Θέα στην τηλεοπτική άβυσσο

Εδώ ο κ. Λιάγκας επιδεικνύει τη δεξιότητά του ως παλινδρομιστής μετρητών. Κραδαίνει χρηματικό έπαθλο που κλήρωσε στην εκπομπή του στον… ταχύτερο τηλεθεατή. 

«Χθες το βράδυ 11 η ώρα κατατέθηκε προς ψήφιση το νομοσχέδιο για το σύμφωνο συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών. 22 του μήνα, παραμονή Χριστουγέννων, που είναι η τελευταία μας εκπομπή εδώ, ψηφίζεται. Ρωτώ λοιπόν εγώ τώρα: Πλην του ΣΥΡΙΖΑ, ποιο κόμμα θα το ψηφίσει; Το ΠΑΣΟΚ θα το ψηφίσει. Ο Θεοδωράκης θα το ψηφίσει. Η Χρυσή Αυγή δεν θα το ψηφίσει. Το ΚΚΕ θα το ψηφίσει; Δεν ξέρω. Είναι λίγο ακραίοι στο ΚΚΕ. Η Νέα Δημοκρατία θα το ψηφίσει; […] Άμα μιλήσεις με τους πολιτικούς όλους, σου λένε ‘ναι, και βέβαια’. Αν βγουν όμως έξω λένε ‘δεν είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός’. Αυτό το ‘δεν είναι έτοιμος ο ελληνικός λαός, δεν είναι έτοιμη η κοινωνία…’. Ποιος την ετοιμάζει την κοινωνία; Τι είναι η κοινωνία; Φούρνος, να την βάλεις στους 130ο να προθερμανθεί; Εμείς την ετοιμάζουμε την κοινωνία, οι πολιτικοί την ετοιμάζουνε, οι δημοσιογράφοι, αυτοί την ετοιμάζουν την κοινωνία, στον δημόσιο διάλογο που γίνεται». 
Γιώργος Λιάγκας, τηλεπαρουσιαστής εκπομπής «Το Πρωινό», Antenna, 10 Δεκεμβρίου 2015

Η αποστασιοποιημένη και συστηματική παρατήρηση της αβύσσου στην οποία ρίπτονται σιδηροδέσμιες και παραμένουν πάσχουσες οι αξίες που συνέχουν τον συλλογικό βίο δύναται να

Το πάθος ως φορέας παρακμής

«Και η εκπαίδευση είναι κάθαρση της αμετρίας των παθών, και πολύ περισσότερο η πορεία από τη μετριοπάθεια στην απάθεια, όταν η λογική θέλει ακόμα να συμπάσχει, αλλά με μέτρο, και αποτινάσσει όλα τα δεσμά των παθών».

Πρόκλος, «Περί προνοίας και ειμαρμένης και του εφ ημίν προς Θεόδωρον τον μηχανικόν», Απαντα - τόμος 36, εκδόσεις Κάκτος, σελ. 95

Ο Πρόκλος ήταν ένα από τα τελευταία άστρα του νεοπλατωνικού στερεώματος. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 412 μ.Χ. και σπούδασε στη γενέτειρά του, την Αλεξάνδρεια και την Αθήνα. Ηταν ένας από τους έσχατους τυχερούς και άτυχους συνάμα που η εγκόσμια παρουσία του χρωματίστηκε από την παλέτα του λυκόφωτος της αληθινά ελληνικής σκέψης.
Με πολλά από τα κείμενά του σηκώνει το πέπλο των ύπατων μυστηρίων της φιλοσοφίας μας και αποκαλύπτει

Η πολλή ανοχή είναι παρακμή

Το σημείωμα της σημερινής «δημοκρατίας»

Ενα από τα βασικά συμπτώματα κοινωνιών που βαδίζουν στο μονοπάτι της λήθης και του αφανισμού είναι ο μιθριδατισμός. Η εξοικείωση με το κακό. Η ανοχή του λαού και του πολιτικού κόσμου σε φαινόμενα και συμπεριφορές που σε άλλα σημεία της ιστορικής διαδρομής θα έκαναν τους πάντες έξαλλους σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην υπάρξουν περιθώρια επανάληψης της όποιας πρόκλησης.

Η οικονομική κρίση της πατρίδας μας δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα της βαθιάς ηθικής κρίσης που μαστίζει την κοινωνία επί δεκαετίες. Αυτό φαίνεται σε κάθε εκδήλωση του συλλογικού βίου και μπορεί να αποδειχθεί εύκολα. Για παράδειγμα, μια από τις πολυχρησιμοποιημένες φράσεις του λαού, όποτε αναφέρεται σε πολιτικό σκάνδαλο ή σε προκλητική συμπεριφορά δημόσιου προσώπου, είναι «σε άλλη χώρα αυτός θα είχε μπει ήδη φυλακή».

Δηλαδή, η κοινή γνώμη παραδέχεται ότι