Μαθήματα δημοσιογραφικῆς δεοντολογίας

Ἡ σύγχρονη τηλεοπτική δημοσιογραφία δέν ἀπαιτεῖ ἀξεσουάρ ὅπως κασετοφωνάκι, φωτογραφική μηχανή, φορητό ὑπολογιστή κ.ἄ., ἀλλά χεράκι κρουπιέρη 

Οἱ φωτογραφίες πού κοσμοῦν τό παρόν εἶναι ἀντιπροσωπευτικές μίας ἐποχῆς ποῦ ἡ ὡραία Ἑλλάς ἀγόρασε μέ δόσεις καί πληρώνει τοῖς μετρητοῖς, μέ βαρύτατο ἐπιτόκιο. Μία κυρία ὀνόματι Τατιάνα μοστράρει στήν τηλεόραση κάποιες ἀπεμπλουτισμένες λεκτικές δεξιότητες πού συνοδεύονται ἀπό μία ἀνυπέρβλητα ἁρμοστή σέ ἐκείνην καπατσοσύνη. Ποζάρει καμαρωτή δίπλα σέ κάτι πού μοιάζει μέ ἐνυδρεῖο. Μέσα στό κυτίον τοῦτο, τό ἐνυδρειόσχημο, δέν κολυμποῦν ἰχθύες, ἀλλά πετοῦν καί στροβιλίζονται πενηντόευρα! Τα βλέπει ὁ δημότης τοῦ ἑλληνόφωνου Μπατιριστάν καί νιώθει σάν τόν Σεραφῖνο (τόν ἥρωα τοῦ κόμικ), ὅποτε κόζαρε λιγουρεμένος τά

Ανθελληνικές ομιλούσες κεφαλές

Ο κόσμος της τηλεόρασης στη χώρα μας, σχεδόν πάντοτε τέμνεται με την κακοποίηση του πολιτικού λόγου. 

«Αν λοιπόν οι νέοι δεν έχουν τη δυνατότητα ν' ακούνε ούτε είναι συνηθισμένοι ν' αποκομίζουν όφελος από την ακρόαση, τότε ο λόγος τους είναι πραγματικά άκαρπος. [...] Λέγεται, άλλωστε, ότι η φύση έδωσε στον καθένα μας δύο αφτιά και μία γλώσσα, γιατί οφείλει να μιλάει λιγότερο απ' ό,τι ακούει. [...] Όσοι όμως αντιδρούν αμέσως, μιλώντας όσο ακόμη μιλούν οι άλλοι, χωρίς ν' ακούνε ή να ακούγονται, διαπράττουν ασχήμια».
Πλούταρχος, «Ίσις και Όσιρις», «Περί του Ακούειν», κεφ.3-4, σελ. 45-47, εκδόσεις Ζήτρος

«Ασχήμια». Η λέξη με την οποία κλείνει το απόσπασμα από το έργο του Βοιωτού ιστορικού, βιογράφου και φιλοσόφου που παρατέθηκε προηγουμένως, λειτουργούσε αποτροπαϊκά καθ' όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας. Αν επιθυμούσαμε να εντοπίσουμε τι θα μπορούσαν να ταυτίσουν οι αρχαίοι Έλληνες με το «απόλυτο κακό», θα έπρεπε να ανατρέξουμε στις έννοιες της ασχήμιας και της ύβρεως – τα βασικά συστατικά της καθημερινής πρακτικής της «ελίτ» του σιδηρού γένους μας. Ο Πλούταρχος δεν μπόρεσε να παραβιάσει τις προδιαγραφές του σεβασμού στο μέτρο και την ομορφιά που θεσμοθέτησαν οι πρόγονοί μας, παρά τις ιδιαιτέρως εκτεταμένες επαφές που είχε με την Ρώμη και τον ισχυρό αλλά αψύ και σχετικά ακαλλιέργητο και ρηχό κόσμο της. Η έλλογη σιωπή, μια από τις εκθεωμένες αρετές που όφειλαν να

Άνθρωποι που δεν υπήρξαν ποτέ

Η προσωπογραφία του Ντοστογιέφκσι στον ομώνυμο σταθμό του Μετρό στη Μόσχα.

«Όσο για μένα, στη ζωή μου έφτασα στα άκρα – εκείνο που εσείς δεν τολμάτε ούτε στο μισό δρόμο να φέρετε, από δειλία. Κι ακόμη, παίρνετε τη δειλία σας για φρονιμάδα και παρηγοριόσαστε ξεγελώντας τον εαυτό σας. Γι' αυτό το λόγο ίσως να είμαι πιο ζωντανός από σας. [...] Δεν ξέρουμε ακόμη που υπάρχει τώρα εκείνο που είναι ζωντανό, από τι είναι και πώς ονομάζεται. Αφήστε μας μόνους, χωρίς βιβλία, κι αμέσως θα πελαγώσουμε, θα τα μπερδέψουμε· δεν θα ξέρουμε που να στηριχτούμε και σε τι να αφοσιωθούμε, δεν θα ξέρουμε τι πρέπει να αγαπήσουμε ή να μισήσουμε, τι πρέπει να εκτιμήσουμε ή να περιφρονήσουμε. Βαριόμαστε ακόμη και που είμαστε άνθρωποι, άνθρωποι με σάρκα και οστά αληθινά. [...] Γυρεύουμε να γίνουμε ένας τύπος γενικού ανθρώπου που δεν υπήρξε ποτέ. Είμαστε πεθαμένοι μόλις γεννηθούμε και χρόνια, και χρόνια μας γεννούν πατέρες που δεν είναι ζωντανοί».
Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, «Το Υπόγειο», εκδόσεις Γράμματα, σελ. 140

Αυτό το έργο γράφτηκε το 1864 στη Ρωσία. Διαβάζετε αυτές τις αράδες στην Ελλάδα σήμερα, προφανώς επειδή...