Ο Ελληνισμός ως ενέργεια και δράση

«Η Σχολή των Αθηνών». Νωπογραφία του Ραφαήλ, που βρίσκεται στο Αποστολικό Παλάτι στο Βατικανό.

«Όταν η φιλία βασίζεται στην ανισότητα, εκείνοι που υπερέχουν σε πλούτη ή κάτι άλλο παρόμοιο δεν πιστεύουν ότι πρέπει αυτοί να αγαπούν περισσότερο, αλλά να τους αγαπούν περισσότερο εκείνοι που έχουν την ανάγκη. Είναι καλύτερα να αγαπά κανείς παρά να αγαπιέται. Το να αγαπά κανείς είναι ενέργεια ηδονής και αγαθό, ενώ δεν προκύπτει καμιά ενέργεια για εκείνον που αγαπιέται μέσα από την κατάσταση αγάπης που τον περιβάλλει. Ακόμα είναι καλύτερο να γνωρίζει κανείς παρά να τον γνωρίζουν∙ γιατί αντικείμενο γνώσης και αγάπης μπορούν να γίνουν και τα άψυχα, ενώ μόνο τα έμψυχα μπορούν να γνωρίζουν και να αγαπούν».
Άπαντα Αριστοτέλους, Ηθικών Μεγάλων Β΄, 1210b 3-11, εκδόσεις Κάκτος, τόμος 4, σελ. 227

Ένα από τα βασικότερα «κλειδιά» κατανόησης της αρχαίας ελληνικής σκέψης είναι η ενέργεια. Όλες οι ιδιότητες του ανθρώπινου είδους ταυτίζονται με την δράση, όχι με την κατάσταση. Η φιλοδοξία του Έλληνα να σκαρφαλώσει μέχρι τον Όλυμπο της ευδαιμονίας, της αρετής, της υστεροφημίας και της ελευθερίας δεν σχετίζεται με ευχές, με συγκυρίες, με οποιοδήποτε απότοκο της παθητικής αντίληψης της ζωής. Αυτά τα είχαν αφήσει οι πρόγονοί μας για άλλους πολιτισμούς, όπου η αδράνεια επέτρεψε στις κεντρομόλες δυνάμεις του χρόνου να σωρεύσουν ύλη πάνω σε ύλη – με όλες τις χθόνιες και χαμηλών συχνοτήτων αντιλήψεις που

Ο δυτικός ορθολογισμός ως κενό

«Ο δυτικός πολιτισμός παράγει, αιώνες τώρα, άλλο τύπο ανθρώπου και κοινωνίας, εξορίζοντας το υπερβατικό από την ενδοκοσμική πραγματικότητα και δίνοντας προτεραιότητα στο άτομο-εξάρτημα της πολιτειακής μηχανής». 
Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, «Γράμματα Σπουδάσματα», εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη», σελ. 140.

Και μόνο η συμπαθής όψη, η μειλίχια έκφραση, η ηδεία απολυτότητα των σκέψεων του πατρός Μεταλληνού, αρκεί να πείσει έναν πιστό Χριστιανό για το ακριβές των επιχειρημάτων του. Δεν χρειάζεται να ανατρέξει ο Ορθόδοξος στην ίδια τη ζωή του ώστε να αποφανθεί αν ο λεγόμενος δυτικός πολιτισμός έχει αυξήσει τα επίπεδα της ευδαιμονίας του ή αν τα έχει σχεδόν μηδενίσει. Δεν απαιτείται η σύγκριση των συναισθημάτων της εποχής του iPad και του φορητού τηλεφώνου με οθόνη αφής με τα βιώματα παρελθουσών δεκαετιών για να καταλάβει ο Έλληνας Ορθόδοξος ότι από το σήμερα κάτι... λείπει.
Φυσικά, σε έναν ορθολογιστή, που έχει μάθει να σκέφτεται, να