Καθὼς τὸ ἡμερολόγιο γυρίζει τὴ σελίδα στὸ 2026, ἡ Ἑλλάδα στέκει μπροστὰ σὲ μία καμπὴ χρονικὴ καὶ ὀντολογική. Εἶναι ἡ στιγμὴ ὅπου τὸ ἔθνος, βυθισμένο σὲ μία μακρὰ νύχτα αὐτοαμφισβήτησης, ἐσωτερικῆς ὑπονόμευσης καὶ ἐξωτερικῶν ἐπιρροῶν καὶ ἐπιβουλῶν, μπορεῖ νὰ ξαναβρεῖ τὸν πυρῆνα τῆς ὕπαρξης του. Ἄν θέλουμε νὰ ζήσουμε πρέπει νὰ ξαναβροῦμε τοὺς ἑαυτοὺς μας. Νὰ γίνει ὁ βίος μᾶς πράξη βαθιᾶς αυτοσυνειδησίας, ὅπου ἡ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ θὰ καταστεῖ κινητήριος δύναμὴ μας.
Αὐτὴ ἡ χρονιὰ μπορεῖ νὰ κάνει ἐφικτὴ τὴν ἐπανασύνδεση μὲ μία πορεία ποὺ ξεκίνησε πρὶν ἀπὸ χιλιετίες, ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ἀρχαίας πνευματικότητὰς μας μέχρι τὶς κορυφὲς τῆς βυζαντινῆς ἰσχύος καθὼς καὶ τὴ νεώτερη Ἑλλάδα. Νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι. Νὰ γίνουμε συνδημιουργοὶ τοῦ μέλλοντὸς μας (καὶ θὰ τὸ κατορθώσουμε αὐτό, ἂν εὐθυγραμμίσουμε τὶς πράξεις μας μὲ τὴ θεία βούληση). Νὰ διεκδικήσουμε ἦθος καὶ ἀξιοπρέπεια σὲ ἕναν κόσμο ποὺ συχνὰ τὰ ὑπονομεύει.
Ἡ ἐπανεκκίνηση τοῦ ἔθνους ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ. Ἕνας λαὸς ποὺ ἔχει μάθει νὰ σκύβει τὸ κεφάλι μπροστὰ σὲ πολιτικὲς δυναστεῖες, ἐκεῖνες τὶς σκιὲς ποὺ κληρονόμησαν τὴν ἐξουσία σὰν νὰ ἦταν οἰκογενειακὸ φέουδο, καταστρέφοντας τὸν τόπο μὲ τὴν ἀπληστία τους. Αὐτὲς οἱ δυναστεῖες, ριζωμένες σὲ ἕναν νεποτισμὸ ποὺ μολύνει τὰ πάντα σὰν σηπτικὸ φαινόμενο, μᾶς ὁδήγησαν σὲ οἰκονομικὲς καταρρεύσεις, κοινωνικὲς διαβρώσεις καί, τὸ χειρότερο, σὲ πνευματικὴ ἐξάντληση. Δὲν πρέπει νὰ προσκυνοῦμε πιὰ σ’ αὐτὰ τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Μᾶς σκοτώνει.
Τὸ 2026 καλεῖ σὲ μία ἐξέγερση τῆς συνείδησης, ὅπου...
