνδημη η εκδήλωση της θλίψης. Δεν υπήρξαν αξιοσημείωτες αντιρρήσεις και… αντιστίξεις στην έκφραση των συναισθημάτων που γέννησε το άγγελμα της θανής του Γιώργου Μαζωνάκη. Μα πώς είναι δυνατόν να στεναχωριούνται το ίδιο οι απολιτίκ χαβαλέδες μπουζουκομανείς με τους μαρξίζοντες αμφισβητίες και τους λατρευτές της ύλης και της κομμουνιστικής «απελευθέρωσης» καθώς και με τους εθνικίζοντες συντηρητικοδεξιούς; Μα είναι δυνατόν να παραγνωρίζουν οι ηθικολογούντες (δεξιάς τε και αριστεράς) τις παρεκκλίσεις του καλλιτέχνη; Αντέχουν να λησμονούν τους εθισμούς του και τις επιλογές του, αίτινες άπτονται του σκληρού πυρήνα της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου; 

Αυτοί που είναι σαν τους τάφους (όπως λέγει και ο Χριστός στο Κατά Ματθαίον κεφ 23, στ. 27-28)* εύκολα θα καταδίκαζαν τον «λε Μαζώ» σε αιώνια παραμονή στην γέεννα του πυρός για συμπεριφορές που θα μπορούσαν να έχουν και οι ίδιοι (αρκετοί έχουν). Όλοι οι υπόλοιποι (και είναι, ευτυχώς, συντριπτικά περισσότεροι) τον μακαρίζουν γιατί ήταν ένας εκπρόσωπος των τεραστίων αντιφάσεών μας και του ασυλλήπτου ύψους που μπορεί να προσεγγίσει ο Έλληνας, αν απελευθερωθεί από τα «αν» τα «γιατί» και τα «διότι» και πράξει κατά πως ορίζει ο αληθής εαυτός του, η φύση του. 

Ο Γιώργος Μαζωνάκης εξέφραζε με χειρουργική ερμηνευτική ακρίβεια τις αντιφάσεις μας. Με ταλέντο δυσεύρετο απαθανάτιζε σε νότες τα ύψη και τα βάθη μας, τα συν και τα πλην μας, τις διέσεις και τις υφέσεις μας. Όποιος τον άκουγε σε παρέα ξεχνούσε τις αντιθέσεις του με τους άλλους. Ενωνόταν σε μια κατάσταση σπάνια, σε μια συνθήκη σχεδόν ανέφικτη. Ο τραγουδιστής αυτός εξέφραζε, άγνωστο πως, το χάος από το οποίο προήλθαμε και στο οποίο θα...

Τὸ φαινόμενο τοῦ Ἑωσφόρου στὴν Ἑλλάδα

Δολοφονημένες γυναῖκες μέσα σὲ βαλίτσες. Μακελεμένα βρέφη σὲ καταψύξεις. Βιασμοὶ ἀνηλίκων. Γονεῖς παραδίδουν τὰ μωρά τους σὲ κατακάθια γιὰ νὰ ἐκτονώσουν τὴν ἀνωμαλία τους πάνω τους. Αἱμομιξία. Παιδεραστεία. Ξεκαθαρίσματα λογαριασμῶν μαφιόζων. Κολλητοὶ ὑπουργῶν καὶ πρωθυπουργῶν πρωταγωνιστὲς στὸ ἔγκλημα. Ἀνώτατοι δικαστικοὶ σπρώχνουν κοκαΐνη σὲ ἀνηλίκους μὲ ἀντάλλαγμα σέξ. Σὲ κάθε γωνιὰ τῆς ἐξουσίας γλοιώδη πρόσωπα. Καὶ μόνο ἡ ὄψη τους προδίδει τὰ ψυχικὰ βδελύγματα, που κρύβονται κάτω ἀπὸ τὸ «ἐνάρετο» προσωπείο. Κι ὅπως εἶναι πάνω, ἔτσι καὶ κάτω. Ἡ «κορυφὴ» τῆς κοινωνίας καὶ ἡ βάση της ἔχουν ἐξισωθεῖ ὡς πρὸς τὶς παρακμιακὲς ἕξεις καὶ συμπεριφορές. Σὲ λίγο καιρὸ θὰ διαφέρουν μόνο ὡς πρὸς τὴν ἔκταση τῶν συνεπειῶν τῶν πράξεών τους. Ποσοτικὴ ἡ διαφορὰ τοῦ κακοῦ, ὄχι ποιοτική.

Τὰ σώματα τῶν νέων στιγματισμένα ἀπὸ μυριάδες τατουὰζ που κάνουν τὴν ἐπιδερμίδα νὰ φαντάζει σὰν ξεφτισμένη κουρελού. Στοὺς ἐφηβικοὺς καὶ νεανικοὺς νόες βουίζουν μονότονοι ἦχοι καὶ στίχοι που ἐγκωμιάζουν τὸ ἔγκλημα. Ἡ παραβατικότητα παρουσιάζεται σὰν τὸ ἀπόλυτο ἰδανικό. Στόχος ζωῆς ἡ ἐξομοίωση μὲ συμμορίτη τῶν ΗΠΑ που ζεῖ σὲ γειτονιὲς – χωματερὲς ἀγοράζει καὶ πουλᾶ λευκὴ σάρκα καὶ ναρκωτικά, ἐκβιάζει καὶ σκοτώνει γιὰ ψύλλου πήδημα. Κάθε ἐλεύθερη ἐπιφάνεια τῆς πόλης γεμάτη ἀπὸ τὴ λέπρα τοῦ γκράφιτυ. Στὸ κέντρο τῆς πρωτεύουσας βασιλεύει ἡ μπόχα ἀπὸ οὖρα καὶ κόπρανα. Ἁπλωμένες στρωματσάδες ἀστέγων. Τοξικομανεῖς κάνουν τὴ δόση τους σὲ κοινὴ θέα. Δίπλα τους περνοῦν μυριάδες ἀπρόσκλητοι ἐπισκέπτες, τῶν ὁποίων ἡ καρτ βιζίτ εἶναι οἱ μπούρκες καὶ τὰ φέσια τους. Καὶ τὸ σούρουπο, μαζὶ μὲ τὸ σκοτάδι που ἁπλώνεται στὴν πόλη, ἡ ὁποία κάποτε μοίραζε τὸ φῶς της στὴν ἀνθρωπότητα, ἔρχεται κι ὁ φόβος. Εἶναι δοκιμασία καὶ ρίσκο συνάμα μιὰ νυχτερινὴ βόλτα στὴν Ἀθήνα. Κι οἱ Ἕλληνες μειώνονται. 

Φεύγουν στὸ ἐξωτερικὸ ὅσοι μποροῦν νὰ ἀποδράσουν. Οἱ παραμένοντες γερνοῦν καὶ ἀποκάμουν. Οἱ ἐπήλυδες αὐξάνονται καὶ πληθύνονται. Ἡ ἀντικατάσταση τοῦ πληθυσμοῦ φέρνει καὶ ἀντικατάσταση ἀξιῶν. Ἂν ἀντικρίσει κάποιος τὸ ντεκόρ μέσα στὸ ὁποῖο ἐπιβιώνουμε θὰ συνειδητοποιήσει ὅτι εἶναι σχεδιασμένο ἔτσι ὥστε ἡ πορεία νὰ μὴν ἔχει ἄλλη κατεύθυνση παρὰ τὴν κατηφόρα. Ὅσα συμβαίνουν στὴν Ἀθήνα καὶ γενικότερα στὴν Ἑλλάδα παραπέμπουν στὸ «φαινόμενο τοῦ Ἑωσφόρου», τὸ πείραμα που...

Η μάχη του Πολυάραβου

 Στα τέλη Αυγούστου 1826, ο Ιμπραήμ σάρωνε την Πελοπόννησο. Τελευταία γραμμή άμυνας του Έθνους η αδούλωτη Μάνη, ο αγιασμένος τόπος όπου οι Έλληνες άρχισαν να κάνουν πράξη το όνειρο της κατεδάφισης της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η Εθνεγερσία, από τη Μάνη ξεκίνησε. Στις 17 Μαρτίου 1821. Εκεί έμελλε να σωθεί: στην τριήμερη μάχη του Πολυάραβου, όπου οι ευφυείς, ανιδιοτελείς κι ακάματοι Μανιάτες μαζί με τις θυελλώδεις Μανιάτισσες συνέτριψαν τους Τουρκοαιγυπτίους που αποπειράθηκαν να πατήσουν τον Πολυάραβο και να καταπνίξουν τον ξεσηκωμό του Γένους.

Τιμώντας τα 200χρονα από αυτή την επική μάχη, ο δημοσιογράφος της «δημοκρατίας» Παναγιώτης Λιάκος έφτασε στον δυσπρόσιτο τόπο της θυσίας και άκουσε τη λαογράφο, συγγραφέα και πρόεδρο του Πολιτιστικού Αναπτυξιακού Συλλόγου Μάνης «Ελαιοφόρος», να περιγράφει την ελληνική εποποιΐα. Η αφήγηση της κ. Τζικάκου γίνεται ακριβώς στα σημεία που διεξήχθη ο πολυαίμακτος ελληνικός αγών.

Η Ελένη Τζικάκου, που πρωτοστάτησε στις επετειακές εκδηλώσεις για τα 200χρονα της μάχης, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν υπό την αιγίδα του Δήμου Ανατολικής Μάνης, με τρόπο άμεσο, δωρικό και συνάμα εμπεριστατωμένο, ξεναγεί τον θεατή στις στιγμές που η μοίρα του έθνους βρέθηκε στην κόψη του ξυραφιού.

Μέρος 1ο: Η μάχη στο πέρασμα. Οι Τουρκοαιγύπτιοι παίρνουν μια πρώτη γεύση από τι τους περιμένει στον Πολυάραβο.

Μέρος 2ο: Το μακελειό στη «Λάκα Στεφανάκου». Ο εχθρός κατατροπώνεται. 1200 νεκροί από την πλευρά των Τουρκοαιγυπτίων. Μεταξύ τους 75 αξιωματικοί. 27 Έλληνες σκοτώθηκαν στη μάχη. 22 άνδρες και 5 γυναίκες. Ιδιαίτερη εντύπωση κάνουν οι αναφορές της Ελένης Τζικάκου στις Μανιάτισσες καπετάνισσες που είχαν υπό τις διαταγές τους παλικάρια και πολέμησαν σαν θηρία τους απεσταλμένους του Ιμπραήμ.

Μέρος 3ο: Βίντεο 3: Μάχη μέχρις εσχάτων μέσα στο χωριό. Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι Έλληνες καταφέρνουν το τελικό χτύπημα στους Τουρκοαιγυπτίους και σώζουν την Επανάσταση. Η Ελένη Τζικάκου αφηγείται ιστορίες μανάδων που υποχρέωσαν τους γιους τους να πολεμήσουν μέχρι να νικήσουν ή να σκοτωθούν.

Περιγράψτε τις δικές σας εμπειρίες!

Το θέμα με την ηχορύπανση του γαβγίσματος είχε πρωτοφανή απήχηση. Είναι πάμπολλα τα μηνύματα που ζητούν να συνεχίσει. Θα ήθελα, λοιπόν, από όλους εσάς, όσοι τουλάχιστον θέλετε να δημοσιοποιήσετε την περίπτωσή σας, να γράψετε τη δική σας εμπειρία από το θέμα. Είτε επωνύμως είτε ανωνύμως, με τα αρχικά σας. Παρακαλώ γράψτε στα σχόλια ή στείλτε με email ή με μήνυμα στο facebook όσα εσείς ζείτε στη γειτονιά σας εξαιτίας των ανευθύνων ιδιοκτητών σκύλων. Θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα δημοκρατία.