Η χίμαιρα, οι Έλληνες και η ομορφιά

Ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο λούζεται με το φως της πανσελήνου.

«Πόσο απερίγραπτα εξαίσιος είναι επομένως ο Όμηρος, ο οποίος ως μεμονωμένο ον, έχει μ' αυτή την απολλώνια λαϊκή κουλτούρα την ίδια σχέση που έχει ο μεμονωμένος καλλιτέχνης του ονείρου με την ικανότητα του λαού και της φύσης γενικά για όνειρα. [...] Ο αληθινός σκοπός κρύβεται κάτω από μια χίμαιρα: κι ενώ απλώνουμε τα χέρια για να την πιάσουμε, η φύση πετυχαίνει τον σκοπό της εξαπατώντας μας. Στους Έλληνες, η 'θέληση' ήθελε να δει τον εαυτό της μέσα στη μεταμόρφωση της μεγαλοφυΐας και του κόσμου της τέχνης· τα πλάσματά της, για να δοξαστούν έπρεπε να νιώσουν τα ίδια πως ήταν άξια να δοξαστούν· έπρεπε να ξαναδούν τον εαυτό τους σε μια ανώτερη σφαίρα, δίχως να λειτουργεί σαν προσταγή ή σαν μομφή αυτός ο τέλειος κόσμος της θέασης. Αυτή είναι η σφαίρα της ομορφιάς, στην οποία αυτά έβλεπαν την ίδια τους την αντανάκλαση, τους Ολύμπιους».
Φρίντριχ Νίτσε, «Η Γέννηση της Τραγωδίας», εκδόσεις Βάνιας, σελ. 67

Επί σειρά ετών, δεκαετιών, αιώνων (ίσως και να έχει συμπληρωθεί ακόμα και χιλιετία) διεξάγονται δύο παράλληλες εκστρατείες. Η μια έχει στόχο την εμπέδωση της ομορφιάς ως βασικό στοιχείο της ανθρώπινης καθημερινότητας. Η άλλη, την ασχήμια – ως νοείται η έλλειψη σχήματος και η αφαίρεση της Τέχνης από το είναι και το σκέπτεσθαι των πολυάριθμων εκπροσώπων του είδους μας. Η παράταξη της ομορφιάς και του αναβιβασμού του ανθρώπου σε καθαρή ιδέα αλλά με παλλόμενη σάρκα, σφύζον αίμα και κοχλάζουσα συνείδηση έχει ένα πλεονέκτημα. Μπορεί, είτε ερωτηθεί σχετικά είτε όχι, να

Οι «ζωντανοί μέχρι τα νύχια» Έλληνες

Η «πύλη των λεόντων» στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών.

«Μιλάω γι' αυτές τις λοξοδρομήσεις του γιατί ήταν ένα απολαυστικό αντίδοτο στις μονομανείς, μονόδρομες και εντελώς άχαρες συζητήσεις των μορφωμένων Άγγλων στην Αθήνα. Ένα απόγευμα με αυτούς τους βλάκες, που δεν σταματάνε να μιλάνε, ήταν πάντα αρκετό για να μου προκαλέσει μια διάθεση αυτοκτονίας. Ο Έλληνας είναι ζωντανός μέχρι τα νύχια• εκπέμπει ζωτικότητα, αναβράζει, είναι πνευματικά πανταχού παρών. Ο Άγγλος είναι λυμφατικός, φτιαγμένος για την πολυθρόνα, το τζάκι, την σκοτεινή ταβέρνα, το διδακτισμό». 
Χένρι Μίλερ, «Ο Κολοσσός του Μαρουσιού και Πρώτες Εντυπώσεις από την Ελλάδα», εκδόσεις Μεταίχμιο, σελ. 135

Ο Χένρι Μίλερ, στο απόσπασμα από το έργο που παρατέθηκε, αναφέρεται στις διαλεκτικές «λοξοδρομήσεις» του Γιώργου Σεφέρη. Τον γνώρισε καλά όταν επισκέφθηκε την πατρίδα μας και μαγεύτηκε από την πνευματική πολυπραγμοσύνη του ποιητή μας. Στο πρόσωπό του αλλά και στις φυσιογνωμίες που συνάντησε στην περιπλάνησή του στα ελληνικά χώματα βρήκε ένα από τα νοήματα ζωής, που έχει προ πολλού απωλέσει η Δύση. Την ζωτικότητα, την πανταχού παρουσία όπου υπάρχει... αναβράζον αίμα και βούληση για εμπειρίες. Λες και όλα είναι καινούρια. Σαν να είναι η πρώτη μας μέρα επί της γης – και μαζί η τελευταία.
Αξίζει να σημειωθεί, προς άρση παρανοήσεων, ότι ο Χένρι Μίλερ γεννήθηκε Αμερικανός αλλά δεν ήταν «αμερικανάκι» - με την υποτιμητική έννοια του όρου. Δεν ήταν κάποιος αφελής που εξιδανίκευσε τη ράτσα μας νομίζοντας ότι όλοι έχουμε

Οι «δολοφόνοι» και τα ατίθασα θύματα

Οταν γράφεις κείμενο, δημιουργείς έργο τέχνης, πουλάς προϊόν ή ασκείς πολιτική πρέπει να γνωρίζεις πού απευθύνεσαι· ποιο είναι το κοινό, το οποίο θα γίνει δέκτης όσων θέλεις να φτιάξεις ή να εφαρμόσεις όποτε εκφράζεις την ανάγκη σου για βιοπορισμό, για εκδήλωση των συναισθημάτων, σκέψεων, φιλοδοξιών και δεξιοτήτων σου. Για τους εξαιρετικά καλούς πωλητές, άλλωστε, η φράση ότι «μπορούν να πουλήσουν ψυγείο σε Εσκιμώο» φανερώνει -διά της ακρότητάς της- ότι η ιδιοσυστασία του κοινού και οι προτιμήσεις του κατευθύνουν τις προσπάθειες όσων στοχεύουν στη μαζική αποδοχή. Τα παραπάνω μπορούν κάλλιστα να γίνουν αποδεκτά από