Καιρός πια να ξεχάσουμε λαϊκιστικά συνθήματα τύπου «Ελευθερία ή Θάνατος», να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα και να γίνουμε ανταγωνιστικοί.
Σε ποιον τομέα να γίνουμε ανταγωνιστικοί; Μα είναι φως φανάρι: στην οσφυοκαμψία. Ενώ στο επίπεδο της άρχουσας τάξης θεωρείται κοινός τόπος και καθημερινότητα αυτή η εθνωφελής πρακτική, στην κοινή γνώμη δεν έχει απήχηση. Είναι δυνατόν έπειτα από τόσα χρόνια η πατρίς μας να έχει μόνο έναν Χατζηαβάτη, που να σκύβει με τόση επιδεξιότητα, προθυμία και χάρη την ευλύγιστη μέση του, και ο λαός να τον ειρωνεύεται όποτε τον βλέπει στον καραγκιόζ-μπερντέ κατά τη διάρκεια των τεμενάδων του στον εκπρόσωπο της νόμιμης οθωμανικής αρχής; Μπορούμε να ανεχτούμε την υπερπροβολή (από παλιά βιβλία Ιστορίας, κυρίως) εθνικιστών τύπου Κολοκοτρώνη, Κανάρη, Νικηταρά Τουρκοφάγου, Μιαούλη, Οδυσσέα...
