Δέν ἔχει σημασία νά σέ διαβάζουν οἱ πολλοί. Προέχει νά μήν ἐνοχλοῦνται οἱ λίγοι μέ ὅσα γράφεις
Σήμερα θά κάνουμε μαθήματα σύγχρονης νεοταξικῆς «δημοσιογραφίας», ἐξετάζοντας τούς τρόπους γραφῆς καί μετάδοσης γεγονότος πού ἀπασχόλησε τήν ἐπικαιρότητα. Ἄς πάρουμε, γιά παράδειγμα, τή ληστεία πού ἔγινε σέ κοσμηματοπωλεῖο στήν Πανεπιστημίου.
Ἐκδοχή α (προχωρημένα ἀντιρατσιστική): Ἀκόμα ἕνα φαινόμενο ρατσισμοῦ καί σεξισμοῦ στήν καρδιά τῆς Ἀθήνας. Ἰδιοκτήτης κοσμηματοπωλείου, ἀντιλαμβανόμενος ὅτι τά ληστά (σ.σ.: Προσοχή! Ὄχι ληστές, εἶναι σεξιστικό νά ἀρσενικοποιοῦμε καί τά 62 φύλα) δέν εἶναι γκέι, τρανς, κροστζέντερ διεμφυλικοί, κρόσφιτ, μπαϊσέξουαλ καί μπάι νάιτ, ΔΕΝ τούς ἐπιτέθηκε γιά νά τούς χτυπήσει!
Ὁ σεξιστής ἰδιοκτήτης, διακρίνοντας ὅτι τά ληστά εἶναι ὁμοϊδεάτα του, τά ἄφησε νά

