«Ο Όσιος Μαρτίνος και ο Επαίτης». Έργο του Wilfred Thompson (1918).
«Είμαστε αξιολύπητοι σαν μικρά παιδιά που χάθηκαν στο δάσος. Όταν έρχεσαι μπροστά μου και με κοιτάς, τι ξέρεις από τους πόνους που κρύβω εντός μου και τι γνωρίζω εγώ από τους δικούς σου; Αλλά ακόμα κι αν ερχόμουν σ' εσένα και έκλαιγα και στα έλεγα, τι παραπάνω θα ήξερες για εμένα απ' όσο για την Κόλαση, που κάποιος σου την περιγράφει πυρίφλεκτη και φρικτή; Γι' αυτό το λόγο, μόνο εμείς οι άνθρωποι οφείλουμε όταν να αντιμετωπίζουμε αλλήλους να το κάνουμε με τόσο σεβασμό, στοχασμό κι αγάπη, όπως θα πράτταμε λίγο πριν την είσοδό μας στην Κόλαση».
Φραντς Κάφκα, επιστολή στον Όσκαρ Πόλλακ, 8 Νοεμβρίου 1903
Σε ηλικία 20 ετών έγραφε τούτες τις κουβέντες ο Κάφκα στον συμμαθητή του. Δεν είχε χαρά το κείμενό του, ανεμελιά, ορμή και διάθεση για γλέντι – όπως συνηθίζεται στις επικοινωνίες των προσώπων που βρίσκονται σ' αυτή τη... μαγική ηλικία. Ίσως κάποιος να κρίνει τις αράδες του ως «απαισιόδοξες» ή απλά κατηφείς. Γιατί συνέβαινε τούτο με τον Κάφκα; Τι έπαθε και μας κατάλαβε όλους; Γιατί κατόρθωσε να
