Ἡ πρέπουσα τιμὴ στοὺς ἥρωες

Πὼς νὰ ξεχρεώσεις πράξη ἀνεκτίμητη; Μόνο ἐπαναλαμβάνοντὰς την ὅταν ἔρθει ὁ καιρός.

Λέμε πολλά, ἀκοῦμε λίγα, πράττουμε σχεδὸν τίποτα. Αὐτὸ νὰ μὴν εἴχαμε κι ὅλα καλύτερα θὰ ἦταν. Στις ἐθνικὲς ἐπετείους ἔχουμε τὴν κακὴ συνήθεια νὰ κοιτᾶμε πρὸς τὰ ἔξω ἀντὶ νὰ στρέψουμε λίγο τὸ βλέμμα πρὸς τὰ μέσα. Τὶ εἶναι γιὰ ἐμᾶς ἡ Ἐλευθερία; Ποῖο δικὸ μας ἀγαθό, ἄνεση, συναίσθημα ἤ ὁτιδήποτε ἄλλο θὰ μπορούσαμε νὰ δώσουμε ὡς ἀντίτιμο γιὰ νὰ τὴν ἀποκτήσουμε; Τὶ συμβολίζουν στὴ δικὴ μας συνείδηση τὰ πρόσωπα καὶ οἱ καταστάσεις ποὺ ἀπειλοῦν νὰ μᾶς στερήσουν τὴν Ἐλευθερία; Ἄν, λοιπόν, γιὰ ἐμᾶς ἡ Ἐλευθερία εἶναι μὴ ἀνταλλάξιμο ἀγαθό, πὼς μποροῦμε καὶ πὼς πρέπει νὰ διαμηνύσουμε πρὸς πάσα κατεύθυνση ὅτι δὲν τὴν παζαρεύουμε;

Αὐτὲς εἶναι οἱ μικρὲς μὰ βασικές, πολὺ βασικὲς ἐρωτήσεις ποὺ μποροῦμε νὰ ἀπευθύνουμε στὸν ἑαυτὸ μας στὴν προσπάθεια νὰ συντονιστοῦμε μὲ τὸ θαῦμα ποὺ ἔπλασε ὁ λαὸς μας μὲ τὴν ἄξια καθοδήγηση τῶν ἐπικεφαλῆς ἀξιωματικῶν τοῦ στρατεύματος, τοῦ Μεταξᾶ καὶ τοῦ

Μέγας Ἀλέξανδρος: Ὁ βασιλιάς τῶν συμβόλων

Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος εἰσέρχεται στήν Βαβυλώνα. 

Πίνακας τοῦ Γάλλου ζωγράφου Charles Le Brun (1619 –1690).

«Ὅταν ἔφτασε στήν Ελαιούντα (σ.σ.: ὁ Αλέξανδρος), θυσίασε πάνω στόν τάφο τοῦ Πρωτεσίλαου πρός τιμήν ἐκείνου πού ἀποφάσισε νά πατήσει πρῶτος τό πόδι του στήν Ἀσία, ἀνάμεσα στούς Ἕλληνες πού ἐκστράτευσαν στήν Τροία, κάτω ἀπό τίς διαταγές τοῦ Ἀγαμέμνονα. Ἔλπιζε νά βοηθήσει ἡ θυσία νά εἶναι ἡ δική του ἀπόβαση πιό τυχερή ἀπό τοῦ Πρωτεσίλαου».

Ἀρριανός «Ἀλεξάνδρου Ἀνάβασις Α΄», κεφ. 11, στ. 25-29, Ἀθήνα: 1992, ἐκδόσεις Κάκτος, σελ. 65.

Ὁ Ἀλέξανδρος Φιλίππου, βασιλεύς τῶν Ἑλλήνων, μαζί μέ ὁπλίτες ἀπ’ ὅλο τό ἔθνος (πλήν Λακεδαιμονίων), εἰσβάλλει στήν Ἱστορία γιά νά μείνει ἐκεῖ, ἄφθαρτο πρότυπο ἀνδρείας καί ἀρετῆς. Ἡ ἐγγραφή τοῦ ὀνόματός του στίς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων ξεκινᾶ μέ τό Α. Ὁ Ἀλέξανδρος περνᾶ στήν Ἀσία γιά νά διεκπεραιωθεῖ ἀπό ἐκεῖ στήν Ἀθανασία.

Ὁ φιλόδοξος καί ὁρμητικός νέος βασιλιάς εἶναι ἕνας βιρτουόζος χειριστής τοῦ υπερόπλου τῶν συμβολισμῶν. Τά σύμβολα, οἱ σημασίες καί ὁ ἀντίκτυπός τους στό λογιστικό, στό θυμοειδές καί τό ἐπιθυμητικό μέρος τῆς ψυχῆς τῶν ἄλλων βοήθησαν τόν Ἕλληνα αὐτοκράτορα νά κατασκευάσει τόν προσωπικό του θρύλο.

Τό ἴδιο πρόσωπο, μέ μία χειρονομία, μετουσιώνεται σέ ἑλληνικό ἀρχέτυπο. Ἡ θυσία στόν τάφο τοῦ Πρωτεσίλαου ἔστελνε σέ ὅλους, φίλους καί ἐχθρούς, τό μήνυμα ὅτι ὁ Ἀλέξανδρος καί οἱ ὁπλίτες του ἀναλαμβάνουν τή σκυτάλη πού ἄφησαν στήν ἁλωμένη Τροία οἱ Ἕλληνες ὑπό τόν Ἀγαμέμνονα. Ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς μυθικῆς προσπάθειας κατάλυσης τῆς αὐτοκρατορίας τῶν Περσῶν, κατάκτησης τοῦ κόσμου καί ἐκρηκτικῆς ἐξάπλωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ, μέ τό ὠστικό κύμα της νά φτάνει μέχρι τίς ἡμέρες μας, δέν διαλεγόταν μόνο μέ τό σήμερα. Κάθε πράξη του εἶχε τήν ὁρμή καί τήν ἐπιτάχυνση πού ἔχουν τά σώματα πού ἐκσφενδονίζονται ἀπό τό παρελθόν πρός τό μέλλον. Κάθε σκέψη καί σχεδιασμός του γιά τό τώρα εἶχε ὁρίζοντα τό αὔριο καί κάθε λογισμός περιελάμβανε νεκρούς κι ἀγέννητους σέ ἕνα ἑνιαῖο ἐθνικό σύνολο.

Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἦταν ἕνας ἄχρονος στρατηγός, ἀέναες οἱ μάχες του, απέρατη καί υπερδιαστατική ἡ ἐπικράτειά του. Ξεκίνησε τήν ἔφοδο στήν Ἀσία θυσιάζοντας στόν τάφο τοῦ Πρωτεσίλαου ἐπειδή ἡ ἑλληνική παράδοση ἦταν ὁ πολυτιμότερος κι ἐγκυρότερος μυστικοσύμβουλός του. Κατά τήν παράδοση λοιπόν εἶχε δοθεῖ χρησμός ὅτι ὁ πρῶτος ἀπό τόν στρατό τῶν Ἀχαιῶν πού θά πατοῦσε τό πόδι στήν Τροία θά ἦταν καί ὁ πρῶτος