Mερικοί εξ ημών, οἱ τυχερότεροι -μᾶλλον-, μεγαλώσαμε, ἀνατραφήκαμε, ριζοσπαστικοποιηθήκαμε μέ τίς ἐκπομπές τοῦ Βασίλη Λεβέντη στό θρυλικό Κανάλι 67, αὐτό πού προσπάθησαν νά κλείσουν «οι μοῦργες, οἱ ἀρκουδέηδες, τά καθιζήματα τοῦ ΠΑΣΟΚ καί τῆς Νέας Δημοκρατίας, τά βρoμόσκυλα» (ὅροι, λέξεις, νεολογισμοί καί χαρακτηρισμοί πού λατρεύτηκαν στίς ἐκπομπές τοῦ κ. Λεβέντη).
Στά ξεκαρδιστικά μαχητικά, ψυχωφελή νυχτέρια, ὁπότε τό ἀπύλωτο στόμα τοῦ προέδρου ἐκτόξευε μύδρους καί λεκτικό ὑγρό πῦρ (ἀναμέιγμένο μέ ἰχνοστοιχεῖα φραπέ) ἐναντίον τοῦ χυδαίου παλαιοκομματισμοῦ καί τῆς βδελυρῆς διαπλοκῆς, ἅπαντες διαφωτιστήκαμε γιά τά ἀπαίσια κανάλια τῶν ἀπατεώνων, πού φίμωναν τήν ἔντιμη φωνή τοῦ Βασίλη Λεβέντη, τοῦ
