Θά τρίβετε τά μάτια σας μέ τά τάλαρα πού θά πέφτουν ἀπό τά οὐράνια καί θά σᾶς ἔρχονται κατακέφαλα
Νισάφι πιά μέ τή μικροπολιτική. Ἄς μιλήσουμε ἐπιτέλους γιά Τέχνη. Μία μορφή πού ἐμπνέει γιά ποίηση, εἰκαστικά ἀλλά καί μουσική εἶναι ὁ Ἀλέκος Φλαμπουράρης. Μέ τό πού τόν βλέπεις, σοῦ ἔρχεται στόν νοῦ ὁ Ρέμπραντ. Τή μία, ὁ κύρ Ἀλέκος σοῦ μοιάζει μέ τόν «Γέρο πού κοιμᾶται δίπλα στή φωτιά» (ἔργο τοῦ 1629).
Τήν ἄλλη, κάποια ἀπό τίς ἐλαιογραφίες τοῦ Ὁλλανδοῦ ζωγράφου μέ θέματα ἡλικιωμένους ἄνδρες. Ἡ ὄψη τοῦ ὑπουργοῦ ἀντηχεῖ μελωδίες παραπονιάρικου μπαγλαμά καί λίγο μπουζουκάκι. Σέ ποίημα θά ἦταν οἱ «Μοιραῖοι» τοῦ Βάρναλη καί σέ λογοτέχνημα ὑβρίδιο Τσιφόρου καί Ντοστογιέφσκι.
Σέ σίριαλ θά ταίριαζε νά εἶναι ἕνας δεινός χειριστής καλαμακίου φραπέ, φρέντο, βυσσινάδας, λεμονίτας καί μπυράλ. Εἶναι καί θά δείχνει συμπαθέστατος. Ὄλβιος, ἀμέριμνος πρεσβύτης πού ἀγάλλεται καί
