«Αὐτοί πού δέν μποροῦν νά ξεχάσουν εἶναι οἱ συγγενεῖς τῶν σφαγμένων, πού οἱ ἀπαίσιοι κακοῦργοι τοῦ ΚΚΕ τούς στέρησαν προσφιλή τούς πρόσωπα. Εἶναι τά παιδιά ὅλων ἐκείνων ποῦ δέν εἶδαν ποτέ τή μάνα τούς νά βγάζει τά μαῦρα ροῦχα. Εἶναι ἐκεῖνοι πού δέν εἶπαν ποτέ τή λέξη πατέρα».
«Εἰς τό στρατόπεδον προσελήφθη καί ἐγώ. Διά νά συλληφθῇ ἕνας ὁποιοσδήποτε ἔπρεπε νά ἀποφασίσῃ τό κομμουνιστικόν γραφεῖον ἑκάστου χωρίου διά τά ἄτομα τῆς κοινότητός του οἱ ἀποτελοῦντες τό κομματικόν γραφεῖον εἴτε ΚΚΕ εἴτε ΕΑΜ συνεκέντρωναν τά στοιχεῖα καί τά ἔδιδον εἰς τόν γραμματέα τῆς Αχτίδος. Ἐν περιπτώσει διαφωνίας ὁ γραμματεύς ἔδιδε τήν ψῆφον, τάς γενικάς κατευθύνσεις τῶν συλλήψεων καί ἐκτελέσεων εἶχε δώσει ἀφ' ἑνός ἡ ΠΕΕΑ ἥτις ἔλεγε ὅτι πρέπει κάθε ἀντιδραστικός νά ἐξοντώνεται καί μάλιστα ὅλος ὁ συγγενικός κύκλος καί μέχρι ἑβδόμης γενεάς.[...] Ἀπό τό στρατόπεδον τούς παίρναμε λίγους λίγους καί τούς ἐκτελούσαμε εἰς διαφόρους περιοχάς καί τῆς δασώδους περιοχῆς πέριξ τῆς Μονῆς καί σέ μίαν τρύπαν πλάτους ἐπί 4 μέτρα καί βάθους ὅταν ρίψεις μία πέτρα θά μετρήσης μέχρι τό 16 γιά νά ἀκούσης τόν κτύπον στό ὑπέδαφος πού θά φθάση. Την τρύπαν αὐτήν τήν βρῆκα ἐγώ κατ' ἐντολήν τοῦ Κρητικοῦ ἤ Πισογαινάκη, ὅστις δέν ξεύρω ἀπό πού ἔμαθε ὅτι ὑπάρχει τέτοια τρύπα.[...] Ἀφοῦ ξεκουραστήκαμε εἴπαμε στούς κρατούμενους ὅτι τούς πᾶμε γιά τήν Ταξιαρχία στά Μαζέικα. Ὁ Καραπᾶνος μέ τόν Κρητικό καί τόν Μωριά πῆγαν στήν τρύπα. Ἐκεῖ ὁδηγοῦντο δύο - δύο δῆθεν γιά ἀνάκριση καί, χωρίς νά ἀντιλαμβάνονται οἱ ἄλλοι, τούς ἐκτελοῦσαν οἱ Μωρίας, Κρητικός, Καραπᾶνος κατά τόν ἑξῆς τρόπο: Τους γδύναμε τελείως καί μέ τό μαχαίρι τούς ἔκοβαν τό λάρυγγα καί τούς ἔριχναν μέσα στήν τρύπα. Τα ροῦχα πού παίρνανε τά πήγαιναν στήν περιφερειακή Ἐπιτροπή ποῦ ἦταν στό Μπούζι καί ἔπειτα στή Λαύκα καί τά φοροῦσαν τά διάφορα μέλη τῆς ὀργανώσεως».
Κωνσταντῖνος Δ. Καπέλλος «Κοκοβούνι Φενεοῦ - Ὁ Γολγοθάς τῶν Ἀθώων», προσωπική ἔκδοση, Φενεός 2016, σελ. 171-173.
Τό κείμενο πού παρατέθηκε προηγουμένως εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τή μαρτυρία ποῦ ἔδωσε ὁ Νικήτας Σαμαρτζής, ἕνας ἐκ τῶν σφαγέων τοῦ Φενεού Κορινθίας. Ἡ ἀπολογία του κρατήθηκε σέ ἀντίγραφο ἀπό τόν μοίραρχο ἀνακριτή Ἀθανάσιο Δρούγκα καί ἔγινε στίς 9 Μαρτίου 1945. Το ἔγκλημα τῶν θυμάτων τοῦ Σαμαρτζῆ καί τῶν συνεργῶν του ἦταν πώς «ἀνῆκαν στήν ἀντίδραση». Ἡ λέξη «ἀντίδραση» γιά τούς κομμουνιστές σημαίνει ὅλη τήν κοινωνία πού βρίσκεται ἐκτός κομματικῆς γραμμῆς. Καί, ὅπως ἀποδεικνύει ὁ συγγραφέας μέ τό ἔργο του, γιά νά θεωρηθεῖς κομμάτι τῆς «ἀντίδρασης» δέν χρειαζόταν νά κάνεις κάτι - ἀρκοῦσε μία
Ἀποκόμματα ἐφημερίδων γιά τήν σφαγή στόν Φενεό. Στην ἔνθετη εἰκόνα, τό ἐξώφυλλο τοῦ
βιβλίου τοῦ κ. Καπέλλου.
«Εἰς τό στρατόπεδον προσελήφθη καί ἐγώ. Διά νά συλληφθῇ ἕνας ὁποιοσδήποτε ἔπρεπε νά ἀποφασίσῃ τό κομμουνιστικόν γραφεῖον ἑκάστου χωρίου διά τά ἄτομα τῆς κοινότητός του οἱ ἀποτελοῦντες τό κομματικόν γραφεῖον εἴτε ΚΚΕ εἴτε ΕΑΜ συνεκέντρωναν τά στοιχεῖα καί τά ἔδιδον εἰς τόν γραμματέα τῆς Αχτίδος. Ἐν περιπτώσει διαφωνίας ὁ γραμματεύς ἔδιδε τήν ψῆφον, τάς γενικάς κατευθύνσεις τῶν συλλήψεων καί ἐκτελέσεων εἶχε δώσει ἀφ' ἑνός ἡ ΠΕΕΑ ἥτις ἔλεγε ὅτι πρέπει κάθε ἀντιδραστικός νά ἐξοντώνεται καί μάλιστα ὅλος ὁ συγγενικός κύκλος καί μέχρι ἑβδόμης γενεάς.[...] Ἀπό τό στρατόπεδον τούς παίρναμε λίγους λίγους καί τούς ἐκτελούσαμε εἰς διαφόρους περιοχάς καί τῆς δασώδους περιοχῆς πέριξ τῆς Μονῆς καί σέ μίαν τρύπαν πλάτους ἐπί 4 μέτρα καί βάθους ὅταν ρίψεις μία πέτρα θά μετρήσης μέχρι τό 16 γιά νά ἀκούσης τόν κτύπον στό ὑπέδαφος πού θά φθάση. Την τρύπαν αὐτήν τήν βρῆκα ἐγώ κατ' ἐντολήν τοῦ Κρητικοῦ ἤ Πισογαινάκη, ὅστις δέν ξεύρω ἀπό πού ἔμαθε ὅτι ὑπάρχει τέτοια τρύπα.[...] Ἀφοῦ ξεκουραστήκαμε εἴπαμε στούς κρατούμενους ὅτι τούς πᾶμε γιά τήν Ταξιαρχία στά Μαζέικα. Ὁ Καραπᾶνος μέ τόν Κρητικό καί τόν Μωριά πῆγαν στήν τρύπα. Ἐκεῖ ὁδηγοῦντο δύο - δύο δῆθεν γιά ἀνάκριση καί, χωρίς νά ἀντιλαμβάνονται οἱ ἄλλοι, τούς ἐκτελοῦσαν οἱ Μωρίας, Κρητικός, Καραπᾶνος κατά τόν ἑξῆς τρόπο: Τους γδύναμε τελείως καί μέ τό μαχαίρι τούς ἔκοβαν τό λάρυγγα καί τούς ἔριχναν μέσα στήν τρύπα. Τα ροῦχα πού παίρνανε τά πήγαιναν στήν περιφερειακή Ἐπιτροπή ποῦ ἦταν στό Μπούζι καί ἔπειτα στή Λαύκα καί τά φοροῦσαν τά διάφορα μέλη τῆς ὀργανώσεως».
Κωνσταντῖνος Δ. Καπέλλος «Κοκοβούνι Φενεοῦ - Ὁ Γολγοθάς τῶν Ἀθώων», προσωπική ἔκδοση, Φενεός 2016, σελ. 171-173.
Τό κείμενο πού παρατέθηκε προηγουμένως εἶναι ἀπόσπασμα ἀπό τή μαρτυρία ποῦ ἔδωσε ὁ Νικήτας Σαμαρτζής, ἕνας ἐκ τῶν σφαγέων τοῦ Φενεού Κορινθίας. Ἡ ἀπολογία του κρατήθηκε σέ ἀντίγραφο ἀπό τόν μοίραρχο ἀνακριτή Ἀθανάσιο Δρούγκα καί ἔγινε στίς 9 Μαρτίου 1945. Το ἔγκλημα τῶν θυμάτων τοῦ Σαμαρτζῆ καί τῶν συνεργῶν του ἦταν πώς «ἀνῆκαν στήν ἀντίδραση». Ἡ λέξη «ἀντίδραση» γιά τούς κομμουνιστές σημαίνει ὅλη τήν κοινωνία πού βρίσκεται ἐκτός κομματικῆς γραμμῆς. Καί, ὅπως ἀποδεικνύει ὁ συγγραφέας μέ τό ἔργο του, γιά νά θεωρηθεῖς κομμάτι τῆς «ἀντίδρασης» δέν χρειαζόταν νά κάνεις κάτι - ἀρκοῦσε μία
