Η προσωπογραφία του Ντοστογιέφκσι στον ομώνυμο σταθμό του Μετρό στη Μόσχα.
«Όσο για μένα, στη ζωή μου έφτασα στα άκρα – εκείνο που εσείς δεν τολμάτε ούτε στο μισό δρόμο να φέρετε, από δειλία. Κι ακόμη, παίρνετε τη δειλία σας για φρονιμάδα και παρηγοριόσαστε ξεγελώντας τον εαυτό σας. Γι' αυτό το λόγο ίσως να είμαι πιο ζωντανός από σας. [...] Δεν ξέρουμε ακόμη που υπάρχει τώρα εκείνο που είναι ζωντανό, από τι είναι και πώς ονομάζεται. Αφήστε μας μόνους, χωρίς βιβλία, κι αμέσως θα πελαγώσουμε, θα τα μπερδέψουμε· δεν θα ξέρουμε που να στηριχτούμε και σε τι να αφοσιωθούμε, δεν θα ξέρουμε τι πρέπει να αγαπήσουμε ή να μισήσουμε, τι πρέπει να εκτιμήσουμε ή να περιφρονήσουμε. Βαριόμαστε ακόμη και που είμαστε άνθρωποι, άνθρωποι με σάρκα και οστά αληθινά. [...] Γυρεύουμε να γίνουμε ένας τύπος γενικού ανθρώπου που δεν υπήρξε ποτέ. Είμαστε πεθαμένοι μόλις γεννηθούμε και χρόνια, και χρόνια μας γεννούν πατέρες που δεν είναι ζωντανοί».
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, «Το Υπόγειο», εκδόσεις Γράμματα, σελ. 140
Αυτό το έργο γράφτηκε το 1864 στη Ρωσία. Διαβάζετε αυτές τις αράδες στην Ελλάδα σήμερα, προφανώς επειδή...
