 |
«Ἡ Ναυμαχία τῆς Σαλαμίνας». Πίνακας τοῦ Κωνσταντίνου Βολανάκἡ (1837-1907)
|
«Ἄν συντρίψουμε τούς Ἀθηναίους καί τούς γείτονές τους, πού ζοῦν στήν χώρα τοῦ Φρύγα Πέλοπα, θά ἐπεκτείνουμε τόσο τήν Περσία, ὥστε τά σύνορά της θά φτάνουν στόν οὐρανό τοῦ Δία καί ὁ ἥλιος δέν θά βλέπει παρά μόνο χῶρες πού μᾶς ἀνήκουν. Μέ τήν βοήθεια σας, θά διασχίσω ὁλόκληρη τήν Εὐρώπη καί θά τήν κάνω μία μοναδική χώρα. Γιατί, ἄν ἀληθεύουν ὅσα μοῦ λένε, δέν ὑπάρχει οὔτε μία πόλη ἤ ἔθνος στόν κόσμο πού εἶναι ἱκανό νά μᾶς ἀποκρούσει, μόλις βγάλουμε τά Ἑλληνικά ἔθνη ἀπό τή μέση. Ἔτσι, ἀθῶοι καί ἔνοχοι θά ὑποστοῦν ὅλοι τόν ζυγό τῆς δουλείας».
Ἡροδότου «Ἱστορία 7 - Πολύμνια», κεφ. 8, Ἀθήνα: 1992, ἐκδόσεις Κάκτος, σελ. 47.
Μιά κεντρική ἰδέα πού διαπερνοῦσε τό σύνολο τοῦ ἀρχαίου ἀλλά καί τοῦ νεότερου ἑλληνικοῦ κόσμου ἦταν ἡ σκληρή τιμωρία πού ἐπιφύλασσαν οἱ θεοί γιά ὅλους ὅσοι ξεπερνοῦσαν τό μέτρο.
Ἡ ἀλαζονεία τοῦ ἰσχυροῦ καί ἡ περιφρόνηση τοῦ ἄγραφου νόμου γιά αὐτοκυριαρχία θεωρεῖτο ὅτι ὁδηγοῦσαν στόν ὄλεθρο. Στο 7ο βιβλίο τῆς Ἱστορίας τοῦ Ἡροδότου ὁ Ξέρξης καί ὁ Μαρδόνιος, μέ τούς λόγους τους, ἀναδεικνύονται σέ πρωταθλητές τῆς ἔπαρσης. Ὁ Ξέρξης ἐπιθυμεῖ, καταλαμβάνοντας τήν Ἑλλάδα, νά ἑνώσει τήν Εὐρώπη σέ μία χώρα, τῆς ὁποίας τά σύνορα θά φτάνουν «στόν οὐρανό τοῦ Δία», ἐνῶ «ἀθῶοι καί ἔνοχοι θά ὑποστοῦν τόν ζυγό τῆς δουλείας». Κάτι σάν τήν παγκοσμιοποίηση πού κηρύσσουν σήμερα οἱ
