«Διαθέτουμε το λίγο μυαλό που χρειάζεται για να καταλάβουμε πως οι ανώτερες αρχές, τις οποίες υπηρετούμε, προτού διατάξουν μια σύλληψη, είναι πολύ καλά πληροφορημένες τόσο για τους λόγους που επιβάλλουν μια τέτοια ενέργεια, όσο και για την ταυτότητα του προσώπου που θα συλληφθεί. Δεν υπάρχει περίπτωση λάθους σ' αυτό το σημείο. Η υπηρεσία μας, όσο αφορά τουλάχιστον τις κατώτερες βαθμίδες της που μπορώ να ξέρω πώς λειτουργούν, δεν αναζητά με δική της πρωτοβουλία τους πολίτες με ένοχη συνείδηση, αλλά, όπως ορίζει ο νόμος, έλκεται από την ενοχή, και μόνο τότε στέλνει εμάς τους φύλακες». Φραντς Κάφκα, «Η Δίκη», έκδοση της «κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας», σελ. 12
Υπάρχουν δύο τρόποι να αισθανθείς το δέος, την σύγχυση, το υπόγειο, ανεκδήλωτο, ανήμπορο και σταθερό μίσος κάθε ευσυνείδητου ανθρώπου απέναντι στην εξουσία. Ο πρώτος είναι να ζεις σε οποιοδήποτε οργανωμένο ή ανοργάνωτο κράτος. Ο δεύτερος είναι η ανάγνωση της «Δίκης» του Κάφκα. Ο τσεχοεβραίος συγγραφέας (1883-1924) δεν ήθελε να μείνει κανένα δικό του γραπτό διαθέσιμο στο κοινό έπειτα από το πέρας της σύντομης ζωής του. Ευτυχώς, ο φίλος του Μαξ Μπροντ (1886-1968) αντιμετώπισε «αντάρτικα» τη θέληση του Κάφκα, να παραδοθούν στο πυρ ή στο πολτοποιητικό μηχάνημα τα έργα, οι σημειώσεις και η αλληλογραφία του έπειτα από τον αναμενόμενο θάνατό του από φυματίωση. Ο Μπροντ όχι μόνο δεν
