 |
| Δοκιμαστική λήψη τοῦ φωτογράφου Βαγγέλη Ρασσιᾶ πρίν ἀπό τήν κανονική φωτογράφιση γιά τήν συνέντευξη. Σε πρῶτο πλάνο ὁ Κούνδουρος, στό βάθος ὁ ὑπογράφων. Δεξιά: Ἡ βότκα Στάλιν, πού ἄρεσε στόν σκηνοθέτη. |
Ὅλη ἡ Ἑλλάδα τό ἔμαθε: «Πέθανε ὁ Νίκος Κούνδουρος». Δέν τόν ἔχει δεῖ, ὅμως, ὅλη ἡ Ἑλλάδα νά ζεῖ καί νά δημιουργεῖ. Ὁ χαρακτήρας του, ὁλόκληρος, φάνηκε στό ἔργο τοῦ. Πρωτογενής, βροντερός, σκεπασμένος μέ τόν κισσό τοῦ Διονύσου: πρωτόγονος, ἐρίβρομος, κισσόβρυος, ποῦ λέει κι ὁ ὀρφικός ὕμνος. Μαζί του ἔκανα μία ἀπό τίς λίγες συνεντεύξεις πού θεωρῶ ἐμπειρίες ζωῆς, μαθήματα ἀξέχαστα. Δέν χωρᾶ σέ σελίδες αὐτή ἡ θύελλα, ἡ ἐσωτερική ἱερή μανία. Μόνο στίς ταινίες του μπορεῖ νά καταλάβει κάποιος πόσα Ρίχτερ ἦταν ὁ «σεισμός» Κούνδουρος.
Ἡ συνέντευξη ἔγινε γιά τό περιοδικό «ΜΕΤΡΟ» τόν Ἰούνιο τοῦ 2004. Ἅμα τό πέρας της, ὁ Κούνδουρος μοῦ χάρισε ἕνα μπουκάλι τῆς γεωργιανῆς βότκας Στάλιν. Το ἔχω ἀκόμα, ἄθικτο. Ἀκολουθοῦν ἀποσπάσματα ἀπό τή συνέντευξη. Καλό του ταξίδι. Ἦταν
