Γιῶργος Φλωρίδης ἐναντίον Χιρόο Ὀνόντα

Στοὺς σημιτοφύλακες φαντάζει ἀδιανόητο κάποιος νὰ μὴν παραδίδει τὰ ὅπλα, νὰ μὴν προσκυνᾷ τὸν ἐχθρό, νὰ μὴν ξευτιλίζεται, νὰ παραμένῃ ἀήττητος ἀκόμα κι ὅταν ἡττηθῇ ἡ πατρίδα του.

Εἶπε ὁ σημιτόφρων καὶ συνάμα κουλίστας ὑπουργὸς Δικαιοσύνης Γιῶργος Φλωρίδης (τὴν Δευτέρα 27 Ἰουλίου) στὴ Βουλὴ ἀπευθυνόμενος στὴ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου: «Θυμίζετε κάποιους στρατιῶτες Γιαπωνέζους, οἱ ὁποῖοι πολεμοῦσαν στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό. Ὁ πόλεμος εἶχε τελειώσει, ἀλλὰ αὐτοὶ πιστεύοντας ὅτι ὁ πόλεμος συνεχίζεται, παρέμειναν ἐκεῖ στὰ νησιά. Τοὺς βρῆκαν εἴκοσι χρόνια μετά».

Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἔγινε βουλευτὴς τὸ 1996, μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ ποὺ ἤδη εἶχε προλάβει νὰ διαπράξῃ τὸ ὄνειδος τῶν Ἱμίων, νόμιζε ὅτι μὲ αὐτὸ τὸν παραλληλισμὸ μὲ τοὺς… Γιαπωνέζους μείωνε τὴ Ζωὴ Κωνσταντοπούλου. Δὲν ἤξερε πόσο τιμητικὸ γιὰ ἐκείνην ἦταν τὸ σχόλιο. Τὴν τιμή, φυσικά, τὴν κατάλαβαν μόνο οἱ ἄνθρωποι ποὺ ντράπηκαν μὲ τὰ Ἴμια καὶ τὴν προδοσία τοῦ Ὀτσαλὰν καὶ ἀσφυκτιοῦσαν ἀπὸ τὴν ἀποφορὰ τοῦ σημιτικοῦ καθεστῶτος. Οἱ λοιποὶ σίγουρα νόμισαν ὅτι εἶναι μειωτικὸς ὁ παραλληλισμός.

Αὐτοί, λοιπόν, οἱ Ἰάπωνες στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικοὶ ποὺ παρέμειναν ἐπὶ χρόνια «σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό» καὶ ἀρνήθηκαν νὰ παραδοθοῦν, συνεχίζοντας νὰ τηροῦν καὶ νὰ τιμοῦν τὸν ὅρκο τους στὸν αὐτοκράτορα καὶ τὴν πατρίδα δὲν ἦταν πασοκτζῆδες. Δὲν εὐχαρίστησαν τοὺς Ἀμερικανοὺς γιὰ τὴν εὐκαιρία ποὺ τοὺς δόθηκε νὰ ὑποστείλουν τὴν σημαία τους ἀπὸ ἐθνικὸ ἔδαφος. Οἱ Ἰάπωνες ποὺ παρέμειναν ἐπὶ χρόνια «σὲ κάτι νησιὰ ἐκεῖ στὸν Εἰρηνικό» ἐπέλεξαν νὰ πολεμήσουν τὸν ἐχθρὸ χωρὶς καμία κάλυψη, χωρὶς ἐνισχύσεις, χωρὶς τροφὴ καὶ στέγη, κρυπτόμενοι στὴ ζούγκλα.

Κορυφαία περίπτωση τέτοιου πολεμιστῆ ὁ Χιρόο Ὀνόντα (1922 – 2014). Ἦταν ἀξιωματικὸς πληροφοριῶν τοῦ ἰαπωνικοῦ στρατοῦ, ὁ ὁποῖος στάλθηκε τὸ 1944 στὸ νησὶ Λουμπὰνγκ τῶν Φιλιππίνων. Πρὶν ἀποχωρήσῃ, ἔλαβε ἐντολὴ νὰ συνεχίσῃ τὴν ἀντίσταση καὶ νὰ μὴν παραδοθῇ ποτέ, ἐκτὸς ἂν λάμβανε διαταγὴ ἀπὸ ἀνώτερό του. Ὅταν ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ἔληξε τὸ 1945, οἱ Σύμμαχοι ἔριξαν φυλλάδια ποὺ ἀνακοίνωναν τὴν παράδοση τῆς Ἰαπωνίας. Ὁ Ὀνόντα πίστεψε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ προπαγάνδα καὶ συνέχισε νὰ ζῇ κρυμμένος στὴ ζούγκλα μαζὶ μὲ λίγους συντρόφους του. Γιὰ σχεδὸν τριάντα χρόνια ἐπιβίωνε κυνηγώντας, κλέβοντας τρόφιμα καὶ πραγματοποιώντας ἐπιθέσεις, θεωρώντας ὅτι ὁ πόλεμος συνεχιζόταν. Καὶ συνεχιζόταν, τουλάχιστον ὁ δικός του.

Μὲ τὸν καιρὸ οἱ σύντροφοί του σκοτώθηκαν ἢ παραδόθηκαν, ὅμως ἐκεῖνος παρέμεινε...

Γιὰ μιὰ ἑλληνικὴ ἀντεπίθεση

Τὸ «σύγχρονο» κρατικὸ μόρφωμα δὲν βιώνει ἁπλῶς μιὰ συγκυριακή, οἰκονομικὴ ἢ πολιτικὴ κρίση, ἀλλὰ τὴν τελικὴ φάση μιᾶς βαθιᾶς ὀντολογικῆς καὶ ἱστορικῆς ἀστοχίας. Εἶναι ἔκδηλα τὰ συμπτώματα μιᾶς καθολικῆς παρακμῆς, ἡ οποία ἔχει τὶς ρίζες της στὴ διαρκῆ, ἐθελούσια ὑποταγὴ τοῦ πλήθους σὲ μιὰ σήπουσα μειοψηφία ἀλλὰ καὶ στὴν ἰδέα ὅτι «δὲν ὑπάρχει ἐναλλακτική».

Ἡ ἀφετηρία τῆς τωρινῆς συλλογικῆς ἀφασίας, τὸ ἀγιάτρευτο τραῦμα που ἀκρωτηρίασε τὴν ἱστορική μας σάρκα, παραμένει ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τὸ 1922 πέρα ἀπὸ μιὰ μείζονα στρατιωτικὴ ἧττα σήμανε τὴν βίαιη ἀποκοπὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν οἰκουμενική του διάσταση, τὸν ἐγκλεισμό του στὸ στενό, εἰσαγόμενο κοστουμάκι ἑνὸς ἐπαρχιωτικοῦ κρατιδίου καὶ τὴν ὁριστικὴ ἐπικράτηση πολυδιάστατου συμπλέγματος κατωτερότητας ἔναντι τῆς Δύσης.

Αὐτὸ τὸ σύνδρομο κατωτερότητας ἐκδηλώνεται μ’ ἕναν τσιρκολάνικο μιμητισμό. Ὁ νεοέλληνας ξεραίνεται σὰν δέντρο ποὺ ξέμεινε ἀπὸ ρίζες. Ἀποκομμένος ἀπὸ τὸν ζωοποιὸ ὀμφάλιο λῶρο τῆς παράδοσής του, πασχίζει νὰ πιθηκίσει τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα τοῦ ἐκδυτικισμοῦ, καταναλώνοντας ἄκριτα τὰ ὑποπροϊόντα τῆς μετανεωτερικότητας.

Ἡ φενακισμένη ὀλιγαρχία

Στὴν κορυφὴ αὐτοῦ τοῦ παρακμιακοῦ οἰκοδομήματος στέκονται οἱ τραγικὰ ἀνάξιες τοῦ Γένους ἡγεσίες. Πρόκειται γιὰ μιὰ κλειστή, κομματικὴ ὀλιγαρχία ἡ ὁποία ἀντλεῖ νομιμοποίηση τύποις ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὰ καὶ ψηφιακὰ ἐλεγχόμενη κάλπη, ἀλλὰ οὐσίᾳ ἀπὸ τὴν ξενοκρατία. Οἱ ἑλληνόφωνες ἐλίτ λειτουργοῦν σὰν ἁπλοὶ τοποτηρητές, διαχειριστὲς τῆς ὑποτέλειας, βυθισμένοι στὸν βάλτο τῆς ἐνδημικῆς διαφθορᾶς, τοῦ νεποτισμοῦ καὶ τῶν βαθέων σχέσεων διαπλοκῆς μὲ τὸ σύγχρονο κοτζαμπάσικο καὶ… παραδοσιακὰ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὴν παραμικρή, βιωματική, ψυχολογικὴ (ἴσως καὶ ἐθνολογικὴ) σχέση μὲ τὴν ἑλληνικότητα. Ἡ γλῶσσα τους, ἡ αἰσθητική τους, ὁ τρόπος τοῦ βίου τους φαντάζουν ξένα, ἄσχετα μὲ τὴ μαζοψυχή, μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ λέγαμε ἑλληνικὸ συλλογικὸ ἀσυνείδητο. Αὐτὸ ἀποκαλύπτεται μὲ...

Τα X-Files και ο Όμηρος

Ως κλασικός και αμετακίνητος συνωμοσιολόγος (δηλαδή άνθρωπος που δεν «αγοράζει» την κρατική, επίσημη άποψη και τολμά και να σκέφτεται και να λέει την αλήθεια από νωρίς) διατέλεσα και διατελώ οπαδός της θρυλικής σειράς X-Files. Την θυμήθηκα πρόσφατα με αφορμή το σούσουρο με την μπουρδίτσα του Νόλαν και τα γνήσια ομηρικά έπη. Στο 7^ο επεισόδιο του 4^ου κύκλου των X-Files που τιτλοφορείτο «Musings of a Cigarette Smoking Man» (ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς) ο μυστηριώδης Καπνιστής (βλ. εικόνα), ο άνθρωπος που μοιάζει να βρίσκεται πίσω από κάθε συνωμοσία του αμερικανικού κράτους, αποκαλύπτεται. Δεν είναι μόνο επαγγελματίας μηχανορράφος και πιστολέρο των μυστικών υπηρεσιών της υπερδύναμης. Είναι ταυτόχρονα κι ένας αποτυχημένος, αλλά απόλυτα παθιασμένος συγγραφέας! Ονειρεύεται να αφήσει πίσω του ένα μυθιστόρημα και όχι μόνο φακέλους με απόρρητες επιχειρήσεις, δολοφονίες προέδρων (βλ. Κέννεντυ) και παρακρατικά… κουκουλώματα. Όταν, λοιπόν, κάποιος τον προτρέπει να πάει σινεμά, απαντά με την αφοπλιστική φράση: «Θα προτιμούσα να διαβάσω το χειρότερο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ, παρά να καθίσω να δω την καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ». Ιδού μια ντόμπρα εξομολόγηση ενός ανθρώπου που πιστεύει ότι η λογοτεχνία αποτελεί το μοναδικό φως για τύπους σαν εκείνον που ζουν στο σκοτάδι.

Η ατάκα αυτή είναι ό,τι χρειάζεται κανείς μετά από κάθε κινηματογραφική υπερπαραγωγή που...

Ἡ σπλαχνικὴ θερινὴ ἀκινησία καὶ σιωπή

Σιωπή. Αὐτὴ θὰ μᾶς σώσει ἔστω καὶ γιὰ λίγο ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ ναυάγιό μας στὴ στεριά. Πνιγόμαστε σὲ ἕναν ὠκεανὸ ἀπὸ περισπάσεις, θόρυβο, ὑπερπροβεβλημένη μωρία καὶ βασιλεύουσα ἀσχήμια. Ἀλήθεια, πόσος πολὺς θόρυβος περιβάλλει τὴ συνείδησή μας. Σὰν λερὸ ροῦχο, παχὺ καὶ πολυκαιρινό, ποὺ τὸ φορᾶμε, θέλοντας καὶ μή, σὲ ἐποχὲς ποὺ μοιάζουν ὅλες μεταξύ τους. Ἀσφυκτιοῦμε μέσα του καὶ λησμονήσαμε πὼς τὸ φορέσαμε κάποτε καὶ κάθε μέρα λέμε νὰ τὸ βγάλουμε καὶ πάντα τὸ ξεχνᾶμε.

Πόσο μεγάλη παρεμβολὴ ὁ ἀχὸς τῶν γεγονότων, τὰ ὁποῖα εἶναι ξένα μὲ τὶς ζωές μας, τὰ πάθη μας τ’ ἀληθινά, τὰ ὄνειρα καὶ τὶς ἀγωνίες. Ἀδιάκοπη ἡ χλαπαταγή. Λὲς καὶ κάποιος βάλθηκε νὰ κουκουλώσει μὲ ἀσχήμια, δυσφορία κι ἀποστροφὴ ὅ,τι ἀκριβῶς ἀξίζει στὸ προσωρινὸ διάβα μας ἀπὸ τὸν κόσμο τοῦτον τὸν ἐφήμερο. Φουρτούνα ἄγρια, πόλεμος κανονικός, χωρὶς νικητές, μόνο μὲ ἡττημένους. Κι ἐπειδὴ μόνο οἱ νεκροὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν δεῖ τὸ τέλος τοῦ πολέμου, ἐμεῖς πρέπει νὰ μάθουμε νὰ ζοῦμε παράλληλα μὲ ἐκεῖνον, ὄχι ἐντός του. Νὰ ἐμπλεκόμαστε ὅσο τὸ δυνατὸν λιγότερο στὰ μέτωπά του καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ ἀκονισμένα γρανάζια του ποὺ ἀλέθουν καθημερινὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Ἀκριβῶς γι’ αὐτὴ τὴν προσπάθεια, τὸν ἱερὸ σκοπὸ τῆς εἰρήνης, μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ σὰν καταφύγιο τὸ καλοκαίρι.

«Καλοκαιρινὴ ἀπόδραση» δὲν τὴ λένε τὴν ἄδεια; Τυχαῖα τῆς δόθηκε ὁ χαρακτηρισμός; Ἡ πανανθρώπινη ἐμπειρία ἀπὸ τὶς μέριμνες τῆς καθημερινότητας ἦταν ἡ...