Ελληνικότητα υπό διωγμόν

Ελληνας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Κι όταν γίνεις, πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις με λόγια και έργα ότι αξίζει να φέρεις τούτο τον αξιοζήλευτο τίτλο τιμής. Δεν μετέχουν του κοινού τρόπου και δεν έχουν καμία σχέση με το έθνος μας όσοι δεν ενδιαφέρονται για το πολιτισμικό στίγμα που άφησαν στον κόσμο οι προηγούμενες γενιές Ελλήνων, αλλά και γι' αυτό που θα αφήσουμε εμείς στους επόμενους. Και είναι πολλοί οι ελληνόφωνοι που δεν νοιάζονται γι' αυτό και κάνουν ό,τι μπορούν για να ξεχάσει ο πολιτισμένος κόσμος την ύπαρξή μας.

Η βασική ευθύνη υπεράσπισης των ιερών και των οσίων του Γένους μας, εντός και εκτός συνόρων, δυστυχώς πέφτει στους ώμους των πολιτικών προϊσταμένων της κρατικής μηχανής. Τώρα που οι αφιονισμένοι τζιχαντιστές, εκτελώντας παραγγελιές των αφανών καθοδηγητών τους, σβήνουν από τον χάρτη ελληνικές αρχαιότητες τεράστιας αισθητικής, ιστορικής, ακόμα και πολιτικής σημασίας, οι υπουργοί και οι λοιποί «λειτουργοί» του δημόσιου βίου περί

Οι Ελληνες επιστρέφουν ως αλήθεια

«Ενώ οι λέξεις "φιλοσοφία" και "πρακτική" δύσκολα μπορεί να συνδυαστούν στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, η φιλοσοφία πάντα παρείχε εργαλεία για να τα χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή. Οταν ο Σωκράτης περνούσε τον καιρό του συζητώντας στην Αγορά σημαντικά θέματα και ο Λάο Τσου κατέγραφε τις συμβουλές του για το πώς να ακολουθήσει κανείς το μονοπάτι της επιτυχίας, αποφεύγοντας παράλληλα τις ατυχίες, είχαν σκοπό οι ιδέες τους να εφαρμοστούν. Η φιλοσοφία αρχικά ήταν τρόπος ζωής, όχι ακαδημαϊκό αντικείμενο, ένα αντικείμενο όχι μόνο προς μελέτη αλλά και προς εφαρμογή. Ομως τον περασμένο αιώνα οι φιλόσοφοι απομονώθηκαν σε μια εσώτερη πλευρά ενός πύργου από ελεφαντόδοντο, γεμάτη από θεωρητική διορατικότητα αλλά άδεια από πρακτική εφαρμογή».

Λου Μαρίνοφ, «Πλάτωνας Οχι Πρόζακ», εκδόσεις Λιβάνη, σελ. 25

Το «Πλάτωνας Οχι Πρόζακ» ουσιαστικά είναι ένα ογκώδες κίτρινο χαρτάκι (τα διάσημα post-it) που θα μπορούσαμε όλοι να κολλήσουμε σε σημείο όπου έχουμε συχνή πρόσβαση, ώστε να μας υπενθυμίζει πόσο πολύ παρεξηγήσαμε τη μούμια για άνθρωπο και τούμπαλιν. Νομίζαμε επί δεκαετίες, αν όχι αιώνες, ότι φιλοσοφία είναι ακατάληπτες φράσεις που βγάζουν νόημα μόνο για

Φτιάχνοντας ένα παράλληλο, ελληνικό σύμπαν

«Mέχρι τα ουράνια σώματα / με πομπούς και με κεραίες / φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα / κι ιστορία οι παρέες. […] O ουρανός είναι φωτιές / ανεμομαζώματα σπίθες και κυκλώματα βρε / και παρέες λαμπερές / το καθρέφτισμά τους στις ακρογιαλιές. Kι είτε με τις αρχαιότητες / είτε με ορθοδοξία / των Eλλήνων οι κοινότητες /  φτιάχνουν άλλο γαλαξία».
Διονύσης Σαββόπουλος, «Ας κρατήσουν οι χοροί» από το LP «Τραπεζάκια Έξω», 1983

Το τραγούδι του Σαββόπουλου συνηθίζεται να ακούγεται στα μαζικά ξεφαντώματα και σε στιγμές αλκοολούχας αμεριμνησίας, όπου τίποτε άλλο δεν έχει νόημα παρά η ακολούθηση του ρυθμού και η συμμετοχή στη χαρά. Ωστόσο, ακόμα και οι μεγάλες γιορτές, οι φιέστες, τα πανηγύρια, δεν προκύπτουν σαν τα καιρικά φαινόμενα. Προετοιμάζονται από λίγους για να ευχαριστηθούν οι περισσότεροι. Ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή, από ό,τι συμβαίνει όταν ένας λαός πέφτει θύμα εκμετάλλευσης, όπου σχεδιάζουν οι λίγοι πώς οι πολλοί, αδικούμενοι και υποδουλωμένοι, θα τους προσφέρουν τα υλικά για το άνομο γιορτάσι τους.
Ο Ελληνισμός, ως ολοκληρωμένη πρόταση πολιτισμού και φιλοσοφικό-επιστημονικό κοίτασμα αληθείας, βρίσκεται εδώ και αιώνες αρκετούς στην πρωτοπορία των παγκόσμιων εξελίξεων. Όμως, οι Έλληνες, ως λαός συχνότερα βιώνουν καταστάσεις ανελευθερίας και

Το στερεότυπο του Δυτικού ανθελληνισμού

Πανοραμική άποψη της πόλης-κράτους του Βατικανού.

«Όστις ολίγον μόνον διέτριψεν εν Ιταλία, ήκουσε και είδεν οποίαν καταφοράν και πάθησιν κατά των Ελλήνων οι οπαδοί του (σ.σ.: του Πάπα) προς ενέργειαν της ελληνικής θρησκείας μέρη δεν συγχωρείται να ενταφιασθή Έλλην με την θρησκευτική τελετή, ούτε η εκφορά του νεκρού να γείνη ημέραν, ούτε ευκόλως γην διά να ταφή δίδουσι, και εάν δίδωσι, διατάττουσι την ταφήν, εις λίαν μεμακρυσμένον διάστημα της πόλεως, ωσάν ο νεκρός Έλλην είνε χειρότερος και αυτών των Τούρκων, ωσάν ο Έλλην είναι μικρότερος των ανθρώπων».
Επιστολή Ιωάννη Π. Πύρλα, όπως βρέθηκε στο αρχείο Διγενόπουλου, και η οποία χρονολογείται στις 20/8/1845. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Βασιλείου Χρ. Σκολαρίκου «Δημοτική, Πολιτική και Οικονομική Πορεία της Δημητσάνας και της Γορτυνίας την περίοδο 1800-1945 μέσα από ανέκδοτες επιστολές και έγγραφα». Εκδότης Τάκης Ιωάννου Γκιώνης, σελ. 372

Η επικρατούσα σχολή της Ιστορίας αλλά και της Κοινωνιολογίας αποφάνθηκε ότι τα στερεότυπα αποτελούν μέγα εμπόδιο για την ανάπτυξη, την εξέλιξη και την διδασκαλία των επιστημών. Οι οπαδοί της κυρίαρχης ιδεολογίας συνιστούν την θραύση και το ξεπέρασμά τους. Οι εισηγητές της αναίρεσης των στερεοτύπων είναι πεπεισμένοι πως τα σύνολα μπορούν να περάσουν σε μια ανώτερη κατάσταση από την υπάρχουσα, αν κατά κάποιον τρόπο, κατορθώσουν να ξεπεράσουν τις εμπειρίες τους – ειδικά τις αρνητικές. Όσοι δεν το πιστεύουν αλλά το επιδιώκουν απλά πληρώνονται καλά γι' αυτή την άχαρη εργασία.
Η συστηματική και άνευ όρων και φραγμών πολεμική στα συμπεράσματα που προκύπτουν από τις αρνητικές εμπειρίες δεν είναι τίποτε άλλο παρά η θεολογία της ανιστορικότητας. Η επέλαση της λήθης πραγματοποιείται με αιχμή του δόρατος μια νεφελώδη αντίληψη περί «καλοσύνης». Τα στερεότυπα είναι «κακά». Η αοριστία είναι «καλή». Η ιδεολογία της αυτοκρατορίας (των ΗΠΑ εν προκειμένω) προϋποθέτει την...

Η επίδραση του Μάτσειου λόγου

Εμφανίστηκε σχεδόν από το πουθενά. Έκανε μια αινιγματική δήλωση. Έπειτα εξαφανίστηκε από τις τηλεοπτικές κάμερες. Το μήνυμά του, όμως, πέρασε.

Θωμάς Μάτσιος. Είναι ο μυθικός αντιπρόεδρος του Εδεσσαϊκού, μύστης σωστός, άβαταρ! Είχε κάνει μια ασύλληπτα δυσνόητη δήλωση για την αναβολή του αγώνα της ομάδας του με την Καλαμαριά, η οποία, μεταξύ άλλων έλεγε τα ακόλουθα:
«Εμείς γιατί κοιτάξτε στην μια τέτοια αρχή ούτε ούτε και κοιτάξτε αυτοί δεν ήθελαν τους για να γίνει αυτό το αυτό το παιχνίδι αλλά ύστερα μόλις μόλις όπως είπαμε με ότι αυτό εμείς δεν δεν καν θέλαμε, αυτοί είπανε όχι λέει θέλουμε να