«Αριστοτέλης και Αλέξανδρος» - γκραβούρα του 19ου αιώνα.
«Η γλώσσα, μεταξύ άλλων, έχει ένα σκοπόν, ίσως τον κυριώτατον πάντων, το να χρησιμεύη ως όργανον προς απόκτησιν διαφόρων γνώσεων· υπό την έποψιν δε ταύτην χρεωστεί να ήναι, όσον το δυνατόν, απλή και εύκολος. Αλλοίμονον εις τον μαθητήν εκείνον ο οποίος σπουδάζων μιαν οποιανδήποτε επιστήμην εν τίνι βιβλίω αναγκάζεται εις κάθε ολίγον να κάμνη σύνταξιν διά να εννοήση τας ιδέας του συγγραφέως. [...] Η δυσκολία της εκμαθήσεως της γλώσσης μας είναι γεγονός παρά πάντων ομολούμενον. Το κατ' εμέ, πραγματικόν εθνικόν ευεργέτημα θα ήναι και η κατ' ελάχιστον απλοποίησις αυτής».
Ν. Β. Φαρδύ, «Διατριβή περί ατόνου και απνευματίστου γραφής της ελληνικής γλώσσης», Εν Μασσαλία Τύποις Barlatier, 1884, σελ. Η-θ (πιστή ανατύπωση από τις εκδόσεις «Εύανδρος»).
Ο μαχητικός αφελληνισμός που κατατρύχει τον πολιτικό βίο της χώρας, όλες τις βαθμίδες της κρατικά παρεχόμενης εκπαίδευσης, την αποκαλούμενη «διανόηση» και την επιχειρηματολογία των «διαμορφωτών άποψης», δεν παρήχθη στις ημέρες μας. Δεν είναι καρπός από πρόσφατο άνθος του κακού. Η επίθεση εναντίον των πνευμάτων, των τόνων, των κλίσεων, του συνόλου των ιδιαιτεροτήτων και των «ηδυσμάτων» της γλώσσας μας έχει ξεκινήσει εδώ και αιώνες. Το βιβλίο, που γράφτηκε και τυπώθηκε σε ατονική γραφή, και από το οποίο λήφθηκε το χωρίο που παρατέθηκε στην αρχή του άρθρου χρονολογείται από το 1884. Στην εργογραφία του συγγραφέα Ν. Β. Φαρδύ περιλαμβάνονται κάποια ετερόκλητα βιβλία, όπως
