Προφητικός διάλογος

Ο Απόστολος Κακλαμάνης ειρωνεύεται τον Γιώργο Παπανδρέου

Υπάρχουν εξωγήινοι; Αμφίβολο. Μασάει η κατσίκα ταραμά; Ίσως, την Καθαρή Δευτέρα. Συγκινεί κάποιον η πράσινη ανάπτυξη; Όχι. 

Σ' αυτο το ηχητικό ο Απόστολος Κακλαμάνης μιλάει για την εγκατάλειψη του έθνους και της έννοιας "λαός" από το κόμμα του και την υποκατάστασή τους με τις ΜΚΟ!

Εδώ, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής διασύρει τον αρχηγο του ειρωνευόμενος τα "πράσινα άλογα" της πράσινης... ενέργειας που ευαγγελίζεται ο ΓΑΠ.


Όσο είναι ο Πάπας καθολικός άλλο τόσο ανήκει ο Απόστολος Κακλαμάνης στο ΠΑΣΟΚ. Αυτονόητο, αλλά χρήζει υπενθυμίσεως διότι μερικές αποστροφές του λόγου του στη Βουλή για το περί Παιδείας νομοσχέδιο σου έδιναν την εντύπωση ότι ανήκει στην αντιπολίτευση. Ας πάρουμε για παράδειγμα τον χαρακτηρισμό «πράσινα άλογα» που έκανε για την ευγενέστερη των ιδεών του Γιώργου Παπανδρέου: την περιβόητη «πράσινη» ανάπτυξη. Είπεν ο πρώην πρόεδρος της Βουλής την Τετάρτη, 24 Αυγούστου: «Στο Τμήμα Πληροφορικής του ΤΕΙ της Αθήνας ο τελευταίος που μπήκε πέρσι -δείτε το στα στοιχεία σας- είχε μεγαλύτερο βαθμό από εκείνον που μπήκε πρώτος στο Τμήμα Ηλεκτρονικών Υπολογιστών της Κρήτης. Η Πάτρα έχει από το ’85 -όταν ούτε για πράσινες ενέργειες ούτε για πράσινα άλογα μιλούσαν στην Ελλάδα- τμήμα για τα φωτοβολταϊκά και Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας». Καθώς φαίνεται ο βετεράνος πολιτικός δεν ανατριχιάζει όταν του'ρχονται βροχηδόν οι θύμησες με την Μπιρμπίλη που προστάτευε το περιβάλλον μέχρι να υποστεί μια υπερλούξ εξορία στα Παρίσια. Ο κ. Κακλαμάνης δεν συγκλονίζεται όταν ακούει τον αρχηγό του να βγάζει ολόκληρες λαχανοσαλάτες από το στόμα του όταν αναλύει όλες τις εκδοχές της «πράσινη» πολιτικής (από πράσινη επιχειρηματικότητα μέχρι πράσινη κάμπια κ.ά).

Καρέτα-καρέτα
Σαν να μην έφτανε ο κεραυνός του παραλληλισμού της κορωνίδας της Παπανδρεϊκής πολιτικής με τον Αστραχάν, ο κ. Κακλαμάνης τα έβαλε και με τη δεύτερη μεγάλη αγάπη του πρωθυπουργού: τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Το ιδρυτικό στέλεχος του Κινήματος είπε ότι εκείνος και οι σύντροφοί του εγκατέλειψαν το έθνος και την έννοια λαός και καταγίνονται με τις καρέτες-καρέτες, τις ΜΚΟ και το κουνούπι του Νείλου: Για την ακρίβεια, τόνισε τα εξής: «Είναι κατακριτέα όλα αυτά τα μείζονα που αποσυνέθεσαν πράγματι και το εργατικό κίνημα και το φοιτητικό κίνημα, κάθε κίνημα! Μα, βέβαια, αφού εγκαταλείψαμε το έθνος, την έννοια 'λαός'! Πήγαμε στους όρους 'κοινωνία', 'κοινωνία των πολιτών', 'πολίτες εν δράσει', τάδε 'Μη Κυβερνητική Οργάνωση'! Η δημοκρατία ως έννοια έπαψε να είναι ενιαία! Έγινε δημοκρατία της 'καρέτα-καρέτα'! Δεν νοιάζομαι για τίποτα άλλο, παρά για το μικρόβιο του κουνουπιού του Νείλου!». Καλά όλα αυτά, αλλά η απορία παραμένει. Αφού ο κ. Κακλαμάνης διαφωνεί με τις κεντρικές επιλογές του κόμματός του γιατί παραμένει;

«Ελάτε καλέ κυρίαι...»

«...να πάρετε καλέ πατάται». Στα στιβαρά χέρια της Άννας Διαμαντοπούλου το μέλλον της νέας γενιάς. Να ανησυχήσουμε;

Τις καλές ειδήσεις για το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε προψές στη Βουλή τις διαβάσατε, τις ακούσατε, κοντεύετε να τις αποστηθίσετε. Η ατμόσφαιρα είναι χαρωπή. Ο ενθουσιασμός πάνδημος. Αποκλείεται να μείνατε αδιάφοροι. Ακόμα και οι οπαδοί της Μακάμπι που ήρθαν για να παρακολουθήσουν την αναμέτρηση της ομάδας τους με την Πανάθα πήραν τέτοια χαρά με το γεγονός, που έμαθαν τη γλώσσα μας σ' ένα εικοσιτετράωρο! Ένα γκρουπ απ' αυτούς, το οποίο εμφανίστηκε μεσημεριάτικα στην Ερμού φώναζε συνθήματα (εναντίον του ΠΑΟ) σε άψογα ελληνικά, αποσπώντας χειροκροτήματα και επιδοκιμασίες από γάβρους και αεκτζήδες διαβάτες. Μια εξαιρετική πτυχή του νομοσχεδίου, που ενδεχομένως δεν τονίστηκε όπως έπρεπε από τα ΜΜΕ, είναι ότι πλέον αποτελεί πιθανότητα, ο Γιώργος Νταλάρας να συμμετέχει και στα πανεπιστήμια. Είπε η υπουργός Παιδείας στη Βουλή: «Εμείς θα εμπιστευτούμε τους Έλληνες πανεπιστημιακούς που θα συμμετέχουν στο Συμβούλιο ότι για εξωτερικά μέλη θα επιλέξουν σημαντικές προσωπικότητες που θα έχουν να προσθέσουν εμπειρία και κύρος στα ελληνικά πανεπιστήμια. Θα μπορούν να επιλέξουν διανοούμενους, καλλιτέχνες, σημαντικούς επιχειρηματίες. Γιατί ένας εφοπλιστής να μην είναι μέλος στο Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Πειραιώς που είναι ναυτικό πανεπιστήμιο;» Έλα μου ντε. Γιατί ένας πεπειραμένος σουβλατζής να μην εισφέρει στο τμήμα Τεχνολογίας Τροφίμων στα ΤΕΙ Αθηνών;

Συγκλητικός Αγούδημος

Ιδού λοιπόν! Τα συμβούλια των πανεπιστημίων, με την προσθήκη καλλιτεχνών και διανοουμένων θα μπορούν πλέον να ομοιάζουν με τις πολυπρόσωπες συναυλίες για τη Νικαράγουα και την Κούβα και υπάρχει μικρή μερίς ατόμων που αντιδρούν στη συγκεκριμένη μεταρρύθμιση. Γιατί να ξεμείνουν ολόκληροι Νταλάρες, Σαββόπουλοι, Μαρκόπουλοι και λοιποί αμανάτι στα κοντσέρτα για τον «έτσι που χάραξε ο δείνα» και να μην ανοίξουν δρόμους στη διοίκηση των ΑΕΙ; Γιατί να μην δώσει ο εφοπλιστής Αγούδημος τα φώτα του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση; Γιατί να μην συναποφασίζει ο Σταμάτης Φασουλής, ο Μιχάλης Μόσιος και ο Μάρκος Σεφερλής για το μενού των φοιτητικών εστιατορίων και για το χρώμα που θα χρησιμοποιηθεί για να ξαναβαφτούν οι φοιτητικές εστίες; Αμ το άλλο που το πάτε; Η πανελίστρια της λέσχης Μπίλντερμπεργκ κ. Διαμαντοπούλου μας ξαλάφρωσε από μπόλικο διάβασμα, διότι, όπως καυχήθηκε στην αγόρευσή της: «Περνάμε από εννιακόσιες ογδόντα σελίδες νομικής ευθύνης που είχε ο προηγούμενος νόμος σε ένα νόμο εκατόν πενήντα σελίδων». Συγχαρητήρια!

Δημοσιεύτηκε στην «Δημοκρατία» στις 26/8/2011

Evaggelos Venizelos gets coffee-ed!

Galatis is Mykonos

O άνθρωπος έχει δίκιο. Είναι η ενσάρκωση του μυκονιάτικου πνεύματος.

Midnight summer dream of George A. Papandreou

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ενδιαφέρεται για τη χώρα αλλά για τον χώρο. Η χώρα, ως έννοια, περιλαμβάνει το ιστορικό παρελθόν του τόπου, το προϊόν της συλλογικής πολιτισμικής παραγωγής, τα ήθη, τα έθιμα, τη θρησκεία και -φυσικά- τον λαό.

Η πορεία του πρωθυπουργού έχει μέχρι τώρα δείξει ότι δίνει μεγάλη βάση στο «ακίνητο Ελλάς», αλλά όχι στους νόμιμους κληρονόμους του. Ο άνθρωπος που μιλάει για προσωπικές καλλιέργειες κάνναβης σε γλάστρες και ο «Ελληνας της διασποράς» με τις πολωνικές, αμερικανικές, σκοτσέζικες και σουηδικές ρίζες δεν χάνει ευκαιρία να υποσχεθεί (με τη φωνή του χρωματισμένη από ένα ανεξήγητο πείσμα) ότι θα τα «αλλάξει όλα».

Το πρώτο που άλλαξε είχε μέγιστη συμβολική σημασία. Αφαίρεσε τη λέξη «Εθνικής» από υπουργεία, στέλνοντας το μήνυμα ότι ξεκίνησε η εκρίζωση του ελληνισμού.
Δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο του νομοσχέδιο (Φεβρουάριος 2010) αφορούσε την απονομή ελληνικής ιθαγένειας σχεδόν σε όποιον του έλαχε να περάσει από την Ελλάδα.

Δεν είναι συμπτωματικό ότι ενώ προωθεί την ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα με τα χρήματα των φορολογουμένων, από την Εκκλησία της Ελλάδος ζητάει χρήματα και «πάγωμα» προσλήψεων νέων ιερέων.
Δεν είναι άσχετη η πρόθεση του υπουργείου Παιδείας να κλείσει 799 τμήματα ελληνικής γλώσσας στο εξωτερικό.

Το κυβερνητικό καρτέλ θέλει τα τετραγωνικά χιλιόμετρα της Ελλάδας αλλά χωρίς τους παλιούς ιδιοκτήτες να την απασχολούν, επειδή οι τελευταίοι είναι… ακριβοί ως εργάτες και έχουν ιδεοληψίες περί της ένδοξης καταγωγής τους.

Το ιδανικό σενάριο για το συνδικάτο της «πράσινης ανάπτυξης» θα είναι οι παλιοί ένοικοι του χώρου, οι Ελληνες, να φύγουν μετανάστες και εδώ να γεμίσει ο τόπος με μια πολυεθνική, ασύνδετη και εύπλαστη μάζα.

Αλλαγή λαού!

Από την εφημερίδα "δημοκρατία"

Η Αντιγόνη και ο Αίμονας ανοίγουν σπιτικό

Στο άρμα Θέσπιδος κυρά ηνίοχο με έχρισαν πολλοί
Θαύμασαν Κρέοντα, στο νου μου, μια σταθερή ροπή
«Τα είχα όλα», πίστεψες, προσωρινέ μονάρχη αφελή
Κακούργα μ’ έκρινες εσύ. Ο Αιώνας με όρισε καλή

Στου Πολυνείκη αυτουργός γίνομαι την ταφή
Ακολουθώ θανάτου ανήλιαγη πορεία
Με σφαίρες απροσπέλαστες κρατώ την επαφή
Πράξεις εγώ, σ’ άλλους η θεωρία

Από τους νόμους πες μου εσύ ποιον να τηρήσω
Στο μνήμα μέσα είμαι και ρωτώ
Το σώμα άταφο, βορά στα όρνια ν’ αφήσω;
Στα χέρια μου άψυχο κορμί αδελφικό

Είπες η Πολιτεία θέλει να σιωπήσω
Να κλίνω γόνυ σε επίσημες γραφές
Μα πως το θείο πρόταγμα ν’ αφήσω;
Να λησμονήσω πως με γέννησε το χθες;

Στ’ ομολογώ, την ενοχή αγάπησα, η παράφορη
Η καταδίκη σου απόλυτη και φοβερή
Λυπάμαι άρχοντα, η αρχή μ’ αφήνει αδιάφορη
Με το γιο σου αντάμα πεθαίνω η τυχερή

Ο πόνος μου κι η συμφορά αλλάξαν, γίναν ευλογία
Αιώνιο μήνυμα για άγια λευτεριά
Από τον Κάδμο μέχρι την άνυδρη Μαιονία
Σωρός τα αναθήματα, πιστοί ανάβουνε κεριά

Μόνο οι Έλληνες μπορούν να καταλάβουν
Παράνομο και νόμιμο πως ήταν πάντα ένα
Του Εφεσσίου πρόσταγμα αν καταλάβουν
Φως εκ φωτός παιδιά Διός να μεταλάβουν

Γιούκιο Μισίμα

Στίχος από ποίημα που γράφτηκε με αίμα,
Απλώθηκες και πότισες της νιότης το χαρτί
Θάνατου αυτοθέλητου φόρεσες το στέμμα
Στον Άδη αβασίλευτη είσαι ανατολή

Ζωή ως Τέχνη βίωσες στο άφατό σου δράμα
Να μιλάς, να μην ακούν, να χάσκουν, να γελούν
Συνηθισμένοι άνθρωποι με το μηδέν για κάρμα
Ναυάγια στη χίμαιρα της ύλης, που ξεχνούν

Σ’ ακολουθούν σκιές που συντροφεύουν μύθους
Θρύλοι λησμονημένοι από κελαηδιστά χαϊκού
Το παρελθόν συνάντησε το τώρα, άκου ήχους!
Κορμί ναυπήγησες για ναύλωμα θεού αρχαϊκού

Του έρωτα και του χαμού τελετουργία πρώτη
Και τελευταία πράξη σε λαμπρό θεατρικό
Νοέμβρη του ’70 σε είπαν Δον Κιχώτη
του Ανατέλλοντος Ηλίου, με πάθος μανικό

Όμορφος και αγέρωχα έπρεπε να τελειώσεις
Ψυχή-κραυγή στ’ αυτιά κάθε φυλής
Τον εκπεσόντα άγγελο φίλο για να νιώσεις
ήλιο κι ατσάλι στις φλέβες της ψυχής

Σεπούκου το φινάλε του χαϊτζίν που έμεινε πιστός
Κερασανθός που έπεσε το χώμα να λιπάνει
Ο οίκτος των πολλών, αχάριστος σου δόθηκε μισθός
Κι απ’ τον Αχέροντα πορεύτηκες σ’ αιώνιο λιμάνι

«Διδάσκει το προσωπικό παράδειγμα;» Ρωτάνε.
Θέλουν να μάθουν κόστος ασύμφορης τιμής.
Βλέπουν τις μέρες τους μάταιες να περνάνε
Η τελευτή σου ήταν ο μόνος τρόπος διδαχής.

Culture Club (Κάλτσουρ Κλαμπ)

Σερ Πολ σε βασανίζουνε οι μπρούτοι χουλιγκάνοι
Δεν είναι ώρες για πολλά, γράψτους στο μάνι-μάνι
Η μπάλα είναι στρογγυλή κι ο Μάκαρος είν’ έξω
Ο Μπέος μέσα! Στην ψειρού! Στοίχημα πώς θα παίξω;

Εσύ παιδί μου είσαι αλλιώς. Για γεια σας και λεζάντες
Ο κολλητός πρωθυπουργός σε πάει με τις πάντες
Να συμβουλεύεις, να μιλάς, να κάνεις φιοριτούρες
Και γες και σι και για και ουί και δώστου χαιρετούρες

Ανέβηκες Ακρόπολη, σε σέρνουν στα μουσεία
Σε νοιάζουν τώρα όλα αυτά, τα πήλινα δοχεία
Οι λήκυθοι και οι αμφορείς, οι κόρες και οι κούροι
Ν’ ανέχεσαι να σε κοιτούν οι Γιάννηδες οι Βούροι;

Περαστικός από εδώ και υπουργός τουρίστας
Γουστάρεις σοσιαλισμό, τυγχάνεις και χομπίστας
Ωραία τράιμπ οι Έλληνες, μπιούτιφουλ πιπλ Γκρικς
Αλλά γουέν δέι βουρλίζονται, ξηγιούνται πολύ φρικς.

Φωνάζουν, γιαουρτώνουνε και ρίχνουν μπινελίκια
Πώς δυσφορούν οι μπίθουλες σαν τρώνε τα μανίκια;
Για τέτοια είσαι βρε παιδί που φέρεσαι γλυκά
και λες στον Παπαντρέα μας ωραία αγγλικά;

Κελ καταστρόφ και κελ νταμάζ ο γλίτσας πασοκτζής
Οι Έλληνας ο μισθωτός κι ο κάθε μπετατζής
Καλύτερα να έκανες περίπατο στον Άδη
παρά να συνεργάζεσαι με τον Νικητιάδη

Ο Έλλην Chuck Norris

(Στην φωτογραφία, η οποία προέρχεται από το blog fonaklas διακρίνεται ο λαϊκός ήρωας Γιώργος Καρατζαφέρης με την παραδοσιακή σιδηρόφρακτη στολή του Έλληνος ιππότου της συναινετικής τραπέζης, έπειτα από την ομηρική μάχη που έδωσε με τα λεφούσια των αδίστακτων ληστών που έριχναν κατά ριπάς εναντίον του).

Μπλούζα ριγέ της λαϊκής, παντοφλικό, βερμούδα
γυαλί ηλίου Κάνιγγος, κοιλάρα σαν του Βούδα
Με τούτα τα αξεσουάρ μπήκε σ' αντρίκεια μάχη
Ο γίγαντας των Τζιτζιφιών με το φαρδύ ταμάχι

Πέφταν οι σφαίρες σαν βροχή, βόμβες σαν το χαλάζι
Οι χωρικοί σ' απόσταση, κοιτούσαν, κάναν χάζι
Ποιος ειν' αυτός ο άρχοντας, ο θαυμαστής των Τόρις;
Είναι ο Γιώργος μάγκα μου, ο Έλληνας Τσακ Νόρις

Τους φύλακες προστάτευσε, τους είπε «πέστε κάτω»
Ληστές πυροβολούσανε τον Γιώργο τον μοδάτο
Εκείνος δεν φοβήθηκε, είχε τον Αϊβαλιώτη
Σαράντα μέρες ο στρατός του έφαγε τη νιότη

Τότενες του χρειάστηκε να κάνει κωλοτούμπες
Τις έχει μάθει στην Βουλή. Πώς λέει τις αρλούμπες;
Μια από δω μια απο κεί, νουδού και πασοκάρα
Βαφτίζει ευφυολόγημα την κάθε του παπάρα

Με κωλοτούμπα μπέρδεψε, τους κλέφτες, τους φονιάδες
Τους έσκιαξε, τους τρόμαξε, τους κλάψαν οι μανάδες
Νομίσαν πως τ' αυτόματα νικούν έναν ξεφτέρι
Μα είχανε να κάνουνε με τον Καρατζαφέρη

Ο Γιώργαρος διέσωσε αθώους στην Τραγάνα
Γλίτωσε αστυνομικούς και μια χοντρή φακλάνα
Τι ψύχραιμος, πολύπειρος και συνετός πολίτης!
Της Δεξιάς ο θυρωρός και του ΠΑΣΟΚ σταβλίτης

Πολλοί λένε: «ο Γιώργαρος δεν είδε τους ληστές»
«Μες στον χαμό μασούλαγε τρεις κότες σουβλιστές»
«τρεις γύρους, δυο σαλατικά κι ένα ταψί μπουγάτσα»
(αρέσει στον εκπρόσωπο με την μπουλούκα φάτσα).

Εμείς δεν τους πιστεύουμε. Ο Γιώργης λέει αλήθεια
Το πνεύμα και η ηθική του έγιναν συνήθεια
Αυτά μηνάει σε εκπομπές στον δίαυλο Τηλεάστυ
Την άποψη των αλλονών; Λησμόνα την και βράστη!

Βυθίσατε την Ντόρα!

Πώς το' πες βρε Ντορούλα μας; Αλήθεια το εννοείς;
Θα μας αφήσεις σύξυλους αν στην Βουλή δεν μπεις;
Σκέψου ξανά, σκέψου καλά, σκέψου και λίγο ακόμα
Αν αστοχήσεις μια φορά, να κάνεις άλλο κόμμα

Λεφτά υπάρχουν του μπαμπά για να τα σπαταλήσεις
Έτσι κι αλλιώς, ειν' αλλονών και θα τα χαλαλίσεις
Πότε βρε δούλεψες εσύ, τον κάματο να νιώσεις;
Πότε περπάτησες πολύ τις σόλες σου να λιώσεις;

Ποτέ δεν δυσκολεύτηκες στ' ανθρώπινα τα πάθη
Πάντοτε σε ταΐζανε της κάλπης μας τα λάθη
Άνεργη μέσα στη Βουλή, μα χρυσοπληρωμένη
Άχρηστη μες στους άσχετους, η μοσχαναθρεμμένη

Σε είχε κάνει υπουργό ο Βούδας της Ραφήνας
Το έλεγε το έμπασι πως είναι ένας κηφήνας
Ενόμισες πως στη στροφή θα έπαιρνες το στέμμα
Μεσαίου χώρου πρόεδρος με γελαδίσιο βλέμμα

Στην έφερε, όμως, Ντόρα μου ο δολερός Αντώνης
Τώρα θυμάσαι την στιγμή και κλαις και βαλαντώνεις
Άνοιξες κόμμα τσίλικο να πάρεις τον Κιλτίδη
Με Σκυλακάκη έμεινες, λες κι είσαι κούφιο στρείδι

Οι Έλληνες δεν ψήνονται μισθούς για να τους κόψεις
Όσα ευρώ στους ψιττακούς αν ρίξεις και αν σπρώξεις
Τα γκάλοπ δεν φέρνουν ποσοστά, δεν έχεις ψηφοφόρους
Στο Mega η πολυθρόνα σου μπορεί να πιάσει σκόρους

Τα λίμπεραλ, τα μίνιμαλ, τα σούπερ και τα τρέντι
Μήτε στην Κρήτη πιάνουνε, μα ούτε και στου Ρέντη
Βάλε λυτούς βάλε δετούς, βάλε και βολεμένους
Ο λαουτζίκος μάτια μου σας κρίνει τελειωμένους

Ύφος μπλαζέ, λέξεις μπουρδέ, με ξένους χαιρετούρες
Όταν ακούς νοήματα σε πιάνουνε καούρες
Ντόρα μου θέλω να στο πω, ένεκα της φιλίας
Από καιρού είσαι μηδέν. Ζερό πολυτελείας

Μπόντι-Bilderberg

Χιούστον έχω ένα πρόβλημα. Γουστάρω την Αννούλα
Μπροστά της οι άλλες υπουργοί είναι μια σκέτη νούλα
Την σκέφτομαι στην Μπίλντερμπεργκ να δίνει διαλέξεις
Και μου ξυπνούν απρόσμενα αμαρτωλές ορέξεις

Έχει αυτοπεποίθηση, φιλοδοξίες, μπρίο
Τα τρία της Παιδείας μας, τα έκανε σαν δύο
Μιλάει τα ελληνικά με προφορά Κοζάνης
Το «λα» βαρύ, το «νι» πολύ, τα άλλα δεν τα πιάνεις

Στο νέο νομοσχέδιο που θέλει να λανσάρει
ΤΕΙ, Πανεπιστήμια με ξένους θα φισκάρει
Τους Έλληνες δεν τους μπορεί, τους θεωρεί πασέ
Και όσα της λένε εθνοπρεπή τα’ ακούει βερεσέ

Ούτε γουστάριζε πολύ την ημετέρα γλώσσα
Για την Γρεκία τα’ αγγλικά της φαίνονται καμπόσα
Είχε προτείνει κάποτε να τα’χουμε επίσημα
Ο φίλος της ο Κίσσινγκερ τα ομιλεί μπελίσσιμα

Χιούστον έχω ένα πρόβλημα. Διαμαντοπούλου θέλω
Στη Δύση της με μάγεψε. Μου’καψε το τσερβέλο
Μην είναι ο αέρας της, το λιπαρό μαλλί της;
Μην είναι η καταγωγή, η μπάσα η φωνή της;

Δεν ξέρω τι με τρέλανε με τούτη τη γυναίκα
Σίτεψε και ακκίζεται σαν νάναι μια μπεμπέκα
Τα πάντα ονειρεύεται, τα πάντα θέλει τώρα
Θα λάβει ένα τίποτα, θα γίνει σαν την Ντόρα.

Στα σαγόνια του αντιπροέδρου

Κορδόνι σαν αντίσκηνο, μαγιό σαν φουστανέλα
Κορμί ειν’ τούτο στο νερό ή κολυμπά σαμπρέλα;
Βλέπω τον αντιπρόεδρο; Είν’ ο εθνοπατέρας;
Μήπως από την άβυσσο ξεβράστηκε το τέρας;

Έφτασε μ’ ελικόπτερο. Όχι με Γιώτα Χί
Οι ασφαλίτες δίπλα του βαράνε προσοχή
«Πεινάω», λέει ο στόμας του, πάει για να δειπνήσει
Λιγούρα έχει η όρκα μας μια κι έχει κολυμπήσει

Η άσκηση κάνει καλό. Καίει πολλές θερμίδες
Πίσω τις θέλει ο χοντρός. Παστίτσια, καραβίδες
Θέλει πολλά ορεκτικά, σαλάτες με τον τόνο
Αν δεν χορτάσει του σκασμού, σφαδάζει απ’ τον πόνο

«Φέρε ροφούς, φέρε σαργούς, φέρε κι έναν γαλέο»
Ολόκληρο ή τον μισό; «Ολόκληρο σου λέω»!
«Καλαμαράκια, τηγανιές, σουπιές και αστακούς»
«Πιάσε λιθρίνια, κοκοβιούς, τελάρα με κολιούς»

«Ψωμί θα φάτε υπουργέ; Να ψήσω δυο τρεις πίττες;»
«Όχι μην ψήσεις τα ψωμιά. Τα τρώνε οι κοπρίτες.
Δημόσιοι υπάλληλοι, μπασκίνες, καραβάνες.
Αυτοί τα τρώνε τα φτηνά. Πίττες και κουραμάνες».

Πώπω, τα διπλοσάγονα πηγαίνουν με τις πάντες
Έχουν διπλά καρμπυρατέρ, σφραγίσματα στις ζάντες
Πώς καταπίνει ακούραστα λαγούς, μακαρονάδες
Για να ρευτεί χρειάζεται δυο λίτρα λεμονάδες

Και ήρθε ο λογαριασμός. «Τι νούμερο ειν’ τούτο;»
«Πληρώνετε με μετρητά; Να σας σερβίρω φρούτο;»
«Μα ο παράς ρε κάπελα δεν θάναι ο δικός μου.
Το φαγητό χρεώνεται ο βλάκας ο λαός μου».

Επιλεκτική χρεοκοπία

Ο Μπένι είναι ο λαγός κι ο Σόιμπλε κατσαρόλα
κι η Μέρκελ που καραδοκεί μας πάσαρε τη φόλα
Τι τάθελες και έταζες την χώρα μας να σώσεις;
Τους ξένους τοκογλύφους σου ήθελες να χαρτώσεις.

Κονόμα, επιτόκια και σπρεντς και πάνω τούρλα
και ζήτω-γεια! φωνάζανε οι ψηφοφόροι βούρλα
Λεφτά υπάρχουν έλεγες και γέλαγες σαν χάχας
Δικός μας ήταν ο παράς τον φάγαν τα πιράνχας

Θα δώσουν επιμήκυνση είπαν οι παπαγάλοι
30 χρόνια ολόκληρα κάρβουνα στο μαγκάλι
Και άλλα δέκα η οψιόν παράταση να δώσουν
Τα ελληνικά ασημικά οι Φράγκοι θα τσεπώσουν

Γιωργάκη είσαι πονηρός. Ρωτούν «χρεοκοπία»;
Κι εσύ ποτέ δεν απαντάς στου Νότου την Δανία
Γιωργάκη είσαι γάτουλας. Ρωτούν για υποθήκες
Κι εσύ μοιράζεις μετρητά, στους Ευρωπαίους προίκες

Πότε θα ξεχρεώσουμε, θα δούμε άσπρη μέρα;
Πότε φύγει ο βραχνάς, πότε θα κάνουν πέρα;
Θα δούμε λες και αντιδράς λες και σου ρίχνουν σφαίρα.

Λαμόγια πασοκάνθρωποι, σπιούνοι της συμμαχίας
οι του ΛΑΟΣ εθνέμποροι, της Νέας Δημοκρατίας
Εις τον χυλό μας κάψατε, σας ρίχνουμε γιαούρτι
Την αχρηστία κάνατε σύστημα τυφλοσούρτη

Δεν πάτε στον διάολο μωρέ, δεν πάτε στα τσακίδια;
Δεν πάτε στον αγύριστο; Μας πρήξατε τα φρύδια

Preparations for Hellenic festivities

Περιμένουν επισκέψεις οι λαοφιλείς;

Πυρετός στην κίτρινη κοιλάδα

Γιάννη μου το ταξίμετρο, γιατί ειν' σταματημένο;
Του Ρέππα το διάταγμα γιατί είναι πεταμένο;
Μήπως του ΓΑΠ εκάκιωσες που σου 'κανε τσαλίμια;
Φταίνε οι ταριφαίοι μας που φαίνονται αγρίμια;

Γιάννη, ο Λυμπερόπουλος το βάφει το μαλλί του.
Αν γινατώσει Γιάννη μου θα βγάλει την... βουλή του.
Θα πήξει ταξί το Σύνταγμα, μπλόκα μες στα λιμάνια.
Δεν κάνεις βρε για υπουργός. Να πας να βγεις στην Πάνια.

Γιάννη, σε τρων' για πρωινό. Τον ΓΑΠ για μεσημέρι.
Το βράδυ τρώνε Μόσιαλο, χειμώνα καλοκαίρι.

Θέλεις απελευθέρωση; Τζάμπα να δίνεις άδεια;
Μήπως στους βιομήχανους θέλεις να κάνεις χάδια;
Να κάνουν στόλους κίτρινους, το κόμιστρο ν' αυξήσουν;
Να έχουν δούλους οδηγούς και αίμα να ρουφήξουν;

Δεν λειτουργούν Γιαννάκη μου. Τα κόλπα παλιωμένα.
Οι προπαγάνδες των οκτώ, λογίδρια σαλιωμένα.

Δεν φορομπήχνουν οι οδηγοί, μνημόνια δεν ψηφίζουν.
Εσείς μας ξεπατώσατε και όσοι σας στηρίζουν.
Βάλε κι εσύ βρε υπουργέ νερό μες στο κρασί σου
Γιατί θα σου τα ψάλλουνε κι οι ντόπιοι στο νησί σου.

Φαντασιώσεις του Μεσοκαλόκαιρου

Αγγέλα, τη φάτσα σου θωρώ, τη βλέπω και καψώνω
Τα δυο σου στήθια σαν σκεφτώ ανάβω και κορώνω
Νιώθω μια επιμήκυνση σε όλο μου το χρέος
Αισθάνομαι σαν διαιτητής που λάδωσε ο Μπέος

Μόνο σ’ εσέ πάει ο νους πανέμορφη Αγγέλα
Μόνο για σε σηκώνεται, ντούρος σαν την καγκέλα
Να το ελέγξω δεν μπορώ. Το πάθος είναι μέγα
Κι ο Πρετεντέρης τόλεγε στην σύσκεψη στο Mega

Αγγέλα σέξι Μίλκα μου πες ναι στα ευρωομόλογα
Και πάνω στη συνεύρεση θ’ ακούσεις τα βρωμόλογα
Σ’ αρέσουν τούτα πάθος μου, σε φτιάχνουν σ’ ερεθίζουν
Να σε βαράνε οι φρίτσηδες, φιλώντας σε να βρίζουν

Οι Έλληνες σε συμπαθούν, μου είπε ένας ψεύτης
Διάσημος ήταν υπουργός και ζάπλουτος και κλέφτης
Οι Έλληνες δεν σου χρωστούν. Αυτό είναι αλήθεια
Οι Γερμανοί λεηλατούν. Τους έγινε συνήθεια.

Αγγέλα άλλαξε ρυθμό, άλλαξε το βιολί σου
Χαρά να δεις στα μπούτια σου και γλέντια στο νινί σου.

Ο ΓΑΠ είναι στα πόδια σου, μαζί κι ο Βενιζέλος
Πες τους ότι είναι άτριχοι, αυτό μονάχα τέλος

Έπος ηρωικό και εύθυμο για την Χίλαρι Ρόνταμ Κλίντον

Κλίντον την λένε την μαντάμ, Χίλαρι τ’ όνομά της.
Ήλθε στου ΓΑΠ τη γειτονιά να εύρει τη γενιά της
Τον Τζέφρι τον συνάντησε. Τον Σταύρο Λαμπρινίδη
Είδε και τους Πεταλωτή, Ρέππα και Καστανίδη

Εχάρη με την υποταγή, τα γιες, τις επικύψεις
Της πρόσφεραν γη και θάλασσα, δίχως να έχουν τύψεις
Η Σία εδώ αλώνισε, απέκλεισε τους δρόμους
Διάταζε και τον στρατό, ΕΛΑΣ και αστυνόμους

Την κερατού την πήγανε στο Μέγαρο Μαξίμου
Της δείξανε τον πίνακα Ατέρμονο Τοπίο
Εγέλασε, ευθύμησε, είδε και άλλους δύο

Ο ΓΑΠ ευθύς ανέλαβε τον ρόλο ξεναγού
«Νησάκι ειν’ αυτό θαρρώ. Μικρούλη κι ομορφούλη»
«Δελφούς το λένε το νησί; Κι εμένα λεν χαζούλη;»

Την άλλη μέρα το πρωί είδε τον Σαμαρά,
Έδωσε στη ΝουΔούλα μας τόνους τρελή χαρά
Ήταν βαμμένο το μαλλί Πάνου Παναγιωτόπουλου;
Και ζήτησε το κινητό Δημήτρη Αβραμόπουλου;

Ανθρώπινα όλα Χίλαρι, ανθρώπινα όλα Κλίντον
Κι οι έρωτες και τα μαλλιά κι αν τον λερώσεις πλύντον

Σου δώσανε πετρέλαια; Των Αθηνών το Φιρ;
Και το Αιγαίο Πέλαγος δίχως ν’ ανοίξουν πυρ;
Τους Ρώσους παραπέταξαν; Ξεχάσαν αγωγούς;
Τα εθνικά τα έγραψαν εις τους προσαγωγούς;

Σούπερ η βίζιτα μαντάμ. Να ξαναρθείτε πάλι
Να λησμονήσετε κι εσείς του γάμου σας το χάλι

Στρατός, Σκασμός, Σωσμός!

Λόχοοοος... προσοχή! Ο Βαγγέλης Βενιζέλος τείνει να εξελιχθεί σε μόνιμο πανελίστα της στήλης. Άπαντες αντιλαμβάνονται τον λόγο.

Κατεπείγον! Εκ του Αρχηγείου! Ακολουθεί απόσπασμα από την ημερήσια διαταγή του Αρχιλοχία του εκστρατευτικού σώματος των δανείων δυνάμεων Ευάγγελου Βενιζέλου, όπως ακριβώς εξεφωνήθη εις το Κοινοβούλιον, μετά των απαραιτήτων διευκρινήσεων. Η γλώσσα είναι δημοτικοκαθαρεύουσα, κατά τα λαμπρά ειωθότα των καθεστώτων που αδειάζουν την Βουλήν από βουλευτάς και την γιομίζουν με συμβουλευτικάς επιτροπάς. Και είπεν ο Αρχιλοχίας: «Ο όρος 'selective default' δεν πρέπει να μεταφράζεται στα ελληνικά κατά τρόπο ο οποίος είναι το λιγότερο δημαγωγικός και ανεύθυνος. Δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος χρεοκοπίας, καμία απειλή χρεοκοπίας». Ο στρατιωτικός ηγήτωρ δεν εννοεί ότι ο όρος «selective default» δεν πρέπει να μεταφράζεται καθόλου. Διατάσσει όπως οι χειριστές των λέξεων, κατόπιν εγκρίσεως από τον πασόκο υπηρεσίας οφείλουν να αξιοποιούν άλλες ελληνικές λέξεις (αντί της «χρεοκοπίας») που φαντάζουν ωραίες εις τους αναγνώστας. Όπου στην αγγλικήν υφίσταται «default» θα αποδίδεται με κάποια από τις κάτοθι λέξεις: «ροδοπέταλα, έρως, μητρότητα, περιβάλλον, αμμουδιά, βελούδινος, παστίτσιο, ευρύστερνος, ανέφελον, χαμόγελο, αισθησιακή, μπριάμ». Η χρήση της λέξεως «χρεοκοπία» θα τιμωρείται με χιλιετή κάθειρξη, στέρηση βαθμού και υπαγωγή σε ΦΠΑ της τάξεως του 101%.

Άσκηση – άσκηση!

Η μονομελής ομάς των πεφωτισμένων αξιωματικών (ήτοι ο Βενιζέλος) που με την στιβαρά, σοσιαλιστική χείρα της σώζει την πεφιλημένη πατρίδα από βεβαίαν καταστροφήν συνέχισε: «Δεν θα παίζει κανείς με τις λέξεις, με την αγωνία των πολιτών και με το μέλλον του έθνους». Ο χαρισματικός υπαξιωματικός με την προαναφερθείσαν αποστροφήν του επιθυμεί να δηλώσει ότι μόνο εκείνος μπορεί να παίζει με το μέλλον του έθνους. Αν παίξουν κι άλλοι, το μέλλον θα χαλάσει και δεν μένει δίπλα σε Τζάμπο για να αγοράσει άλλο παίγνιον ταχέως.
Επίσης είπε: «Και κυρίως δεν δικαιούται να παίζει με τις λέξεις κάποιος υπεύθυνος θεσμικός παράγοντας και αυτό αφορά όλα τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, πρωτίστως την Αξιωματική Αντιπολίτευση και τον Αρχηγό της. Καλώ την Αντιπολίτευση να στηρίξει την Κυβέρνηση και να ακολουθεί με στρατιωτική πειθαρχία αυτά που λέμε, γιατί οι χειρισμοί πρέπει να είναι εθνικοί και αποτελεσματικοί». Όπερ μεθερμηνευόμενον ότι αντί να κάνουν δεξιοί, μπολσεβίκοι και συριζιάνοι το σταυρό τους (όσοι πιστεύουν) που το καθεστώς τούς επιτρέπει να ζουν, έχουν τα μούτρα να διαφωνούν κιόλας! Η επιβληθείσα κατάστασις, διά του αρχιλοχίου Βενιζέλου, τονίζει ότι καθ' άπασαν την επικράτειαν επιτρέπεται η διατύπωσις προσωπικών απόψεων (αρκεί να συμφωνούν με τας κυβερνητικάς).

Π. Λιάκος

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατία», 16/7/2011

«Μαζί τα Φάγαμε! Μαζί!»

Ένα ποίημα για το Σαββατοκύριακο. Προσφορά του blog μας, διά χειρός του διαχειριστού:

Ήντουσαν όλοι μαζεμένοι σε μπαράκι στην Λουκέρνη

κι έπεσε μία ερώτα αν ο Ντομινίκ τον παίρνει

«όχι ρε αυτός τον δίνει» είπε αμέσως ο Σερ Πολ

κι έπεσε ευθύς αμέσως στης σαλάτας του το μπολ.

Ο Γιωργάκης τους κοιτούσε μια από δω και μια από κει

δεν μπορούσε να χωνέψει του Βαγγέλα το χακί

«Ρε Βαγγέλη τράβα σύρε μες στο Οικονομικών»

«Μόλις άκουσα πως βρίθει λαδωμένων ποντικών»

«Ναι Γιωργάκη, ναι καρντάση», είπε ο Βάγγουλας το ναι

μόλις έφυγε ηκούσθη κι ένα «Αμερικανέ»

Ο Γιωργάκης χαμογέλα και εκάγχασε πεζά

«Λίγο πριν το χρεοκόπι ναι μου λένε τα χαζά»

«Κι αν κανόνι θα βαρέσει; Κι αν κανόνι ακουστεί;»

«κι αν απόξω πέτρες βρέξει και εισβάλλουν οι ναζί;»

«Μη φοβού φίλε Βαγγέλη, δεν εισβάλλουν οι ναζί»

«και τις πέτρες μην φοβάσαι. Μας ψηφίζουν οι χαζοί»

Μαζί τα Φάγαμε Μαζί!