Ήσυχες και βαρετές ημέρες στις Βερσαλλίες

Ρόδα, τσάντα και Μαφία

«Γιγαντάκιας, ριχτάδικο, Σόοιλε, Βρωμού ή βρωμοσκυλάκια ή απατεώ, μαγκίτη ή μαγκιτάκο ή βασανάκι ή κοντός, τζιτζίκα μου».

Όλα τα παραπάνω, όπως ήδη γνωρίζετε δεν είναι ονόματα αλόγων που τρέχουν σε κούρσες του ιπποδρόμου.

Είναι παρωνύμια. Παρατσούκλια του υποκόσμου που ενδέχεται να έχουν διασυνδέσεις με τον… υπερκόσμο της οικονομικής, πολιτικής ή όποιας θεσμικής εξουσίας.

Οι απομαγνητοφωνημένες συνδιαλέξεις από τις νόμιμες υποκλοπές της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών δεν φανερώνουν μόνο την εγκληματική δραστηριότητα της συμμορίας που οργάνωσε και πραγματοποίησε την απαγωγή του Περικλή Παναγόπουλου.

Αποκαλύπτουν και κάτι άλλο, αρκετά… καταθλιπτικό για την κοινωνία μας:

Την αισθητική βιντεοταινίας που χαρακτηρίζει αυτόν τον κόσμο που είναι παράλληλος με τον δικό μας αλλά συχνότατα εφάπτεται – είτε το θέλουμε είτε όχι.

Αν ακούς τα παρατσούκλια χωρίς να παρασύρεσαι από τις φωτογραφίες των δραστών ή τα πρόσωπα των τηλεπαρουσιαστών τότε νομίζεις ότι κάπου μέσα στο σπίτι του ξεχάστηκε μια συσκευή βίντεο ανοιχτή και παίζει φτηνή βιντεοταινία της δεκαετίας του ‘80.

Αυτό προς έκπληξη και απογοήτευση όλων των σινεφίλ που περίμεναν τον κόσμο της νύχτας να έχει το στάιλινγκ και τη διαλεκτική δεινότητα που χαρακτήριζε την ταινία «Ο Νονός».

Στην ιστορική κινηματογραφική τριλογία, μαφιόζικος λεκτικός κώδικας υπήρχε αλλά συνοδευόταν από δωρική «οικονομία» στη διατύπωση και από μια φιλοσοφική διάθεση των αρχινονών (ακόμα και μερικών από τους μπράβους τους).

Στην ελληνική εκδοχή των «γιγαντάκηδων» δεν είχαμε αυτά τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα.

Είχαμε προβληματική αργκώ, συνεννόηση με διαλυμένα ελληνικά, ανέμελη αντιμετώπιση του θανάτου (των άλλων), αποθέωση του χρήματος και καμία φιλοσοφική διάθεση.

Οι περισσότεροι από τους συνομιλούντες, ηλικιακά, είναι παιδιά της δεκαετίας του ’80.

Οι υπόλοιποι είναι πνευματικά τέκνα αυτής της δεκαετίας που σάρωσε την Ελλάδα και κατακερμάτισε ό,τι είχε απομείνει ακέραιο και σωστό.

Αυτό ενέπνευσε αρκετούς να πουν ότι «έχουμε ως χώρα και τη μαφία που μας αξίζει».

Ηθικόν δίδαγμα ληφθέν εκ της κατακλυσμικής επικαιρότητος

Ολόκληρος ο κόσμος μια Πρέβεζα

Θάνατος είναι οι κάργες που χτυπιούνται
στους μαύρους τοίχους και τα κεραμύδια,
θάνατος οι γυναίκες, που αγαπιούνται
καθώς να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Θάνατος οι λεροί, ασήμαντοι δρόμοι
με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους,
ο ελαιώνας, γύρω η θάλασσα, κι ακόμη
ο ήλιος, θάνατος μες στους θανάτους.

Θάνατος ο αστυνόμος που διπλώνει
για να ζυγίση μια "ελλειπή" μερίδα,
θάνατος τα ζουμπούλια στο μπαλκόνι,
κι ο δάσκαλος με την εφημερίδα.

Βάσις, Φρουρά, Εξηκονταρχία Πρεβέζης.
Την Κυριακή θ' ακούσουμε την μπάντα.
Επήρα ένα βιβλιάριο Τραπέζης
πρώτη κατάθεσις δραχμαί τριάντα.

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ισως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους
αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία...
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Σημεία των καιρών

Την ημέρα που κηδευόταν ο τελευταίος ΕΛΛΗΝΑΣ, ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο τηλεοπτικός σταθμός Star προτίμησε να μεταδώσει ζωντανά την εξώδιο ακολουθία του Μπάμπη Λαζαρίδη, ιδιοκτήτη του νυχτερινού κέντρου Mούσες. Τώρα μεταδίδει live την κηδεία του Michael Jackson.
Το έτος είναι 2009. Ο τόπος, για καθαρά τυπικούς λόγους, αποκαλείται "Ελλάς". Δεν είναι όμως. Περισσότερο φέρνει σε Neverland.

Du riechst so gut

Michael Jackson: Το πλαστικό είδωλο της σύγχρονης Βαβυλώνας

Η υπόθεση του Μάικλ Τζάκσον είναι μία από τις πολλές συνηθισμένες περιπτώσεις «αστέρων» που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν την επιτυχία τους.
Δεν διαφέρει σε πολλά από δεκάδες άλλους τοπικούς ή διεθνούς εμβελείας επιτυχημένους καλλιτέχνες που η τύχη τούς σημαδεύει πιο άσχημα από την ατυχία και γκρεμίζει το βίο τους με πάταγο.

Φτωχός, μαύρος, δύσκολα παιδικά χρόνια με προίκα μια δόση ταλέντου.

Γίνεται αντιληπτός από τη βιομηχανία που ήθελε να υπηρετήσει και «τρουπώνει».
Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε ο κολοσσιαίος μηχανισμός κατανάλωσης και εντυπώσεων της αυτοκρατορίας.

Της σύγχρονης Βαβυλώνας που ονομάζεται ΗΠΑ.

Ως συνήθως, πριν αντικρίσεις τους φαντάρους μιας μεγάλης δύναμης να κατεβάζουν τη σημαία σου από τη Βουλή σου και να ανεβάζουν τη δική τους, εσύ τους έχεις προλειάνει το έδαφος.
Αγοράζοντας τα προϊόντα τους. Διαλύοντας τη γλώσσα σου με δικές τους λέξεις.
Ακούγοντας τη μουσική τους. Παρακολουθώντας τις ταινίες τους.
Διαβάζοντας τα βιβλία τους. Σκεπτόμενος, τέλος, παρόμοια με εκείνους.

Πριν τα τανκς της αυτοκρατορίας, τα μαύρα της ελικόπτερα, τους πεζοναύτες της, έρχονται οι φορτωτικές με τα cds της. Παραλαμβάνεις γιγαντοαφίσες με τα ινδάλματά της. Ακούς σαχλές εκφωνήσεις ειδήσεων της αυτοκρατορίας από τους ημεδαπούς μιντιακούς κουίσλιγκ.

Ο Μάικλ Τζάκσον ήταν ένα προϊόν της αυτοκρατορίας.

Μια πνευματική πολιορκητική μηχανή που κάρφωσε την αστερόεσσα στο νου εκείνων που δεν αξιώθηκαν να σκέφτονται για λογαριασμό των εαυτών τους.
Δανείζονται λόγια, εκφράσεις, συμπεριφορές και ντυσίματα τρίτων και ζουν ζωές που σχεδιάστηκαν από άλλους.
Η κρίσιμη μάζα της αυτοκρατορίας έτσι πρέπει να είναι.

«Μα δεν είναι καλό; Πούλησε εκατομμύρια δίσκους. Τον ακούνε σε όλο τον κόσμο», αντιτείνουν οι αυθεντικά αφελείς ή οι προσποιούμενοι τους αφελείς.
Ότι πουλάει πολύ είναι αυτόχρημα καλό; Ότι είναι συγκυριακά δημοφιλές είναι θετικό;
Ακριβώς το ίδιο θα έλεγε και ο Αδόλφος Χίτλερ για τις εκδοτικές πιένες του «Ο Αγών Μου».


*Στην φωτογραφία βλέπουμε το τεράστιο πλαστικό άγαλμα του Michael Jackson που στήθηκε σήμερα στο χωριό Ρέγκενσντορφ, που βρίσκεται βορειοδυτικά της Ζυρίχης της Ελβετίας. Έχει ύψος 12 μέτρων και βάρος 4 τόνων. Είναι, όπως ο θανών, γνήσιο δημιούργημα μιας αυτοκρατορίας που έχει αποθεώσει το κούφιο μέγεθος, την απεριόριστη μάζα και περιφρονεί την ουσία ενώ ταυτόχρονα δεν χάνει την ευκαιρία να εξυμνεί τον Ελληνισμό που υποτίθεται ότι "την ενέπνευσε και την επηρέασε". Ταλαίπωροι Αμερικάνοι. Η πρωτεύουσά σας είναι η Βαβυλώνα. Την Αθήνα δεν την είδατε ποτέ.

Ινστιτούτο ομορφιάς «Η Θέμιδα»

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση

Νιώθετε κουρασμένος; Οι δυνάμεις σας, σας εγκαταλείπουν; Η μεταφορά μετρητών από τη Siemens σας έχει εξουθενώσει; Ο αγώνας για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού είναι απαιτητικός; Υπάρχει λύση. Διαβάστε τι συνέβη σε έναν εκλεκτό μας πελάτη.

ΠΡΙΝ

Σε αυτή την φωτογραφία βλέπετε έναν αθώο άνθρωπο, όπως σίγουρα και αναμφίβολα και αναντάν-μπαμπαντάν είναι ο κύριος Θεόδωρος Τσουκάτος. Είναι βλοσυρός, κακόκεφος, καταπονημένος από την κακία του κόσμου και πονεμένος από τον ιοβόλο φθόνο των μικρόψυχων και αποτυχημένων που δεν τους αξίωσε η ζωή να σταθούν δίπλα σε μια μορφή του Ελληνισμού όπως ο Κώστας Σημίτης.
Ο κύριος Θεόδωρος Τσουκάτος, ταπεινός και καταφρονεμένος, στρέφει τις ελπίδες του στο ύστατο αποκούμπι της πατρίδας: την ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη Ελληνική Δικαιοσύνη που δεν έχει αφήσει ούτε μία αδικία ατιμώρητη. Η Ελληνική Δικαιοσύνη λειτουργεί ως spa ψυχών και αναρρωτήριο σωμάτων. Για να δούμε, θα τα καταφέρει στην δύσκολη περίπτωση Τσουκάτου;

ΜΕΤΑ

Τα κατάφερε! Ο αθώος άνθρωπος, όπως σίγουρα και αναμφίβολα και αναντάν-μπαμπαντάν είναι ο κύριος Θεόδωρος Τσουκάτος, εξέρχεται του γραφείου του ανακριτού εμφανώς ανανεωμένος, αναζωογονημένος, άλλος άνθρωπος! Τώρα, μπορεί ελεύθερος να συνεχίσει τον εθνωφελή βίο του. Το Ινστιτούτο ομορφιάς «Η Θέμιδα» εξασφαλίζει τέτοια φάτσα σε όλους όσοι διαθέτουν τόλμη, αρετή, εγγύηση 100 χιλιάδων ευρώ και ήταν αρκετά χειροδύναμοι ώστε να κουβαλούν τις σακούλες με τα τούβλα της Siemens.

Ωραίον γραφιστικόν

Το σπόταρα στο blog του Estarian. Εμπνευσμένο από την αξιοπιστία του Τύπου.

Μούφα και από την Καθημερινή

Στο περιοδικό "Κ", ένθετο της Κυριακάτικης Καθημερινής, ο Αντώνης Καρπετόπουλος ειρωνεύεται τις "γκάφες" του αθλητικού τύπου παραθέτοντας μεταγραφικές τερατολογίες για αστέρια της μπάλας που ουδέποτε ήλθαν στην Ελλάδα. Μεταξύ άλλων κογιονάρει και την μεταγραφή του Σισέ, ο οποίος τελικά υπέγραψε στους πράσινους.

Γκάφα ολκής και για την Καθημερινή. Άλλοι γράφουν ως αληθινά ανύπαρκτα γεγονότα (επίσκεψη Ερντογάν) και άλλοι διαψεύδουν μεταγραφές που έχουν συμβεί εδώ και ημέρες. Καλά τα λέει ο Μεγαλέφαντος για "Δελφινάρια". (Τη γκάφα του Καρπετόπουλου εντόπισε ο Γιαννουλό και τον συγχαίρω για την υπομονή του που κάθεται και διαβάζει εκείνον που ο κυρ Νίκος κερνούσε και μπιφτέκια και μπύρες).