Τό τέλος τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου συνοδεύτηκε μ’ ἕνα ἀνέλπιστο –για τήν πατρίδα μας- δῶρο: τήν ἐφαρμογή τοῦ δόγματος Τρούμαν καί τήν ἀπόφαση τῶν ΗΠΑ νά δώσουν στήν Ἑλλάδα χρήματα, νά δημιουργήσουν ὑποδομές καί νά προσφέρουν τεχνολογία, στρατιωτική βοήθεια καί ἐξοπλισμό. Ὅλα αὐτά, τά ὁποία σέ συνολική ἀξία (καί σέ ἀντιστοίχιση μέ τίς σημερινές τιμές) σχεδόν ὑπερβαίνουν τό ἐξωτερικό χρέος τῆς Ἑλλάδας, ἀποτέλεσαν τή βάση γιά τό οἰκονομικό θαῦμα τῶν δεκαετιῶν τοῦ ’50, τοῦ ’60 ἀκόμα καί τῶν ἀρχῶν τοῦ ’70.
Τι ὅμως πῆγε στραβά καί οἱ προσπάθειες τῶν Ἑλλήνων ρίχτηκαν στόν Καιάδα τοῦ χρέους; Ποιές δυνάμεις ὑπονόμευσαν τήν οἰκονομία μας; Ποιός εὐθύνεται γιά τήν ἀποβιομηχάνιση; Σό ὅλα αὐτά τά ἐρωτήματα ἀλλά καί στό μεῖζον ζήτημα τῶν λύσεων πού μποροῦν νά δοθοῦν καί τῶν προοπτικῶν γιά τό κράτος καί τόν λαό ἀπαντᾶ ὁ...
