Πέμπτη, Μαΐου 29, 2008

555 χρόνια από τη νύχτα που δεν θα ξημέρωνε ποτέ


555 χρόνια από τη νύχτα που δεν θα ξημέρωνε ποτέ.

Ούτε έχει ξημερώσει ακόμη, τουλάχιστον στις ψυχές ευάριθμων (δηλαδή λίγων) ωραίων τρελών που όταν βρίσκονται σε ιερές συνάξεις ο ήχος του τσουγκρίσματος των ποτηριών τους γίνεται ένα με την ευχή «και του χρόνου στην Πόλη».

Ναι, ναι, ναι! Υπάρχουν ακόμα τρελοί, άνθρωποι που τα λογικά τους αποχωρίστηκαν την κάρα τους.

Τρελοί που ακούνε μέσα τους τις κλαγγές των μετάλλων που σπάθιζαν αίμα έξω από τα τείχη της Βασιλεύουσας στις 29 Μαΐου του έτους 1453.

555 χρόνια από την ημέρα που ο Ελληνισμός, όπως τον έχουν ορθοτομήσει τα αλαφροΐσκιωτα σαρκία των τρελών, έχασε την πρωτεύουσά του.

555 χρόνια γεμάτα δακρυσμένες αφηγήσεις γιαγιάδων που με τα σεπτά τους χείλη τόξευαν μύθους, θρύλους, προφητείες και –πάνω απ’ όλα- πόθους για την Πόλη πάνω από τα λίκνα μας και μας βρίσκανε τα βέλη κατευθείαν στην καρδιά.

Τα λόγια της γιαγιάς ταξίδεψαν πολύ μέχρι να φτάσουν στα αυτιά μας.

Πάλεψαν με τον χρόνο, κολύμπησαν στο αίμα συγγενών που πεταλώθηκαν στην Σμύρνη.

Άνοιξαν το δρόμο τους με τα νύχια για να ξεφύγουν μέσα από τα φέρετρα που μας στάλθηκαν πεσκέσι από τον Σαγγάριο, την αλμυρά έρημο, την απελπισμένη άμυνα του Τομλού Μπουνάρ.

Τα προγονικά λόγια και οι σκέψεις που τα παρασέρνει ο άνεμος είναι η μοναδική συντροφιά των άταφων στρατιωτών μας που χάθηκαν στη Μικρασία πολεμώντας για λογαριασμό του χθες και του αύριο.


Μέσα από τούτα τα λόγια βιώσαμε τα ηχοχρώματα της Βασιλεύουσας, της ιδέας και της απτής πραγματικότητας που ερωτεύτηκε ο τελευταίος μας αυτοκράτορας, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος.

Δεν απαρνήθηκε ο γενναίος μας αρχηγός τον έρωτα της ζωής του.

Γι’ αυτό προτίμησε να στεφανωθεί με τις δάφνες του θανάτου, έφιππος, ορμητικός, καγχάζοντας μπροστά στις απειλές και τα ταξίματα του άθλιου Μωάμεθ.

Και του χρόνου στην Πόλη!


Ακολουθούν οι ομιλίες: 1. Του Μωάμεθ Β' προς τις ληστρικές ορδές του όπου τους υπόσχεται χρυσάφι, λεηλασία τριήμερη, παιδιά και γυναίκες για την ικανοποίηση τους και άλλα ιδεαλιστικά.

2. Του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου προς τους συμπολεμιστές του όπου αναφέρεται μόνο σε αρχές, Πίστη Χριστού, υπεράσπιση πατρίδος και αξιών. Κάντε τις συγκρίσεις σας για τον πολιτισμό που εκπροσωπούσαν οι δύο πλευρές. Οι ομιλίες προέρχονται από το «Χρονικό της Αλώσεως» του Γεωργίου Σφραντζή



Ὁμιλία τοῦ Μωάμεθ τοῦ πολιορκητοῦ ὀλίγον πρὸ τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως


« τέκνα φίλτατα παρ το Θεο κα το ατο προφήτου Μωάμεθ κα μο το δούλου ατο δέομαι κα παρακαλ μς, να π τν αριον ξιον ργον μνήμης αωνίου ποιήσητε,ς κα ο πρ μν πανταχο ως το νν, ς φανερν στιν, ποίησαν, κα μετ προθυμίας κα γενναιότητος κα μεγαλοψυχίας τος τείχους νωθεν μετ τν κλιμάκων ς πτερωτοδιέλθητε κα τν φήμην ν ο πρ μν, ς επομεν, κέρδησαν κα Θες χαρίσατο μγένοιτο να μες πολέσωμεν ατήν, λλ μάλιστα νν ρα γγικεν να ατήν, πολυπλασίως αξήσωμεν». Ετα λέγει «Κα ἐὰν κα ξ μν τινς ποκτανθώσιν, ς θος στν ν τος πολέμοις, γεγραμμένον π τς κεφαλς ατο, καλς οδατε δι το μετέρου καρν τί φησν προφήτης τι ποθανν ν καιρ τοιούτω λόσωμος ν τ παραδείσμετ το Μωάμεθ ριστήσει κα πιε, κα μετ παίδων κα μετ γυναικν ραίων καπαρθένων ν τόπ χλοερ κα μεμυρισμένω νθεσιν ναπαυθ, κα ν λουτρος ραιοτάτοις λουσθ, κα ν κείν τ τόπω κ Θεο ξει τατα. νταύθα δ πάλιν ξ μο πς μς στυρατς κα ρχοντες τς αλς μου, ἐὰν νικήσωμεν, μισθς ν ξουσι παρ’μο σται οτ νν χουσι ς π το νν ρξηται ως τέλους τς ζως ατν. Κα μέραις τρισν πόλις πάσα μν σεται. Κα ε τί δ’ν σκυλεύσηται κα ερηται χρυσίου κα ργυρίου σκεος καματισμόν, αχμαλώτους τ νδρας κα γυναίκας, μικρος τ κα μεγάλους, οδες δυνηθείη ατος μν ατσαι τί νοχλσαι ες οδέν» Κα τελειώσας το λέγειν μοσεν ατος φυλάξαι τ σα ατος διετάξατο. Οδε κούσαντες χάρησαν λίαν κα ν μία φων πάντεςλαλάξαντες σαν κατ τν κείνων διαλεκτν «λλ λλ Μεεμέτη ρεσολ λλά» τούτ’στιν « Θες τν Θεν κα Μουχαμέτης προφήτης ατο».

Ὁμιλία τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου ὀλίγον πρὸ τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως


«Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρός της πίστεως ἠμῶν βούλεται ἴνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήση ἠμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώση ἠμὶν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἴνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἰὸν ἐκχύση καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπῖη ἠμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἴνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν της πίστεως ἠμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμὶν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἠμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὒν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶε ἐσμεν πάντες ἴνα προτιμήσωμεν ἀποθανεὶν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρώτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῶ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἠμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι. Ἐὰν διὰ τὰ ἐμᾶ πλημμελήματα παραχωρήση ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοὶς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν τῆς ἁγίας, ἢν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἠμὶν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὃ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὄλον κερδίση τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῆ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἠμῶν. Τρίτον βασιλείαν τὴν ποτὲ μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ’οὗ ἠμᾶς ἐλθῶν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθ’ἡμέραν τὲ καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκῶν ἠμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἠμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἐλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἠμεῖς πάσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἄρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἴπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἠμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἠμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταὶς ἠμετέραις χερσὶ καὶ ρωμαλαιότητι, ἢν ἐδωρήσατο ἠμὶν ἡ θεία δύναμις. Γνωρίζω δὲ ὅτι αὔτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθὼς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ’ἠμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἴνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἠμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἴνα ἠμᾶς φοβήσωσι. Τᾶς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὤρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἠμῶν πτήσουσι, δι’ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ρωμαλέοι τὲ καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταὶς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τὴ συμπλοκὴ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἢ τὴν ρομφαίαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἳ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροὶ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοὶς λοιποὶς ὄπλοις, καὶ ἐν τὴ συμπλοκὴ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ’ οὔτε κέκτηνται. Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὢ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμηθῆτε τοὺς ποτὲ τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πὼς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ρωμαίων τὴ φωνὴ καὶ θέα ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῶον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἠμεῖς ἡ τῶν ζώων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ’ἠμῶν ἐρχόμενοι ἴνα παράταξιν μεθ’ἠμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῶα ἄλογα καὶ χείρονες εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ρομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ’ἠμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἴνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζώων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ρωμαίων. Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρός της ἁγίας ἠμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἢν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ’οὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθῶν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἴνα καθ’ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἠμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἠμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἠμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὖρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἠμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατά, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μύθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος. Ὢ ἀνόητα ζῶα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐλθῶν οὒν ἀδελφοί, ἠμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ’ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πὼς εὔρη καιρὸν ἐπιτήδειον ἴνα καταπῖη ἠμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἢν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τὴ πανάγνω δεσποίνη ἠμῶν θεοτόκω καὶ ἀειπαρθένω Μαρία ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο του κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τὴ ἡμετέρα πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πάσι τοὶς οὔσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τὴν ποτὲ περιφανῆ καὶ ὀμφακλιζουσαν ὡς ρόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπ’αὐτόν. Ἢ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπείν, πάσαν τὴν ὑφ’ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν,Ἀχαϊαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τὲ καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον αὐτός τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῶ ὑποβαλεὶν καὶ δουλεία καὶ τᾶς ἁγίας ἐκκλησίας ἠμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεὶν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων. Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆται ἴνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται».


8 σχόλια:

Ο Αιρετικός - The Heretic είπε...

Να χαιρόμαστε τον Σχολάριο που πούλησε την Πόλη... Άξιος ο μισθός του.

Ανώνυμος είπε...

TO IEPATEIO ANOIΞE THN KEPKOΠOPTA.TA ΛOΓIA TOYΣ EINAI AKOMA ΦPEΣKA ΓPAMMENA ME AIMA EΛΛHNIKO,"KAΛΛYTEPA TO ΣAPIKI TOY AΓAPHNOY ΠAPA TO KAΛΠAKI TOY ΠAΠA.ΠAIΔEΣ AYPIO ΠAIΞTE TO TPAΓOYΔI THΣ X.AΛEΞIOY "EΣTHΛA 2 ΠOYΛIA ΣTHN KOKKINH MHΛIA...ΓIA TON MAPMAPΩMENO BAΣIΛIA ...ΣTA ΠAPAMYΘIA H ΓIAΓIA.."ΔEN ΘYMAMAI TON AKPIBH TITΛO.G AΠO CT

Adiavroxoi είπε...

Η Εκκλησία, αν θα μπορούσαμε να υπολογίσουμε σε ποσοστό την συμμετοχή της στην ύπαρξη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν τουλάχιστον το 50%.
Όσο για το άσμα της Αλεξίου, ήταν εκείνο που έκλεισε την σημερινή μας εκπομπή.

Ο Αιρετικός - The Heretic είπε...

Ποιο τραγούδι λέτε; Εκείνο που λέει "έστειλα δυο πουλιά στην κόκκινη μηλιά" από το δίσκο "Μικρά Ασία"; Σε ό,τι αφορά το ρόλο του ιερατείου στη διακυβέρνηση του Βυζαντίου, έχετε δίκιο - όλα τα κράτη τότε (χριστιανικά και ισλαμικά) θεοκρατίες ήταν. Και το εκάστοτε ιερατείο έκανε ό,τι ήθελε, άλλαζε τα σύνορα όπως το βόλευε κι ανεβοκατέβαζε βασιλείς και αυτοκράτορες (ενίοτε τους ξεπάστρευε κιόλας). Άρα, όντως το "τουλάχιστον 50%" προκύπτει άνετα.

BTW, με τους αγιορείτες που έστειλαν συγχαρητήριο επιστολή στον προελαύνοντα Χίτλερ και μετά ζήτησαν την προστασία του, τι γίνεται;

Theodore είπε...

Δεν καταλαβα. Ξερετε τι εκανε η κοκκινη μηλια, στην Ελλαδα το 22;
Ξερετε οτι οι μαλακες οι δεξιοι, ενω πηρανε τις εκλογες, ταζοντας στον κοσμακη, που πολεμαγε, εως και 12 χρονια συνεχεια, (εχω γνωρισει παλαιοτερα ατομο που μου τα ελεγε),συνεχισαν τον πολεμο, για να παρουν την κοκκινη μηλια, χωρις να λαβουν υπ οψιν τους το συσχετισμο των δυναμεων στην περιοχη και τη στροφη των "συμμαχων μας".
Και βγαζοντας τους ετοιμοπολεμους αξιωματικους, και βαζοντας διαφορους λελεδες του Κολωνακιου, με αρχηγο, τον ψυχοπαθη στρατηγο, που εβαζε τιμωρια, ακομα και το ΑΛΟΓΟ του.
Ηταν επομενο, οτι θα τρωγανε τα μουτρα τους, παρασυροντας ομως στο χαμο, εναν συμπαγη πληθυσμο, 1,5 μυριου.(Η μεγαλυτερη καταστροφη απο υπαρξεως ελληνισμου, ακομα και απο την αλωση της Πολης. Γιατι ο κοσμος, εμεινε τοτε, ενω τωρα, εφυγε).
Το οτι τους ντουφεκισε ο Πλαστηρας, δεν λεει τιποτα,ασε που μισαλλοδοξοι οπως ειναι παντα, το ξεπληρωσαν με τοκο το 35, και μετα στον εμφυλιο.
Γι αυτο, μη μιλατε για κοκκινες μηλιες,κανει τζιζ.

Ανώνυμος είπε...

O ΠAΠΠOYΣ MOY ΠHΓE ME TA ΠOΔIA ΣXEΔON MEXPI TO BEΛIΓPAΔI ΠOΛEMONTAΣ AΠO KEI ΠHΓANE MEXPI TO EΣKI ΣEXHP KAI META ΠAΛI ΠOΔAPATO ΣTHN ΣMYPNH TO TI EΓINE EKEI TO ΞEPETE.G AΠO CT

Ανώνυμος είπε...

Ερώτημα : Αγαπητοί Αδιάβροχοι, το κείμενο που δημοσιεύετε είναι αντιγεγραμμένο από http://www.geocities.com/aeolis.geo/Palaiologright.htm ;

Ανώνυμος είπε...

Η πόλις θα απελευθερωθει, κανετε υπομονή φίλτατοι.