Τί νά ἀφήσουμε πίσω μας

Πολλά εἶναι τά περιττά βάρη πού κολλοῦν στίς πλάτες μας μέ τό πέρασμα τοῦ χρόνου. Καιρός γιά (σοφές) ἀβαρίες!

Mία ἀπό τίς ρήσεις πού ἀποδίδονται στόν Βούδα εἶναι «Τό πρόβλημα εἶναι ὅτι νομίζετε πώς ἔχετε χρόνο». Το ἀπόφθεγμα τοῦτο εἶναι μετρημένο καί ζυγισμένο λέξη πρός λέξη. Δέν περισσεύει οὔτε φθόγγος ἀπό τή φράση. Οὔτε χρειάζεται ἔστω κι ἕνα σημεῖο στίξης γιά νά γίνει σαφέστερη καί πληρέστερη. Δέν ἔχουμε χρόνο περισσότερο ἀπ’ ὅσο μᾶς ἔχει δοθεῖ γιά νά παράξουμε συγκεκριμένο θετικό ἔργο γιά μᾶς καί τούς γύρω μας. Δέν ὑπάρχει οὔτε δευτερόλεπτο γιά πέταμα ἀπό τίς ἡμέρες καί τίς νύχτες μας. Ἡ λέξη «πέταμα» δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά καταστάσεις, δραστηριότητες, ἐπιλογές καί συναναστροφές πού δέν μᾶς ταιριάζουν, δέν εἶναι «ἐμεῖς».

Μέσα στό ἔτος πού ἤδη διανύουμε νά ἀσχοληθοῦμε καί νά ἐπενδύσουμε σέ ὅ,τι ἀξίζει πραγματικά: στή σχέση μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους, στήν περιποίηση τοῦ ἐσωτερικοῦ κήπου, στήν ἀναζήτηση τῆς

Ἡ μαντεία τοῦ Κωνσταντίνου Καβάφη γιά τήν φαύλη ἐξουσία

Ἀπό τήν οἰκία τοῦ ποιητή στήν Ἀλεξάνδρεια τῆς Αἰγύπτου.

Δέν ανησύχησεν ὁ Νέρων ὅταν ἄκουσε
τοῦ Δελφικοῦ Μαντείου τόν χρησμό.
“Τα ἑβδομήντα τρία χρόνια νά φοβάται”.
Εἶχε καιρόν ἀκόμη νά χαρεῖ.
Τριάντα χρονώ εἶναι. Πολύ ἀρκετή
εῖν’ ἡ διορία ποῦ ὁ θεός τόν δίδει
γιά νά φροντίσει γιά τούς μέλλοντας κινδύνους.

Τώρα στήν Pώμη θά ἐπιστρέψει κουρασμένος λίγο,
ἀλλά ἐξαίσια κουρασμένος ἀπό τό ταξείδι αὐτό,
ποῦ ἦταν ὅλο μέρες ἀπολαύσεως -
στά θέατρα, στούς κήπους, στά γυμνάσια...
Των πόλεων τῆς Aχαΐας ἑσπέρες...
Ἄ τῶν γυμνῶν σωμάτων ἡ ἡδονή πρό πάντων...

Aυτά ὁ Νέρων. Καί στήν Ἰσπανία ὁ Γάλβας
κρυφά τό στράτευμά τοῦ συναθροίζει καί τό ἀσκεῖ,
ὁ γέροντας ὁ ἑβδομήντα τριώ χρονώ.

Κωνσταντίνου Καβάφη Ἅπαντα, «Ἡ Διορία τοῦ Nέρωνος», ἐκδοτικός ὀργανισμός Πάπυρος, σελ. 58

Ἡ ἀνθρωπότητα, στή σπειροειδή περιστροφική κίνησή τῆς, στά λεπτοφυή ἀστρικά μονοπάτια καί τά παχύρρευστα ὕδατα τοῦ χρόνου, εἶναι ὑποχρεωμένη νά αναμιμνήσκει, νά λησμονεῖ καί νά επανανακαλύπτει τόν ἑαυτό τῆς. Οἱ περίοδοι τῆς ἀναμνήσεως φέρουν τό χρῶμα, τά ἐμβλήματα καί τήν ἀξία τοῦ χρυσοῦ. Τα γένη, ποῦ εμβαπτίζονται στή γνώση τῆς ἀνάμνησης, εἶναι χρυσά καί οἱ τρόποι τούς ὁμοίως. Ἡ ἐποχή τῆς λήθης εἶναι σιδηρᾶ καί τά παιδιά τῆς φέρουν τά στίγματα τούτου τοῦ μετάλλου, ἐνῶ δοκιμάζονται ἀπό τήν ἰσχύ τοῦ ὅταν πέφτει πυρακτωμένο, ὁρμητικό, τέμνον, ὁδηγημένο ἀπό χέρι ἐχθρικό πάνω στίς σάρκες τούς. 

Στον πολιτισμένο κόσμο, μία μέθοδος γιά νά ἐπανέλθει ἡ γνώση ἀπό ἐκεῖ ποῦ ἀπέδρασε εἶναι ἡ ἀνάγνωση. Δηλαδή, νά διατρέξουν οἱ ὀφθαλμοί, νά ἀκούσουν τά ὦτα, νά αἰσθανθοῦν τά ἀκροδάχτυλα τῶν ἀνθρώπων ψηφία φέροντα τά σύμβολα τῆς