«Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά ως τραγωδία και την δεύτερη ως φάρσα», Karl Marx.
Ο κόσμος της «Ύστερης Αρχαιότητας», 150-700 μ. Χ., αδυνατούσε να αντιληφθεί ότι μετά το τέλος της «Ακινησίας» του Ελληνορωμαϊκού κόσμου, θα ακολουθούσε η σκοτεινή περίοδος του μεσαίωνα και της φεουδαρχίας [1]. Το θέατρο, η βιβλιοθήκη, η επιστήμη και η αγορά, χαρακτηριστικά στοιχεία του Ελληνικού κόσμου, θα αντικατασταθούν από τους τσιρκουλάνους, την δεισιδαιμονία και την απομόνωση. Εκατοντάδες πόλεις θα πεθάνουν και για περισσότερο από χίλια χρόνια η ζωή των πολλών στα χέρια των ολίγων δεν θα έχει καμία απολύτως αξία. Οι πρώτοι, θα χάσουν το δικαίωμα να συναλλάσσονται (Φορολογική Ενημερότητα), να κατέχουν περιουσία (Κατασχέσεις) και χρήματα (Έλεγχος Κεφαλαίων, Ηλεκτρονικές Συναλλαγές), ενώ θα τους επιτραπεί να ανταλλάσουν μόνο προσωπική εργασία αντί τροφής. Η στέγη και οι καλύβες θα ανήκουν στους δυνάστες (ΕΝΦΙΑ), ενώ σε περίπτωση επιδημιών οι πληθυσμοί θα αντικατασταθούν αμέσως από άλλους που οι ιδιοκτήτες των latifundia θα φέρουν από μακρινούς τόπους (Μετανάστες).
Ο μέγας Ελληνιστής και ιστορικός George Sarton ισχυρίζεται ότι...
