Ἡ ἀνάσταση τῶν ἀρχαίων νεκρῶν

 

Ὁ ναὸς τοῦ Ὀλυμπίου Διὸς τῶν Ἀθηνῶν. Στὶς ἔνθετες εἰκόνες ὁ Δημοσθένης Βουτυρὰς καὶ τὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου του. 

 

-Μὰ στὴν Ἀθήνα εἴμαστε; εἶπε ὁ Αἰσχύλος.

-Νὰ ἡ ἀκρόπολη!

-Ἡ καϊμένη!... εἶπε ὁ Σοφοκλῆς κουνώντας τὸ κεφάλι.

-Μὰ σὰ νὰ μὴν εἴμεθα στὴν Ἀθήνα!.. Σας τὸ λέω σωστά!.. Αλλιώτικη μοῦ φαίνεται.[...]

-Ναί, ἔχεις δίκαιο, τοῦ ἀπάντησε ὁ Φειδίας. Αὐτὴ δὲν είνε ἡ Ἀθήνα μᾶς, ἡ Ἀθήνα πέθανε. Αὐτὴ ἐδῶ, εἶνε τὸ πτῶμα της! Καὶ τὸ πτῶμα βρωμᾶ!.. Ἡ ζωὴ της, ἔχει φύγει ἀπὸ καιρό, τὰ δέντρα, τὰ νερά!.. Τὰ ποτάμια της πάψανε νὰ τρέχουν, ἐκόπηκε ἡ ζωὴ τους.

Δημοσθένη Ν. Βουτυρᾶ, «Ἀνάσταση Νεκρῶν», Ἐκδοτικὸς Οἶκος Δημητράκου, Ἀθήνα:1929, σελ. 29-30.

Τὸ ἀριστουργηματικὸ διήγημα τοῦ Δημοσθένη Ν. Βουτυρᾶ (1872-1958) «Ἀνάσταση Νεκρῶν» ἀξίζει νὰ διαβαστεῖ ἀπὸ τὸ μεγαλύτερο δυνατὸ ἀριθμὸ ἀναγνωστῶν, νὰ διδαχθεῖ (ὁλόκληρο, ὄχι αποσπασματικά) στὰ σχολεῖα καὶ νὰ μεταφερθεῖ στὸν κινηματογράφο. Πρόκειται γιὰ μία συγκλονιστικὴ καταγγελτική, πικρὴ καὶ ταυτόχρονα σατιρικὴ ἀφήγηση τῆς διάρρηξης τῆς σχέσης τοῦ νεοελλαδικοὺ κράτους ἀλλὰ καὶ τῆς κοινωνίας μὲ ὅ,τι μᾶς κάνει καὶ μᾶς δείχνει σποῦδαίους καὶ μεγάλους: τὸ ἀρχαῖο παρελθὸν μας.

Σ’ αὐτὸ τὸ μοναδικὸ λογοτεχνικὸ ἔργο ὁ Αἰσχύλος, ὁ Σοφοκλῆς, ὁ Εὐριπίδης, ὁ Περικλῆς, ὁ Φειδίας, ὁ Ἀριστοφάνης καὶ ὁ Ὅμηρος ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὸν Άδη στὴν Ἀθήνα τῶν ἀρχῶν τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Ἡ ἔλευσὴ τους στὸν κόσμο τῶν ζωντανῶν εἶχε προφητευτεῖ ἀπὸ ἕναν ἀλαφροΐσκιωτο γέροντα, τὸν