Φόρος τιμῆς στόν Νίκο Κούνδουρο

Δοκιμαστική λήψη τοῦ φωτογράφου Βαγγέλη Ρασσιᾶ πρίν ἀπό τήν κανονική φωτογράφιση γιά τήν συνέντευξη. Σε πρῶτο πλάνο ὁ Κούνδουρος, στό βάθος ὁ ὑπογράφων. Δεξιά: Ἡ βότκα Στάλιν, πού ἄρεσε στόν σκηνοθέτη. 

Ὅλη ἡ Ἑλλάδα τό ἔμαθε: «Πέθανε ὁ Νίκος Κούνδουρος». Δέν τόν ἔχει δεῖ, ὅμως, ὅλη ἡ Ἑλλάδα νά ζεῖ καί νά δημιουργεῖ. Ὁ χαρακτήρας του, ὁλόκληρος, φάνηκε στό ἔργο τοῦ. Πρωτογενής, βροντερός, σκεπασμένος μέ τόν κισσό τοῦ Διονύσου: πρωτόγονος, ἐρίβρομος, κισσόβρυος, ποῦ λέει κι ὁ ὀρφικός ὕμνος. Μαζί του ἔκανα μία ἀπό τίς λίγες συνεντεύξεις πού θεωρῶ ἐμπειρίες ζωῆς, μαθήματα ἀξέχαστα. Δέν χωρᾶ σέ σελίδες αὐτή ἡ θύελλα, ἡ ἐσωτερική ἱερή μανία. Μόνο στίς ταινίες του μπορεῖ νά καταλάβει κάποιος πόσα Ρίχτερ ἦταν ὁ «σεισμός» Κούνδουρος. 

Ἡ συνέντευξη ἔγινε γιά τό περιοδικό «ΜΕΤΡΟ» τόν Ἰούνιο τοῦ 2004. Ἅμα τό πέρας της, ὁ Κούνδουρος μοῦ χάρισε ἕνα μπουκάλι τῆς γεωργιανῆς βότκας Στάλιν. Το ἔχω ἀκόμα, ἄθικτο. Ἀκολουθοῦν ἀποσπάσματα ἀπό τή συνέντευξη. Καλό του ταξίδι. Ἦταν

Μία «μεγάλη ἰδέα» γιά τούς Ἕλληνες

Ὅλοι πρέπει νά εἶναι εὐγνώμονες γιά ὅσα ἔχουν, ἀλλά καί νά προσπαθοῦν γιά κάτι καλύτερο, σπουδαιότερο, ἀνθεκτικότερο στόν χρόνο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση δέν συμβαδίζει μέ τό βάλτωμα καί τήν στασιμότητα, ἀλλά ἐπιδιώκει, ὅπως καί ἡ ἴδια ἡ φύση, τήν ἐξέλιξη.

Ἡ νέα χρονιά πού ξεκινᾶ γιά τήν ἀνθρωπότητα -τουλάχιστον γιά ὅσους μετροῦν τόν χρόνο τους μαζί μέ τήν χριστιανική Δύση- θά εἶναι, ὅπως καί οἱ ἄλλες, δύσκολη. Οὐδέν καλό θά προκύψει δίχως ἀγώνα. Το αὐτό ἴσχυε, ἰσχύει καί θά ἰσχύει γιά τήν πατρίδα μας.

Ἡ Ἑλλάδα τά τελευταία χρόνια δέν ἐξελίσσεται - παρακμάζει. Οἱ κόντρα ἄνεμοι στήν οἰκονομία, οἱ κλυδωνισμοί στήν κρατική μηχανή καί οἱ κοινωνικές ἀβαρίες δέν εἶναι τά αἴτια, ἀλλά τά συμπτώματα τῆς βασικῆς νόσου: αὐτή εἶναι ἡ ἔλλειψη μίας «μεγάλης ἰδέας» πού θά ἐμπνεύσει, θά κινητοποιήσει καί θά συντονίσει τόν λαό σέ μία ἀκόμα μεγαλύτερη προσπάθεια γιά

Αντιμετώπιση του προσφυγικού

Το ωραιότερο τραγούδι για μετανάστες το έχουν δημιουργήσει οι Led Zeppelin («Immigrant Song»). Αναφέρεται, όμως, στους Βίκινγκ.

Ούτε μία εμπειρία δεν είναι πρωτόγνωρη σ' έναν αρχαίο λαό όπως ο δικός μας. Η Ιστορία διδάσκει τι να πράττουμε Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας μας (www.dimokratianews.gr) δημοσιεύτηκε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανάλυση του διευθυντή Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών στο Ινστιτούτο Θεωρητικής και Φυσικής Χημείας δρος Αλκιβιάδη - Κωνσταντίνου Κεφάλα με τίτλο «Γιατί η Δύση εξισλαμίζει την Ελλάδα». Εκεί, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα ακόλουθα: «Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα, το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15/9/1922 ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων. [...] Εκατοντάδες αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί το πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια

Γιατί η Δύση εξισλαμίζει την Ελλάδα

Διαβάστε την συγκλονιστική ανάλυση του Αλκιβιάδη Κωνσταντίνου Κεφαλά για το τι σκοπεύουν να κάνουν με την πατρίδα μας οι "σύμμαχοι", πώς ο Κάιζερ σχεδίασε την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας, πώς δημιουργήθηκε η αστυφιλία λόγω της ανικανότητας των πολιτικών και γιατί οι ναζί χρησιμοποίησαν μουσουλμάνους για τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.


«Αν βουληθείς να μαρνηθείς και να μαλησμονήσεις, σε Τούρκικα σπαθιά σε δω, σε Καταλάνου χέρια. Αράπηδες σε σέρνουσι και Τούρκοι να σε δέσουν, κι σ’ όχλο Σαρακίνικο τρεις μαχαιριές σε δώσουν», Ελληνικό μεσαιωνικό δημώδες

 Στο χαοτικό κλίμα που προκλήθηκε από την άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων εξαθλιωμένων Ελλήνων προσφύγων τον Σεπτέμβριο του 1922 στην Αθήνα , το πρώτο μέτρο της επαναστατικής επιτροπής που ανέλαβε την εξουσία στις 15 Σεπτεμβρίου του 1922, ήταν η επίταξη δημοσίων και ιδιωτικών κτιρίων, για την προσωρινή εγκατάσταση των προσφύγων. Το μέτρο της επίταξης - όπως κωδικοποιήθηκε και επεκτάθηκε με τα νομοθετικά διατάγματα της 11ης Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως ακινήτων δι’ εγκατάστασιν προσφύγων» και της 22ας Νοεμβρίου 1922 «Περί επιτάξεως κατοικουμένων ή οπωσδήποτε χρησιμοποιουμένων ακινήτων» ήταν η αρχή για τις πρώτες προστριβές ανάμεσα στους παλιούς και τους νέους κατοίκους της πόλης. Η επίταξη και η αναγκαστική συγκατοίκηση γηγενών και προσφύγων στα ίδια σπίτια, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και διαμαρτυρίες από την πλευρά των γηγενών. Εκατοντάδες Αθηναϊκά σπίτια, ιδιοκτησίας υποστηρικτών του Βασιλέως Κωνσταντίνου ως επί τω πλείστον, επιτάχτηκαν για να στεγαστούν οι πρόσφυγες. Σε κάθε δωμάτιο των μεγάλων Αθηναϊκών αρχοντικών τοποθετήθηκε και από μια οικογένεια προσφύγων, ενώ οι ιδιοκτήτες των περιορίστηκαν και αυτοί σε ένα δωμάτιο της οικίας των. Το ψυχολογικό σοκ στην αυτιστική Αθηναϊκή κοινωνία του μεσοπολέμου από το μέτρο της αναγκαστικής κατάσχεσης ήταν ισχυρότατο. Μέχρι εκείνη την στιγμή, οι θαμώνες του Ζαχαράτου πίστευαν αφελώς, ότι ο Σαγγάριος και το Εσκί Σεχίρ ευρίσκοντο πολύ μακριά από το Σύνταγμα, ώστε να δύνανται τα πολεμικά γεγονότα να επηρεάσουν την καθημερινότητα τους. Αδυνατούσαν να πιστέψουν αυτό που τους συνέβαινε. Εν μια νυκτί, βρήκαν εαυτούς να συγκατοικούν στο ίδιο τους το σπίτι με αλλά πενήντα άγνωστα σε αυτούς άτομα, ενώ οι τυχεροί που τα σπίτια τους δεν είχαν ακόμη επιταχθεί ζούσαν με την αγωνιά της εμφάνισης των στρατιωτών στην εξώπορτα που θα θυροκολλούσαν το χαρτί της επίταξης. Στα επόμενα είκοσι χρόνια οι Ελληνικοί προσφυγικοί πληθυσμοί, θα απωθηθούν στις

Σμύρνη 1922. Ο πατέρας της συμφοράς Βενιζέλος και οι Σύμμαχοι

Τέτοιες μέρες του Σεπτεμβρίου του 1922 σφάζονταν και ατιμάζονταν οι Έλληνες και καιγόταν η Σμύρνη από τους Τούρκους με τους Κούρδους στην εμπροσθοφυλακή τους. Τότε η Ελλάδα γεύτηκε τον καρπό της προθυμίας μερίδας της ηγεσίας της να εξυπηρετεί τους ξένους αντί για τους πολίτες και το έθνος. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο άνθρωπος που το 1917 έγινε πρωθυπουργός έπειτα από ένοπλη επέμβαση των «Συμμάχων», αντιμετώπισε την ελληνική εξωτερική πολιτική ως εργαλείο εξευμενισμού και εξυπηρέτησης των δυνάμεων, οι οποίες του χάρισαν την εξουσία.
Δυστυχώς, ο τόσο εγκωμιασθείς και τιμηθείς από σχεδόν όλες τις κυβερνήσεις των προηγουμένων δεκαετιών Ελευθέριος Βενιζέλος, για να γίνει πρωθυπουργός χρειάστηκε να βομβαρδιστεί η Αθήνα και ο Πειραιάς από τον στόλο της Αντάντ (Νοέμβριος 1916). Το να είναι κάποιος και δαφνοστεφής και εγκάθετος των ξένων συμβαίνει σε πολλά σημεία της υδρογείου αλλά στη νεώτερη Ελλάδα αποτελεί άγραφο νόμο.
Κάθε κίνηση του Βενιζέλου, κάθε απόφαση, κάθε ενέργεια και σκέψη του είχε ως κεντρικό άξονα την

Το κλασικό μέτρο της εκδίκησης

1922. Σμύρνη φλεγόμενη. Αίμα προγονικό αδικαίωτο. Απορίας άξιον πώς οι Έλληνες μπορούν να πορεύονται με αυτά τα ολοκαυτώματα δίχως να γυρεύουν Δικαιοσύνη.

«Νήπιος ος των οικτρώς οιχομένων γονέων επιλάθεται». 
Σοφοκλής, «Ηλέκτρα», Άπαντα Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων, εκδόσεις Πάπυρος στ. 145-146

«Είναι μωρός όποιος λησμονεί γονείς που πήγαν με θάνατο οικτρό» μας φωνάζει η Ηλέκτρα. Προσπαθεί, από τα απροσπέλαστα υπαρκτικά πεδία της, να θυμίσει σε όλους το χρέος της απόδοσης τιμής στους γονείς, στους προγόνους. Εκείνη γύρευε να πάρει εκδίκηση για τη δολοφονία του πατέρα της, Αγαμέμνονα, από τη μητέρα της Κλυταιμήστρα και τον εραστή της Αίγισθο. Θεωρούσε και συνεχίζει να θεωρεί η φίλη μας Ηλέκτρα ότι είναι ανόητος όποιος δεν αποδίδει δικαιοσύνη για εγκλήματα που διαπράχθησαν απέναντι στους γονείς του. Το σχόλιο της μοιραίας πρωταγωνίστριας του σοφόκλειου έργου αποκαλύπτει μια διάθεση «πρακτικής» αντιμετώπισης αυτού του είδους των ζητημάτων. Διόλου παράξενο. Η ελληνική αρχαιότητα αποτελεί την επιτομή της...