Ὑπάρχουν ταινίες ὑπέρ τῆς οἰκογένειας πού δέν εἶναι κατάλληλες γιά ὅλη τήν οἰκογένεια. Μία ἀπό αὐτές εἶναι τό «Βαποράκι».
Τό σινεμά μπορεῖ νά γίνει καταβόθρα πού καταπίνει ἀσκόπως (ἤ ἀκόμα καί ἐπιβλαβῶς) τίς ὧρες τῶν θεατῶν μίας ταινίας, ἀλλά μπορεῖ νά ἀποτελέσει καί ἀφορμή γιά ἐνδοσκόπηση καί ὑγιή προβληματισμό. Στήν ταινία «Τό βαποράκι», στήν ὁποία πρωταγωνιστεῖ ὁ Κλιντ Ἴστγουντ, κεντρικός χαρακτήρας εἶναι ἕνας ἡλικιωμένος ἀνθοκαλλιεργητής, βετεράνος τῆς Κορέας, πού ἔχει ἀποξενωθεῖ ἀπό τήν οἰκογένειά του καί χρεοκοπεῖ κι ἀπό πάνω! Γιά νά χρηματοδοτήσει τό ὑπόλοιπο τοῦ βίου του καί γιά νά ἀποκαταστήσει (μέ χρήματα) τίς σχέσεις του μέ τούς δικούς του ἀρχίζει νά μεταφέρει ναρκωτικά γιά λογαριασμό ἑνός μεξικανικοῦ καρτέλ. Τά καταφέρνει ἐξαιρετικά στό νέο ἐπάγγελμά του κι ἀκριβῶς τότε ἀρχίζουν οἱ περιπέτειές του μέ τόν νόμο, ἀφοῦ ἕνας καριερίστας ἀστυνομικός τῆς δίωξης ναρκωτικῶν βρίσκεται στά ἴχνη του.
Τί μαθαίνεις παρακολουθώντας τό «Βαποράκι»:
1. Ὅτι ὁ Κλιν Ἴστγουντ ἔχει πάρει μία ἀπόφαση πού δέν τήν ἀλλάζει: νά προσπαθεῖ μέ τήν τέχνη του νά σοῦ πεῖ τήν ἀλήθεια, ὅπως τήν καταλαβαίνει.
2. Νά περνᾶς χρόνο μέ τήν οἰκογένειά σου. Ἄν δέν τό κάνεις, θά τό σκυλομετανιώσεις. Οἱ ἄνθρωποι μετατρέπονται σε…
