Ιούνιος 1940. Ο Χίτλερ ποζάρει με φόντο τον πύργο του Άιφελ. Αριστερά του ο Άλμπερτ Σπέερ.
«''Ηταν το όνειρο της ζωής μου να μου επιτραπεί να δω το Παρίσι. Δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια την ευτυχία μου που εκπληρώθηκε αυτό το όνειρο', μου είπε ο Χίτλερ. Τον λυπήθηκα λίγο. Τρεις ώρες συμπλήρωσε στο Παρίσι, την πρώτη και τελευταία φορά που αξιώθηκε να το δει, και ένιωσε ευτυχία επειδή στάθηκε στο ύψος των θριάμβων του. [...] Κι ύστερα από λίγο, μου δήλωσε: 'Μα δεν ήταν όμορφο το Παρίσι; Όμως, το Βερολίνο πρέπει να γίνει πολύ πιο ωραίο. Στο παρελθόν αναρωτιόμουν αν δεν θα έπρεπε να καταστρέψουμε το Παρίσι', συνέχισε ήρεμα λες και έλεγε το φυσιολογικότερο πράγμα στον κόσμο. 'Αλλά όταν ολοκληρώσουμε τα έργα στο Βερολίνο, το Παρίσι θα είναι πια μια σκιά. Οπότε, γιατί να το καταστρέψουμε;'».
Άλμπερτ Σπέερ, «Μέσα στο Τρίτο Ράιχ – Τα Απομνημονεύματα Μου», εκδόσεις The Macmillan Company, σελ. 172
Τον Ιούνιο του 1940 ο Αδόλφος Χίτλερ βρίσκεται σε ψυχολογικό, πολιτικό, ιστορικό και στρατιωτικό ζενίθ. Έχει κατακτήσει διά περιπάτου την Γαλλία, την χώρα που τον ταπείνωσε προσωπικά ως Γερμανό και ως στρατιώτη και σπεύδει στο Παρίσι για να το δει και να φωτογραφηθεί. Όπως ακριβώς ο κυνηγός του σαφάρι με το σκοτωμένο από εκείνον ζώο. Τις σκέψεις του για την Πόλη του Φωτός τις εκμυστηρεύεται σ' ένα από τα ινδάλματά του: τον Άλμπερτ Σπέερ. Ο Σπέερ δεν ήταν απλός φίλος ή πολιτικός συνεργάτης του εκλεγμένου Γερμανού καγκελάριου, αλλά
