Ο κόσμος της τηλεόρασης στη χώρα μας, σχεδόν πάντοτε τέμνεται με την κακοποίηση του πολιτικού λόγου.
«Αν λοιπόν οι νέοι δεν έχουν τη δυνατότητα ν' ακούνε ούτε είναι συνηθισμένοι ν' αποκομίζουν όφελος από την ακρόαση, τότε ο λόγος τους είναι πραγματικά άκαρπος. [...] Λέγεται, άλλωστε, ότι η φύση έδωσε στον καθένα μας δύο αφτιά και μία γλώσσα, γιατί οφείλει να μιλάει λιγότερο απ' ό,τι ακούει. [...] Όσοι όμως αντιδρούν αμέσως, μιλώντας όσο ακόμη μιλούν οι άλλοι, χωρίς ν' ακούνε ή να ακούγονται, διαπράττουν ασχήμια».
Πλούταρχος, «Ίσις και Όσιρις», «Περί του Ακούειν», κεφ.3-4, σελ. 45-47, εκδόσεις Ζήτρος
«Ασχήμια». Η λέξη με την οποία κλείνει το απόσπασμα από το έργο του Βοιωτού ιστορικού, βιογράφου και φιλοσόφου που παρατέθηκε προηγουμένως, λειτουργούσε αποτροπαϊκά καθ' όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας. Αν επιθυμούσαμε να εντοπίσουμε τι θα μπορούσαν να ταυτίσουν οι αρχαίοι Έλληνες με το «απόλυτο κακό», θα έπρεπε να ανατρέξουμε στις έννοιες της ασχήμιας και της ύβρεως – τα βασικά συστατικά της καθημερινής πρακτικής της «ελίτ» του σιδηρού γένους μας. Ο Πλούταρχος δεν μπόρεσε να παραβιάσει τις προδιαγραφές του σεβασμού στο μέτρο και την ομορφιά που θεσμοθέτησαν οι πρόγονοί μας, παρά τις ιδιαιτέρως εκτεταμένες επαφές που είχε με την Ρώμη και τον ισχυρό αλλά αψύ και σχετικά ακαλλιέργητο και ρηχό κόσμο της. Η έλλογη σιωπή, μια από τις εκθεωμένες αρετές που όφειλαν να
