Πως θα ψήφιζε ο Πυθαγόρας

Σάββατο μεσημέρι, Μοναστηράκι, υπό το φως της Ακροπόλεως. Κύμβαλα αλαλάζοντα, ήχοι δαιμονικοί, πολεμικοί, επιβάλλουν μια ηχητική δικτατορία αφρικανικού τύπου. Το ελληνόφωνο κράτος αδιαφορεί.  

«Παρόμοια, κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι του ανθρώπου να αποκτήσει, ενώ η απόκτηση μόρφωσης εξαρτάται από τη δική του προαίρεση και έτσι θα φανεί αργότερα ότι ρίχνεται στις πολιτικές υποθέσεις όχι από θρασύτητα αλλά από τη μόρφωσή του. Γιατί, βέβαια, στην αγωγή διαφέρουν οι άνθρωποι από τα θηρία, οι Έλληνες από τους βαρβάρους, οι ελεύθεροι από τους δούλους και οι φιλόσοφοι από τους τυχαίους ανθρώπους».
Ιάμβλιχος, «Περί του Πυθαγορείου Βίου», παρ. 44, εκδόσεις Κάκτος, σειρά Προσωκρατικοί, τόμος 5ος (Πυθαγόρας 2), σελ. 119

Ο Ιάμβλιχος (245 – 325 μ.Χ.) είναι μια από τις κορυφές της αξιοβάδιστης οροσειράς της νεοπλατωνικής φιλοσοφίας. Έγινε γνωστός στην ύστερη αρχαιότητα λόγω της βαθιάς και ουσιαστικής γνώσης του στον πυθαγορισμό και ειδικά το έργο από το οποίο ελήφθη το απόσπασμα στην αρχή του κειμένου, το «Περί του Πυθαγορείου Βίου» του χάρισε αναγνώριση και διατήρηση του ονόματός του στην επιφάνεια του φιλοσοφικού ωκεανού που περιβάλλει τον κόσμο των ιδεών, περιγράφοντάς τον. Ο Ιάμβλιχος, από την Χαλκίδα της Συρίας, γόνος

Ανθελληνικές ομιλούσες κεφαλές

Ο κόσμος της τηλεόρασης στη χώρα μας, σχεδόν πάντοτε τέμνεται με την κακοποίηση του πολιτικού λόγου. 

«Αν λοιπόν οι νέοι δεν έχουν τη δυνατότητα ν' ακούνε ούτε είναι συνηθισμένοι ν' αποκομίζουν όφελος από την ακρόαση, τότε ο λόγος τους είναι πραγματικά άκαρπος. [...] Λέγεται, άλλωστε, ότι η φύση έδωσε στον καθένα μας δύο αφτιά και μία γλώσσα, γιατί οφείλει να μιλάει λιγότερο απ' ό,τι ακούει. [...] Όσοι όμως αντιδρούν αμέσως, μιλώντας όσο ακόμη μιλούν οι άλλοι, χωρίς ν' ακούνε ή να ακούγονται, διαπράττουν ασχήμια».
Πλούταρχος, «Ίσις και Όσιρις», «Περί του Ακούειν», κεφ.3-4, σελ. 45-47, εκδόσεις Ζήτρος

«Ασχήμια». Η λέξη με την οποία κλείνει το απόσπασμα από το έργο του Βοιωτού ιστορικού, βιογράφου και φιλοσόφου που παρατέθηκε προηγουμένως, λειτουργούσε αποτροπαϊκά καθ' όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας. Αν επιθυμούσαμε να εντοπίσουμε τι θα μπορούσαν να ταυτίσουν οι αρχαίοι Έλληνες με το «απόλυτο κακό», θα έπρεπε να ανατρέξουμε στις έννοιες της ασχήμιας και της ύβρεως – τα βασικά συστατικά της καθημερινής πρακτικής της «ελίτ» του σιδηρού γένους μας. Ο Πλούταρχος δεν μπόρεσε να παραβιάσει τις προδιαγραφές του σεβασμού στο μέτρο και την ομορφιά που θεσμοθέτησαν οι πρόγονοί μας, παρά τις ιδιαιτέρως εκτεταμένες επαφές που είχε με την Ρώμη και τον ισχυρό αλλά αψύ και σχετικά ακαλλιέργητο και ρηχό κόσμο της. Η έλλογη σιωπή, μια από τις εκθεωμένες αρετές που όφειλαν να

Ο κύριος Σονούπο

Ακούς το όνομα του τίτλου. Νομίζεις ότι είναι Ιάπων. Τελικά διαπιστώνεις ότι είναι επίρρημα και θες να κάνεις χαρακίρι.

Η νόμιμη και αναπόφευκτη συνακρόαση συνεπιβατών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αποκαλύπτει περισσότερα απ' όσα όλα τα ΜΜΕ μαζί.

Χθεσινό, ακριβές και απίστευτο. Κατά το μεσημέρι επιβιβάζονται στον σταθμό Ηράκλειο του ΗΣΑΠ τρεις νεαρές (ηλικιακή κλίμαξ 16-17). Το βαγόνι δεν είχε πολύ κόσμο και βρίσκουν θέσεις για να κάτσουν. Και ρωτάει η μία (σημείωση: δεν ήταν ξανθούλα. Σκούρο καστανό το μαλλί της): «Ρε σεις ποιος είναι αυτός ο κύριος Σονούπο;» Εν χορώ οι άλλες δύο: «Ποιος;». Επιμένει η κατανομαλλούσα: «Να μωρέ, δεν θυμάμαι τι ακριβώς τη ρώτησα την

Το στερεότυπο του Δυτικού ανθελληνισμού

Πανοραμική άποψη της πόλης-κράτους του Βατικανού.

«Όστις ολίγον μόνον διέτριψεν εν Ιταλία, ήκουσε και είδεν οποίαν καταφοράν και πάθησιν κατά των Ελλήνων οι οπαδοί του (σ.σ.: του Πάπα) προς ενέργειαν της ελληνικής θρησκείας μέρη δεν συγχωρείται να ενταφιασθή Έλλην με την θρησκευτική τελετή, ούτε η εκφορά του νεκρού να γείνη ημέραν, ούτε ευκόλως γην διά να ταφή δίδουσι, και εάν δίδωσι, διατάττουσι την ταφήν, εις λίαν μεμακρυσμένον διάστημα της πόλεως, ωσάν ο νεκρός Έλλην είνε χειρότερος και αυτών των Τούρκων, ωσάν ο Έλλην είναι μικρότερος των ανθρώπων».
Επιστολή Ιωάννη Π. Πύρλα, όπως βρέθηκε στο αρχείο Διγενόπουλου, και η οποία χρονολογείται στις 20/8/1845. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Βασιλείου Χρ. Σκολαρίκου «Δημοτική, Πολιτική και Οικονομική Πορεία της Δημητσάνας και της Γορτυνίας την περίοδο 1800-1945 μέσα από ανέκδοτες επιστολές και έγγραφα». Εκδότης Τάκης Ιωάννου Γκιώνης, σελ. 372

Η επικρατούσα σχολή της Ιστορίας αλλά και της Κοινωνιολογίας αποφάνθηκε ότι τα στερεότυπα αποτελούν μέγα εμπόδιο για την ανάπτυξη, την εξέλιξη και την διδασκαλία των επιστημών. Οι οπαδοί της κυρίαρχης ιδεολογίας συνιστούν την θραύση και το ξεπέρασμά τους. Οι εισηγητές της αναίρεσης των στερεοτύπων είναι πεπεισμένοι πως τα σύνολα μπορούν να περάσουν σε μια ανώτερη κατάσταση από την υπάρχουσα, αν κατά κάποιον τρόπο, κατορθώσουν να ξεπεράσουν τις εμπειρίες τους – ειδικά τις αρνητικές. Όσοι δεν το πιστεύουν αλλά το επιδιώκουν απλά πληρώνονται καλά γι' αυτή την άχαρη εργασία.
Η συστηματική και άνευ όρων και φραγμών πολεμική στα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις αρνητικές εμπειρίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θεολογία της ανιστορικότητας. Η επέλαση της λήθης πραγματοποιείται με αιχμή του δόρατος μια νεφελώδη αντίληψη περί «καλοσύνης». Τα στερεότυπα είναι «κακά». Η αοριστία είναι «καλή». Η ιδεολογία της αυτοκρατορίας (των ΗΠΑ εν προκειμένω) προϋποθέτει την...

Που ριζώνει η μόρφωση του Γένους

«Δύο πολεμιστές» ή «Καραούλι». Έργο του 1855 από τον Θεόδωρο Βρυζάκη.

«'Είχα δυο αγάλματα περίφημα, μια γυναίκα κι ένα βασιλόπουλο, ατόφια – φαίνονταν οι φλέβες, τόση εντέλειαν είχαν. Όταν χάλασαν τον Πόρο, τα 'χαν πάρει κάτι στρατιώτες, και στ' Άργος θα τα πουλούσαν κάτι Ευρωπαίων• χίλια τάλαρα γύρευαν... Πήρα τους στρατιώτες, τους μίλησα: 'Αυτά, και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην το καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Γι' αυτά πολεμήσαμε'».

-Καταλαβαίνετε. Δεν μιλά ο Λόρδος Μπάιρον, μήτε ο λογιότατος, μήτε ο αρχαιολόγος• μιλά ένας γιος τσοπάνηδων της Ρούμελης με το σώμα γεμάτο πληγές. «Γι' αυτά πολεμήσαμε». Δεκαπέντε χρυσοποίκιλτες Ακαδημίες δεν αξίζουν την κουβέντα αυτού του ανθρώπου. Γιατί μόνο σε τέτοια αισθήματα μπορεί να ριζώσει και ν' ανθίσει η μόρφωση του Γένους.
Γ. Σεφέρη, «Δοκιμές», τόμος Α΄ (1936-1947), εκδόσεις Ίκαρος, σελ.240-241
Το απόσπασμα με τις σκέψεις του Γιώργου Σεφέρη αναφορικά με την

Πάρσιφαλ εναντίον Μεγάλου Αλεξάνδρου

Το τέλος της 3ης πράξης της βαγκνερικής όπερας «Πάρσιφαλ». Ο δημιουργός του εικαστικού, Πολ φον Γιουκόφσκι, σχεδίασε τα κοστούμια και  τέσσερα (από τα πέντε συνολικά) σκηνικά του πρώτου ανεβάσματος της ομώνυμης όπερας.

«Εδώ ο Κρετιέν σπέρνει τούτο το έπος που αρχινά, και το σπέρνει σε χώμα τόσο καλό, που δεν μπορεί παρά να ευδοκιμήσει• αφού το κάνει για τον πιο μεγαλόψυχο άνθρωπο που υπάρχει στης Ρώμης την αυτοκρατορία: τον κόμη Φίλιππο της Φλάνδρας, που αξίζει περισσότερο απ' όσο άξιζε ο Αλέξανδρος, ο παινεμένος σ' όλη την οικουμένη. Όμως ο κόμης δεν συγκρίνεται μαζί του, γιατί είναι άνθρωπος ακέραιος, δίχως τις διαστροφές και τις αδυναμίες που είχε μαζεμένες πάνω του κείνος εκεί ο βασιλιάς. [...] Σας λέω αληθινά πως τα δώρα του κόμη Φίλιππου είναι από φιλανθρωπία. [...] Δεν αξίζει περισσότερο από τον Αλέξανδρο, που ποτέ δεν νοιάστηκε για τη φιλανθρωπία ούτε για κανένα

Γιατί είναι ανθελληνική η εφημερίδα Bild

Ο  κ. Κάι Ντίκμαν. Το αφεντικό του εντύπου που λατρεύει να μισεί την Ελλάδα.

Αν δεν γνωρίζετε τι σημαίνει ο τίτλος σας ενημερώνουμε ότι μεταφράζεται σε «εφημερίδα Bild + Τουρκία = Αγάπη».

Στις 28 Νοεμβρίου 2011 ο Νίκολας Μπλόμε, αρχισυντάκτης της γερμανικής εφημερίδας Bild, παρέλαβε το «Ευρωπαϊκό Χρυσό Γαϊδουράγκαθο» για ένα δημοσίευμα της εφημερίδας, το οποίο προέτρεπε την Ελλάδα να πουλήσει νησιά για να ξεχρεώσει. Τον Ιούνιο του ίδιου έτους, το ίδιο έντυπο, στην ηλεκτρονική έκδοσή του είχε αναρτήσει φωτογραφία από διαδήλωση αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος όπου...