Η αυτοαναφορικότητα στη δημοσιογραφία είναι πρακτική άκομψη, ενίοτε και αντιδεοντολογική. Όμως, μερικές φορές είναι αναπόφευκτη. Γι’ αυτό σήμερα θα γίνει μία εξαίρεση. Η τραγωδία στη Δράμα, η φρικτή δολοφονία της 45χρονης Αντιγόνης από τον εν διαστάσει σύζυγό της και η μαύρη τρύπα του Άδη που χάσκει στις καρδιές και τις ψυχές των παιδιών της, δεν μπορούν να αφήσουν ασυγκίνητο οποιονδήποτε άνθρωπο έχει μια στάλα συνείδησης στο τσερβέλο του.
Κι αν έχεις συνείδηση δεν αρκεί να λες «κρίμα, αίσχος, απαράδεκτο». Πρέπει να κάνεις προτάσεις. Ειδικά σε υποψήφιο θύμα που έχει δει τα σύννεφα να πυκνώνουν αλλά ελπίζει ότι η καταιγίδα που έρχεται δεν θα ξεσπάσει ποτέ. Αν έχεις δει τα σημάδια της καταιγίδας θέλω να με διαβάσεις προσεκτικά, γιατί αυτό που ζεις μέσα στο σπίτι σου δεν είναι μπόρα που θα περάσει. Είναι αόρατο, θανάσιμο ναρκοπέδιο, με νάρκες έτοιμες να εκραγούν ανά πάσα στιγμή.
Στον στρατό, το όπλο του Μηχανικού που με εκπαίδευσε, διδάσκει στους σκαπανείς μια θεμελιώδη αλήθεια: ο καλύτερος τρόπος για να εξουδετερώσεις ένα ναρκοπέδιο είναι η… παράκαμψίς του. Αυτό πρέπει να κάνεις κι εσύ. Μην προσπαθείς να τον αλλάξεις, μην ψάχνεις να βρεις λογική εκεί που δεν υπάρχει. Μην προσπαθείς να εξουδετερώσεις τον εκρηκτικό μηχανισμό. Απλώς, να φύγεις. Άμεσα.
Όπου υπάρχει φυσική βία ή έστω και η παραμικρή απειλή ότι θα σου κάνει κακό, ο χρόνος μετράει αντίστροφα εναντίον σου. Κάθε «ευκαιρία» που του δίνεις, κάθε φορά που πιστεύεις τις δικαιολογίες του, απλώς σε κρατάει αιχμάλωτη σε έναν πιθανό τόπο εγκλήματος. Μην του δώσεις άλλες εξηγήσεις. Μην κάνεις το λάθος να
