Χριστός καί Ἑλλάς ἕνωσαν τή Δύση

Ἀναθηματικό ἀνάγλυφο (περίπου) τοῦ 330 π.Χ. Ἀφιέρωμα τοῦ Νεοπτόλεμου ἀπό τό δῆμο Μελίτης. Εἰκονίζεται τό Σπήλαιο τοῦ Πανός, ὅπου ὁ Ἑρμῆς παραδίδει τόν μικρό Διόνυσο στίς Νύμφες. Ἐκτίθεται στόν αὔλιο χῶρο τοῦ Μουσείου στήν Στοά τοῦ Ἀττάλου, στήν Ἀθήνα.  

Ὅσοι ὑπονομεύουν τά ἑλληνοχριστιανικά θεμέλια τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ εἶναι οἱ ἐπικίνδυνοι, οἱ ἀκραῖοι, οἱ ἀξιοκατάκριτοι. Ὄχι ὅσοι τά ὑπερασπίζονται.

«Ἀνήκουμε στή Δύση». Ρήση ἄστοχη, ἀπερίσκεπτη, χωρίς βάθος. Φανερώνει προπέτεια καί ἄγχος ἀναζήτησης προστατῶν καί πατρόνων. Αὐτή ἡ φράση ἀδίκησε καί τήν Ἑλλάδα καί τή Δύση. Ἡ Ἑλλάδα, ὁμολογουμένως, ἔχει μικρή σχέση μέ τήν Ἀνατολή. Σχετίζεται κυρίως μέ τίς παθογένειες ποῦ ἄφησε πίσω της ἡ φρικτή ἐμπειρία τοῦ ἐγκλεισμοῦ στόν ὀθωμανικό τάφο: μπαξίσι, χαράτσι, ραχάτι, ρουσφέτι. Τέσσερις λέξεις, ὅλα τά προβλήματα χώρας καί λαοῦ συμπυκνωμένα. Τέσσερις λέξεις, τέσσερις αἰῶνες καθυστέρησης, ἀνελευθερίας, ὑποταγῆς στήν ἰσχυρή βαρβαρότητα καί τή βαρβαρική ἰσχύ.

Οἱ Ἕλληνες ταιριάζουν πολύ περισσότερο μέ τούς Εὐρωπαίους καί τούς Ἀμερικανούς παρά μέ τούς Ἄραβες, τούς Τούρκους, τούς Κινέζους, τούς Ἀφρικανούς. Αὐτό καθίσταται πρόδηλο, σέ ὅλο τό μεγαλεῖο του, τήν ἅγια περίοδο τῶν Χριστουγέννων καί τήν Πρωτοχρονιά.

Ἄν πάρεις τοῦτες τίς μέρες ἕναν Ἕλληνα, ἀπό τόν φτωχότερο μέχρι τόν πλουσιότερο, καί τόν βάλεις στήν καρδιά τῆς πρωτεύουσας ὁποιασδήποτε εὐρωπαϊκῆς χώρας, θά νιώσει σάν στό σπίτι του. Αὐτά εἶναι οἱ μνῆμες, ἡ χαρά, τά βιώματα καί ἡ ἐλπίδα μᾶς: τά φῶτα, οἱ στολισμοί, οἱ Ἅγιοι Βασίληδες, οἱ φάτνες, τά γελαστά πρόσωπα, τά κάλαντα, τά τραγούδια, τά δραματοποιημένα παραμύθια (ἀπό τόν «Καρυοθραύστη» τοῦ Χόφμαν μέχρι τό «Κοριτσάκι μέ τά σπίρτα» τοῦ Αντερσεν), τά γλυκά καί τό ἄστρο πού

Το νόημα τοῦ ἑλληνικοῦ βίου

Τό ἔθνος μας αὐτοπαγιδεύτηκε στήν ἔλλειψη νοήματος, στή βεβαιότητα τῆς ἀδυναμίας νά παράξει γεγονότα καί νά προκαλέσει ἐξέλιξη.

«Ὅταν ρίχνεις μία πέτρα στό νερό, βρίσκει τόν συντομώτερο δρόμο πού ὁδηγεῖ στόν βυθό. Το ἴδιο συμβαίνει ὅταν ὁ Σιντάρτα ἔχει μία φιλοδοξία, ἕνα σκοπό. Ὁ Σιντάρτα δέν κάνει τίποτα∙ περιμένει, σκέπτεται, νηστεύει, ἀλλά περνάει μέσα ἀπό τίς ὑποθέσεις τοῦ κόσμου σάν τήν πέτρα ἀπό τό νερό, χωρίς νά κάνει τίποτα, χωρίς νά κινεῖται: κάτι τόν ἑλκύει καί ἀφήνεται νά παρασυρθεῖ. Ὁ σκοπός του τόν τραβάει, γι' αὐτό καί δέν ἐπιτρέπει σέ τίποτα νά μπει στό μυαλό του, πού νά εἶναι ἀντίθετο στό σκοπό του. [...] Ὁ καθένας μπορεῖ νά κάνει θαύματα, ὁ καθένας μπορεῖ νά πλησιάσει τόν στόχο του, ἄν ξέρει νά σκέφτεται, νά περιμένει καί νά νηστεύει».
Hermann Hesse «Σιντάρτα», ἐκδόσεις Λυχνάρι - Καλλιθέα: 1984, σελ. 67

Ὁ «Σιντάρτα» τοῦ Hermann Hesse (1877-1962) εἶναι λογοτέχνημα πού διαβάζει συνήθως κάποιος στήν ἐφηβεία του. Στη συνέχεια τό λησμονᾶ, ἀφοῦ παρασύρεται ἀπό τά μανιασμένα ρεύματα τοῦ βίου. Σε κάποιο ἄλλο σημεῖο τῆς θαλασσοπλοΐας του, ἄν εἶναι ἀρκετά τυχερός νά τό ξαναδιαβάσει, ἀντιλαμβάνεται πόσο ἔχει ἐπηρεαστεῖ ἀπό αὐτό - πόσο ἔχει λειτουργήσει ἐντός του, ἐπί μεγάλο διάστημα, κι ἐκεῖνος δέν τό

Δοξαστικό γιά τό 1940

Εἶμαι πλούσιος. Πολυώνυμα δῶρα λαχών εἰμί. Εὐχαριστῶ τόν Θεό καί ὅλες τίς συνοδές δυνάμεις γιά αὐτό. Νά ἐξηγήσω θέλω τόν πλοῦτο μου γιά νά τόν μοιραστοῦν ὅσοι ἐπιθυμοῦν παρόμοιο νά ἔχουν. Ὑπάρχει ἄφθονος γιά ὅλους. 

Κέρδος πρῶτο: Ἔχω γνωρίσει ἀνθρώπους πού νίκησαν, νικοῦν, δείχνουν πώς θά νικήσουν τήν πτωτική φύση τῆς σαρκός. Ἥρωες σιωπηλούς καί χαμογελαστούς σάν τόν γλυκό Ἀπόλλωνα πού πυρπολεῖ καί καταναλώνει τίς ψυχές πάνω στόν πανίερο Κύνθο. Ἁγίους καί μάρτυρες, ὁσίες πού πυράκτωσαν τό μέταλλο τῆς καλοσύνης τους στήν Κόλαση τῆς πραγματικότητας. Γιά μένα οἱ ζῶντες καί οἱ τεθνεῶτες ἥρωες, μάρτυρες, ἅγιοι καί διαλεχτοί ἀποσυνάγωγοι εἶναι ἕνα ἑνιαῖο σύνολο μέ τό ὁποῖο οὐδέποτε σταματῶ νά διαλέγομαι. Ὁδοδεῖκτες καί παρηγοριά στίς ἄνυδρες ὧρες τοῦ καμάτου.

Κέρδος πρώτιστο: Κομπάζω. Δέν θά ἔπρεπε ἀλλά συνάμα δέν θά μποροῦσα καί νά τό ἀποφύγω. Εἶμαι...