Γιὰ μιὰ ἑλληνικὴ ἀντεπίθεση

Τὸ «σύγχρονο» κρατικὸ μόρφωμα δὲν βιώνει ἁπλῶς μιὰ συγκυριακή, οἰκονομικὴ ἢ πολιτικὴ κρίση, ἀλλὰ τὴν τελικὴ φάση μιᾶς βαθιᾶς ὀντολογικῆς καὶ ἱστορικῆς ἀστοχίας. Εἶναι ἔκδηλα τὰ συμπτώματα μιᾶς καθολικῆς παρακμῆς, ἡ οποία ἔχει τὶς ρίζες της στὴ διαρκῆ, ἐθελούσια ὑποταγὴ τοῦ πλήθους σὲ μιὰ σήπουσα μειοψηφία ἀλλὰ καὶ στὴν ἰδέα ὅτι «δὲν ὑπάρχει ἐναλλακτική».

Ἡ ἀφετηρία τῆς τωρινῆς συλλογικῆς ἀφασίας, τὸ ἀγιάτρευτο τραῦμα που ἀκρωτηρίασε τὴν ἱστορική μας σάρκα, παραμένει ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφή. Τὸ 1922 πέρα ἀπὸ μιὰ μείζονα στρατιωτικὴ ἧττα σήμανε τὴν βίαιη ἀποκοπὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν οἰκουμενική του διάσταση, τὸν ἐγκλεισμό του στὸ στενό, εἰσαγόμενο κοστουμάκι ἑνὸς ἐπαρχιωτικοῦ κρατιδίου καὶ τὴν ὁριστικὴ ἐπικράτηση πολυδιάστατου συμπλέγματος κατωτερότητας ἔναντι τῆς Δύσης.

Αὐτὸ τὸ σύνδρομο κατωτερότητας ἐκδηλώνεται μ’ ἕναν τσιρκολάνικο μιμητισμό. Ὁ νεοέλληνας ξεραίνεται σὰν δέντρο ποὺ ξέμεινε ἀπὸ ρίζες. Ἀποκομμένος ἀπὸ τὸν ζωοποιὸ ὀμφάλιο λῶρο τῆς παράδοσής του, πασχίζει νὰ πιθηκίσει τὰ ἐξωτερικὰ γνωρίσματα τοῦ ἐκδυτικισμοῦ, καταναλώνοντας ἄκριτα τὰ ὑποπροϊόντα τῆς μετανεωτερικότητας.

Ἡ φενακισμένη ὀλιγαρχία

Στὴν κορυφὴ αὐτοῦ τοῦ παρακμιακοῦ οἰκοδομήματος στέκονται οἱ τραγικὰ ἀνάξιες τοῦ Γένους ἡγεσίες. Πρόκειται γιὰ μιὰ κλειστή, κομματικὴ ὀλιγαρχία ἡ ὁποία ἀντλεῖ νομιμοποίηση τύποις ἀπὸ τὴν τηλεοπτικὰ καὶ ψηφιακὰ ἐλεγχόμενη κάλπη, ἀλλὰ οὐσίᾳ ἀπὸ τὴν ξενοκρατία. Οἱ ἑλληνόφωνες ἐλίτ λειτουργοῦν σὰν ἁπλοὶ τοποτηρητές, διαχειριστὲς τῆς ὑποτέλειας, βυθισμένοι στὸν βάλτο τῆς ἐνδημικῆς διαφθορᾶς, τοῦ νεποτισμοῦ καὶ τῶν βαθέων σχέσεων διαπλοκῆς μὲ τὸ σύγχρονο κοτζαμπάσικο καὶ… παραδοσιακὰ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο.

Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν τὴν παραμικρή, βιωματική, ψυχολογικὴ (ἴσως καὶ ἐθνολογικὴ) σχέση μὲ τὴν ἑλληνικότητα. Ἡ γλῶσσα τους, ἡ αἰσθητική τους, ὁ τρόπος τοῦ βίου τους φαντάζουν ξένα, ἄσχετα μὲ τὴ μαζοψυχή, μὲ αὐτὸ ποὺ θὰ λέγαμε ἑλληνικὸ συλλογικὸ ἀσυνείδητο. Αὐτὸ ἀποκαλύπτεται μὲ...

τρόπο κωμικοτραγικὸ στὶς ἀφόρητες, πλαστικὲς καὶ κοινοτοπικὲς ὁμιλίες τους.

Κείμενα ἄψυχα, γραμμένα ἀπὸ συνήθως «εἰσαγόμενους» τεχνοκράτες «ἐπικοινωνιολόγους», ποὺ μηρυκάζουν κούφιες λέξεις, κενὲς ἀπὸ κάθε νοηματικὸ βάρος, ἀνίκανες νὰ ἀρθρώσουν τὸν παραμικρὸ παλμὸ ἀλήθειας ἢ συλλογικοῦ ὁράματος.

Ἡ πιὸ ὀδυνηρὴ συνέπεια αὐτῆς τῆς ἑτερονομίας εἶναι ἡ ἀπειλὴ ποὺ πυργώνεται ἐναντίον τῆς ἴδιας τῆς φυσικῆς μας ὕπαρξης. Τὸ ἔθνος ὁδηγεῖται στὸν βιολογικὸ ἀφανισμὸ μέσῳ τῆς ὑπογεννητικότητας, ἀποτέλεσμα τοῦ ἀτομικιστικοῦ ἡδονισμοῦ καὶ ταυτόχρονα τῆς οἰκονομικῆς ἐξαθλίωσης, ἐνῷ ταυτόχρονα τὸ κράτος ἀνέχεται καὶ συχνὰ διευκολύνει τὴν ἀντικατάσταση πληθυσμοῦ μέσῳ τῆς ἐργαλειοποιημένης λαθρομετανάστευσης.

Τὸ κράτος διεξάγει ἀκήρυχτο μὲν ἀλλὰ λυσσαλέο πόλεμο στὴν παράδοση, τὴν πίστη καὶ τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ λαοῦ στὸν Θεό, τὴν γλῶσσα καὶ τὶς ἀξίες ποὺ διέσωσαν τὸ Γένος στοὺς αἰῶνες, ἀντιμετωπίζοντάς τες σὰν «ὀπισθοδρομικὰ» ἐμπόδια στὴν πλήρη ἀφομοίωσή μας ἀπὸ τὸν παγκοσμιοποιημένο χυλό.

Ταυτόχρονα, πέρα ἀπὸ τὴν ἐνθάρρυνση τοῦ ἐποικισμοῦ ἀπὸ ἀφροασιατικὰ ἰσλαμικὰ στίφη νομοθετεῖ καὶ «κλείνει τὸ μάτι» ὑπὲρ τῆς διάδοσης τῆς κτηνολατρείας, τῆς ὑποκατάστασης τῆς σχέσης μὲ τὸν συνάνθρωπο μὲ τὴν ἰδιοκτησία ζώου καὶ τὴν ἀντιμετώπισή του σὰν κάτι ἀνώτερο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο! Κι ἀντὶ στὰ σπίτια νὰ ἠχοῦν φωνὲς παιδιῶν ἀκούγονται γαβγίσματα σκύλων…

Μνήμη καὶ τεχνολογία

Ἀπέναντι στὸ ζοφερὸ τοπίο τῆς κενότητας, ἀπάντηση δὲν εἶναι ἡ στείρα νοσταλγία, ἀλλὰ μιὰ ριζική, πολιτισμική, ἱστορικὴ καὶ πολιτικὴ ἀντεπίθεση. Ἀφετηρία αὐτῆς τῆς ἀντεπίθεσης εἶναι ἡ ἐπανελλήνιση τοῦ τοπίου μας. Γιὰ νὰ ὑπάρξει αὔριο, ὀφείλουμε νὰ γεφυρώσουμε δημιουργικὰ τὸ προχθὲς μὲ τὸ μεθαύριο.

Πρέπει νὰ στρέψουμε τὴν προσοχή μας στὴν αἰχμὴ τοῦ δόρατος: στὴν Ἱστορία μας καὶ στὴν Ὑψηλὴ Τεχνολογία. Ἡ αὐριανὴ ἑλληνικὴ ἰσχὺς βρίσκεται στὴ σύζευξη τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν μὲ τὴν τεχνητὴ νοημοσύνη καὶ τὴν ψηφιακὴ τεχνολογία. Ἡ ἀρχαία ἑλληνική, μὲ τὴ μαθηματική της δομή, τὴν πλαστικότητα καὶ τὴν ἐννοιολογική της ἀκρίβεια, ἀποτελεῖ τὸ τέλειο γλωσσικὸ ὑπόβαθρο γιὰ τὴν ἐκπαίδευση στὴν «ἔκφραση» τῶν ἀλγορίθμων. Τὸ Γένος ὀφείλει νὰ παράγει τεχνολογία, ὄχι ἁπλῶς νὰ τὴν καταναλώνει σὰν ἄβουλος πελάτης πολυεθνικῶν.

Ἡ οἰκονομία ὀφείλει νὰ γκρεμίσει συθέμελα τὸ παρασιτικὸ βασίλειο ποὺ ἀπομυζᾷ τοὺς ἐθνικοὺς πόρους. Πρέπει νὰ ἀρχιτεκτονηθεῖ αὐστηρὰ πάνω στὶς γραμμὲς τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς, καθιστώντας τὴ χώρα ὅσο περισσότερο διατροφικὰ καὶ ἐνεργειακὰ αὐτάρκη δύναται, στὴν ἀνάπτυξη ἰσχυρῆς καὶ καινοτόμου ἀμυντικῆς βιομηχανίας (ὡς προϋπόθεση ἐθνικῆς αὐτονομίας), καὶ στὴ διαχείριση τῆς βαριᾶς βιομηχανίας τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ.

Στὸ ζήτημα τῆς δημογραφικῆς ἀλλοίωσης, ἡ τομὴ πρέπει νὰ εἶναι ριζική. Ὀφείλει νὰ σταματήσει ἄμεσα κάθε κρατικὴ ἢ εὐρωπαϊκὴ ἐπιδότηση τῆς λαθρομετανάστευσης. Πρέπει νὰ κατοχυρωθεῖ ῥητὰ διὰ νόμου, καὶ μὲ συνταγματικὴ ἀναθεώρηση, ὅτι ὁποιοσδήποτε περνᾷ τὰ σύνορα τῆς χώρας παράνομα, τιμωρεῖται καὶ ἀποστερεῖται αὐτομάτως καὶ διὰ παντὸς τοῦ δικαιώματος ἀπόκτησης ἄδειας παραμονῆς καὶ, φυσικά, πολιτογράφησης. Τὰ σύνορα εἶναι καὶ «γραμμὲς» ποὺ ὁρίζουν τὸν χῶρο μας καὶ τὸ ζωτικὸ κέλυφος ἐντὸς τοῦ ὁποίου θεσμίζεται καὶ προστατεύεται ὁ συλλογικὸς βίος.

Πολιτισμικὴ ἀποτοξίνωση

Ἡ δημόσια σφαῖρα πρέπει νὰ ἀποτοξινωθεῖ ἄμεσα ἀπὸ τὰ δηλητηριώδη, νεοταξικὰ νέφη τῆς λεγόμενης «ἀφυπνισμένης» (woke) κουλτούρας, τῆς εἰσαγόμενης, ἀποδομητικῆς ἰδεολογίας ποὺ ἐχθρεύεται τὸ πρόσωπο, τὴ φύση, τὸ φῦλο καὶ τὴν ὀργανικὴ κοινότητα, ἐπιβάλλοντας ἕναν ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο στὴ γλῶσσα καὶ τὴ σκέψη.

Ἡ δημόσια ἐκπαίδευση ὀφείλει νὰ γίνει Παιδεία, νὰ ἑλληνοποιηθεῖ ξανά, ἐπαναφέροντας τὰ κλασικὰ γράμματα, τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια καὶ τὴν κριτικὴ αὐτογνωσία στὸ ἐπίκεντρο τοῦ σχολείου. Κεντρικὸ ζητούμενο νὰ προβλεφθεῖ ἡ διδασκαλία τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ἀπὸ τὸ δημοτικὸ σχολεῖο μέχρι τὶς μεταδιδακτορικὲς σπουδές.

Ταυτόχρονα, πρέπει νὰ κοπεῖ ὁ ὀμφάλιος λῶρος τῆς κρατικῆς ὑποστήριξης στὴ βιομηχανία τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ. Τὸ ἑλληνικὸ δημόσιο ὀφείλει νὰ πάψει ὁριστικὰ νὰ ἐπιχορηγεῖ τὴν κλίκα τοῦ ἀνθελληνικοῦ θεάματος καὶ τοὺς ὀρθοπολιτικοὺς δημιουργοὺς ποὺ σιτίζονται ἀπὸ τὸ κράτος ἐνῷ ὑβρίζουν τὸ ἔθνος. Ὁ εὐρύτερος χῶρος τῆς ψυχαγωγίας πρέπει νὰ ἀπογαλακτισθεῖ πλήρως ἀπὸ τὸν κρατικὸ κορβανᾶ.

Ἡ μοναδική, αὐστηρὴ μέριμνα τοῦ κράτους γιὰ τὸν πολιτιστικὸ τομέα πρέπει νὰ περιοριστεῖ στὴ διάσωση, συντήρηση καὶ ἀνάδειξη τῆς ἀληθινῆς παράδοσης, τῶν μνημείων, τῆς γλώσσας καὶ τοῦ αὐθεντικοῦ λαϊκοῦ πολιτισμοῦ, ἀφήνοντας τὴν ἑκάστοτε «σύγχρονη τέχνη» νὰ ἐξασφαλίσει τοὺς πόρους της στὴν ἐλεύθερη κοινωνία, χωρὶς τὰ… δεκανίκια ποὺ τῆς παρέχει χωρὶς νὰ τὸ θέλει κάθε φορολογούμενος.

Ἐπιπλέον, γιὰ νὰ καταστεῖ ἡ ἑλληνικὴ ἀντεπίθεση μιὰ ριζικὴ πράξη αὐτονομίας καὶ ὄχι ἁπλῶς διαχειριστικὴ ἀλλαγὴ πρέπει νὰ βρεθοῦν τὰ ἀποθέματα θάρρους καὶ ἀποφασιστικότητας γιὰ νὰ ἀνασυσταθεῖ ἡ κοινότητα ὡς πολιτικὸ κύτταρο καὶ νὰ
ἀνοιχθεῖ ὁ δρόμος στὴν αὐθεντική, ἄμεση δημοκρατία.

Ἡ ἀντιπροσωπευτικὴ «δημοκρατία» ἔχει ἐκπέσει σὲ ἐκλεγμένη ὀλιγαρχία. Τὸ Γένος ἐπέζησε ἐπὶ αἰῶνες χάρη στὸν θεσμὸ τῆς κοινότητας (τῆς ἐνορίας, τοῦ δήμου, τοῦ χωριοῦ), ὅπου οἱ ἀποφάσεις λαμβάνονταν λειτουργικὰ καὶ συμμετοχικά. Γι’ αὐτὸ χρειάζεται μιὰ συνταγματικὰ κατοχυρωμένη ριζικὴ ἀποκέντρωση τῆς ἐξουσίας. Ἡ διοίκηση, οἱ πόροι καὶ μιὰ σειρὰ ἀπὸ ὑπηρεσίες, σὲ πρῶτο βαθμό, νὰ ἐπιστρέψουν στὶς τοπικὲς κοινότητες. Ἡ ἐπιστροφὴ στὸν «τρόπο» τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τοῦ Δήμου, μέσῳ σύγχρονων ψηφιακῶν ἐργαλείων ἄμεσης συμμετοχῆς, θὰ σπάσει τὸ ἀπόστημα τῆς πελατειακῆς κομματοκρατίας.

Τέλος, ὑφίσταται ἐπείγουσα ἀνάγκη γιὰ τὴ διάσωση τοῦ ἑλληνικοῦ τοπίου, τοῦ δασικοῦ πλούτου, τῆς ταυτότητας καὶ τῆς αἰσθητικῆς τοῦ περιβάλλοντος. Ἡ ἐλεύθερη ἀγορὰ τοῦ μεταπρατικοῦ καπιταλισμοῦ ἀντιμετωπίζει τὸν ἑλληνικὸ χῶρο (τὰ βουνά, τὶς θάλασσες, τὰ νησιά μας) σὰν οἰκόπεδο πρὸς λεηλασία γιὰ ἀμφίβολες «πράσινες» ἐπενδύσεις, ἐνεργοβόρα κέντρα δεδομένων (data centers) καὶ μαζικὸ τουρισμό.

Ὅλα τοῦτα ἀναδεικνύουν τὴν χρησιμότητα τῆς θέσπισης ἑνὸς νόμου γιὰ οἰκολογικὴ ἐντοπιότητα. Δηλαδή, καμία «ἀνάπτυξη» νὰ μὴν ἐγκρίνεται ἂν ἀλλοιώνει τὸ φυσικὸ καὶ αἰσθητικὸ κάλλος τοῦ ἑλληνικοῦ τοπίου. Ἡ φύση στὴν Ἑλλάδα εἶναι τὸ κατοικητήριο τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος, τὸ γεωγραφικὸ ἀνάλογο τοῦ πολιτισμοῦ μας. Ἡ προστασία της πρέπει νὰ εἶναι ἀπόλυτη, συνδεδεμένη ὀργανικὰ μὲ τὸν πατριωτισμὸ καὶ ὄχι μὲ ἀπρόσωπες πολυεθνικὲς ντιρεκτίβες.

Ἡ Ἱστορία μας δὲν ἔχει τελειώσει. Τὸ ζήτημα εἶναι ἂν θὰ ἀφήσουμε τὴ συλλογική μας ὑπόσταση νὰ σβήσει σὰν μιὰ ξεθωριασμένη ἐπαρχία τῆς Δύσης, ἢ ἂν θὰ βροῦμε τὸ θάρρος γιὰ μιὰ σύγχρονη καὶ ἔξυπνη ἀντεπίθεση τοῦ Γένους. Μόνο ἔτσι θὰ ὑπάρξουμε ξανὰ ὡς ὑποκείμενα τῆς Ἱστορίας καὶ ὄχι ὡς ἀντικείμενά της.