«τι γαρ με λυπεί τούθ’, όταν λόγω θανών έργοισι σωθώ καξενέγκωμαι κλέος; δοκώ μεν, ουδέν ρήμα συν κέρδει κακόν. Ήδη γαρ είδον πολλάκις και τους σοφούς* λόγω μάτην θνήσκοντας· ειθ’, όταν δόμους έλθωσιν αύθις, εκτετίμηνται πλέον·»
«Και γιατί λύπη τούτο να μου φέρη, σαν πεθαίνοντας με λόγια να σωθώ πραγματικά και γίνω ξακουσμένος; Βέβαια νομίζω πώς κανένας με κέρδος λόγος κακός δεν είναι· γιατί είδα πολλές φορές ως τώρα κι οι σοφοί* με λόγια να πεθαίνουν ψεύτικα·»
Σοφοκλής, «Ηλέκτρα» (στ. 59-63), Άπαντα Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, σελ. 38
Οι παραστάσεις της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας δεν «ανέβαιναν» αλλά διδάσκονταν! Αυτό σημαίνει ότι από εκεί μπορούμε να
