Ἀκόμα ἕνα δοκίμιο γιά τό παράλογο

Τί διαπιστώνεις κάνοντας βαριεστἡμένο ζάπινγκ: Πάντα, κάπου, κάπως διασταυρώνονται οἱ δρόμοι τῶν θνητῶν  μέ τήν ἀταξινόμητη φρίκη.

Ὅ,τι πιό ἀνεπιθύμητο: Ἡ εἰσβολή τοῦ παραλόγου στή ζωή μας. Αὐτό πού εἶναι ἀνερμήνευτο ἐπειδή δέν  ὑπάγεται σέ καμία συνομοταξία φαινομένων. Πῶς μπορεῖς νά ἑρμηνεύσεις τό σύνολο μίας ἐμπειρίας ὅπου ὁ Ἄδωνις Γεωργιάδης κι ἕνας ἄλλος κύριος, εὐτραφέστατος, σκληρίζουν σάν ἱεροδίκες τοῦ Ἰσλαμικοῦ Κράτους κραδαίνοντας κινητά τηλέφωνα καί πίσω τους, στό φόντο, εἶναι ὁ Παρθενών; Ὠρύονται. Κινοῦνται,  χειρονομοῦν, οἱ σιελογόνοι ἀδένες λειτουργοῦν στό μάξιμουμ τῶν δυνατοτήτων τους. 

Οἱ φωνητικές χορδές παλεύουν νά κρατηθοῦν στούς