Ἡ νεκρανάσταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Ἡ Ἀκρόπολις τῶν Ἀθηνῶν καί ὁ Ἄρειος Πάγος, ὅπως τά συνέλαβε ἡ φαντασία τοῦ Γερμανοῦ ἀρχιτέκτονα καί ζωγράφου Franz Karl Leopold von Klenze (1784 –1864). Ἔνθετο τό ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου τῶν «Μύθων» τοῦ Υγίνου.

Μία καλή ἀρχή γιά τήν ἀνάσταση τοῦ ἔθνους θά εἶναι ἡ ἀναστήλωση τῶν ἐρειπίων τῶν ἀρχαίων ναῶν. Ἡ πλήρης ἀποκατάστασή τους.

«Αὐτοί πού ἐπέστρεψαν ἀπό τόν Κάτω Κόσμο μέ τήν ἄδεια τῶν Μοιρῶν: Ἡ Δήμητρα, ἀναζητώντας τήν Περσεφόνη, τή θυγατέρα της.O Διόνυσος κατέβηκε πρός ἀναζήτηση τῆς μητέρας του Σεμέλης, θυγατέρας τοῦ Κάδμου. Ὁ Ἡρακλῆς, γιός τοῦ Δία, γιά νά φέρει στόν ἐπάνω κόσμο τόν Κέρβερο. Ὁ Ἀσκληπιός, γιός τοῦ Ἀπόλλωνα καί τῆς Κορωνίδας. Ὁ Κάστορας καί Πολυδεύκης, γιοί τοῦ Δία καί τῆς Λήδας, ἐπιστρέφουν ἀνταλλάσσοντας θέση στόν θάνατο. Ὁ Πρωτεσίλαος, γιός τοῦ Ιφικλῆ, ἐπέστρεψε γιά τή Λαοδάμεια, θυγατέρα τοῦ  Ἄκάστου.
Ἡ Ἄλκηστη, θυγατέρα τοῦ Πελία, πρός χάρη τοῦ συζύγου της Αδμήτου. Ὁ Θησεύς, γιός τοῦ Αἰγέα, πρός χάρη τοῦ Πειρίθου. Ὁ Ιππόλυτος, γιός τοῦ Θησέα, πῆγε ἐκεῖ κατόπιν ἐπιθυμίας τῆς Ἄρτεμης καί ἀργότερα κλήθηκε Βίρμπιους. Ὁ Ὀρφέας, γιός τοῦ Οἰάγρου, πρός χάρη τῆς Εὐρυδίκης, τῆς συζύγου του. Ὁ  Ἄδωνις, γιός τοῦ Κινύρα καί τῆς Σμύρνας, κατόπιν ἐπιθυμίας τῆς Ἀφροδίτης. Ὁ Γλαῦκος, γιός τοῦ Μίνωα, ἔλαβε πάλι ζωή ἀπό τόν Πολύειδο, τόν γιό τοῦ Κοιράνου. Ὁ Ὀδυσσέας, γιός τοῦ Λαέρτη, πρός χάρη τῆς πατρίδας του. Ὁ Αἰνείας, γιός τοῦ Αγχίση, πρός χάρη τοῦ πατέρα του. Ὁ Ἑρμῆς, γιός τῆς Μαίας, εἶναι σταθερός ἐπισκέπτης τοῦ Κάτω Κόσμου».

Ὑγῖνος, «Μύθοι - Ἐπιτομή τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Μυθολογίας καί τά χαμένα ἔργα τῶν Τραγικῶν», Ἀθήνα: 2014, ἐκδόσεις Εύανδρος, σ. 239.

Βετεράνοι τοῦ θανάτου οἱ προγονοί μας. Ταξιδιῶτες στά μονοπάτια τῆς ζωῆς καί τοῦ Ἄδη, πού τόλμησαν νά φύγουν ἀπό τή διάστασή μας, αὐτή τῆς φθαρτῆς ὕλης, ἀλλά καί νά ἐπιστρέψουν γιά νά μᾶς προσφέρουν κάτι - συνήθως μία λάμψη πού ρηγματώνει τά σκοτάδια μας. Αὐτή ἡ ρωγμή φωτός εἶναι

Ἡ μαντεία τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη γιά τήν φαύλη ἐξουσία

Ἀπό τήν οἰκία τοῦ ποιητή στήν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου.

Δέν ανησύχησεν ὁ Νέρων ὅταν ἄκουσε
τοῦ Δελφικοῦ Μαντείου τόν χρησμό.
“Τα ἑβδομήντα τρία χρόνια νά φοβάται”.
Εἶχε καιρόν ἀκόμη νά χαρεῖ.
Τριάντα χρονώ εἶναι. Πολύ ἀρκετή
εῖν’ ἡ διορία ποῦ ὁ θεός τόν δίδει
γιά νά φροντίσει γιά τούς μέλλοντας κινδύνους.

Τώρα στήν Pώμη θά ἐπιστρέψει κουρασμένος λίγο,
ἀλλά ἐξαίσια κουρασμένος ἀπό τό ταξείδι αὐτό,
ποῦ ἦταν ὅλο μέρες ἀπολαύσεως -
στά θέατρα, στούς κήπους, στά γυμνάσια...
Των πόλεων τῆς Aχαΐας ἑσπέρες...
Ἄ τῶν γυμνῶν σωμάτων ἡ ἡδονή πρό πάντων...

Aυτά ὁ Νέρων. Καί στήν Ἰσπανία ὁ Γάλβας
κρυφά τό στράτευμά τοῦ συναθροίζει καί τό ἀσκεῖ,
ὁ γέροντας ὁ ἑβδομήντα τριώ χρονώ.

Κωνσταντίνου Καβάφη Ἅπαντα, «Ἡ Διορία τοῦ Nέρωνος», ἐκδοτικός ὀργανισμός Πάπυρος, σελ. 58

Ἡ ἀνθρωπότητα, στή σπειροειδή περιστροφική κίνησή τῆς, στά λεπτοφυή ἀστρικά μονοπάτια καί τά παχύρρευστα ὕδατα τοῦ χρόνου, εἶναι ὑποχρεωμένη νά αναμιμνήσκει, νά λησμονεῖ καί νά επανανακαλύπτει τόν ἑαυτό τῆς. Οἱ περίοδοι τῆς ἀναμνήσεως φέρουν τό χρῶμα, τά ἐμβλήματα καί τήν ἀξία τοῦ χρυσοῦ. Τα γένη, ποῦ εμβαπτίζονται στή γνώση τῆς ἀνάμνησης, εἶναι χρυσά καί οἱ τρόποι τούς ὁμοίως. Ἡ ἐποχή τῆς λήθης εἶναι σιδηρᾶ καί τά παιδιά τῆς φέρουν τά στίγματα τούτου τοῦ μετάλλου, ἐνῶ δοκιμάζονται ἀπό τήν ἰσχύ τοῦ ὅταν πέφτει πυρακτωμένο, ὁρμητικό, τέμνον, ὁδηγημένο ἀπό χέρι ἐχθρικό πάνω στίς σάρκες τούς. 

Στον πολιτισμένο κόσμο, μία μέθοδος γιά νά ἐπανέλθει ἡ γνώση ἀπό ἐκεῖ ποῦ ἀπέδρασε εἶναι ἡ ἀνάγνωση. Δηλαδή, νά διατρέξουν οἱ ὀφθαλμοί, νά ἀκούσουν τά ὦτα, νά αἰσθανθοῦν τά ἀκροδάχτυλα τῶν ἀνθρώπων ψηφία φέροντα τά σύμβολα τῆς