Πίθηκοι ἀντιγράφουν, ὑποβολεῖς πλουτίζουν

Το ἄγαλμα τοῦ Ἀπολλωνίου Τυανέως ἐκτίθεται στὸ
ἀρχαιολογικὸ μουσεῖο τοῦ Ἡρακλείου Κρήτης. 

«Τὸ δένδρον πέπερις φύεται ἐδῶ εἰς ἀπόκρημνα μέρη, ὅπου δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ φθάσουν οἱ ἄνθρωποι· οἱ πίθηκοι ὅμως, οἱ ὁποῖοι ἄφθονοι διαιτῶνται ἐκεῖ 'ἐν μυχοῖς τοῦ ὄρους' τίθενται εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν ἀνθρώπων κατὰ τὸν ἑξῆς ἔξυπνον τρόπον: Ἀπὸ ὅσα δένδρα φθάνουν, οἱ Ἰνδοὶ κόπτουν μερικοὺς βοστρύχους μὲ καρπὸν καί, ἀφοῦ καθαρίσουν ἕνα μέρος σὰν ἁλώνι γύρω ἀπὸ τὰ δένδρα, ἀπορρίπτουν ἐκεῖ ἐνδεικτικῶς τὸν καρπὸν ὡς ἄχρηστον δῆθεν καὶ ἀπομακρύνονται. Οἱ πίθηκοι τὰ βλέπουν ὅλα ἀπὸ ψηλὰ καί... πιθηκίζουν τὸν ἄνθρωπον. Ἀναβαίνουν δηλαδὴ ἀμέσως εἰς τὰ δένδρα καὶ μιμούμενοι ἀκριβῶς τὰς κινήσεις τῶν ἀνθρώπων γεμίζουν τὰ ἁλώνια μὲ βοστρύχους καρποῦ. Καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς περιοχῆς εὐγνωμονοῦντες προστατεύουσι τοὺς πιθήκους ἀπὸ τοὺς λέοντας». 
Κ. Σ. Κιτρινιάρη «Ἀπολλώνιος Τυανεὺς– Ἄνθρωπος ἤ Δαίμων, Μάγος ἤ Μύστης», ἐκδόσεις Νέα Θέσις, σελ. 25

Tὸ ἐξώφυλλο τοῦ βιβλίου γιὰ
τὸν Ἀπολλώνιο Τυανέα.

Ὁ Ἀπολλώνιος Τυανεὺς (περ. 15– 100 μ.Χ.) εἶναι μία προσωπικότητα, ἡ ὁποία σκιαγραφεῖται ἱστορικὰ μὲ τὰ χρώματα ποὺ ταιριάζουν στὴν σπανιότητα τῶν ποιοτήτων της. Ὁ χρωστήρας τῶν συγγραφέων καὶ τῶν μελετητῶν, γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴ μορφὴ τοῦ Ἀπολλωνείου Τυανέως, τὴ μία βουτάει στὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἄλλη στὸν θρῦλο. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἀντίστοιχο μὲ ἐκεῖνο ποὺ προκαλοῦσε στοὺς μαθητὲς καὶ ἀκροατὲς του ἡ συναναστροφὴ μὲ τὸν πυθαγόρειο φιλόσοφο: δέος, ἔξαψη, θαυμασμὸ καὶ περιέργεια. Ὁ Ἀπολλώνιος ποὺ γεννήθηκε στὰ Τύανα τῆς Καππαδοκίας καὶ περιπλανήθηκε σχεδὸν σ' ὁλόκληρο τὸν μέχρι τότε πολιτισμένο κόσμο ἔζησε τὸν πρῶτο αἰῶνα μ.Χ., σκόρπισε μὲ ἑλληνικὸ φῶς τὰ σκότη, ὅπου κι ἂν τὰ βρῆκε, καὶ μετέφερε πίσω, στὸ ἐθνικὸ κέντρο, γνώσεις καὶ πολύτιμα θραύσματα ἀπὸ τὸν σπασμένο καθρέφτη τῆς μίας, μοναδικῆς, καθολικῆς ἐπιστήμης: τῆς φιλοσοφίας. 
Τὸ πρῶτο μέρος τοῦ ἔργου τοῦ Κ. Σ. Κιτρινιάρη ἀφιερώνεται στὴν ἀφήγηση τοῦ Φιλοστράτου (περ. 170 - 250μ.Χ.) γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ Ἀπολλωνίου Τυανέως. Ἐκεῖ διαβάζουμε καὶ γιὰ τὸ πέρασμὰ του ἀπὸ τὴν Ἰνδία, ὅπου οἱ ἄνθρωποι εἶχαν βρεῖ ἕναν εὐφυῆ τρόπο νὰ

Οι μεγαλοαστοί επιμένουν παραδοσιακά

Οικογένεια στο Ζεμενό Κορινθίας. Φωτογραφία του Ελβετού Fred Boissonnas, 1913. 

«Εδώ και αρκετές γενιές οι εύπορες τάξεις δεν φαίνεται να ανησυχούν ιδιαίτερα για την εκπαίδευση των παιδιών τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα παιδιά ή οι έφηβοι αυτών των κοινωνικών στρωμάτων δεν έχουν προβλήματα. Απλώς, τα προβλήματα είναι διαφορετικής φύσης,. [...] Θα ‘λεγε κανείς πως οι λεγόμενες ‘αστικές’ αξίες εξακολουθούν να διαπλάθουν αυτά τα παιδιά σύμφωνα με το πρότυπο μιας οικογενειακής παράδοσης άρρηκτα συνδεδεμένης με την προγονική κληρονομιά και με την τήρηση μιας μορφής πειθαρχίας που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση και που αποσκοπεί στη διατήρηση της συγκεκριμένης κληρονομιάς. [...] Πρόκειται για μια κληρονομιά η οποία τους ανήκει, υπό την προϋπόθεση ότι θα κάνουν ό,τι χρειάζεται για να φανούν αντάξιά της».
Αλντό Ναουρί, «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά – Όρια στην παιδική παντοδυναμία», εκδόσεις Κέλευθος, σελ. 46-47

Ο συγγραφέας, εβραϊκής καταγωγής, γεννήθηκε στη Λιβύη. Σπούδασε ιατρική στο Παρίσι και εργάστηκε ως παιδίατρος επί τέσσερις περίπου δεκαετίες. Είναι ο δημιουργός πολλών έργων που επικεντρώνονται σ’ εκείνο που χαρακτηρίζει ως «η πιο τρομερή περιπέτεια