Η χαοτική ελληνικότητα του Μαζωνάκη

Ίσως και να φαντάζει παράδοξο το ομόψυχο πένθος για την εκδημία του Γιώργου Μαζωνάκη. Σπάει την παράδοση του λαού μας να διχάζεται για ψύλλου πήδημα. Ενώ αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της ράτσας μας να διαφωνούμε (και ενίοτε να καταντάμε να στρέφουμε όπλα ο εις εναντίον του άλλου) για το παραμικρό, στον θάνατο αυτού του τραγουδιστή ήταν πάνδημη η εκδήλωση της θλίψης. Δεν υπήρξαν αξιοσημείωτες αντιρρήσεις και… αντιστίξεις στην έκφραση των συναισθημάτων που γέννησε το άγγελμα της θανής του Γιώργου Μαζωνάκη. Μα πώς είναι δυνατόν να στεναχωριούνται το ίδιο οι απολιτίκ χαβαλέδες μπουζουκομανείς με τους μαρξίζοντες αμφισβητίες και τους λατρευτές της ύλης και της κομμουνιστικής «απελευθέρωσης» καθώς και με τους εθνικίζοντες συντηρητικοδεξιούς; Μα είναι δυνατόν να παραγνωρίζουν οι ηθικολογούντες (δεξιάς τε και αριστεράς) τις παρεκκλίσεις του καλλιτέχνη; Αντέχουν να λησμονούν τους εθισμούς του και τις επιλογές του, αίτινες άπτονται του σκληρού πυρήνα της προσωπικότητας κάθε ανθρώπου; 

Αυτοί που είναι σαν τους τάφους (όπως λέγει και ο Χριστός στο Κατά Ματθαίον κεφ 23, στ. 27-28)* εύκολα θα καταδίκαζαν τον «λε Μαζώ» σε αιώνια παραμονή στην γέεννα του πυρός για συμπεριφορές που θα μπορούσαν να έχουν και οι ίδιοι (αρκετοί έχουν). Όλοι οι υπόλοιποι (και είναι, ευτυχώς, συντριπτικά περισσότεροι) τον μακαρίζουν γιατί ήταν ένας εκπρόσωπος των τεραστίων αντιφάσεών μας και του ασυλλήπτου ύψους που μπορεί να προσεγγίσει ο Έλληνας, αν απελευθερωθεί από τα «αν» τα «γιατί» και τα «διότι» και πράξει κατά πως ορίζει ο αληθής εαυτός του, η φύση του. 

Ο Γιώργος Μαζωνάκης εξέφραζε με χειρουργική ερμηνευτική ακρίβεια τις αντιφάσεις μας. Με ταλέντο δυσεύρετο απαθανάτιζε σε νότες τα ύψη και τα βάθη μας, τα συν και τα πλην μας, τις διέσεις και τις υφέσεις μας. Όποιος τον άκουγε σε παρέα ξεχνούσε τις αντιθέσεις του με τους άλλους. Ενωνόταν σε μια κατάσταση σπάνια, σε μια συνθήκη σχεδόν ανέφικτη. Ο τραγουδιστής αυτός εξέφραζε, άγνωστο πως, το χάος από το οποίο προήλθαμε και στο οποίο θα...

...καταλήξουμε. Και οι Έλληνες είμαστε συγγενείς με το χάος. Είμαστε γεννήματά του και το προδώσαμε παράγοντας τάξη. Ταξινομήσαμε τις εμπειρίες μας και τα πορίσματα των παρατηρήσεών μας σε επιστήμη. Εφηύραμε τη δημοκρατία και την καταστήσαμε ενός ανδρός αρχή. Αντιφατικά όλα τούτα; Που να δείτε τη ζωή του λε Μαζώ.

Ο Μαζωνάκης, μέσα στο χάος του, παρήγαγε μουσική τάξη. Οι ερμηνείες του ήταν τόσο ακριβείς και συνάμα ανθρώπινες, βαθιές, απροσχημάτιστες, που δεν γινόταν να σε αφήσουν ασυγκίνητο. Κι από πέτρα να είχες πλαστεί θα ράγιζες ακούγοντας το «Παιδί της Νύχτας», «Θάλασσες», «Δύσκολα Φεγγάρια», «Λείπει Πάλι ο Θεός», «Η Καρδιά μου» (διασκευάρα πολλών Ρίχτερ), «Θέλω να Γυρίσω».

Αιωνία η μνήμη του. Θα μας λείψει.

 

*Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας. Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας.

Αλλοίμονό σας, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, διότι ομοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι εξωτερικώς μεν φαίνονται ωραίοι, ενώ από μέσα είναι γεμάτοι με κόκκαλα πεθαμένων και με κάθε ακαθαρσίαν.

Ετσι και σεις, εξωτερικώς μεν φαίνεσθε στους ανθρώπους δίκαιοι, ενώ από μέσα είσθε γεμάτοι από υποκρισίαν και κάθε παρανομίαν.